บทที่ 148
จ้าวสวินได้รับข่าวว่าเจ้าหน้าที่และทหารถอนตัวออกไปแล้ว เมื่อเขากลับมาอีกครั้ง เขาเห็นว่าไฟในห้องยังคงดับอยู่
เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าหน้าที่และทหารพบสองคนแม่ลูก เขาจึงพาพวกเขาไปที่ห้องใต้ดินด้วยตนเอง และปล่อยให้เจ้าของร้านมารับหน้ากับทหารเหล่านั้นเท่านั้น
ในขณะนี้เมื่อเห็นว่ายังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อยู่ในห้อง เขาจึงไม่กล้าผลักประตูเข้าไปอย่างเร่งรีบ เขาเพียงแต่ยื่นมือออกไปแล้วพูดว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์ เจ้าหน้าที่และทหารทั้งหมดที่กำลังค้นหาออกไปแล้ว”
มีเสียงเปิดช่องลับอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงอู้อี้เหมือนมีบางอย่างกระแทกกำแพงหินอย่างแรง
จ้าวสวินยืนอยู่นอกประตูโดยประสานมือและสงสัยในใจ แต่เขาไม่กล้าที่จะสงสัยเกี่ยวกับสิ่งใด และเพียงรออย่างเงียบๆ เพื่อรับคำเรียกจากด้านใน
หลังจากนั้นไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดออก เขามองดูอย่างสงบ และพบว่าใบหน้าของอู่อันโหวและแม่ทัพอวิ๋นหุยนั้นเป็นปกติ แต่อู่อันโหวสวมหน้ากากเพื่อความสะดวกในการกลับไปในไม่ช้า ในขณะที่ใบหน้าของแม่ทัพอวิ๋นหุยเย็นลงเล็กน้อย
เมื่อมองดูเพียงแวบเดียวจ้าวสวินก็รีบก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “อีกครึ่งเค่อจะถึงยามห้า รถม้าได้รับการจัดเตรียมไว้ที่ทางเข้าโรงเตี๊ยมแล้ว ตามคำแนะนำก่อนหน้าของท่านโหว”
ขณะที่เขาพูด เขาก็เหลือบมองไปทางประตู ทันใดนั้น สาวใช้ก็ถือเสื้อผ้าเข้ามาวางลงบนโต๊ะด้วยความเคารพ แล้วจากไปอย่างเงียบๆ
จ้าวสวินกล่าวว่า “นี่คือเสื้อผ้าที่เตรียมไว้สำหรับท่านโหวและท่านแม่ทัพ”
ต่อหน้าคนนอก เพื่อไม่ให้เปิดเผยตัวตนของฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิง เขามักจะเรียกพวกเขาว่าผู้สูงศักดิ์ เมื่อไม่มีคนอื่น เขาจึงใช้เฉพาะตำแหน่งทางการเพื่อให้เกียรติเท่านั้น
หลังจากที่จ้าวสวินออกไปแล้ว เซี่ยเจิงก็ถอดเสื้อคลุมของเขาออก และหยิบเสื้อผ้าในถาดขึ้นมา คาดเข็มขัดหนังไว้บนตัวของเขา จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาเหลือบมองที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดอย่างแนบเนียน “ข้าจะออกไปรอเจ้าข้างนอก”
หลังจากเปิดและปิดประตูแล้ว ฝานฉางอวี้ก็หยิบเสื้อผ้าอีกชุดบนถาดแล้วขบเคี้ยวฟันของนาง
คนผู้นั้นคือสุนัข!
ขณะที่เขาจูบนาง เขาก็เริ่มกัดนาง และเขาหวังว่าเขาจะได้กินนางทั้งเป็น
เมื่อนางถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกและสวมชุดองครักษ์ แสงเทียนส่องไปที่ผิวหนังที่มีลักษณะคล้ายกระเบื้องเคลือบใต้คอของนาง และรอยสีแดงพิเศษอีกสองรอยบนกระดูกไหปลาร้าของนางก็เปล่งประกายเป็นพิเศษ ลงไปอีกมีรอยที่ปกเสื้อชั้นกลางคลุมไว้ครึ่งหนึ่ง ทำให้ผู้คนสงสัยว่ามีรอยที่คล้ายกันบนผิวหนังที่มีเสื้อผ้าคลุมไว้มิดชิดหรือไม่
ฝานฉางอวี้หลับไปบนรถม้าตลอดทางจนถึงจินโจ้วย่วน และไม่ได้มองหน้าเซี่ยเจิงด้วยซ้ำเมื่อนางเข้าไปในประตู
เซี่ยเจิงมองดูนางเดินออกไปท่ามกลางทหารองครักษ์ในรถม้า และยิ้มอย่างเงียบๆ
ดูเหมือนว่าใครบางคนจะโกรธเขา?
แต่ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาแยกทางกับนางที่หมู่บ้านในเขตชานเมือง เมื่อวานพวกเขาเพิ่งได้พบกันอีกครั้ง เขารู้สึกว่าผลประโยชน์ที่เขาได้รับยังไม่เพียงพอ
……
ฝานฉางอวี้ใช้เวลาทั้งคืนในฐานะโจร หลังจากกลับมาถึงที่พัก นางก็อาบน้ำแล้วหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เกือบจะเที่ยงแล้ว
หลังจากรับประทานอาหารเช้าและอาหารกลางวันเสร็จแล้ว มีคนมาจากฝั่งของถังเผยอี้มาตามโดยบอกว่าเขามีเรื่องสำคัญจะปรึกษา
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมที่สามารถรับแขกได้ นางก็ไปที่ลานที่พักของถังเผยอี้
ทันทีที่เขาเข้าไปในประตู นางก็พบว่าเฮ่อซิวอวิ๋นและเจิ้งเหวินฉางก็อยู่ที่นั่นด้วย แต่ใบหน้าของพวกเขาน่าเกลียดมาก
เมื่อถังเผยอี้เห็นนางมา เขาก็สั่งคนรอบข้าง “จัดที่นั่งให้แม่ทัพฝาน”
บ่าวในห้องนำเก้าอี้มาวางข้างๆ เฮ่อซิวอวิ๋น นางนั่งลงแล้วถามว่า “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?”
ถังเผยอี้ตบโต๊ะอย่างแรงและพูดด้วยความโกรธ “เว่ยเหยียนนั้นโอหังมาก เขาเพิ่งทรมานคนนร้ายปากสำคัญจนตายในตอนกลางวันเมื่อวานนี้ และตกตอนกลางคืนเขาก็กล้าบุกเข้าไปในเรือนจำของศาลต้าหลี่และปล้นคุก! เขาคิดว่าใต้หล้านี่แซ่เว่ยหรือ?”
ฝานฉางอวี้กำลังดื่มชาและเกือบจะสำลักเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางไอหลายครั้งก่อนที่นางจะสงบสติอารมณ์ได้
เมื่อเผชิญหน้ากับถังเผยอี้ เฮ่อซิวอวิ๋น และเจิ้งเหวินฉาง ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกผิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรงแล้วพูดด้วยใบหน้าที่ซื่อสัตย์ “นี่มันมากเกินไปแล้ว!”
จากนั้นทั้งสามก็มองไปที่นาง
เฮ่อซิวอวิ๋นมองเห็นสีคล้ำดำจางๆ ใต้ตาของฝานฉางอวี้ และทันใดนั้นเขาก็ถามว่า “เมื่อคืนแม่ทัพฝานนอนไม่หลับหรือ?”
ฝานฉางอวี้โกหกไม่เก่ง นางหยิบถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้าแล้วดื่มต่อไป นางพยายามปกปิดโดยพูดว่า “ข้าอ่านตำราทหารก่อนเข้านอน ข้าไม่เข้าใจกลยุทธ์การโจมตีมากมายในนั้น จึงลืมเวลาและศึกษามันอย่างละเอียด”
เฮ่อซิวอวิ๋นเริ่มสงสัยมากขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “ตำราทางทหารแบบไหนที่ทำให้แม่ทัพฝานสละเวลาแบบไม่เห็นแก่ตัวเองเช่นนี้”
ต้องขอบคุณที่นางอ่านตำราทหารที่เซี่ยเจิงมอบให้นางเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้นางสามารถพูดได้โดยไม่ต้องหน้าแดงหรือใจเต้ “ละอายใจนัก ข้าอ่านเว่ยเหลียวจื่อที่เขียนโดยเว่ยกั๋วกง”
แม้ว่าเซี่ยเจิงจะเพิ่มข้อมูลเชิงลึกใหม่ๆ มากมายให้กับคำอธิบายประกอบนั้นก็ตาม
เฮ่อซิวอวิ๋นกล่าวว่า “ไม่น่าแปลกใจเลย” และพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้มีเพียงสำเนาเว่ยเหลียวจื่อที่เขียนโดยเว่ยกั๋วกงเท่านั้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่แม่ทัพฝานจะลืมเวลานอนเพราะได้รับตำราล้ำค่าเล่มนี้นี่เอง”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้มากเกี่ยวกับต้นกำเนิดของตำราทหารเหล่านี้ นางไม่ได้คาดคิดว่าสิ่งที่เซี่ยเจิงมอบให้จะเป็นตำราที่มีค่าเช่นนี้ นางรู้สึกประหลาดใจและพูดว่า “ละอาย” กับเฮ่อซิวอวิ๋นหลายครั้ง
ด้วยกลัวว่าเขาจะถามต่อไป นางจึงรีบมองไปที่ถังเผยอี้ “ยืนยันแล้วหรือไม่ว่าเป็นคนของเว่ยเหยียนที่ปล้นคุก? เช้านี้ได้มีการหารือเรื่องนี้ในราชสำนักหรือไม่?”
โดยไม่คาดคิด เมื่อถังเผยอี้ได้ยินคำถามของนาง เขาก็หันหน้าไปทางด้านข้างและถอนหายใจอย่างหนัก
เจิ้งเหวินฉางที่อยู่ด้านข้างกล่าวว่า “ศาลต้าหลี่ร่วมกับคนจากกองทหารม้าห้าเมืองเพื่อค้นหาตลอดทั้งคืน แต่ไม่มีหลักฐานใดๆ เช้านี้บุตรชายของหานซ่างซูถูกตัดลิ้นและควักดวงตาออกและถูกแขวนคออยู่ในห้องของเขา หานซ่างซูร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดในตำหนักจินหลวนและขอร้องให้ฝ่าบาทตัดสิน โดยบอกว่าบุตรชายของเขาต้องถูกสังหารโดยเว่ยเหยียน เพียงเพราะว่าบุตรชายของเขาทะเลาะกับเว่ยซวนเมื่อสองวันก่อน อย่างไรก็ตามไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด จึงไม่สามารถกล่าวโทษแก่เว่ยเหยียนได้”
ดวงตาของฝานฉางอวี้เปลี่ยนไปทันที
เว่ยซวนทะเลาะกับบุตรชายของหานซ่างซูและทำร้ายเขา นางรู้เรื่องนี้เมื่อจ้าวสวินรายงานเรื่องนี้ให้เซี่ยเจิงทราบเมื่อคืน
แต่นางไม่คิดว่าบุตรชายของหานซ่างซู จะถูกตัดลิ้นและควักดวงตาและแขวนคออยู่ในห้องของเขาเมื่อคืนนี้
ด้วยการใช้วิธีที่โหดร้ายเช่นนี้ เว่ยเหยียนต้องการประกาศต่อขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ในราชสำนัก ว่าเขาซึ่งเป็นอัครมหาเสนาบดียังไม่ถึงจุดสิ้นสุดของอำนาจหรือ?
ถังเผยอี้ยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “อำนาจของฮ่องเต้ต้าอินมีเพียงแต่ในนามเท่านั้น……ฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน……เฮ้อ……”
แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ทุกคนที่อยู่ในทีนี้ก็รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
ฉีเชิงเป็นเพียงหุ่นเชิดที่เว่ยเหยียนสนับสนุนให้นั่งบนบัลลังก์มังกร ตอนนี้เขายังคงคาดหวังให้เว่ยเหยียนช่วยปกป้องบัลลังก์ให้เขา แล้วเขาจะลงโทษความผิดของเว่ยเหยียนได้อย่างไร
เฮ่อซิวอวิ๋นนึกถึงการตายของบิดาของเขา และมือของเขาที่อยู่บนโต๊ะก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว “ถ้าตระกูลหลี่พบทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อจริงๆ..”
ถังเผยอี้ขัดจังหวะเขาทันที “จื๋อฝู่”
จื๋อฝู่คือชื่อของเฮ่อซิวอวิ๋นและเขาก็เงียบ
แม้ว่าคนที่นั่งบนบัลลังก์มังกรจะเป็นลิง แต่ตราบใดที่เขาสวมชุดคลุมมังกร การกบฏจะเป็นความผิดประหารเก้าชั่วโคตร
ถังเผยอี้เปลี่ยนเรื่องและพูดว่า “เอาล่ะการต่อสู้กับเว่ยเหยียนยังไม่จบ สงครามหนักหน่วงขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาและคลังก็ขาดแคลน ในวังส่งข่าวมาว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองร่วมกับงานเลี้ยงปีใหม่ ดังนั้นวันนี้อย่าออกไปไหน คนในวังจะมาวัดเสื้อผ้าให้พวกเจ้า”
ฝานฉางอวี้กังวลมาตลอดทางกลับ
เซี่ยเจิงกล่าวว่าเมื่อตระกูลหลี่ร้องเรียนเว่ยเหยียน เขากล่าวว่าเว่ยเหยียนต้องมีแผนสำรอง ตอนนี้เขากล้าที่จะสั่งให้คนของเขาสังหารบุตรชายของขุนนางระดับสามในราชสำนักโดยตรงอาจกล่าวได้ว่าเป็นการกระทำที่โหดเหี้ยมและหยิ่งผยอง
เขาคิดว่าศาลต้าหลี่ไม่สามารถหาหลักฐานได้และไม่สามารถตัดสินลงโทษเขาได้ หรือเขาบ้ามากจนไม่จริงจังกับเรื่องนี้แม้ว่าคนของศาลต้าหลี่จะมีหลักฐานก็ตาม
ถ้าเป็นอย่างแรกก็หมายความว่าเว่ยเหยียนยังคงระมัดระวังในการกระทำของเขา
ถ้าเป็นอย่างหลัง……เว่ยเยียนก็เงียบมานานแล้ว และสิ่งที่เขาวางแผนก็อดไม่ได้ที่จะสะพรึงกลัว
เจิ้งเหวินฉางออกมาช้ากว่านางก้าวหนึ่งก้าวและเรียกนาง “แม่ทัพฝาน ช้าก่อน”
ฝานฉางอวี้ระงับความคิดของนางอยู่ครู่หนึ่ง หันกลับมาและถามว่า “แม่ทัพเจิ้งมีเรื่องอันใดหรือ”
เจิ้งเหวินฉางเป็นคนเงียบขรึม แต่มีนิสัยขยันขันแข็ง ในบรรดาลูกศิษย์ของเฮ่อจิ้งหยวน เขาไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาดีที่สุด แต่เนื่องจากการทำงานหนัก ความภักดี และความซื่อสัตย์ของเขา เขาจึงเป็นที่โปรดปรานของเฮ่อจิ้งหยวน
เขาพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “เขาพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย ข้าน้อยละอายใจนัก ข้าอยากจะยืมตำราของเว่ยเหลียวจื่อ ที่เขียนโดยเว่ยกั๋วกง ของแม่ทัพฝานเป็นเวลาหนึ่งวัน”
ราวกับว่าเขากลัวว่าฝานฉางอวี้จะลังเลที่จะทำใจแยกจากหนังสืออันล้ำค่านี้ก่อนที่นางจะอ่านจบนี้ไม่ได้ เขารีบกล่าวเสริมอย่างรวดเร็ว
“ข้าขอยืมหนึ่งคืน ข้าจะคัดลอกให้เสร็จและส่งคืนให้แม่ทัพฝานพรุ่งนี้เช้า”
เขาได้กล่าวถึงขนาดนี้แล้ว ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลว่าทำไมฝานฉางอวี้จึงไม่ควรให้เขายืมมัน
นางกล่าวว่า “ได้ เมื่อข้ากลับไป ข้าจะส่งตำราไปที่ที่พักของแม่ทัพเจิ้ง แม่ทัพเจิ้งไม่จำเป็นต้องรีบนำมาคืนข้า ท่านค่อยๆ คัดลอกช้าๆ เถิด”
สำเนาที่มีเอกลักษณ์นี้มีค่า และผู้คนมักคัดลอกและส่งต่อให้ผู้อื่นเพื่อใช้อ้างอิง
หลังจากได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ ดูเหมือนเจิ้งเหวินฉางจะมีก้อนหินก้อนใหญ่ตกอยู่ในใจ เขาขอบคุณนางและเดินกลับไปพร้อมกับใบหน้าที่เปล่งประกาย
ฝานฉางอวี้กลับไปหาหนังสือในห้อง และให้เซี่ยอู่ส่งตำราให้เจิ้งเหวินฉาง
บังเอิญว่าหมัวหมัวจากในวังที่มาวัดขนาดตัวก็มาถึง ฝานฉางอวี้อ้าแขนของนางแล้วให้พวกนางใช้ไม้บรรทัดอ่อนในการวัด แต่พบว่าการวัดนั้นแตกต่างจากของช่างตัดเสื้อ
หมัวหมัวจากกองภูผาวัดอย่างระมัดระวังที่สุด ตั้งแต่ศีรษะถึงข้อเท้า รวมถึงบริเวณใต้ชายโครง
เมื่อนางวัดข้อเท้าของนาง ฝานฉางอวี้เดาว่าคงจะมีรองเท้าสั่งตัดพิเศษ แต่นางเป็นแมทัพทหารและไม่จำเป็นต้องสวมหมวกอย่างขุนนาง แล้วพวกนางวัดรอบศีรษะนางไปทำไม?
ฝานฉางอวี้เป็นคนตรงไปตรงมา ดังนั้นนางจึงถามทันที
หมัวหมัวที่รับผิดชอบในการวัดร่างกายเป็นคนเข้มงวด แต่นางไม่กล้าโอ้อวดต่อหน้าฝานฉางอวี้ที่เป็นแม่ทัพทหารระดับสาม นางพูดด้วยความเคารพ “นอกจากท่านแม่ทัพจะมีชุดขุนนางระดับสามแล้ว ยังมีชุดฮูหยินเก้ามิ่งอีกด้วย เส้นรอบศีรษะนี้ใช้สำหรับในการทำมงกุฎหงส์”
มงกุฎหงส์ที่เข้ากับชุดฮูหยินเก้ามิ่งคือมงกุฎหงส์ประดับด้วยไข่มุกและมรกต
หากฝานฉางอวี้ยังเป็นแม่นางธรรมดาที่ยังไม่ได้ออกเรือน ฮ่องเต้จะไม่มอบตำแหน่งของราชวงศ์ให้กับนาง อย่างไรก็ตามนางได้แต่งงานกับเซี่ยเจิงปลอมๆ ซึ่งบันทึกไว้ในกรมกิจการครัวเรือน และนางยอมรับด้วยตนเองในตำหนักจินหลวนว่านางมีสามี ดังนั้นนางจึงได้รับตำแหน่งของราชวงศ์
เมื่อทราบจุดประสงค์ ฝานฉางอวี้จึงหยุดถามคำถามเพิ่มเติมและยังคงร่วมมือกับหมัวหมัวในการวัดขนาดต่อไป
ทุกครั้งที่พวกเขาวัดสัดส่วนของนาง นางจะกระซิบกับสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ และจดมันลงบนกระดาษ
ฉางหนิงถูกป้าจ้าวจับตามองอยู่ข้างๆ ดวงตาของนางสดใส และใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
หลังจากที่คนในวังออกไปแล้ว นางก็วิ่งเข้ามากอดฝานฉางอวี้ “พวกเขาจะตัดชุดใหม่ให้พี่หญิงหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เป็นชุดประจำตำแหน่ง”
ฉางหนิงไม่ค่อยเข้าใจ นางจึงเท้าเอวด้วยมือทั้งสองข้าง และเงยหน้าขึ้นแล้วถามต่อว่า “ชุดประจำตำแหน่งคืออะไร”
“มันเป็นเสื้อผ้าที่สวมใส่เมื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้”
ฉางหนิงพูดว่า “อ้อ” แล้วถามอีกครั้ง “หนิงเหนียงสามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ด้วยได้หรือไม่?”
ป้าจ้าวยิ้มและพูดว่า “ยัยหนูน้อย แค่พูดไร้สาระ ทุกคนจะเข้าเฝ้าฮ่องเต้หมดได้อย่างไร มีเพียงขุนนางระดับสูงเท่านั้นที่สามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้”
ฉางหนิงกล่าวว่า “อ้อ” ด้วยความผิดหวังเล็กน้อย แล้วถามว่า “หนิงเหนียงจะเป็นขุนนางระดับสูงได้ไหม”
ฝานฉางอวี้คุกเข่าลงและลูบศีรษะของนางแล้วพูดว่า “ตอนนี้ยังไม่ได้ แต่ถ้าหนิงเหนียงตั้งใจเรียน เมื่อเจ้าโตขึ้น บางทีสตรีก็อาจจะสามารถเป็นขุนนางได้”
ตลอดเส้นทางที่มาถึงตำแหน่งนี้ ฝานฉางอวี้ไม่เพียงแต่ต้องการค้นหาความจริงเบื้องหลังคดีจิ่นโจว และแก้ไขความคับข้องใจของท่านตาของนาง แต่นางยังต้องการเพิ่มประโยคใน “กฎหมายต้าอิน” ที่ว่าสตรีสามารถสืบทอดทรัพย์สินของบิดามารดาและเริ่มการค้าของตนเองได้
คนที่เกือบจะบังคับนางและฉางหนิงให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังคือครอบครัวฝานต้าที่อาศัยกฎหมายเพื่อพยายามครอบครองบ้านที่บิดามารดาของนางทิ้งไว้
นางเป็นคนที่อดทนต่อการล้มและลุกขึ้นสู้ ไม่ว่าถนนจะขรุขระแค่ไหนนางก็ยังผ่านมันไปได้
ฉางหนิงดูเหมือนจะได้รับกำลังใจจากคำพูดของฝานฉางอวี้ และเริ่มตะโกนทันที “พี่หญิง พี่หญิง ช่วยหาอาจารย์ให้หนิงเหนียงหน่อย หนิงเหนียงอยากเรียน!”
เมื่อฝานฉางอวี้มีเวลาว่าง นางยังสามารถสอนเด็กน้อยทั้งสองได้ แต่เมื่อนางงานยุ่ง นางก็ไม่สามารถสอนได้อีกต่อไป
นางคิดว่าวังหลวงคงจะไม่ปล่อยให้พวกนางย้ายออกไปข้างนอกอีกสักพัก นางจึงพูดว่า “ได้ ข้าจะจ้างอาจารย์ให้เจ้าพรุ่งนี้เลย”
รอยยิ้มของฉางหนิงกว้างเกือบจะถึงหูของนาง นางดึงแขนเสื้อของฝานฉางอวี้แล้วส่ายไปมา “พี่หญิงของข้าดีที่สุด!”
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นฉางหนิงกระโดดไปหาอวี๋เป่าเอ๋อร์เพื่อบอกข่าวดี นางก็อดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะและหัวเราะ
ขณะที่เซี่ยอู่กลับจากส่งตำรา ฝานฉางอวี้จึงพูดกับเขาว่า “เสี่ยวอู่เจ้าช่วยตรวจสอบว่ามีอาจารย์ที่เหมาะสมในเมืองหลวงบ้างหรือไม่ ข้าอยากจะจ้างอาจารย์ให้ฉางหนิงและเป่าเอ๋อร์ เพื่อสอนพวกเขาอ่านเขียน”
หลังจากหยุดชั่วครู่ นางก็เสริมว่า “ไม่จำเป็นต้องเป็นปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงและมีความรู้เหล่านั้น เด็กทั้งสองยังเด็กอยู่ คงจะเป็นการเกินไปหน่อยที่จะเชิญปรมาจารย์เหล่านั้น”
เซี่ยอู่รับคำสั่ง แต่สีหน้าของเขาดูอึกอักเล็กน้อย
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็สังเกตเห็นว่าเขากำลังถือหนังสืออยู่ในมือ นางถามด้วยความสับสน “แม่ทัพเจิ้งไม่ต้องการมันเหรอ?”
เซี่ยอู่ตอบว่า “ไม่ใช่ขอรับ เพียงแต่หลี่ฮวายอันได้มอบตำราทหารพร้อมคำอธิบายประกอบให้ท่านหลายเล่ม ท่านได้ให้เป็นรางวัลแก่ทหารระดับล่าง และตำราเล่มนี้ก็ส่งต่อไปถึงแม่ทัพเจิ้ง เมื่อข้าไปส่งตำรา แม่ทัพเจิ้งจึงฝากข้าส่งมันกลับคืนมา โดยบอกว่าจะส่งคืนให้ท่าน”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว นางเกือบลืมไปแล้วว่าหลี่ฮวายอันมอบตำราทหารให้นาง
ตำราทหารจำนวนมากเหล่านั้นถูกมอบให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของนางในตอนแรก แต่เจิ้งเหวินฉางกลับดื้อรั้นและรู้สึกเสียใจที่เขายืมตำราจากนางอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงคืนตำราเล่มนี้
ฝานฉางอวี้ไม่ได้จริงจังกับมันและพูดว่า “ช่างเถิด วางมันไว้บนชั้นวางตรงนั้น”
เซี่ยอู่เดินเข้าไปตรงชั้นหนังสือและเหลือบมองหนังสือบนชั้นวางที่ฝานฉางอวี้มักจะอ่าน มีบรรดาตำราที่เซี่ยเจิงเขียนคำอธิบายประกอบให้นางตั้งแต่แรก เช่นเดียวกับตำราทางทหารที่เขาเขียนคำอธิบายประกอบให้นางในภายหลัง
เซี่ยอู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เลือกตำแหน่งมุมสุด และวางตำราทหารที่มีคำอธิบายประกอบโดยหลี่ฮวายอัน
พริบตาเดียวก็ถึงวันงานเลี้ยงปีใหม่
สิ่งที่ฝานฉางอวี้ได้ยินจากถังเผยอี้ทุกวันยังคงเป็นพรรคเว่ยและพรรคหลี่ที่โต้เถียงกันในราชสำนักกันไม่รู้จบ
อย่างไรก็ตาม หลังจากการเสียชีวิตอันน่าสลดใจของบุตรชายหานซ่างซู ไม่มีใครทั้งในราชสำนักและประชาชนทั่วไปที่กล้าจะวิพากษ์วิจารณ์เว่ยเหยียนอย่างเปิดเผย
เซี่ยเจิงกำลังจะเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงในวังในคืนนี้ เพื่อแอบไปตำหนักเย็น และลักพาตัวบ่าวรับใช้ตระกูลสุยจากศาลต้าหลี่ ในช่วงเวลานี้ เขายังแอบสืบที่อยู่ของราชครูเถาอีกด้วย เขายุ่งเกินกว่าจะไปไหน และกองกำลังทั้งหมดก็จับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด ในช่วงเวลานี้เขาแอบเข้าไปในจินโจ้วย่วนเพื่อพบฝานฉางอวี้เพียงครั้งเดียวและนำกริชที่คมราวกับเหล็กมาให้ฝานฉางอวี้เป็นของขวัญ
ในคืนที่ต้องเข้าวังหลวง เปลือกตาซ้ายของฝานฉางอวี้กระตุกอย่างต่อเนื่องโดยไม่ทราบสาเหตุ
เซี่ยเจิงมีแผนมากมายในคืนนี้ และฝานฉางอวี้กลัวจะเกิดเหตุใดๆ ไม่คาดคิด ก่อนออกเดินทางนางเหน็บมีดตัดกระดูกเล็กๆ ที่ขาซ้ายและกริชที่คมราวกับเหล็กที่ขาขวาของนาง โดยคิดว่าแม้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น นางก็จะมีอาวุธสำหรับป้องกันตัวเอง
หลังจากที่นางมอบซองอั่งเป่าสีแดงขนาดใหญ่สำหรับปีใหม่ให้กับทั้งฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์แล้ว นางก็ขึ้นรถม้าเข้าไปในวังหลวงพร้อมกับถังเผยอี้และคนอื่นๆ ภายใต้สายตาที่กระตือรือร้นของฉางหนิง
[1] - เว่ยเหลียวจื่อ - เป็นตำราเกี่ยวกับกลยุทธ์ทางการทหาร ซึ่งเป็นหนึ่งใน คัมภีร์การทหารทั้งเจ็ดเล่ม ของจีนโบราณ