บทที่ 78
มีเปลวไฟสงครามอยู่ในระยะไกล แต่ยังคงมีความเงียบอยู่ในกระโจมทหารบนภูเขา
กงซุนหยินเดินอย่างรวดเร็วไปที่กระโจม ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นในคำพูดของเขาได้ “ที่เจ้าสั่งให้ทหารที่ตีนเขาขูดเปลือกไม้และขุดหญ้า เพื่อลวงว่าบนภูเขากำลังขาดแคลนอาหาร พวกกบฏตกหลุมพรางจริงๆ พวกเขาจงใจย่างหมูย่างแกะเพื่อทำลายขวัญกำลังใจของทหารเรา!”
อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเซี่ยเจิงไม่ใช่แผลเล็กน้อย และใบหน้าของเขายังคงซีดเล็กน้อย เขาสวมเสื้อคลุมหลวมๆ และนั่งอยู่ข้างเตียง ผ้าสีขาวพันรอบไหล่ของเขามองเห็นได้อย่างชัดเจน เขาถือแผนที่บนภูเขาไว้ระหว่างปลายนิ้วของเขา คิ้วของเขาดูเกียจคร้านเล็กน้อย และเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “จดหมายถูกส่งไปยังฐานทัพที่ตีนเขาแล้วหรือยัง?”
กงซุนหยินกล่าวว่า “ข้าให้ไห่ตงชิงส่งมันไปเมื่อวานนี้”
เซี่ยเจิงโยนแผนที่ในมือของเขาทิ้งไปและพูดว่า “ส่งสัญญาณเพื่อสกัดกั้นกองกำลังกบฏ เพื่อว่ากำลังเสริมที่ตีนเขาจะได้สามารถเผาเสบียงอาหารได้”
ดูเหมือนเขาจะอยากลุกขึ้น แต่ทันทีที่เขาขยับ บาดแผลบนหน้าอกก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง คิ้วที่สวยงามของเซี่ยเจิงเต็มไปด้วยน้ำค้างแข็ง และเขาถามว่า “ช่วงนี้สุยหยวนชิง เป็นอย่างไรบ้าง”
กงซุนหยินกล่าวว่า “เขาโดนลมและฝนตลอดเวลา และกินแต่โจ๊กทุกวัน ดูเหมือนเขาจะเป็นไข้เมื่อวานนี้ ข้าไม่คิดว่าเขาจะตายก็เลยไม่ได้ให้แพทย์ทหารมาดูอาการเขา”
ลมหนาวพัดม่านกระโจม และแสงตะวันฉายส่องลงมาที่ใบหน้าของเซี่ยเจิง เขากระตุกมุมปากของเขาอย่างเย็นชา “พาสุยหยวนชิงไปแนวหน้าของสนามรบ พวกกบฏย่างเนื้อ เราก็สามารถย่างเนื้อได้เช่นกัน”
กงซุนหยินเข้าใจความหมายของคำพูดของเขา จึงส่ายศีรษะแล้วหัวเราะ “ไฟนี้หากกำลังไหม้อยู่บนร่างของสุยหยวนชิง ข้าเกรงว่ามันจะไหม้เข้าไปถึงในหัวใจของฉางซิ่นอ๋องด้วย เมื่อมีเขาเป็นเหยื่อล่อ ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าพวกกบฏจะไม่งับเหยื่อ”
นี่เป็นแผนการที่จะล่อเสือออกจากภูเขา ทำให้กลุ่มกบฏเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาขาดแคลนอาหารและใช้สุยหยวนชิงให้พวกเขายอมจำนน จากนั้นพวกเขาก็ผลักสุยหยวนชิงออกไป ด้วยการยึดกองกำลังกบฏส่วนใหญ่ไว้ กองกำลังเสริมจากเยี่ยนโจวและจี้โจวซึ่งอยู่ที่ตีนเขาจะสนับสนุนพวกเขาและใช้โอกาสนี้โจมตีและเผาเสบียงของกลุ่มกบฏ
เมื่อกลุ่มกบฏไม่มีเสบียงไม่ว่ากลุ่มกบฏจะเหลือทหารและม้าเท่าไร เมื่อผ่านไปสักสองวันก็จะมีการเปลี่ยนแปลงจากฝ่ายรุกเป็นฝ่ายตั้งรับ
กงซุนหยินออกจากกระโจมและกำลังจะพาสุยหยวนชิงไปที่แนวหน้า ทันใดนั้นทหารคนหนึ่งก็รีบกลับมาและพูดด้วยใบหน้าเศร้าหมอง “ท่านกงซุน เกิดเรื่องแล้ว! แม่นางฝานไปที่ภูเขาด้านหลัง เพื่อแอบโจมตีค่ายศัตรู!”
การแสดงออกของกงซุนหยินเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเขารีบมองกลับไปในทิศทางของกระโจมเพื่อให้แน่ใจว่ามันอยู่ไกลพอที่เซี่ยเจิงจะไม่ได้ยิน จากนั้นจึงตอบว่า “นางไม่ได้ไปล่าสัตว์เหรอ? ทำไมนางไปยังค่ายศัตรู?”
ทหารกล่าวว่า “ระหว่างทางกลับจากการล่าสัตว์ เราได้ยินเสียงสัญญาณอย่างเร่งด่วนที่ตีนเขา และเมื่อแม่นางฝานได้ยินว่าทหารบนภูเขาด้านหลังมีจำนวนน้อย นางจึงไปลอบโจมตี”
กงซุนหยินเดินไปเดินมาอยู่สองสามก้าวแล้วตอบอย่างรวดเร็ว “ท่านโหวได้รับบาดเจ็บสาหัสและยังไม่หายดี อย่าให้ท่านโหวรู้เรื่องนี้ เจ้ารีบนำทหารม้าร้อยนายตามนางไปให้เร็ว ต้องดูแลความปลอดภัยของนาง”
พวกทหารไม่กล้ารอช้า หลังจากรับคำสั่งจึงออกไปสั่งการกองกำลังทหาร
กงซุนหยินพึมพำด้วยอาการปวดศีรษะ “ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ ต้องไม่มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด……”
ภูเขาด้านหลัง
ฝานฉางอวี้ ทหารและทหารองครักษ์อีกแปดนายที่เหลือหมอบอยู่บนเนินดินที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้ โดยสวมหมวกที่ทำจากกิ่งไม้และหวายแบบเรียบๆ
นางจ้องไปที่เส้นทางแคบๆ ที่ทอดยาวไปถึงตีนเขาอยู่ครู่หนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสับสน “ที่นี่ไม่มีทหารของเราเฝ้าเลยเหรอ?”
ทหารองค์รักษ์ตอบว่า “พวกเขาทั้งหมดซ่อนตัวอยู่ในภูเขา”
ฝานฉางอวี้พูดว่า “อ้อ” และสงสัยว่าพวกนางต้องขออนุญาตจากทหารที่เฝ้าทางผ่านภูเขาเพื่อไปที่ค่ายของศัตรูหรือไม่ นางเห็นกองทหารฝ่ายตนเองกำลังลาดตระเวนมาจากถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยว มีคราบเลือดสดบนเครื่องแบบของพวกเขา พวกเขามองไปรอบๆ คันธนูในมือของเขายังคงจับลูกธนูอยู่ ซึ่งดูแปลกๆ เล็กน้อย
ฝานฉางอวี้จ้องมองทางบนภูเขาเป็นเวลานาน โดยไม่ทราบชัดเจนว่าพวกเขามาจากไหน นางถามทหารองครักษ์ที่อยู่ข้างๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา “นี่คือการผลัดเปลี่ยนเวรยามหรือเปล่า”
ทหารองครักษ์ดูเหมือนจะพบบางสิ่งแปลกๆ เขาเอามือปิดริมฝีปากและเป่าสัญญาณมือเป็นเสียงนกร้องออกมา ทันใดนั้นก็มีลูกศรพุ่งมาใส่พวกเขาตรงพุ่มไม้
สีหน้าของทหารองครักษ์เปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาต้องการดึงฝานฉางอวี้เพื่อหาที่กำบัง แต่ฝานฉางอวี้เคลื่อนไหวเร็วมาก นางกลิ้งตัวไปที่จุดหนึ่งและซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่
นอกจากนี้ยังมีทหารที่ตื่นตระหนกและพยายามลุกขึ้นวิ่ง แต่ถูกยิงกลายเป็นเป้า
ฝานฉางอวี้มองไปที่ทหารที่เคยล่าสัตว์ร่วมกับนางไม่นานมานี้ ชั่วพริบตาเขาก็ล้มลงกับพื้นโดยมีเลือดไหลออกมาจากร่างกาย ดวงตาของเขาไม่ปิดสนิทจนกระทั่งเสียชีวิต นางอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากของนาง และรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก
ไม่ว่านางจะไม่ฉลาดเพียงใด นางก็ยังมองเห็นได้ว่าคนกลุ่มนี้มีอะไรผิดปกติ
เครื่องแบบเปื้อนเลือดส่วนใหญ่ที่พวกเขาสวมใส่ ถูกถอดออกจากกองทัพเยี่ยนโจว
หลังจากคลื่นลูกศร กลุ่มคนก็มาที่นี่พร้อมดาบในมือ ราวกับว่าพวกเขาต้องการให้แน่ใจว่าพวกนางจะตายทั้งหมด
ทหารองครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ตรงข้ามกับฝานฉางอวี้ก็โบกมือให้ฝานฉางอวี้หาโอกาสหลบหนี
เมื่อกลุ่มกบฏที่ปลอมตัวเป็นกองทัพเยี่ยนโจวยังอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ก้าว ทหารองครักษ์ก็ตะโกนเสียงดังและออกไปสังหารพวกเขา มือของทหารที่รอดชีวิตที่ถือดาบในมือยังคงสั่นเทาเช่นกัน แต่เขาก็ตะโกนเสียงดัง แล้วยกดาบออกไป
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นว่าเขาดูเป็นเด็กที่เพิ่งโต นางก็รีบคว้าคอเสื้อของเขาไว้ เด็กหนุ่มเตะขาของเขาและพยายามพูดว่า “เจ้าเป็นผู้หญิง หนีเอาชีวิตรอดเถอะ! กองทัพเยี่ยนโจวแม้จะพลีชีพ ก็ยังมีกองหนุน!”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “กลับไปรายงานข่าว”
นางมองไปในทิศทางที่ถูกต้องแล้วขว้างเขาไปอย่างแรง และเด็กหนุ่มก็ถูกนางเหวี่ยงไปแสนไกล
กลุ่มกบฏหลายคนค้นพบการมีอยู่ของนางและเดินไปหานางพร้อมกับดาบในมือ เมื่อเห็นสิ่งนี้ฝานฉางอวี้ก็ดึงมีดเจาะเลือดและมีดสับกระดูกของนางออกมา นางฟัดมีดอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงเสียดสีจากโลหะอย่างรุนแรง นางไม่ได้หลบเลย แต่ถือมีดไว้ในมือสองข้างแล้วพุ่งไปหากลุ่มกบฏ
ทหารองครักษ์มีวรยุทธ์ที่ยอดเยี่ยมและบังคับกลุ่มกบฏที่อยู่รอบตัวเขาถอยกลับ เขากังวลเกี่ยวกับฝานฉางอวี้และเห็นว่าฝานฉางอวี้ได้ฟันกบฏหนึ่งในนั้นลงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว แม้ว่านางจะหลีกเลี่ยงจุดสำคัญ แต่พวกกบฏที่ถูกนางโจมตีก็ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีกเป็นเวลานาน
นางอยู่ตัวคนเดียวโดยถือมีดเขียงสองเล่มอยู่ในมือ หมุนไปรอบๆ ฝูงชนราวกับพายุหมุนเล็กน้อย เดิมทีกลุ่มกบฏกำลังไล่ตามพวกเขา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นฝานฉางอวี้ไล่ล่ากลุ่มกบฏ
เหล่าทหารองครักษ์จ้องมองนางด้วยความสับสน และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอยู่ในใจ สตรีที่ท่านโหวพึงใจนั้นย่อมไม่ใช่สตรีธรรมดาจริงๆ
ชายหนุ่มที่ถูกฝานฉางอวี้โยนออกจากฝูงชนก็ตกตะลึงเช่นกัน หลังจากฟื้นคืนสติ เขาก็รีบลุกขึ้นและรีบกลับไปรายงานข่าว กลุ่มกบฏได้เตรียมการสองด้าน สร้างความยุ่งยากครั้งใหญ่ที่ด้านหน้าและดำเนินการการโจมตีอย่างลับๆ ที่ด้านหลังภูเขา!
ไม่ไกลก็พบกับทหารอีกคนหนึ่งที่กลับมาจากการรายงานข่าว เมื่อชายหนุ่มเห็นเขานำคนมา เขาก็แทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ “เร็วเข้า! เร็วเข้า พวกกบฏแสร้งทำเป็นเป็นคนของเราและกำลังขึ้นภูเขา!”
ทหารนึกถึงคำสั่งของกงซุนหยินและรีบไปนำทหารม้าจำนวนหนึ่งร้อยคนไปช่วย
ด้วยกองกำลังเสริม กลุ่มกบฏที่แสร้งทำเป็นกองทหารเยี่ยนโจวก็ถูกปราบปรามอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่หน่วยสอดแนมไปที่ฐานที่มั่นต่างๆ ในภูเขาด้านหลังเพื่อตรวจสอบ เขาก็กลับมาและส่ายศีรษะอย่างหนักใจแล้วพูดว่า “คนของเราถูกยิงตายด้วยลูกศรหมดแล้ว”
ทหารที่ต่อสู้เคียงข้างฝานฉางอวี้โกรธมากจนต่อยผู้นำกบฏที่ถูกมัดไว้สองครั้ง
หัวหน้าทหารถูกทุบตีจนอาเจียนเป็นเลือดเต็มปาก และหัวเราะเสียงดัง “พวกเราพี่น้องขึ้นมาบนภูเขา สังหารคนไปมากมาย คุ้มค่าแล้ว!”
ทหารต่อยเขาอย่างแรงที่จมูกอีกครั้ง
หลังจากการสอบสวน ไม่นานพวกเขาก็ได้รู้ว่าพวกกบฎขึ้นไปบนภูเขาได้อย่างไร
คนกลุ่มนี้สวมเครื่องแบบทหารเยี่ยนโจวที่ถอดมาจากทหารที่เสียชีวิตในสนามรบ และแสร้งทำเป็นกองทหารสนับสนุนที่เดินลาดตระเวนไปตามภูเขา พวกเขาหลอกลวงทหารเฝ้ายามบนภูเขาเพื่อผ่อนคลายความระมัดระวัง และเมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ พวกเขาก็ยิงธนูโจมตี
จุดประสงค์ของพวกเขาในการขึ้นไปบนภูเขาในครั้งนี้คือการใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายที่อยู่ข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือสุยหยวนชิง
ทหารทั้งสองเสนอให้นำกลุ่มกบฏนี้กลับไปที่ค่ายทหารและส่งมอบให้กับที่ปรึกษาทางทหารและท่านโหวเพื่อตัดสินใจ
ฝานฉางอวี้เหลือบมองไปยังจุดที่ควันลอยมาจากภูเขาอีกครั้ง และพูดว่า “พวกเขาทั้งหมดขึ้นมาบนภูเขาแล้ว ไม่น่าจะมีใครอยู่ที่ตีนเขาใช่ไหม?”
ทหารที่ไปนำกองกำลังเสริมมา กลัวว่าฝานฉางอวี้ยังไม่ยอมแพ้ จึงกล่าวว่า “แม่นางฝาน มีกองกำลังกบฏจำนวนมาก และการจัดวางกำลังทหารที่ตีนเขามีความซับซ้อน ดังนั้นจึงไม่เหมาะสม……”
“เจ้ารอสักครู่”
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็ขัดจังหวะเขาและเดินออกไปโดยจับทหารที่มัดไว้
นางโยนทหารคนนั้นพิงหลังต้นไม้ชี้ไปที่ตีนเขาแล้วถามว่า “ตีนเขามีคนกี่คน ซ่อนอยู่ที่ไหน”
ทหารพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ข้าไม่ใช่คนประเภทที่รักตัวกลัวตาย……”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ หมัดอันทรงพลังก็กระทบจมูกของเขา
ทหารคนนั้นกรีดร้อง และเลือดกำเดาก็ไหลออกมาจากใต้จมูกทั้งสองข้างของเขาอย่างรวดเร็ว
ฝานฉางอวี้ยังคงถามต่อไปว่า “เจ้าจะบอกข้าไหม?”
“มีคนและม้าเหลืออยู่เพียงพันคนบนเส้นทางภูเขานี้ พวกเขากำลังรออยู่ที่ตีนเขาเพื่อตอบโต้”
ฝานฉางอวี้ลากชายคนนั้นกลับมา ทหารที่ถูกจับได้เพียงได้ยินเสียงกรีดร้องของการทุบตี แต่ไม่มีการสนทนาที่เฉพาะเจาะจง เมื่อเห็นว่าทหารที่ถูกนำกลับมามีเลือดกำเดาไหลทั่วใบหน้า พวกเขาก็รู้สึกอยู่กลัวครู่หนึ่ง
ฝานฉางอวี้พาทหารอีกคนไปและถามคำถามเดียวกัน
วิธีการนี้เป็นสิ่งที่นางเคยได้ยินจากเจ้าหน้าที่หวังมาก่อน กล่าวว่าเมื่อสอบปากคำนักโทษในอำเภอ พวกเขาจะแยกนักโทษกันสอบปากคำ เพื่อให้ง่ายต่อการบอกได้ว่าพวกเขาพูดความจริงหรือโกหก
นางถามคำถามสามหรือสี่ข้อ และหลังจากได้รับคำตอบเดียวกัน นางก็บอกกับทหารทั้งสองว่า “ที่ตีนเขายังมีคนเหลืออยู่เพียงพันคนเท่านั้น และพวกเขาทั้งหมดกำลังเฝ้าตีนเขาอยู่”
ทหารทั้งสองมองหน้ากัน และหนึ่งในนั้นพูดว่า “แม่นางฝาน กรุณารอสักครู่ ให้ข้ากลับไปนำกองกำลังมาเพิ่มก่อน”
หลังจากที่ทหารกลับไปนำกำลังเสริมมาเพิ่ม ฝานฉางอวี้และทหารที่ต่อสู้ร่วมกันก่อนหน้านี้ พร้อมกับทหารม้าประมาณร้อยนายที่ได้รับการฝึกฝนโดยเซี่ยเจิง ได้แอบสังเกตกลุ่มกบฏหลายพันคนที่เฝ้าอยู่ด้านล่างของภูเขา
เส้นทางบนภูเขาสูงชัน และไม่มีทหารม้าคนใดขี่ม้า แต่ในฐานะทหารม้า สมรรถภาพทางกายของพวกเขาจึงแข็งแกร่งกว่าทหารราบ การต่อสู้แบบหนึ่งต่อสองจึงไม่เป็นปัญหา นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมทหารถึงวางใจที่ฝานฉางอวียังอยู่ข้างล่างภูเขา
เดิมทีพวกเขาต้องการรอให้ทหารนำคนและม้าเข้ามาเพิ่มก่อนที่จะลงมือ แต่ม้าตัวหนึ่งถูกควบมาจากในระยะไกล ดูเหมือนว่าหน่วยสอดแนมบนหลังม้าจะพูดอะไรบางอย่างกับผู้นำกบฏตัวน้อย ทันใดนั้นกลุ่มกบฏนับพันที่เฝ้าเชิงเขาก็หันหลังกลับและติดตามหน่วยสอดแนมไป
ฝานฉางอวี้ถามว่า “ทำไมพวกเขาถึงไปแล้ว?”
ทหารไม่ทราบสาเหตุ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นที่ภูเขาด้านหน้า”
ฝานฉางอวี้ยังคงเข้าใจหลักการของการผู้คนในการต่อสู้ และนางก็พูดทันที “ถ้าอย่างนั้น เราต้องหาทางที่จะหยุดยั้งทหารเหล่านี้ ไม่เช่นนั้น จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไม่สามารถเอาชนะพวกเขาบนภูเขาด้านหน้าได้?”
ทหารยังคงลังเล แต่ฝานฉางอวี้ได้วิ่งไปยังกระโจมทหารที่กลุ่มกบฏประจำการอยู่ที่ทางผ่านภูเขานี้อย่างมีเป้าหมายที่ชัดเจน
ทหารกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับฝานฉางอวี้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องติดตามาง และทหารที่เหลือก็รีบออกไปเช่นกัน
ฝานฉางอวี้รีบวิ่งเข้าไปในกระโจมของกองทัพกบฏ โดยไม่ได้ทำอะไร นอกจากการค้นหากล่องและตู้ต่างๆ เพื่อหาเกลือ
หลังจากพบสถานที่ที่กลุ่มกบฏเก็บเสบียงอาหารและเกลือไว้แล้ว ฝานฉางอวี้ก็หยิบเกลือสองกระสอบแล้ววิ่งออกไป
เมื่อเห็นเช่นนี้ ทหารคนอื่นๆ ที่เดินตามหลังนางก็ยกอาหารไป
ทันทีที่กลุ่มกบฏเดินออกไปไม่ไกล พวกเขาเห็นกองทัพเยี่ยนโจวลงมาจากภูเขาเพื่อขโมยอาหาร และพวกเขาก็ถอยกลับอย่างรวดเร็วเพื่อล้อมฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ
นี่เป็นเพียงกองทหารเล็กๆ ของพวกกบฏ และไม่ได้เก็บอาหารไว้มากนัก ในบรรดาทหารร้อยกว่าคนที่ตามมายังเก็บอาหารได้ไม่เต็มกระสอบเลยด้วยซ้ำ
ทหารต่อสู้เคียงข้างเซี่ยเจิงมาหลายปีแล้ว เมื่อกลุ่มกบฏหันกลับมา พวกเขาบอกให้ทุกคนวิ่งหนีและจุดไฟเผากระโจมที่ว่างเปล่า
ด้วยกลัวว่าฝานฉางอวี้จะลำบากในการแบกเกลือสองกระสอบ เขาจึงหยิบอีกกระสอบหนึ่งขึ้นมาแบกเอง
ฝานฉางอวี้เป็นเหมือนโจรที่ลงมาจากภูเขา มือของนางข้างหนึ่งว่างเปล่า จากนั้นคิดว่าฉางหนิงและเหยียนเจิ้งไม่มีผ้าห่มให้นอนตอนกลางคืน นางจึงฉีกเสื้อคลุมสองตัวที่แขวนอยู่ในกระโจมออกแล้ววิ่งหนีไป
เมื่อเดินผ่านสถานที่ที่พวกกบฏกำลังทำอาหารอยู่ นางเห็นลูกแกะย่างทั้งตัวที่เตรียมไว้สำหรับเลี้ยงกองทัพเยี่ยนโจวตัวปลอมบนภูเขาเป็นพิเศษ มันถูกวางไว้บนกองไฟ นางจึงวางเสื้อคลุมของไว้บนกระสอบเกลือ เพื่อหยิบลูกแกะย่างที่ห้อยอยู่
พวกกบฏที่ไล่ตามนางเห็นนางถือกระสอบเกลืออยู่ในมือซ้าย โดยมีลูกแกะย่างอยู่ในมือขวา ซ้ำยังวิ่งเร็วมาก พวกเขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
ผู้นำกบฏตัวน้อยบนบนหลังม้าชักธนูและกำลังจะยิงธนูไปที่ฝานฉางอวี้
หน่วยสอดแนมที่ตามมาทันตะโกนว่า “ท่านแม่ทัพ กองทัพเยี่ยนโจว และกองทัพจี้โจวที่เชิงเขากำลังจะเผายุ้งฉาง ท่านแม่ทัพ โปรดอย่าเสียเวลา!”
ผู้นำตัวน้อยตะโกน “คนลงจากภูเขาขโมยอาหารของข้า! เจ้าไม่เห็นหรือว่าพวกนั้นยังเผาค่ายของข้า”
เมื่อปล่อยลูกธนูออกไป แต่เนื่องจากระยะไกลเกินไป และทหารก็ตะโกนให้ระวัง ฝานฉางอวี้จึงใช้กระสอบเกลือบนไหล่ของนางเป็นเครื่องกีดขวาง และหยุดลูกธนูได้สำเร็จ
ในที่สุดกลุ่มกบฏที่โกรธแค้นก็ตามฝานฉางอวี้และพรรคพวกของเขาที่กำลังวิ่งหนีโดยบรรทุกอาหารไป ทหารที่ไปตามกำลังเสริมก็กลับมาพร้อมกับกองทัพเยี่ยนโจวบนภูเขา
กองทัพเยี่ยนโจวบนภูเขาใช้ยิงธนูเพื่อบังคับกลุ่มกบฏให้ออกจากระยะ ในท้ายที่สุด กองทัพฉงโจวนับพันได้แต่เฝ้าดูอย่างโกรธเคืองเมื่อฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ บรรทุกอาหารและเกลือขึ้นไปบนภูเขา
ฝานฉางอวี้ปีนขึ้นไปครึ่งทางของภูเขา และพบควันหนาทึบที่ลุกไหม้อยู่ในระยะไกล
นางอ้าปากค้างและถามว่า “พวกกบฏต้องการเผาภูเขาเหรอ?”
เมื่อทหารเห็นทิศทางที่ควันลอยขึ้น พวกเขาก็ดีใจมาก วางกระสอบเกลือลงบนพื้น แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฝนตกมาหลายวัน พืชพรรณบนภูเขาก็เปียกชื้น พวกกบฏไม่สามารถเผาภูเขาได้ เป็นคนของเราเองที่เผาเสบียงของพวกมัน!”
ฝานฉางอวี้พาพวกเขาไปขนเสบียงอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำให้คนและม้าหลายพันคนล่าช้าที่ตีนเขา และช่วยกองกำลังที่กำลังเผาเสบียงอาหารไปอย่างไม่รู้ตัว
เขามองฝานฉางอวี้ด้วยสายตาชื่นชม “ครั้งนี้แม่นางฝานทำได้ดีมาก!”
ท้ายที่สุด กระดาษก็ห่อไฟไม่มิด กงซุนหยินได้ส่งกองทหารจำนวนมากไปที่ภูเขาด้านหลัง ซึ่งทำให้เซี่ยเจิงผิดสังเกต เขาถามว่า “มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ภูเขาด้านหลังหรือ?”
การแสดงออกของกงซุนหยินหยุดนิ่งและเขากล่าวว่า “มีกลุ่มกบฏที่แสร้งทำเป็นเป็นคนของเราลักลอบขึ้นไปบนภูเขา แต่พวกเขาทั้งหมดถูกจับกุมแล้ว ข้าส่งคนไปที่นั่นเพื่อเพิ่มการป้องกัน”
เซี่ยเจิงหรี่ตา “นางยังไม่กลับมาจากการล่าสัตว์เหรอ?”
กงซุนหยินรู้ว่าเขาไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป เขาจึงถอนหายใจและพูดตามความจริง “แม่นางฝานอยู่ที่ภูเขาด้านหลัง”
ทันใดนั้นดวงตาของเซี่ยเจิงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาและเขาก็ตะโกนว่า “ไร้สาระ! ทำไมเจ้าถึงให้นางไปที่นั่น เจ้าก็รู้ว่าที่นั่นมันอันตราย”
เขากำลังจะลุกขึ้นยืน แต่กงซุนหยินก็รีบก้าวไปข้างหน้าและรั้งเขาไว้ “ข้าสั่งให้เซี่ยชีและเสี่ยวอู่ติดตามนางไปแล้ว และข้าก็ส่งทหารม้าร้อยนายไปด้วย อีกไม่นานแม่นางฝานก็กลับมา……”
เซี่ยเจิงดูเคร่งขรึมและกำลังจะปัดมือของเขาออก แต่ในขณะนี้ ทหารคนหนึ่งเข้ามาในกระโจมและไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเขาได้ “ท่านโหว แม่นางฝานกลับมาแล้วขอรับ!”
สีหน้าของเซี่ยเจิงอ่อนลงเล็กน้อย และกงซุนหยินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เมื่อพวกเขาเห็นฝานฉางอวี้เข้ามาในกระโจมพร้อมเสื้อคลุมกำมะหยี่สีแดงในมือข้างหนึ่ง และในมืออีกข้างหนึ่งยังถือลูกแกะย่าง ทั้งสองก็ตกอยู่ในความเงียบทันที
เสื้อคลุมที่มีตราฉงโจวมาจากที่ใด?