บทที่ 43
เซี่ยเจิงไม่ได้ตอบนางโดยตรง หลังจากเขียนคำอธิบายล่าสุดเกี่ยวกับเนื้อหาในหนังสือแล้ว เขาก็วางพู่กันลงแล้วพูดว่า “ข้าได้เขียนคำอธิบายในส่วนที่คลุมเครือของหนังสือเหล่านี้แล้ว เจ้าจะเข้าใจสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดได้ หลังจากอ่านมันด้วยตนเอง”
ฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งที่เขาพูดและไม่เข้าใจอะไรเลย เขาสัญญาว่าจะสอนนางอ่านหนังสือ แต่เขากลัวว่าจะไม่สามารถทำตามสัญญาได้ เขาจึงทิ้งหนังสือทั้งหมดพร้อมคำอธิบายประกอบไว้ให้นาง หัวใจของนางรู้สึกว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง และนางไม่สามารถบอกได้ว่ารู้สึกอย่างไร อย่างไรก็ตาม เขาและนางไม่ใช่ญาติหรือสหายกัน พวกเขาได้รับสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างต้องการเมื่อแต่งงานกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ติดค้างซึ่งกันและกัน ไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังช่วยเหลือนางไว้หลายเรื่อง
ฝานฉางอวี้ระงับความแปลกประหลาดในใจแล้วพูดว่า “ข้าไม่อยากได้อะไร ข้ามีทุกอย่างที่อยากมีแล้ว กิจการร้านขายหมูเป็นไปด้วยดี หมูตุ๋นเองก็มีชื่อเสียงโด่งดัง ข้ามีรายได้ที่มั่นคง และพอฤดูใบไม้ผลิข้าสามารถเลี้ยงหมูในโรงเลี้ยงหมูในชนบทได้……”
นางพูดคุยเกี่ยวกับแผนการในอนาคตของนางและคิดว่าเหยียนเจิ้งกำลังจะไป และเขาคงไม่สามารถมีส่วนร่วมในการเลี้ยงหมูกับพวกนางได้ นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาและพบว่าเขาดูเหมือนจะฟังนางอย่างตั้งใจภายใต้สีหน้าสงบและอ่อนโยน จู่ๆ ความโศกเศร้าอย่างอธิบายไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจของนาง
นางรู้สึกว่าบางทีนางอาจได้รับการสนับสนุนจากเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด ดังนั้นนางจึงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อเขาบอกว่าเขากำลังจะไป นางพูดว่า “เงินที่เจ้าฝากข้าไว้ วันพรุ่งนี้ข้าจะไปที่ร้านฝากเงินเพื่อช่วยเจ้าแลกตั๋วเงิน เพื่อจะได้สะดวกยิ่งขึ้นที่จะนำติดตัวไปด้วย”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วอันหล่อเหลาและพูดว่า “สิ่งที่มอบไว้ให้เจ้า ก็คือมอบไว้ให้เจ้า”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เมื่อเจ้าไป ย่อมมีหลายอย่างที่ต้องใช้เงิน ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าต้องสร้างสำนักคุ้มภัยขึ้นมาใหม่ ถ้าเจ้าไม่มีเงินติดตัวไปด้วย เจ้าจะไม่อดตายหรือ? นอกจากนี้ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจถ้าต้องรับเงินจำนวนมากจากเจ้า”
เงินสี่สิบตำลึงไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย เขาสามารถฝากเงินไว้กับนางชั่วคราวได้ แต่ถ้าฝากเงินไว้ตลอดไป ฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจเลยจริงๆ
รวมหกตำลึงที่พวกเขาแบ่งกันจากรายได้การขายหมูตุ๋นเมื่อวานนี้ เงินทั้งหมดที่เขาฝากไว้กับนางคือเงินสี่สิบหกตำลึง
ฝานฉางอวี้วางแผนที่จะเพิ่มให้เขาอีกสี่ตำลึงเป็นการเติมให้เต็มจำนวนห้าสิบตำลึง จากนั้นแลกส่วนหนึ่งเป็นตั๋วเงินให้เขา จากนั้นค่อยให้เหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งให้เขาใช้สำหรับใช้จ่ายระหว่างทาง อย่างนี้ก็ไม่ถือเป็นหนี้เขา
เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปากของเขา และมองที่นางแล้วพูดว่า “มันเป็นเงินค่าขนมไม่ใช่เหรอ?”
ฝานฉางอวี้สบตาเขา ดวงตาของเขาแจ่มใสและไม่มีสิ่งแอบแฝง “ต่อไปถ้าเจ้ากลับมา และถ้าเจ้ายังอยากกินขนมหวาน ข้าจะซื้อให้เจ้าเอง”
นางยิ้มราวกับพูดเล่น แต่คำพูดของนางค่อนข้างจริงจัง “ถ้าเจ้าพบแม่นางบางคนข้างนอก และนางอยากให้เจ้าซื้อขนมให้ แต่ถ้าเจ้าไม่มีเงิน จะทำยังไงล่ะ”
มุมริมฝีปากของเซี่ยเจิงเม้มแน่นขึ้น และร่องรอยของความนุ่มนวลบนร่างกายของเขาก็หายไปจนหมด ดูเหมือนฝานฉางอวี้จะไม่รู้ตัว นางหาวแล้วพูดว่า “ดึกมากแล้ว พักผ่อนกันก่อนเถอะ”
จนกระทั่งฝานฉางอวี้กลับไปที่ห้อง เซี่ยเจิ้งก็ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หลับตาลง ไม่มีใครซื้อขนมให้เขานอกจากนาง เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะกลับมาแบบมีชีวิตอีกครั้งได้หรือไม่ และมีบางอย่างที่เขาพูดไม่ได้
เฮ่อจิ้งหยวนตามรอยธัญพืชสองแสนกระสอบไปที่จ้าวสวิน และจ้าวสวินก็มอบธัญพืชนั้นให้กับลูกน้องเก่าของเขา เฮ่อจิ้งหยวนจึงไม่พบสิ่งใดที่เป็นร่องรอยหลักฐานเฉพาะเจาะจง แต่เขาสามารถคาดเดาบางสิ่งได้ด้วยการมองหาเบาะแส
เว่ยซวนทำตัวเหมือนตัวสารเลว ด้วยความสามารถของเฮ่อจิ้งหยวน การควบคุมเว่ยซวนในจี้โจวไม่ใช่เรื่องยาก แต่เขาไม่ต้องการควบคุมคน เพื่อบังคับให้เขาปรากฏตัวออกมาพร้อมกับธัญพืชสองแสนกระสอบ
ความทุกข์ทรมานของประชาชนและความละอายใจต่อประชาชนไม่มีอะไรเทียบได้กับชีวิตของเขาในสายตาของพรรคพวกสกุลเว่ย
ท้ายที่สุดเพื่อกำจัดเขา พรรคพวกสกุลเว่ยจึงวางองค์รักษ์ลับไว้ข้างกายเขา เขาโกหกเกี่ยวกับสถานการณ์ทางทหาร ทหารแปดพันคนที่ติดตามเขาไปที่สนามรบล้วนถูกทิ้งร้างในสนามรบฉงโจว……ภูเขาศพและทะเลเลือดทิ้งการแก้แค้นอย่างไม่หยุดยั้ง
เว่ยเหยียนและบุตรชายของเขาไม่ได้เห็นร่างของเขามาหนึ่งวัน พวกเขาจะกล้าพักผ่อนอย่างสงบได้อย่างไร?
เขาไม่สามารถให้สัญญากับนางว่าเขาจะกลับมา นางเป็นคนใจกว้าง แต่นางก็มีหลักการมากนางจึงปฏิเสธที่จะรับเงินของเขา ถ้าทั้งสองไม่เป็นหนี้กันและกันก็จะไม่คิดถึงกัน
ส่วนเขาคิดว่าถ้าทั้งสองไม่ได้เป็นหนี้กัน ทั้งสองก็แค่ไม่ได้เป็นหนี้กัน นางเป็นแค่สาวขายเนื้อจะมีดีอะไรล่ะ?
เขายืนขึ้นและเดินไปที่ห้อง เมื่อเขาเดินผ่านใต้ชายคา หิมะที่ตกลงมาบนคิ้วของเขาหลังจากละลายก็ทะลุซึมไปถึงกระดูกของเขา และร่องรอยความภาคภูมิใจสุดท้ายในใจของเขาก็ถูกกัดเซาะไปเพราะความหนาวเย็น มือที่ผลักประตูกดเบาๆ บนประตูไม้ แต่ไม่สามารถดันเปิดได้เป็นเวลานาน เขาก้มศีรษะลงและหลับตาเพื่อซ่อนความลำบากใจในขณะนี้
นางจะไม่ดีได้อย่างไร? นางเก่งไปเสียทุกอย่าง
ลานบ้านมีความลึกและปกคลุมไปด้วยหิมะบนกิ่งไผ่ จ้าวสวินดินอย่างรวดเร็วผ่านลานกว้างที่มีมีหิมะตกลงมาบนพื้น และเข้าไปในห้องอุ่นที่สว่างไสวด้วยแสงเทียน ด้านบนของเตาอยู่ตรงกลาง ควันสีเขียวลอยขึ้นอย่างช้าๆ ไกลออกไปด้านหน้าเก้าอี้นุ่มๆ มีม่านผ้าม่านสีทองห้อยอยู่ครึ่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าชายบนเก้าอี้จะหน้าตาเป็นอย่างไร แต่เสื้อผ้าที่ห้อยลงมาที่ด้านล่างของเก้าอี้นั้นทอด้วยทองคำและมีลายงานปักซึ่งงดงามมาก
จ้าวสวินไม่กล้ามองไปไกลกว่านี้ เขาลดศีรษะลงแล้วพูดด้วยความเคารพ “นายท่าน ตามคำแนะนำของท่าน การบังคับจ่ายธัญพืชของเว่ยซวนได้แพร่หลายในเมืองหลวงแล้ว ขณะนี้ขุนนางทั้งหลายกำลังประณามพรรคพวกสกุลเว่ยและราชครูหลี่ก็โจมตีเว่ยเหยียนอย่างเปิดเผยในราชสำนักด้วยเช่นกัน”
มีโต๊ะเตี้ยใกล้เก้าอี้พร้อมถ้วยน้ำชา ชายคนนั้นยกมือขึ้นหยิบถ้วยชาขึ้นมา ข้อนิ้วของเขายาวแต่ซีดเกินไป เหมือนกับกระดูกเหี่ยวๆ สองสามอัน เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “ทำได้ดีมาก”
จากนั้นเขาก็ถามว่า “สถานการณ์ทางด้านอู่อันโหวเป็นเช่นไรบ้าง?”
จ้าวสวินคิดถึงการพบกันครั้งสุดท้ายของเขากับเซี่ยเจิงและเหงื่อบางๆ ก็ผุดขึ้นมาบนหน้าผากของเขา เขาพูดอย่างกล้าหาญ “อู่อันโหว ให้ข้าน้อยแจ้งให้เฮ่อจิ้งหยวนทราบเกี่ยวกับการรวบรวมธัญพืชของเว่ยซวน ข้าน้อยเดาว่าเขาต้องการให้เฮ่อจิ้งหยวนหยุดเว่ยซวน”
คนที่อยู่เบื้องหลังผ้าม่านหัวเราะเบาๆ ไม่รู้ว่าเป็นการเย้ยหยันหรือคิดว่ามันตลกจริงๆ “เว่ยเหยียนเจ้าคนทรยศผู้นั้น ได้เลี้ยงดูหลานชายที่เห็นอกเห็นใจต่อความทุกข์ทรมานของผู้คนจริงๆ”
เขาจิบชาเล็กน้อยและวางถ้วยชาในมือลง ”ไม่น่าแปลกใจเลยที่เว่ยเหยียนจะกลัวเขามาก โดยการซื้อธัญพืชครั้งนี้ของเขาก็ได้พบแขนขาของเขาอยู่ในสองเมืองทั้งจี้โจวและไท่โจว ทั้งยังจงใจทิ้งร่องรอยไว้ให้กับเฮ่อจิ้งหยวนขณะส่งสินค้า ถือได้ว่าเป็นของขวัญล้ำค่าเป็นการตอบแทนจากอู่อันโหวเลยทีเดียว ท้ายที่สุดแล้วหากจี้โจวไม่เกิดเรื่องอื้อฉาวอย่างการรวบรวมเสบียงนี้ ขั้นตอนที่เราเตรียมไว้ในเมืองหลวงก็คงจะไม่เกิดขึ้น
จ้าวสวินกังวลเล็กน้อย “ถ้าอู่อันโหวพบว่าเราทิ้งเฮ่อจิ้งหยวน……”
คนที่อยู่หลังม่านไม่ได้สนใจอะไร “กลัวอะไร เราไม่ใช่คนที่บังคับให้เว่ยซวนรวบรวมเสบียงอาหาร มันสามารถทำให้พรรคพวกสกุลเว่ย สูญเสียการสนับสนุนจากผู้คนครั้งแล้วครั้งเล่า และยังสามารถดูดาบสองเล่มในมือของเว่ยเหยียนแสดงบนเวทีเดียวกันได้ ทำไมจะไม่ดีล่ะ? นอกจากนี้ นี่ยังถือได้ว่าเป็นการช่วยเหลืออู่อันโหว ยิ่งผู้คนมีความไม่พอใจต่อพรรคพวกสกุลเว่ยมากเท่าไร เขาก็จะยิ่งได้รับความนิยมมากขึ้นหากเขากลับไปซีเป่ย”
จ้าวสวินกล่าวยกย่อง “นายท่านฉลาดยิ่งนัก”
จากนั้นเขาก็คิดอย่างรอบคอบและพูดว่า “อู่อันโหวต้องการคุยกับนายท่าน นายท่านคิดเห็นอย่างไรขอรับ?”
สิ่งที่เซี่ยเจิงพูดอย่างหยิ่งผยองในวันนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าพูดกับคนตรงหน้าเขา ชายที่อยู่ด้านหลังม่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ยังไม่ถึงเวลา ให้เขาและเว่ยเหยียนสู้กันไปก่อน และจะดีที่สุดถ้าทั้งสองฝ่ายต่างพ่ายแพ้”
จ้าวสวินได้ยินว่าเขาต้องการเพียงใช้เซี่ยเจิงเป็นหมากเท่านั้น จึงพูดอย่างลังเล “แต่อย่างไรอู่อันโหวก็เป็นบุตรของแม่ทัพเซี่ย……”
ทันใดนั้นดวงตาของชายคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “ลูกหมาป่าที่เว่ยเหยียนเลี้ยงมานั้นย่อมไม่ใช่คนบริสุทธิ์และจิตใจดี เป็นการดีกว่าที่จะรักษาอำนาจทางทหารไว้ในมือของผู้อื่นมากกว่าที่จะให้เขาครอบครองไว้เอง”
อากาศหนาวจัดแต่มีเหงื่อออกที่หลังของจ้าวสวินเขาโค้งคำนับและพูดว่า “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”
แสงไฟในคืนนี้ยังสว่างไสวมาเป็นเวลานานรวมทั้งของจวนสกุลเฮ่อ ทหารของเว่ยซวนหลายสิบคนอยู่นอกประตูจวนสกุลเฮ่อ และคนในจวนไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหนง่ายๆ แม้แต่ประตูหัวมุมและกำแพงลานก็ยังถูกลาดตระเวนอยู่ประจำ
ในตอนกลางคืน ลูกธนูที่ซ่อนอยู่ก็ยิงใส่ทหารที่อยู่หน้าจวนราวกับฝนตกหนัก ทหารที่อยู่หน้าจวนนั้นสับสนในทันทีและรีบซ่อนตัวอยู่ในที่มุมอับสายตา “ศัตรูโจมตี!”
“รายงานท่านแม่ทัพด่วน!”
“ฆ่า–”
ทหารจี้โจวกลุ่มหนึ่งที่มีอาวุธคือดาบและง้าวบุกมาตอนกลางคืนและเอาชนะทหารเว่ยที่แตกตื่นตกใจ และเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างรวดเร็ว ผู้นำทหารในจี้โจวคือเจิ้งเหวินฉาง เขายกดาบในมือแล้วพูดว่า “ตามข้ามาช่วยเหลือท่านแม่ทัพ!” เขาเป็นแม่ทัพคนสำคัญภายใต้การนำของเฮ่อจิ้งหยวน และคุ้นเคยกับพื้นที่ภายในของจวนสกุลเฮ่อมาก เขารีบนำผู้คนไปค้นหา
เฮ่อจิ้งหยวนนั่งอยู่หลังโต๊ะโดยมีม้วนไม้ไผ่กางอยู่หน้าโต๊ะ ราวกับว่าเขากำลังอ่านหนังสือตอนกลางคืนใต้แสงเทียน เมื่อเขาเห็นเจิ้งเหวินฉางและคนอื่นๆ บุกเข้ามาพร้อมดาบ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?”
เจิ้งเหวินฉางคุกเข่าลงข้างหนึ่ง กำหมัดแน่นแล้วพูดว่า “ข้าพาคนมาที่นี่เพื่อช่วยท่านแม่ทัพให้พ้นจากปัญหา การเคลื่อนไหวของเว่ยซวนเกินไปแล้วจริงๆ! ใต้เท้าได้โปรดเขียนจดหมายส่งไปที่เมืองหลวงเพื่อแจ้งให้ท่านอัครมหาเสนาบดีทราบ มาดูกันว่าเว่ยซวนจะสามารถเก่งกล้าต่อไปได้นานแค่ไหน!”
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนได้ยินสิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับจุดประสงค์ของเขา เขาก็ขมวดคิ้วและถอนหายใจ “เหลวไหล!”
เจิ้งเหวินฉางดูงุนงง “ใต้เท้าหมายถึงอันใด?”
เฮ่อจิ้งหยวนไม่พูดอะไรอีก เขายืนขึ้นและเดินไปมาก่อนที่จะสั่ง “พาคนของเจ้าออกไปก่อน”
เจิ้งเหวินฉางพูดด้วยความประหลาดใจ “แล้วใต้เท้าล่ะขอรับ?”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “เว่ยซวนไม่กล้าทำอะไรข้า ข้ามีเหตุผลของตัวเองที่ต้องทำเช่นนี้ เจ้ากลับไปและรอคำสั่ง”
เจิ้งเหวินฉางและทหารคนอื่นๆ มองหน้ากัน แต่ด้วยความเคารพและเชื่อฟังเฮ่อจิ้งหยวน พวกเขายังคงกำหมัดแน่นและพูดว่า “ข้าน้อยรับคำสั่งท่านแม่ทัพ”
เมื่อพวกเขากำลังจะออกไป เฮ่อจิ้งหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็กล่าวเสริม “หากเจ้าเห็นทหารของเว่ยซวนกดขี่ผู้บริสุทธิ์ ให้หยุดพวกเขาแต่อย่าทำให้ถึงกับชีวิต”
เมื่อทหารหลายคนได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็สับสน แต่พวกเขายังคงกำหมัดแน่นและยอมรับคำสั่ง มีเพียงเจิ้งเหวินฉางที่เป็นคนสุดท้ายที่ยังไม่ออกไปเท่านั้นที่ถามอย่างสับสน “ใต้เท้า ทำไมท่านถึงกลัวเว่ยซวน”
เฮ่อจิ้งหยวนมองดูป้ายที่มีคำว่า ‘คุณธรรมเท่านั้นจึงมีกลิ่นหอมที่แท้จริง’ [1] อยู่บนโต๊ะโดยเอามือไพล่หลัง แล้วถอนหายใจ “ถ้าเจ้าไม่กลัวเขา ก็อย่าถามคำถามอีกต่อไป แค่ทำตามที่ข้าบอก”
เจิ้งเหวินฉางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล่าถอยไปด้วยความสงสัย เฮ่อจิ้งหยวนมองดูแผ่นโลหะเป็นเวลานานและไม่สามารถละสายตาออกไปได้ ไม่สำคัญว่าเขาเต็มไปด้วยบาปหรือไม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือผู้คนของต้าอินจะรอดพ้นจากเปลวเพลิงแห่งสงครามในอนาคตหรือไม่
เมื่อฮ่องเต้พิโรธย่อมมีศพนับล้าน
ความขัดแย้งระหว่างผู้มีอำนาจในท้ายที่สุดกลับสร้างความเสียหายให้กับประชาชนที่อยู่เบื้องล่างเท่านั้น หากธัญพืชสองแสนกระสอบที่พ่อค้าแซ่จ้าวซื้อไปนั้นอยู่ในมือของบุคคลนั้นจริงๆ หลังจากการทดสอบนี้ จะสามารถรู้ได้ว่าเขานั้นสืบทอดความโหดร้ายของเว่ยเหยียน หรือไม่ยอมแพ้จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย และยังคงห่วงใยต่อผู้คนบนโลกใบนี้
หากเป็นอย่างหลัง อาจถึงเวลาที่เขาจะต้องบอกความจริงว่าเขารู้อะไรเกี่ยวกับการรบในจิ่นโจวเมื่อสิบหกปีก่อนหลังจากที่บุคคลผู้นั้นกลับมา หากเป็นอย่างแรกเขาจะนำความลับนี้ติดตัวเข้าไปในโลงศพ ถ้าเขามีเพียงแต่ความเกลียดชังและไม่มีความเห็นอกเห็นใจต่อคนทั่วไป การรับรู้ทุกอย่างจะทำให้เกิดสงครามมากขึ้นและทำให้ทุกคนต้องทนทุกข์ทรมาน
[1] 明德惟馨 - หมิงเต๋อเว่ยซิน แปลว่าคุณธรรมเท่านั้นถึงกลิ่นหอมที่แท้จริง กลิ่นหอมแห่งคุณธรรมสูงสุดที่เหล่าเทพเจ้าสัมผัสได้