บทที่ 103
ในที่สุดเมื่อพวกเขาเห็นธงของกองทัพสนับสนุนที่ถังเผยอี้นำมา ฝานฉางอวี้และทหารที่มึนงงอยู่ข้างหลังก็รู้สึกว่ามีความหวังที่จะสู้รบ
ทหารหลายนายเริ่มตื่นตัวและกล้าที่จะสังหารศัตรูมากขึ้น
หัวหน้ากองร้อยกัวก็มีความสุขมากเช่นกันและตะโกน “บิดาเกือบคิดว่าชีวิตของบิดาต้องถูกฝังไว้ที่นี่เสียแล้ว!”
ถังเผยอี้ยังเห็นธงแนวหน้าทางฝั่งของฝานฉางอวี้ และนำกำลังเสริมมาทางด้านนี้ เมื่อกลุ่มกบฏเห็นว่าไม่มีความหวังที่จะล้อมและปราบปรามพวกเขา ผู้บังคับบัญชาบนหลังม้าก็ชูธงบัญชาการแล้วโบกธงอย่างรวดเร็ว
กลุ่มกบฏที่ไล่ล่าฟ่านฉางอวี้และคนอื่นๆ ไม่ได้แน่นหนามากนัก และพวกนางก็เข้าร่วมกองกำลังเสริมที่นำโดยถังเผยอี้อย่างรวดเร็ว
เมื่อถังเผยอี้เห็นฝานฉางอวี้เขาก็นั่งอยู่บนหลังม้าและพูดด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นคนที่ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ในสนามรบและนำกองทัพฝ่ายขวาเป็นแนวหน้าเข้าสู่ตำแหน่งของศัตรู?”
ตอนนี้ฝานฉางอวี้อยู่ในสภาพที่น่าอับอายจริงๆ นางไม่รู้ว่านางทิ้งหมวกรบไว้ที่ไหน มวยบนศีรษะยังคงอยู่เหมือนเดิม และใบหน้าของนางก็ยังเต็มไปด้วยเลือดและฝุ่น มีเพียงดวงตาของนางเท่านั้นที่ยังคงมืดมนและน่าหลงใหล เหมือนเสือลงมาจากภูเขา
นางเหนื่อยมากจนต้องจับดาบใหญ่ไว้เพื่อยืนหยัด นางกำลังจะประสานมือตอบเมื่อได้ยินคำถาม ถังเผยอี้เห็นว่านางหมดแรงจึงยกมือขึ้นเพื่อแสดงว่านางไม่ต้องตอบ เขาพูดว่า “คราวนี้กองทัพฝ่ายขวาทำผลงานได้ดีมาก รอจบการรบครั้งนี้ ข้าจะไปหาแม่ทัพเฮ่อเป็นการส่วนตัวเพื่อขอรางวัลให้พวกเจ้า!”
ทหารที่เหนื่อยล้าที่อยู่ด้านหลังฝานฉางอวี้ต่างตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และความสุขของพวกเขาก็สัมผัสได้อย่างท่วมท้น
ในขณะนี้ เกิดความโกลาหลในสนามรบข้างหน้า ฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ ไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นท่ามกลางฝูงชนมากมาย อย่างไรก็ตามถังเผยอี้หันศีรษะและมองดู สีหน้าของเขาเริ่มจริงจังและสั่งว่า “กลุ่มกบฏตั้งใจที่จะล้อมแม่ทัพเฮ่อ พวกเจ้าติดตามข้าไปเพื่อสนับสนุน!”
คราวนี้มีทหารม้าของถังเผยอี้เปิดทาง ฝานฉางอวี้และกองทัพฝ่ายขวาก็ตามมาทางข้างหลัง ในที่สุดพวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ถังเผยอี้นำทหารม้าเพื่อเปิดทาง กลุ่มกบฏที่ล้อมรอบกองทหารห้าพันนายของเฮ่อจิ้งหยวนจากด้านหลังได้เปิดช่องให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็นำกองทัพฝ่ายขวาเข้าสกัดช่องเปิด สังหารทหารกบฏทั้งสองด้าน และขยายช่องเปิดให้กว้างขึ้นเพื่อให้กองทัพจี้โจวที่ติดอยู่ในขบวนสามารถล่าถอยได้ตลอดเวลาหากมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
คราวนี้ถังเผยอี้ เฮ่อจิ้งหยวน และแม่ทัพคนอื่นๆ ดึงดูดกองกำลังหลักของกลุ่มกบฏ พวกฝานฉางอวี้แค่ต้องจัดการทหารที่อยู่รอบๆ เท่านั้น ซึ่งผ่อนคลายกว่าเดิมมาก
อย่างไรก็ตาม การก่อตัวของกองทหารม้าที่นำโดยถังเผยอี้ จู่ๆ ก็เกิดความวุ่นวายด้วยเหตุผลบางประการ และยังทำให้กลุ่มกบฏที่ถูกโจมตีจากทั้งสองฝ่ายเข้าสู่ขบวนทหารม้าได้
ฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะมองไปยังศูนย์กลางของขบวนทหาร แต่จำนวนทหารนั้นมืดมนและพวกเขาไม่เห็นสิ่งใดชัดเจน
หัวหน้ากองร้อยกัวสบถ “ให้ตายเถอะ เกิดอะไรขึ้นข้างหน้า?”
ใครบางคนในฝ่ายกบฏตะโกน “เฮ่อจิ้งหยวนตายแล้ว!”
ทันทีที่เสียงคำรามดังออกไป พวกกบฏก็ตื่นเต้นกันทันที
ในกองทัพจี้โจวไม่ว่าจะเป็นทหารม้าที่นำโดยถังเผยอี้ หรือกองทัพฝ่ายขวาที่ติดตามฝานฉางอวี้มีช่วงเวลาแห่งความสับสนและตื่นตระหนกบนใบหน้าของพวกเขา
เฮ่อจิ้งหยวนเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดในการโจมตีฉงโจวครั้งนี้ ถ้าเขาตายแล้วคนที่เหลือจะสู้ศึกต่อไปได้อย่างไร?
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากที่แตกของนางและมองไปที่สนามรบที่วุ่นวายข้างหน้า นางหันไปหาทหารที่รอดชีวิตในกลุ่มเล็กๆ ที่นางเป็นผู้นำแล้วพูดว่า “เจ้าอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องหัวหน้ากองร้อย ไม่จำเป็นต้องติดตามข้าอีกต่อไป!”
หลังจากพูดอย่างนั้น นางก็สังหารโดยตรงในทิศทางที่เสียงหอกดังมาจากในสนามรบ
เซี่ยเจิงเคยบอกนางว่าเฮ่อจิ้งหยวนเป็นสหายเก่าของบิดามารดาของนาง
นางอยู่ที่ฉงโจวมาเป็นเวลานานและอยู่ในค่ายทหารตามหน้าที่ของนาง นางไม่ได้ไปพบเฮ่อจิ้งหยวนโดยตรงเพื่อถามคำถามในนามของราชครูเถาหรือเซี่ยเจิง เมื่อตำแหน่งของนางเองมีคุณสมบัติที่จะพบกับเฮ่อจิ้งหยวน ตอนนั้นนางจะถามเขาเกี่ยวกับอดีตของบิดามารดาต่อหน้าเขา
นางต้องการล้างแค้นให้บิดามารดา ดังนั้นนางจึงอาศัยความสามารถของนางเอง เกี่ยวกับเรื่องนี้ฝานฉางอวี้ไม่ต้องการพึ่งพาราชครูเถาและเซี่ยเจิงมากเกินไป
ใครจะคาดคิดว่าในการต่อรบครั้งแรกนี้นางจะสบายดี แต่เฮ่อจิ้งหยวนจะตายไปแล้ว?
ไม่ว่ายังไงนางก็อยากจะไปด้านหน้าเพื่อดูด้วยตนเอง
เซี่ยอู่เดินตามนางไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทหารที่ภักดีต่อฝานฉางอวี้เห็นสิ่งนี้และพยายามตามไปด้วย แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาถูกหยุดโดยหัวหน้ากองร้อยกัว ซึ่งเพิ่งตัดศีรษะของกลุ่มกบฏออก เขาโกรธมาก เคราของเขาเกือบจะคดเคี้ยวและเขาสบถ “พวกเจ้าแต่ละคน มีศีรษะตั้งอยู่บนคอแล้วสบายเกินไปหรือ?”
ทหารตะโกนจนร้องไห้ทั้งน้ำมูกและน้ำตา “ท่านแม่ทัพตายแล้ว นายกองฝานน่าจะรีบไปหาท่านแม่ทัพเฮ่อ ข้าก็อยากจะไปนำร่างของแม่ทัพเฮ่อกลับมาด้วย”
เฮ่อจิ้งหยวนเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความรักราษฎรและทหารในฐานะบุตรชาย ทุกคนตั้งแต่กองทัพไปจนถึงผู้คนในจี้โจวสนับสนุนเขาอย่างมาก
เมื่อพวกเขาได้ยินข่าวการตายของเขาในสนามรบ ทหารด้านล่างก็สับสนกันทันที
หัวหน้ากองร้อยกัวตบหน้าทหารและสบถ “ยังไม่ถึงตาเจ้าที่จะเป็นผู้กล้า ชัวิตเจ้ามีค่ากี่ตำลึง รักษาระยะนี้ไว้ให้ข้า!”
ฝานฉางอวี้ต่อสู้จนสุดทาง เพื่อที่จะมองเห็นการรบที่อยู่ข้างหน้าได้ดีขึ้น นางได้คว้าม้าจากกลุ่มกบฏด้วยซ้ำ
นางไม่เคยเจอเฮ่อจิ้งหยวน แต่เมื่อนางเห็นถังเผยอี้ต่อสู้กับแม่ทัพฉงโจว นางก็รีบควบม้าไปช่วยเขา
ถังเผยอี้หันกลับมาและเห็นฝานฉางอวี้และรีบตะโกน “ช่วยพาแม่ทัพเฮ่อกลับไปที่ค่ายเร็ว!”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินคำพูดของถังเผยอี้ นางก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น
เฮ่อจิ้งหยวนยังไม่ตาย!
ข่าวก่อนหน้านี้น่าจะเป็นการจงใจตะโกนโดยกลุ่มกบฏเพื่อทำลายขวัญกำลังใจทางทหารของพวกเขา
นางมองไปรอบๆ และเห็นแม่ทัพจี้โจวซึ่งอยู่ไม่ไกลซึ่งตกจากหลังม้าและกำลังดิ้นรนต่อสู้กับแม่ทัพกบฏ นางรีบจัดการทหารกบฏออกไปจนสุดทางและตะโกนสุดปอด “ท่านคือแม่ทัพเฮ่อ?”
ทหารจี้โจวหน้าขึ้น แม้ว่าหนวดเคราบนคางของเขาจะแดงไปหมดจากเลือดที่เขากระอักออกมาและใบหน้าของเขาเปื้อนเลือด แต่ฝานฉางอวี้ก็จำเขาได้อย่างรวดเร็วในฐานะแม่ทัพที่เคยนางถึงวิธีใช้ดาบมาก่อน
ในใจของนางตกตะลึง ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในสมองของนางในขณะนั้น เนื่องจากอันตรายของสนามรบ นางจึงต้องระงับมันไว้ชั่วคราว นางยื่นมือไปทางเฮ่อจิ้งหยวนแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจะพาท่านออกไป!”
หลังจากที่เฮ่อจิ้งหยวนสังหารทหารกบฏ เขาก็ยืนนิ่งได้ด้วยดาบยาวในมือทั้งสองข้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าเพื่อมองดูฝานฉางอวี้ และดูเหมือนว่าจะมีความรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยในดวงตาของเขา “เจ้าเอง……แค่ก แค่ก …”
เขาปิดปากและไออย่างเชื่องช้า แม้ว่าเขาจะพยายามปกปิดมัน แต่เลือดที่เขากระอักก็ยังไหลออกมาจากระหว่างนิ้วของเขา
ฝานฉางอวี้ตระหนักว่าสถานการณ์ของเฮ่อจิ้งหยวนไม่ค่อยดีนัก นางลดสายตาลงและเห็นลูกธนูปักอยู่ใต้เสื้อเกราะของเฮ่อจิ้งหยวน เลือดที่ไหลออกมาทำให้ชุดเกราะเป็นสีแดงแล้ว
เมื่อเห็นแม่ทัพกบฏที่อยู่รายล้อมเขาเหมือนฝูงหมาป่า และเฮ่อจิ้งหยวนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่สามารถถือดาบได้ นางก็กระโดดลงจากหลังม้าพร้อมกับตะโกนเสียงดังโดยไม่ต้องคิด และฟาดฟันด้วยดาบ
เมื่อเซี่ยอู่มาถึงฝานฉางอวี้ก็ตะโกนบอกเขา “พาแม่ทัพเฮ่อไปเร็ว!”
เฮ่อจิ้งหยวนจำเซี่ยอู่ได้ ดังนั้นเขาจึงเข้าใจโดยธรรมชาติว่าการที่เขาปรากฏตัวในสนามรบนี้ น่าจะปกป้องฝานฉางอวี้ตามคำสั่งของเซี่ยเจิง
บางทีเมื่อรู้สึกว่าจุดจบของเขาใกล้เข้ามาแล้ว เฮ่อจิ้งหยวนก็นึกถึงความสับสนวุ่นวายระหว่างคนรุ่นก่อนของสกุลเซี่ยและฝาน จากนั้นเขามองไปที่ฝานฉางอวี้ที่กำลังต่อสู้กับแม่ทัพหนุ่มหลายคนในฉงโจวเพื่อปกป้องเขา และรู้สึกถึงรสขมในปากของเขา
เซี่ยอู่ช่วยเฮ่อจิ้งหยวนขึ้นหลังม้า ในขณะที่ฝานฉางอวี้ต่อสู้และถอยกลับ โดยพยายามไม่ให้ติดกับดักและตายในวงล้อมของกลุ่มกบฏ
ในอีกด้านหนึ่งถังเผยอี้ก็พ่ายแพ้ให้กับฉางซิ่นอ๋อง เขาถูกเหวี่ยงลงจากม้ากลิ้งไปเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทหารด้านล่างโจมตี
เมื่อฉางซิ่นอ๋องเห็นเฮ่อจิ้งหยวนได้รับการช่วยเหลือ เขาก็ตามทันม้าและตะโกนว่า “สุนัขรับใช้สกุลเว่ยอยู่ที่ไหน”
หอกหัวสิงห์ในมือของเขาถูกส่งออกไป เซี่ยอู่รับมันไว้ด้วยดาบของเขา แต่จังหวะนั้นเขาถูกฉางซิ่นอ๋องกดจนเขาต้องคุกเข่ายันลงข้างหนึ่ง เข่าของเขาจมลงในดินเหลือง ด้านหลังของเขาถูกดาบกดลงบนไหล่ ซึ่งเกือบจะทำให้เลือดไหลออกมาจากไหล่ของเขา
เซี่ยอู่กัดฟันแรงมากจนได้กลิ่นเลือดไหลออกมาจากฟันของเขา และข้อต่อทั้งห้านิ้วของเขาที่จับดาบก็กลายเป็นสีขาว เขายังไม่สามารถยกหอกหัวสิงห์ออกจากดาบของเขาได้เลย
ฉางซิ่นอ๋องออกแรงอีกครั้งบนมือของเขา และเซี่ยอู่ถูกบีบจนกระอักเลือดเต็มคำพุ่งออกมา แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย โดยจ้องมองที่ฉางซิ่นอ๋องอย่างตั้งใจ
ฉางซิ่นอ๋องหัวเราะเสียงดัง “เด็กดี ผู้ที่มีความสามารถขนาดนี้ ถ้าฝังเจ้าไว้ที่นี่จริงๆ คงน่าเสียดาย ไม่สู้เจ้ามาทำงานใช้ข้าดีหรือไม่?”
เซี่ยอู่ “ถุย” ออกมาดังๆ
ฉางซิ่นอ๋องดูเย็นชาและตะโกน “ให้เกียรติไว้แต่ไม่รับ!”
หอกหัวสิงห์ในมือของเขากำลังจะสังหารเซี่ยอู่ แต่เฮ่อจิ้งหยวนซึ่งอยู่บนหลังม้ากลับหยิบหอกขึ้นมาและขวางไว้
ร่างกายของเฮ่อจิ้งหยวนไม่เพียงได้รับบาดเจ็บจากลูกธนูเท่านั้น แต่ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสภายในอีกด้วย เขาไม่สามารถหยุดไอ และอวัยวะภายในของเขาก็รู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิด
หลังจากขว้างหอกออกไป เขาก็ฟุบอยู่บนหลังม้าและไอไม่หยุด และบอกเซี่ยอู่ “ไม่ต้องห่วงข้า เจ้าควรหนีไป!”
ฉางซิ่นอ๋องหัวเราะเยาะ “เจ้าจะกลัวอะไร? วันนี้ไม่มีใครหนีรอดไปได้ทั้งนั้น!”
เขาปัดหอกหัวสิงห์ในมือแล้วแทงเซี่ยอู่อีกครั้ง แต่ดาบเหล็กสีดำยาวมาสกัดกั้นและปิดกั้นอาวุธของเขา
ฉางซิ่นอ๋องตกตะลึงกับพลังที่ทหารผู้นั้นปล่อยออกมา และมองไปที่เด็กชายที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยความประหลาดใจ
คู่ต่อสู้สวมเครื่องแบบที่ขาดๆ ของทหารจี้โจว ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดและฝุ่น และเขาตัวเล็กกว่าบุรษคนอื่นๆ เขายืนอยู่ที่นั่นพร้อมดาบใหญ่ในมือ เหมือนคนเฝ้าประตูที่ไม่มีใครหยุดเขาได้
ฉางซิ่นอ๋องกล่าวว่า “วันนี้แปลกมากเสียจริง ในกองทัพจี้โจวนี้ ทหารแนวหน้ามีพลังมากกว่ากองทัพอื่น”
ฝานฉางอวี้ตะโกน “สังหารโจรกบฏเช่นเจ้า แค่กองทัพแนวหน้าของข้าก็เพียงพอแล้ว!”
เสียงของนางแหบแห้งจนฟังดูเหมือนเสียงของชายหนุ่ม และก็ไม่ได้ทำให้ฉางซิ่นอ๋อสงสัยในตัวตนของนางอยู่ครู่หนึ่ง
ฉางซิ่นอ๋องเยาะเย้ย “เจ้าเด็กผู้หยิ่งยโส! รับหอกของข้าไป!”
เขาเร่งม้าไปข้างหน้าโดยแทงหัวสิงห์ในมือของเขา ฝานฉางอวี้ก็สกัดกั้นและหลบเลี่ยง ยกเว้นเซี่ยเจิงและเฮ่อจิ้งหยวนนี่เป็นครั้งแรกที่นางต่อสู้กับแม่ทัพเช่นนี้ การโจมตีของคู่ต่อสู้นั้นรวดเร็วและดุเดือด จังหวะนั้นยุ่งยากมาก
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ตกเป็นรอง เซี่ยอู่รู้ดีว่าฉางซิ่นอ๋องนั้นโหดเหี้ยมและไม่เคยแสดงความเมตตาเลย เขากังวลมากจนในที่สุดเมื่อถังเผยอี้สามารถสังหารทหารรอบกายเขาได้ในที่สุด เขาก็บอกให้ถังเผยอี้ปกป้องเฮ่อจิ้งหยวนและรีบไปช่วยฝานฉางอวี้
ถังเผยอี้กังวลเกี่ยวกับฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ และยังกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเฮ่อจิ้งหยวน เพื่อปกป้องเฮ่อจิ้งหยวนเขาจึงถอยกลับไปที่กองทัพจี้โจว เมื่อเห็นว่าริมฝีปากของเฮ่อจิ้งหยวนซีดลง เขาก็อดไม่ได้ที่จะสบถ “โจรสุนัขฉางซิ่นอ๋อง การลอบโจมตีระหว่างการรบคืออะไร ถ้าเจ้าไม่ใช้ลูกธนูนี้โจมตี เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาด้วยซ้ำ”
เฮ่อจิ้งหยวนดูผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเขานึกถึงลูกธนูที่เขาโดนโจมตี
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะได้รับบาดเจ็บจากลูกธนูในสนามรบ แต่เขาเข้าใจอย่างคลุมเครือว่ามีใครอยากให้เขาตายภายใต้ดาบของฉางซิ่นอ๋อง จึงยิงลูกธนูนี้
ท่านอัครมหาเสนาบดีกระตือรือร้นที่จะกำจัดเขามากเพราะกลัวว่าเขาจะบอกเรื่องราวเกี่ยวกับสกุลฝานสองสามีภรรยาใช่หรือไม่?
เว่ยฉีหลินยังคงบริสุทธิ์ในความผิดพลาดในการขนส่งเสบียงหรือไม่?
ทันใดนั้นเขาก็คว้ามือของถังเผยอี้แล้วพูดอย่างยากลำบาก “ไปเถอะ ไปพาเด็กคนนั้นออกมา”
ถังเผยอี้ตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นเดาว่าเฮ่อจิ้งหยวนอาจจะพูดถึงฝานฉางอวี้ เขาคงไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้ต้นกล้าที่ดีเช่นนี้ตายไปในมือของฉางซิ่นอ๋องและพูดอย่างเร่งรีบ “ข้าจะไปช่วยนางทันที ท่านโปรดกลับไปที่ค่ายเพื่อรับการรักษาก่อน!”
ฝานฉางอวี้และเซี่ยอู่ร่วมกำลัง และยังเป็นเรื่องยากมากที่จะรับมือกับการโจมตีจากฉางซิ่นอ๋อง
ทักษะดาบของนางดีขึ้น แต่เมื่อเทียบกับทหารมากประสบการณ์อย่างฉางซินอ๋องที่อยู่ในสนามรบมานานหลายสิบปี นางก็ยังอ่อนประสบการณ์ไปเล็กน้อย นอกจากนี้ร่างกายของนางก็เหนื่อยล้าเกินไป และทักษะการโจมตีของนางก็ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ฉางซิ่นอ๋องเห็นทักษะการต่อสู้ของนาง เขาก็มองไปที่ฝานฉางอวี้และถามทันทีว่า “เจ้าเป็นอะไรกับเฮ่อจิ้งหยวน”
ฝานฉางอวี้จับดาบใหญ่หายใจแล้วตะโกน “เขาเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพจี้โจว!”
ฉางซิ่นอ๋องหัวเราะเยาะ “วิชาดาบชุดนี้ถูกสร้างขึ้นโดยแม่ทัพสองคนของตระกูลเว่ย เฮ่อจิ้งหยวนและพี่น้องร่วมสาบานของเขา พี่น้องร่วมสาบานของเขาเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ตอนนี้มีเพียงเฮ่อจิ้งหยวนเท่านั้นที่ยังคงสามารถใช้วิชาดาบชุดนี้ได้ ทหารตัวเล็กเช่นเจ้าจะสามารถสืบทอดวิชาดาบของเขาได้หรือ?”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินคำพูดเหล่านี้ นางก็ตกตะลึง
บิดาของนางสอนเทคนิคดาบนี้ให้นาง เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนสอนนางในวันนั้น เขาก็คุ้นเคยกับเทคนิคดาบนี้มาก
เป็นไปได้ไหมว่าบิดาของนางเป็นพี่ชายร่วมสาบานสาบานของเฮ่อจิ้งหยวนในตอนนั้น?
ก่อนที่นางจะได้สติ ฉางซิ่นอ๋องก็หมุนปลายหอกในมือของเขาแล้วรีบวิ่งไปหานางบนหลังม้า “มาให้ข้าจับตัวเจ้า ตอนนี้เฮ่อจิ้งหยวนยังมีลมหายใจอยู่ ไปเจรจาข้อตกลงกับเขา!”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้โง่พอที่จะรับการโจมตีจากชายคนนี้ เมื่อเซี่ยอู่เตือนนาง นางก็หลบหลีกไป
ขณะที่ถังเผยอี้กลับมาเพื่อช่วยพวกเขา ฝานฉางอวี้ใช้ดาบใหญ่ฟันขาหลังของม้าฉางซิ่นอ๋อง ในขณะที่ถังเผยอี้กำลังต่อสู้กับฉางซิ่นอ๋อง
ม้าศึกเอียงไปด้านข้าง ฉางซิ่นอ๋องกระโดดขึ้นพร้อมกับหอกชี้ไปที่พื้นโดยไม่ล้ม หลังจากนั้นเขาก็ตั้งท่าโจมตีด้วยสายตาที่สง่างาม
การจู่โจมของถังเผยอี้ล้มเหลว เขาจึงหันหัวม้าแล้วตะโกน “กบฏสมควรตาย!”
ขณะที่ทหารกำลังต่อสู้ประชิดตัวกัน ฉางซิ่นอ๋องก็เลียนแบบการเคลื่อนไหวของฝานฉางอวี้ แล้วหันกลับมาและแทงถังเป่ยอี้ขณะที่เขานั่งลงบนหลังม้า
ม้าศึกตกใจกลัวและวิ่งอย่างดุเดือดในสนามรบ ถังเผยอี้รีบละทิ้งม้าและกระโดดลงจากหลังม้า กลิ้งไปมาหลายครั้งก่อนจะใช้ร่างกายหยุดมัน
จนถึงจุดนี้ในการต่อสู้ครั้งนี้ฝานฉางอวี้และเซี่ยอู่ไม่เพียงแต่เหนื่อยล้าและอ่อนแรงเท่านั้น แต่ยังมีอาการบาดเจ็บทั้งเล็กและใหญ่บนร่างกายของพวกเขา เซี่ยอู่ยังได้รับบาดเจ็บภายในเมื่อเขารับหอกจากฉางซิ่นอ๋องก่อนหน้านี้
ฝานฉางอวี้เข้าใจดีว่าแม้ว่านางและถังเผยอี้จะร่วมมือกันในตอนนี้ พวกเขาก็ไม่คู่ควรกับฉางซิ่นอ๋อง
นางเหนื่อยมากจนแทบจะเหวี่ยงดาบใหญ่ไม่ได้เลย ถ้านางยังคงออกแรงแบบนี้ต่อไป นางจะเป็นคนแรกที่ฉางซิ่นอ๋องโค่นสำเร็จ
นางจับตาดูแม่ทัพฉงโจวรุ่นเยาว์ที่ขี่ม้ามาช่วยฉาซิ่นอ๋อง และจู่ๆ นางก็พุ่งเข้าหาแม่ทัพหนุ่มคนนั้น
แม่ทัพหนุ่มค้นพบความตั้งใจของฝานฉางอวี้ และรีบยกหอกขึ้นจะแทงนาง แต่ฝานฉางอวี้คว้าด้ามหอกแล้วลากเขาลงจากหลังม้า ฝานฉางอวี้คว้าอานด้วยมือเดียวแล้วปีนขึ้นไปบนหลังม้าตอนที่ม้าควบม้า นางใช้ประโยชน์จากขณะที่ฉางซิ่นอ๋องรับมือกับถังเผยอี้ในขณะนั้น เพื่อมองหาช่องว่างแล้วฟันดาบลงไป
ฉางซิ่นอ๋องหลบหนีอย่างหวุดหวิดและพยายามไล่ล่าฝานฉางอวี้อีกครั้ง แต่ขาทั้งสองของเขาไม่สามารถไล่ตามสี่ขาของม้าทันได้ ถังเผยอี้ซึ่งได้รับสัญญาณจากดวงตาของฝานฉางอวี้ก็ถอยกลับไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เมื่อแม่ทัพคนอื่นๆ ของฉงโจวที่มาช่วยมาถึง ฉางซิ่นอ๋องก็คว้าม้าและไล่ล่าฝานฉางอวี้ไป
ร่างกายของฝานฉางอวี้หมอบอยู่บนหลังม้า นางปฏิเสธที่จะสู้และเพียงนำฉางซิ่นอ๋องออกไป
นางหอบหนักกว่าม้าศึกที่นางขี่ และพยายามพาฉางซิ่นอ๋องไปรอบๆ สองครั้ง เพื่อให้ฟื้นกำลังก่อนที่จะสู้อีกครั้ง
ดูเหมือนว่าฉางซิ่นอ๋องจะค้นพบความตั้งใจของนางแล้ว เขาหยิบธนูอันใหญ่ขึ้นบนหลังม้าของเขาโดยตรง เขาพาดลูกศรขนนกสีขาวแล้วยิงไปที่ฝานฉางอวี้
เมื่อรู้สึกถึงหัวลูกศรที่พุ่งผ่านหนังศีรษะของนาง ฝานฉางอวี้ก็มีภาพลวงตาจริงๆ ว่านางจะจบชีวิตของนางไว้ที่นี่ในวันนี้ ดังนั้นนางจึงทำได้แค่ก้มตัวให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
เมื่อไม่สามารถโจมตีคนได้ ฉางซิ่นอ๋องจึงหันไปยิงม้าศึกที่ฝานฉางอวี้นั่งอยู่
เมื่อม้าร้องและล้มลงหลังจากถูกลูกธนูโจมตีที่ขา ฝานฉางอวี้ก็ล้มลงกับพื้น และดาบใหญ่ก็กระเด็นไปด้านข้าง นางหายใจไม่ออก และดูเหมือนจะไม่มีแรงต้านทานอีกต่อไป
หอกหัวสิงห์ของฉางซิ่นอ๋องกดไปที่คอของฝานฉางอวี้ เขาไม่เห็นลูกกระเดือกของนาง และขมวดคิ้วอย่างดุเดือด “นี่เจ้าเป็นสตรีหรือ?”
ฝานฉางอวี้ดูเหนื่อยล้าและไม่พูดอะไร
เขาเจาะเกราะใต้ซี่โครงของฝานฉางอวี้ด้วยหัวหอก ราวกับว่าเขาต้องการเหวี่ยงนางขึ้นบนหลังม้าแล้วพาตัวกลับไป
โดยไม่คาดคิด เมื่อเขาคว้าคอเสื้อของฝานฉางอวี้และพยายามจะจับนางคว่ำหน้าบนอานม้า ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็ขัดขืนขึ้นมา นางดึงมีดตัดกระดูกที่ซ่อนอยู่ใต้สายรัดข้อมือของนางออกมา และแทงเข้าไปในรักแร้ที่ไม่มีการป้องกันของฉางซิ่นอ๋อง
โชคดีที่นางเป็นคนขายเนื้อหมูที่รู้วิธีตัดกระดูกและแยกเนื้อออกจากกัน นางรู้ดีว่าส่วนไหนของรักแร้เป็นกระดูก และส่วนไหนเป็นพังผืดและกระดูกอ่อน
มีดหนึ่งเล่มจึงแทงไปโดยไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆ
“เจ้า…” ฉางซิ่นอ๋องมองดูแขนเสื้อครึ่งหนึ่งของเขาที่โชกไปด้วยเลือดในทันที เมื่อเขามองไปที่ฝานฉางอวี้อีกครั้ง เขาแทบจะพูดไม่ออก
เขากลืนเลือดที่พุ่งมาที่ลำคอของเขา เขาดึงกริชออกมาและแทงฝานฉางอวี้ที่คอ
เกราะของฝานฉางอวี้ยังคงพันอยู่บนหอกหัวสิงห์ของฉางซิ่นอ๋อง และนางไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้เลย นางทำได้แค่จับคมของกริชด้วยมือเปล่าและจับมันไว้แน่น เพื่อที่ฉางซิ่นอ๋องจะไม่สามารถกดมันลงมาของนางได้อีก
นี่เป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ ไม่ว่าฉางซิ่นอ๋องจะสิ้นพระชนม์ก่อนเพราะมีดที่แทงเข้าที่ซี่โครงของเขา หรือว่านางจะปล่อยมือก่อนเนื่องจากขาดกำลังและความเจ็บปวดและตายด้วยกริช
ดวงตาของฝานฉางอวี้พร่ามัวด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงและการสูญเสียเลือด เมื่อนางทนไม่ไหวอีกต่อไปและกำลังจะปล่อยมือ ฉางซิ่นอ๋องที่อยู่ตรงหน้านางก็สั่นสะท้านและกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ ลำคอของเขาก็มีเลือดไหลออกมาเต็มปาก
ลูกศรขนนกสีขาวทะลุผ่านหน้าอกของเขา ลูกศรสามเหลี่ยมแทงทะลุเสื้อเกราะบนหน้าอกของเขา เผยให้เห็นปลายลูกศรเปื้อนเลือด
เมื่อฉางซิ่นอ๋องตกจากหลังม้า ฝานฉางอวี้ก็ถูกพาลงจากหลังม้าเพราะว่าเกราะของนางยังคงผูกติดอยู่กับหอกหัวสิงห์ของเขา มือของนางถูกกรีดด้วยคมดาบของกริชและเจ็บปวดสาหัสจนไม่สามารถแก้มันได้พักหนึ่ง ดังนั้นนางจึงตกลงมาจากหลังม้าด้วยกัน
แต่เมื่อนางตกลงมานางก็เห็นชายคนหนึ่งอยู่บนหลังม้าถือคันธนูแต่ไกล
มีรอยแผลเป็นที่ดุร้ายบนใบหน้าของอีกฝ่ายตั้งแต่ดั้งจมูกพาดผ่านด้านซ้ายของใบหน้าของเขา ราวกับว่ารอยแผลเป็นขยายไปจนถึงตาขวาของเขา
ฝานฉางอวี้จำชายคนนั้นได้ นางเกือบจะจมน้ำตายในทะเลสาบอันหนาวเย็นโดยพวกโจรมาก่อน แต่เขาช่วยนางไว้
เมื่อนางล้มลง คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ควบม้ามา เห็นได้ชัดว่ามันเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยการต่อสู้ แต่ทุกสิ่งรอบตัวนางกลับดูสงบนิ่ง มีเพียงฝุ่นผงที่เตะขึ้นโดยม้าของเขา
ดาบเล่มนั้นฟาดเกราะของนาง หอกหัวสิงห์ล้มลงกับพื้น และนางก็ถูกเหวี่ยงขึ้นมาบนหลังม้า
เมื่อแผ่นหลังของนางแนบชิดกับหน้าอกของชายคนนั้น ฝานฉางอวี้ก็ตะโกนชื่อของเขาออกมา “เหยียนเจิ้ง?”
แต่นางไม่ได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย เมื่อนางได้กลิ่นที่คุ้นเคยบนร่างกายของเขา ความเครียดที่ตึงเครียดของฝานฉางอวี้ก็ผ่อนคลายลง และนางก็หมดสติไปเนื่องจากความเหนื่อยล้าและเสียเลือดมากเกินไป
นางจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจับนางไว้แน่นแค่ไหน และแขนของเขาก็สั่นเทาเล็กน้อยด้วยซ้ำ
ฝานฉางอวี้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในสองวันต่อมา
ไม่ใช่ว่านางได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เพียงว่านางเหนื่อยเกินไปเท่านั้น
เมื่อนางเปิดเปลือกตาและพบว่านางอยู่ในกระโจมทหาร นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขณะที่นางกำลังจะลุกขึ้น นางก็แปลกใจที่พบว่ากล้ามเนื้อของนางปวดไปทั้งตัว และมือของนางก็ถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวเหมือนเกี๊ยว
นางสูดหายใจเข้าลึกๆ และนึกถึงคนที่นางเห็นก่อนที่นางจะหมดสติไปชั่วขณะหนึ่ง นางไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นความจริงหรือภาพหลอน
นางตะโกนออกมาด้วยความเคยชิน “เสี่ยวอู่?”
เมื่อนางไม่ได้ยินคำตอบ นางก็นึกได้ว่าเซี่ยอู่รับมือกับฉางซิ่นอ๋องจนกระอักเลือดในสนามรบ
นางพยุงเตียงด้วยมือที่กลมเป็นลูกบอลสองลูกแล้วพยายามลุกขึ้นช้าๆ และม่านก็เปิดออกในเวลานี้
เซี่ยอู่เดินเข้ามาพร้อมกับชามยา “หัวหน้ากองเรียกข้าหรือ? ข้าต้มยาให้ท่านอยู่ด้านนอก”
ฝานฉางอวี้รีบถามเขาว่า “อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นยังไงบ้าง”
เซี่ยอู่ตอบว่า “เป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อย เกือบจะหายดีแล้ว”
เสียงของเขายังคงเหมือนเดิม แต่ทั้งตัวของเขาดูเหมือนจะเงียบลงมาก ซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกอึดอัดไปทุกที่
นางมองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจและพบว่าเขาดูสูงขึ้น
ฝานฉางอวี้สับสน “เสี่ยวอู่ ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่?”
เซี่ยอู่ตอบว่า “สิบเจ็ดปี”
ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็เข้าใจและพยักหน้า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าดูสูงขึ้นกว่าเดิมมาก ปรากฎว่าเจ้ายังโตได้อีก”
นางเหยียดมือของนางซึ่งเป็นลูกบอลสองลูกออกมาเพื่อรับชามยา เซี่ยอู่ลังเลและพูดว่า “มือของท่านได้รับบาดเจ็บแล้ว ให้ข้าช่วยท่านเถิด”
ฝานฉางอวี้ดูแปลกใจยิ่งขึ้นไปอีก
เซี่ยอู่ลดสายตาลงและตอบว่า “แพทย์ทหารบอกว่าเส้นลมปราณของมือทั้งสองข้างของหัวหน้ากองได้รับบาดเจ็บ หากไม่พักฟื้น มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับท่านที่จะถืออาวุธในอนาคต”
ฝานฉางอวี้มองมือที่พันไว้แน่นแล้วพูดว่า “ที่แท้ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก”
น้ำเสียงของนางไม่มีท่าทีกังวล นางแค่ถามว่า “การบาดเจ็บล้มตายในกลุ่มของเราเป็นอย่างไรบ้าง?”
เซี่ยอู่ตอบว่า “มีผู้เสียชีวิตสิบสามคน และสิบเจ็ดคนได้รับบาดเจ็บสาหัส และที่เหลือได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย”
ดูเหมือนว่าจะรู้ว่าฝานฉางอวี้เพิ่งเข้าร่วมกองทัพเมื่อไม่นานมานี้ นางอาจไม่ทราบจำนวนผู้เสียชีวิตในการรบแต่ละครั้ง เขาเสริม “เป็นเรื่องปกติที่ทัพหน้าทั้งหมดจะถูกกวาดล้าง ครั้งนี้ถือว่าโชคดีแล้วที่เสียชีวิตไปไม่ถึงครึ่ง หัวหน้ากองไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเองมากนัก”
ถึงกระนั้นฝานฉางอวี้ก็ยังคงรู้สึกหนักใจและพูดว่า “เมื่อเงินบำนาญทหารมาถึง ให้ส่งไปให้ครอบครัวของพวกเขาพร้อมกับส่วนแบ่งของข้าด้วย”
เซี่ยอู่เหลือบมองฝานฉางอวี้และพูดว่า “หัวหน้ากองสังหารฉางซิ่นอ๋องได้ นี่เป็นชัยชนะครั้งแรกในการรบครั้งนี้ รางวัลอย่างน้อยคงหนึ่งพันตำลึง”
ฝานฉางอวี้ตะลึง “ข้าฆ่าเขาเหรอ?”
เซี่ยอู่พยักหน้า
ฝานฉางอวี้นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่นางจะหมดสติ นางจำได้ว่าหลังจากที่ฉางซิ่นอ๋องถูกนางแทง เซี่ยเจิงก็ยิงเขาด้วยธนูอีกดอกก่อนที่เขาจะสิ้นพระชนม์
นางขมวดคิ้วและถามเซี่ยอู่ “เขา……เขาไม่ได้มาที่กองทัพเหรอ? ข้าจำได้ว่าเห็นเขาในสนามรบ และเขาคือคนที่ยิงฉางซิ่นอ๋องด้วยลูกธนูและช่วยข้าไว้”
ดวงตาของเซี่ยอู่เงียบงันอย่างไม่คาดคิด มืดมิดราวกับทะเลลึกที่ไม่เห็นแสงแดดมานานนับพันปี เขากล่าวว่า “ราชครูเถาไปเมืองหลวงและถูกคนร้ายลอบสังหารและจับตัวไป ท่านโหวกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของท่านราชครูและติดตามคนที่ลักพาตัวไป ไม่ได้อยู่ที่ฉงโจว”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที “พ่อบุญธรรม!”
นางตกใจมากจนอยากจะลุกขึ้น แต่นางก็ล้มลงเพราะอาการเจ็บกล้ามเนื้อทั่วร่างกาย เซี่ยอู่รีบพยุงนางไว้ และเมื่อเขาสังเกตเห็นรอยวงกลมของฟันบนนิ้วชี้ เขาก็ดึงมือของเขากลับออกไปทันที
ฝานฉางอวี้ยุ่งอยู่กับหลายสิ่งหลายอย่าง และไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติเกี่ยวกับเซี่ยอู่ในขณะนี้ นางเพียงพึมพำกับตัวเอง “ทำไมอยู่ดีๆ พ่อบุญธรรมถึงไปเมืองหลวงกะทันหัน”
เมื่อคิดถึงการสิ้นพระชนม์ของฉางซิ่นอ๋อง นางจึงพูดอย่างหนักแน่นว่า “ข้าแค่แทงฉางซิ่นอ๋องที่รักแร้เท่านั้น ลูกศรบนตัวของเขาข้าไม่ได้เป็นคนยิง มีคนช่วยข้า ชายตาเดียวที่มีใบหน้ามีแผลเป็น..”
นางอยากจะบอกว่าบุคคลนั้นเป็นเซี่ยเจิง
เซี่ยอู่ขัดจังหวะนางและพูดว่า “ตอนที่แม่ทัพถังและข้าตามท่านมาทัน ท่านก็ตกจากหลังม้า และยังมีลูกธนูหักอยู่ในมือ เป็นหัวหน้ากองที่สังหารฉางซิ่นอ๋อง หรือว่าเพราะเพิ่งกลับจากสนามรบท่านจึงยังสับสนอยู่?”
ฝานฉางอวี้รู้สึกสับสนอยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด
เป็นไปได้ไหมที่นางไม่ได้สติในเวลานั้นและจำผิด? นางแทงฉางซิ่นอ๋องด้วยลูกธนู แต่นางคิดว่ามีคนอื่นมาช่วยโดยไม่รู้ตัวเหรอ?
ขณะที่นางยังงุนงง มีคนเข้ามาจากนอกกระโจมและถามด้วยน้ำเสียงหยาบ “หัวหน้ากองฝานอยู่ที่ไหม”
จากนั้นเซี่ยอู่ก็เปิดม่านแล้วตอบว่า “ใช่ ไม่ทราบว่าพี่ชายมีธุระอันใดกับท่านหัวหน้ากอง”
อีกฝ่ายกล่าวว่า “แม่ทัพเฮ่อให้มาตามหัวหน้ากองฝานไปพบ”