บทที่ 42
ในตอนเช้าตรู่หลังหิมะตก ม่านไม้ไผ่บางๆ ถูกแขวนไว้ใต้ชายคาของจวนแม่ทัพจี้โจวเพื่อป้องกันลม ทำให้มองเห็นกิ่งก้านของดอกเหมยในฤดูหนาวสองหรือสามกิ่งในลานบ้านอย่างคลุมเครือ มีเสียงสนทนาแผ่วเบาในห้องโถง และผู้คุมที่ยืนเรียงกันเป็นรูปห่านป่าตรงบันไดทางเดินก็สวมชุดเกราะและหมวกเกราะบนศีรษะอันแหลมคมด้วยใบหน้าที่สง่างาม
ในขณะนี้ เสียงการต่อสู้ดังมาจากด้านนอกประตู “ใครกล้าบุกเข้ามาที่จวนแม่ทัพจี้โจว!” องค์รักษ์ชั้นในได้ยินการต่อสู้กันนอกประตู บางคนก็ยืนเฝ้าห้องโถง ส่วนคนอื่นๆ ก็รีบวิ่งไปที่ประตูพร้อมกับดาบและง้าวเพื่อรองรับผู้ที่มา
อย่างไรก็ตาม ผู้มาเยือนยังเป็นกลุ่มทหารองครักษ์ที่ติดอาวุธทั้งดาบและง้าว ทหารจี้โจวถูกผู้นำซึ่งเป็นแม่ทัพในชุดเกราะเกล็ดเตะไปข้างหลัง
เขาถลึงดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความโกรธ “เฮ่อจิ้งหยวน ออกมาเดี๋ยวนี้!” ทหารและขุนนางของจี้โจวที่ออกมาจากห้องโถงหลังจากได้ยินความวุ่นวาย เมื่อเห็นเขาก็แสดงสีหน้าแปลกๆ บนใบหน้า
มีเพียงเจิ้งเหวินฉางเท่านั้นที่ตะโกนทันที “บังอาจ กล้าดีอย่างไรมาเรียกนามตรงๆ ของใต้เท้า!”
เว่ยซวนเยาะเย้ยและไม่ได้สนใจเขาเลย เมื่อเขาเข้าใกล้ห้องโถงพร้อมดาบ ดาบของเจิ้งเหวินฉางก็ถูกดึงออกมาจากฝักเช่นกัน เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะเผชิญหน้ากัน เสียงทุ้มและมั่นคงก็ดังมาจากห้องโถง “เหวินฉาง ถอยกลับไป”
เจิ้งเหวินฉางมองไปด้านข้างและด้านหลัง แม้ว่าดาบในมือของเขาจะถูกใส่กลับเข้าไปในฝัก แต่เขาก็ยังคงมีสีหน้าโกรธเคืองเมื่อเผชิญหน้ากับเว่ยซวน
เว่ยซวนยกมุมปากขึ้น เขายกดาบขึ้นแล้วโจมตีเขาอย่างรวดเร็ว เจิ้งเหวินฉางก็หลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นฉากนี้ ขุนนางที่อยู่รอบตัวเขาก็อุทานและวิ่งหนีไปด้วยความตกใจ
“คุณชายใหญ่มาหาข้าเพื่อทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนภายใต้การปกครองของข้าตกใจหรือ?” เฮ่อจิ้งหยวนซึ่งนั่งอย่างมั่นคง พูดขึ้นในเวลาที่เหมาะสมและมองดูคนในห้องโถงด้วยความผิดหวังในดวงตาของเขา
เป็นเรื่องจริงที่เว่ยเหยียนผูกขาดอำนาจในราชสำนัก แต่ในช่วงสิบกว่าปีที่เขาอยู่ในอำนาจ ราชวงศ์ต้าอินหลังสงครามก็สามารถฟื้นตัวภายใต้การปกครองของเขา แน่นอนว่าแม้ว่าเขาจะดูน่าสงสัยโดยธรรมชาติ แต่เขาก็เป็นเช่นนั้น ใช้คนเก่งมาก แต่บุตรชายของเว่ยเหยียนกลายเป็นคนที่กล้าหาญ โง่เขลา และจะประสบความสำเร็จได้อย่างไร?
เมื่อเว่ยซวนเห็นดวงตาของเขา เขาก็โกรธมากขึ้นราวกับหมาไนที่แยกเขี้ยว เขาชี้ดาบไปที่เจิ้งเหวินฉางแล้วพูดว่า “สุนัขที่วิ่งตามเจ้าต้อยๆ อยู่ทุกวัน กล้าดียังไงมาเห่าใส่แม่ทัพเช่นข้า? หรือเจ้าเฮ่อจิ้งหยวนไม่ได้เห็นสกุลเว่ยอยู่ในสายตาเลยใช่หรือไม่?”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “ผู้แซ่เฮ่อรู้สึกขอบคุณที่ได้รู้จักกับท่านอัครมหาเสนาบดีมาโดยตลอด และรับคำสั่งปกป้องจี้โจว ทำไมท่านจึงคิดว่าผู้แซ่เฮ่อไม่เห็นสกุลเว่ยอยู่ในสายตาล่ะ” เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดช้าๆ “หรือ……คุณชายใหญ่รู้สึกเช่นนั้นเพราะแค่ผู้แซ่เฮ่อไม่เห็นคุณชายใหญ่อยู่ในสายตา?”
เว่ยซวนโกรธมากกับคำพูดของเขา เขาจึงพูดด้วยใบหน้าที่ดุร้าย “เจ้าช่างขวัญกล้าดีแท้ ทหาร จับเขาไปขังคุก!”
ทหารที่สวมชุดเกราะอยู่ข้างหลังเขากำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่เจิ้งเหวินฉางและแม่ทัพคนอื่นๆ ชักดาบออกมาเพื่อสกัดกั้นเขาอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองฝ่ายต่างพร้อมทำสงครามกัน
เสียงของเฮ่อจิ้งหยวนยังคงสงบ “ข้าเป็นขุนนางระดับสามในราชสำนัก แม้ว่าคุณชายใหญ่ต้องการจับข้าเข้าคุก ก็ต้องมีราชโองการจากฮ่องเต้”
เว่ยซวนยิ้มเยาะและพูดว่า “สงครามกำลังจะเริ่มต้น เจ้าขัดขวางกิจการทางทหาร ข้อหานี้นี้เพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะฆ่าเจ้าก่อนแล้วค่อยรายงานภายหลัง!”
เฮ่อจิ้งหยวนถามว่า “ข้าขัดขวางกิจการทางทหารอย่างไร?”
เว่ยซวนโกรธมากจนยกมือขึ้นและชี้ออกไป “ทหารของหุยโจวกำลังสู้รบนองเลือดในแนวหน้า กองทัพต้องการเสบียงและอาหารสัตว์อย่างเร่งด่วน พวกข้าจึงไปไท่โจวและจี้โจวเพื่อรวบรวมอาหาร ไม่เพียงแต่เจ้าไม่เชื่อฟังคำสั่งทหาร เจ้ายังจับกุมทหารที่ส่งมาเพื่อรวบรวมเสบียงอาหารอีกด้วย เจ้าหวังจะให้หุยโจวตกไปเป็นของกบฏใช่หรือไม่?”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวเพียงว่า “การที่คุณชายใหญ่รบแพ้ไม่ควรตกเป็นภาระของใคร การป้องกันหุยโจวในตอนนี้สามารถอยู่รอจนกว่าราชสำนักจะส่งเสบียงอาหารมา ที่คุณชายใหญ่กระตือรือร้นที่จะรวบรวมเสบียง ท่านก็แค่อยากจะเริ่มทำสงครามในฉงโจวอีกครั้งโดยเร็วที่สุด คุณชายใหญ่ไม่สนใจชีวิตและความตายของผู้คนทั้งสองเมืองนี้หรือ?”
เว่ยซวนพูดอย่างเคร่งขรึม “ทำไมข้าจะเก็บรวบรวมเสบียงอาหารไม่ได้? เพียงเพราะว่าคนชั้นต่ำเหล่านั้นไม่เต็มใจที่จะมอบอาหารหรอ ไท่โจวก่อนหน้านี้ ไม่ใช่บอกว่าพวกเขาไม่สามารถรวบรวมอาหารได้ไม่ใช่หรือ แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็รวบรวมอาหารได้หนึ่งแสนกระสอบ?”
เมื่อเขากล่าวถึงไท่โจว เฮ่อจิ้งหยวนก็แสดงสีหน้าเศร้าและดุว่า “ทุบตีคนให้ตายแล้วยึดเมล็ดพืชในปีหน้าของพวกเขาเพื่อใช้เป็นเสบียงกองทัพ คุณชายใหญ่เรียกสิ่งเหล่านี้ว่ารวบรวมมาได้หรือ?”
เว่ยซวนพูดอย่างเย็นชา “ตราบใดที่กลุ่มกบฏถูกกำจัด ทางซีเป่ยทั้งหมดก็สามารถพักฟื้นและฟื้นฟูภายหลังได้ ทำไมไม่ยอมแลกเปลี่ยนความทุกข์ทรมานชั่วคราวเพื่อผลประโยชน์ระยะยาวล่ะ?”
เฮ่อจิ้งหยวนถามเขาว่า “คุณชายใหญ่รู้หรือไม่ มีกี่ชีวิตที่ต้องสูญเสียไปในไท่โจวและจี้โจว เพราะความทุกข์ทรมานชั่วคราวที่ท่านกำลังพูดถึง? เมื่อข่าวถูกส่งกลับไปยังเมืองหลวง จะมีบัณฑิตและขุนนางกี่คนที่จะวิพากษ์วิจารณ์ท่านอัครมหาเสนาบบดีทั้งวาจาและฎีกา?”
ใบหน้าของเว่ยซวนดุร้าย “เมื่อกลุ่มกบฏถูกกวาดล้างไปแล้ว มันจะสำคัญอะไร? ตอนนี้กลุ่มกบฏรู้แล้วว่าหุยโจวได้ตัดเส้นทางอาหารแล้ว และเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมาทำสงครามใหม่อีกครั้งในระยะเวลาอันสั้น พวกเขากำลังผ่อนคลายความระมัดระวังลง ข้าแค่ต้องนำทหารออกรบให้เร็วที่สุดเพื่อให้พวกเขาตั้งตัวไม่ทัน!”
เฮ่อจิ้งหยวนถอนหายใจยาว “คุณชายใหญ่ ฟังคำแนะนำของผู้น้อยเถิด โลกนี้เป็นของชาวต้าอิน ก่อนที่เราจะหมดหนทาง อย่าทำการเช่นนั้นเลย มันจะทำให้จิตใจของคนเย็นชา”
เว่ยซวนแค่ตะคอกอย่างเย็นชา “ความเมตตาเฉกเช่นสตรี!” เขาพูดอย่างเคร่งขรึม “หากเจ้ายังคงขัดขวางทางข้าต่อไป ข้าผู้เป็นแม่ทัพจะใช้อำนาจของข้าเพื่อยึดตราประจำตัวของเจ้า!”
เฮ่อจิ้งหยวนมองดูเขาอยู่ครู่หนึ่ง ยกมือขึ้นแล้วถอดหมวกเกราะบนศีรษะของเขาออก “ถ้าเช่นนั้น คุณชายใหญ่ โปรดนำตราประจำตัวของข้าไปเถิด”
ทหารกลุ่มหนึ่งที่นำโดยเจิ้งเหวินฉางรีบตะโกน “ใต้เท้า ไม่นะขอรับ!”
เว่ยซวนผู้ซึ่งดื้อรั้นมาโดยตลอดเป็นคนที่ไม่แยแสมากที่สุดและเยาะเย้ยในทันที “ประชาชนล้วนบอกว่าเซี่ยเจิงเป็นเสาหลักของซีเป่ย หากไม่มีเขา ทางซีเป่ยจะเป็นเช่นไร? เฮ่อจิ้งหยวนเจ้าทำเช่นนี้ คิดว่าข้าไม่กล้าเอามันไปจากเจ้าจริงๆ หรือ?”
เขาก้าวไปข้างหน้าโดยตรงและดึงตราประทับของแม่ทัพจี้โจวออกจากโต๊ะ ยกมันขึ้นสูงในมือของเขา และเฝ้าดูเฮ่อจิ้งหยวน และสั่งขุนนางในจี้โจวอย่างยั่วยุ
“ไปรวบรวมอาหารมาให้ข้าทันที ถ้าพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงไม่ได้เสบียงหนึ่งแแสน พวกเจ้าก็หิ้วศีรษะมาหาข้า”
ผู้คนด้านล่างมองหน้ากันด้วยความสับสน เฮ่อจิ้งหยวนซึ่งนั่งอยู่ในแถวแรกก็หลับตาลงแน่น
เมื่อมีข่าวการรวบรวมเสบียงอีกครั้งมาถึงตำบลหลิงอัน ทุกคนในเมืองก็บ่นไม่หยุดหย่อน และฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อนางไปส่งเนื้อแดดเดียวให้กับเจ้าของร้านและหออี้เซียง นางได้ยินว่าจวนแม่ทัพจี้โจวเปลี่ยนไป เมื่อมีคนไปสร้างปัญหาที่หน้าประตูเมืองจี้โจว ก็จะถูกจับกุมคุมขังกว่าร้อยคน ภายใต้การปราบปรามอย่างรุนแรงของเจ้าหน้าที่ทหาร ตอนนี้ประชาชนไม่กล้าสร้างปัญหา แต่ปริมาณเมล็ดพืชที่ทางการรวบรวมจากบ้านหนึ่งไปอีกบ้านหนึ่งนั้นน่าทึ่งมาก
ชาวนานำเมล็ดพืชทั้งหมดออกมา แต่ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับส่งมอบให้ทหาร วิธีแก้ปัญหาของเจ้าหน้าที่ทหารก็ง่ายเช่นกัน ถ้าอาหารไม่พอก็ขอเงิน แต่จะทำอย่างไรถ้าไม่มีเงิน? ไม่ใช่ธุระอะไรของทางการ ไม่ว่าจะเป็นการปล้นหรือไม่ก็ตาม สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็แค่กดดันอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ชาวนาจำนวนมากสิ้นหวังและกลายเป็นโจร เจ้าหน้าที่ทหารยังรังแกผู้อ่อนแอและกลัวผู้แข็งแกร่ง พวกเขาจะแสดงอำนาจของตนต่อคนธรรมดาที่ไม่มีอาวุธ แต่พวกเขาจะไม่ยั่วยุพวกโจร
ชาวนามีอาหารไม่เพียงพอ และพวกเขาไม่สามารถหาเงินได้มากนัก เจ้าหน้าที่ทหารเริ่มออกไปตามบ้านเพื่อเก็บเงินจากร้านค้าในตำบล แต่ละครัวเรือนจ่ายเงินหนึ่งตำลึงต่อหัว และครอบครัวของฝานฉางอวี้ต้องจ่ายเงินไปถึงสามตำลึง
ทุกคนในตำบลต่างตกตะลึง ในอดีตการเกณฑ์ทหารมีค่าใช้จ่ายเพียงสองตำลึงต่อครอยครัวเท่านั้น ตอนนี้ค่าใช้จ่ายในการหาอาหารนั้นสูงกว่าการเกณฑ์ทหารเสียอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับครอบครัวเหล่านั้นที่ยากจนและมีลูกจำนวนมาก มันเป็นเพียงการผลักดันพวกเขาไปสู่ทางตัน
ครอบครัวหนึ่งในตำบล พวกเขามีเพียงข้าวผสมน้ำเป็นอาหารของครอบครัว พวกเขาพูดตรงๆ ว่าพวกเขาไม่มีเงินและไม่มีอาหาร หากทางการยังคงบังคับพวกเขาต่อไป พวกเขาคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตาย
ตอนนี้ฝานฉางอวี้มีวิธีหาเงิน ดังนั้นจึงไม่ใช่ปัญหาในการจ่ายเงินสามตำลึงนี้ อย่างไรก็ตามมีคนจำนวนมากในตำบลที่เป็นเหมือนนางในตอนแรก พวกเขาไม่สามารถหาเงินได้มากขนาดนั้นแม้ว่าพวกเขาจะขายทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ตาม
ประชาชนทั่วไปรวมตัวกันเพื่อคุกเข่าลงที่หน้าอำเภอ แต่นายอำเภอไม่แสดงสีหน้าด้วยซ้ำ ฝานฉางอวี้รู้สึกหัวใจเต้นแรงหลังจากได้ยินข่าวดังกล่าวมากมาย ในมือของนางถือ ’คัมภีร์หลุนอวี่ว์ ในตอนเย็น นางทนไม่ได้อีกต่อไป แล้วหันไปมองเซี่ยเจิงแต่เพียงเพื่อเห็นเขาเขียนอะไรบางอย่างบนหน้ากระดาษ สีหน้าของเขาสงบราวกับว่าเขาไม่อยู่ในตอนนี้ และไม่ถูกรบกวนจากวัตถุภายนอกเลย
นางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ด้วยการเก็บภาษีอาหารมากถึงจำนวนนี้ ทางการไม่ปฏิบัติต่อประชาชนในฐานะมนุษย์”
พู่กันของเซี่ยเจิงไม่หยุดและเขาเพียงแต่พูดว่า “ทางการจะไม่เก็บเงินภาษีอัตราหนึ่งตำลึงเงินต่อคน” มีความเยือกเย็นในน้ำเสียงของเขา
ฝานฉางอวี้งง “ทำไมจะไม่เก็บล่ะ? คนจากทางการไปขอเงินตามบ้านแล้วไม่ใช่เหรอ?”
หลังจากที่เซี่ยเจิงอธิบายบทความนี้เสร็จแล้ว เขาก็วางพู่กันลงชั่วคราวแล้วพูดว่า “จี้โจวมีสองแสนครัวเรือน และประชาชนแปดแสนคน ถ้าเก็บเงินแต่ละคนหนึ่งตำลึง จี้โจวจะสามารถรวบรวมเงินได้แปดแสนตำลึง ในช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ปริมาณอาหารอยู่ที่เจ็ดแปดร้อยกระสอบ ขณะนี้ด้วยสงครามมูลค่าตลาดไม่เกินหนึ่งตำลึงต่อหนึ่งกระสอบ เงินแปดแสนตำลึงสามารถซื้อข้าวและธัญพืชได้อย่างน้อยแปดแสนกระสอบ การจัดหาอาหารของแนวหน้าในครั้งนี้มีไว้สำหรับกรณีฉุกเฉินเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีอาหารมากนัก”
เมื่อพูดถึงส่วนหลัง มีความหนาวเย็นในดวงตาสีเข้มของเขา แม้ว่าเว่ยซวนจะโง่เหมือนหมู แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะสามารถจัดเก็บธัญพืชได้แปดแสนกระสอบในจี้โจว คราวนี้เขากระตือรือร้นที่จะรวบรวมอาหาร เพียงเพราะเขาต้องการใช้ประโยชน์จากความหละหลวมของฉงโจวหลังสงคราม และตลบหลังฉงโจวอย่างไม่ระวังก่อนที่เว่ยเหยียนจะถอนอำนาจทางทหารของเขา
ราชสำนักส่งอาหารสองแสนกระสอบเท่านั้น เขารวบรวมหนึ่งแสนกระสอบจากไท่โจว และต้องการจากจี้โจวอีกหนึ่งแสนกระสอบ อะไรคือความแตกต่างระหว่างการบังคับขอเงินแปดแสน และการโจรกรรมที่โจ่งแจ้ง?
ผลักดันผู้คนให้ถึงขีดสุด แล้วผู้คนก็จะลุกขึ้นและเข้าร่วมกับราชากบฏในฉงโจวที่อยู่ติดกัน
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ได้ยินเขาคำนวณบัญชีดังกล่าว นางก็รู้สึกว่ากฎหมายการเก็บภาษีอาหารของทางการนั้นไม่น่าเชื่อเกินไป แต่นางก็ยังสับสน “แต่นี่เป็นเงินที่เจ้าหน้าที่ทหารมาขอด้วยตนเองจริงๆ เป็นไปได้ว่าเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นใจกล้าทำนอกเหนือคำสั่ง?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เจ้าหน้าที่ทหารอาจไม่กล้า แต่คนที่อยู่เหนือพวกเขาอาจกล้า”
การโกงกินเป็นเรื่องปกติที่ทำกันมาช้านาน เช่น เมื่อกรมโยธาธิการสร้างถนนหรือขุดคลองหรือบรรเทาภัยพิบัติ เมื่อมีการจัดสรรเงินจากคลัง เจ้าหน้าที่ทั้งรายใหญ่และรายย่อยจะแบ่งเงินกันตามลำดับชั้น เหลือเงินเพียงเล็กน้อยสำหรับการใช้งานจริง เช่นเดียวกับการเก็บภาษี อัตราภาษีที่กำหนดโดยราชสำนักนั้นเป็นกฎหมายเหล็ก และเจ้าหน้าที่ไม่กล้าหักภาษี หากพวกเขาต้องการเก็บเงินเข้ากระเป๋าของตนเอง พวกเขาสามารถเก็บภาษีการค้าและภาษีธัญพืชต่างๆ จากคนทั่วไปได้เท่านั้น
ฝานฉางอวี้ก็ไม่โง่เช่นกัน เมื่อนางได้ยินสิ่งที่เขาพูด นางก็กำมือของนางทันทีและพูดว่า “เจ้าหมายความว่า มีความเป็นไปได้มากที่นายอำเภอหรือเจ้าหน้าที่ระดับสูงจะยึดทรัพย์สินของประชาชนไปเพื่อความมั่งคั่งของตนเอง?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าอำเภอใกล้เคียงรวบรวมเงินภาษีอาหารไปเท่าไร”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พรุ่งนี้ข้าไปส่งของที่อำเภอ ข้าจะดูว่าสามารถถามใครจากอำเภออื่นได้หรือไม่” หากอำเภออื่นเก็บไปไม่มาก แสดงว่านายอำเภอชิงผิงใช้สิ่งนี้เพื่อหาเงินเข้ากระเป๋าของตนเอง”
เซี่ยเจิงพยักหน้าและไม่พูดอะไร
ฝานฉางอวี้หาวแล้ว แต่เขาหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับว่าเขาต้องการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับตำราต่อไป
ฝานฉางอวี้มองใบหน้าที่เย็นชาของเขาภายใต้แสงเทียน และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “อย่าเขียนดึกเกินไป ไม่ดีต่อสายตา เขียนพรุ่งนี้เถิด”
เซี่ยเจิงพูด “อืม” แต่ก็ไม่ได้หยุดเขียน เดิมทีเขาคิดว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะสามารถกำราบเว่ยซวนได้ แต่ไม่คาดคิดว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะถูกเว่ยซวนควบคุม เมื่อคิดอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับเหตุผล ดวงตาที่เย็นชาและมืดมนของเขาแสดงท่าทีเย้ยหยันเล็กน้อย
ข้าวและเมล็ดพืชสองแสนกระสอบที่จ้าวสวินซื้อไปถูกส่งไปที่คนของเขาและไม่เหลือร่องรอยใดๆ ไว้เลย พวกเฮ่อจิ้งหยวนสงสัยว่าเป็นฝีมือของเขา ดังนั้นพวกเขาจึงจงใจอนุญาตให้เว่ยซวนกระทำการเช่นนี้ และอยากจะบังคับให้เขาปรากฏตัวใช่ไหม?
ผู้ที่เรียกว่าแม่ทัพขงจื๊อผู้รักประชาชนเหมือนลูกหลานของตัวเอง สุดท้ายก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เป็นเวลานานแล้วที่ข่าวการเสียชีวิตของเขาในสนามรบแพร่ออกไป ตลอดทั้งซีเป่ยทั้งหมดนั้นก็กลายเป็นความวุ่นวาย ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ เขาจะไม่ยอมให้ชาวเป่ยเจวี๋ยใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ เขาต้องกลับไป
เมื่อปลายพู่กันที่เขียนด้วยลายมือที่ชัดเจนและสม่ำเสมอ ไปสะดุดเงาของนางบนโต๊ะ เขาก็พูดอย่างใจเย็น “วันเกิดของเจ้าเดือนนี้ เจ้าอยากได้อะไร?”
ฝานฉางอวี้พูดว่า “อ๋า” จากนั้นก็เข้าใจความหมายของคำพูดของเขาแล้วพูดว่า “ข้าซาบซึ้งในความมีน้ำใจของเจ้า แต่ท่านพ่อท่านแม่ของข้าเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่เดือน ปีนี้ข้าว่าจะไม่ฉลองวันเกิด”
เซี่ยเจิงหยุดพู่กันในมือของเขาชั่วคราวแล้วพูดว่า “เจ้าลองบอกมาสิ ถือเป็นของขวัญวันเกิดให้เจ้าในอนาคต”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ทำไมถึงฟังดูแปลกๆ เจ้าสามารถให้ของขวัญวันเกิดทีหลังก็ได้ ทำไมถึงต้องกังวล……” เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ นางก็หยุดชั่วคราว เมื่อดูคำอธิบายประกอบหนาแน่นที่เขาเขียนไว้บนหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็หายไปเช่นกัน “เจ้ากำลังจะไปแล้ว ใช่ไหม?”