บทที่ 165 ตอนพิเศษ [1]
ใต้หล้าสงบสุข และมีเรื่องมากมายให้ต้องจัดการ
เมื่อเว่ยเหยียนและราชครูหลี่ล้มลง เซี่ยเจิงเป็นผู้นำขุนนางฝ่ายบู๊ในราชสำนัก แต่ไม่มีขุนนางฝ่ายบุ๋นที่สามารถเป็นผู้นำได้ ราชครูเถาต้องกลับไปที่ราชสำนักเพื่อเข้ารับตำแหน่งชั่วคราว และรอจนกว่าจะหาคนรุ่นใหม่ที่สามารถรับตำแหน่งนี้ได้เขาก็จะลาออกและไปใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายต่อไป
กงซุนหยินซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม “นักปราชญ์แห่งเหอเจียน” ได้ฝ่าฝืนกฎของตระกูลที่ไม่อนุญาตให้เข้ารับราชการ เข้ารับตำแหน่งในสำนักศึกษาฮั่นหลิน ได้รับตำแหน่งอาจารย์และบ่มเพาะการศึกษาแก่ฮ่องเต้น้อย
เป็นเรื่องธรรมดาที่สมาชิกพรรคหลี่และเว่ยในราชสำนักไม่สามารถหลบหนีการสอบสวนที่ล่าช้าได้ บ้างถูกเนรเทศบ้างถูกคุมขัง ด้วยการสนับสนุนของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ฮ่องเต้น้อยทรงมีความมั่นใจมากภายในหนึ่งปีหลังจากขึ้นครองบัลลังก์พระองค์ก็ทรงเปลี่ยนแปลงราชสำนักทั้งหมด
มีตำแหน่งงานว่างจำนวนมากในราชสำนัก เพื่อเติมเต็มตำแหน่งที่ว่างเหล่านี้ ขุนนางที่ถูกกีดกันและย้ายไปประจำที่อื่น เนื่องจากไม่ได้เข้าข้างฝ่ายใดในราชสำนัก คราวนี้ในที่สุดพวกเขาก็ได้กลับมารับตำแหน่งอีกครั้ง บุคคลที่มีผลการปฏิบัติงานทางการเมืองปานกลางแต่ไม่มีข้อบกพร่องและมีคุณสมบัติที่แข็งแกร่ง ได้รับการเลื่อนตำแหน่งชั่วคราวเพื่อเติมเต็มตำแหน่งที่ว่างของขุนนางในราชสำนัก
อย่างไรก็ตาม หลังจากเลื่อนตำแหน่งแล้ว ยังต้องแต่งตั้งตำแหน่งงานว่างในกรมและกระทรวงของหน่วยงานต่างๆ จึงได้มีการสอบเคอจวี่[1]ในปีนี้ นอกเหนือจากวิชาหลักแล้ว ฮ่องเต้น้อยยังเปิดการสอบเอินเคอ[2]ด้วย ดังนั้นผู้สมัครจึงหลั่งไหลเข้าสู่เมืองหลวงตั้งแต่ต้นปี โรงเตี๊ยมเล็กทั่วเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คนหนาแน่น
ในเดือนสามงานแต่งงานของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าได้ระงับการถกเถียงกันอย่างล้นหลามเกี่ยวกับการสอบของขุนนาง
เมื่อถึงวันประกาศผลในเดือนสี่ การอภิปรายเกี่ยวกับผลการทดสอบและคำถามทดสอบของการสอบของขุนนางก็เริ่มเป็นที่พูดถึงอีกครั้ง
ด้านนอกหอระฆังซึ่งเป็นสถานที่ประกาศผล วันนั้นมีคนแน่นขนัด แน่นอนว่าบางคนมีความสุขและบางคนก็เสียใจ หลังจากทำงานหนักมาสิบปี ในที่สุดบางคนก็ได้รับเกียรตินี้ บางคนร้องไห้ด้วยความดีใจทันที และบางคนเมื่อพบว่าชื่อของพวกเขาไม่ปรากฏ ราวกับว่าพวกเขากำลังไว้ทุกข์ให้กับการสูญเสียทายาทของพวกเขา
ครอบครัวผู้มั่งคั่งหลายคนสั่งให้บ่าวรับใช้ไปที่ประกาศผล เมื่อพวกเขาเห็นชายหนุ่มใบหน้าสีแดงมีเลือดฝาด พวกเขาก็รู้ว่านี่คือผู้ที่สอบผ่าน พวกเขารีบก้าวไปข้างหน้าทันทีและพาเขาไปที่ร้านน้ำชาและโรงเตี๊ยมใกล้ๆ โดยหวังว่าพวกเขาจะได้ทำความรู้จักเพื่อบุตรสาวของตนเอง
ชาวบ้านมักเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า “ดูรายชื่อจับลูกเขย” [3]
ชายหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินครามเบียดตัวเข้าไปในฝูงชนโดยดูรายชื่อที่แปะประกาศไว้บนกำแพงตั้งแต่ต้นจนจบและหลังจากทำเช่นนี้หลายครั้งเขา หน้าตาของความพ่ายแพ้ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา และเขาก็ทรุดตัวลงนั่งลงโดยคนอื่นๆ ที่กำลังดูรายชื่ออยู่
“สหายซ่ง!” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหัวมุมถนนจำชายหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินได้และโบกมือให้เขาอย่างอบอุ่น
ชายหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินคือซ่งเยี่ยน เขาดึงมุมริมฝีปากอย่างไม่เต็มใจและโค้งคำนับชายหนุ่มและเรียกเขาว่า “สหายอู๋”
เมื่อชายหนุ่มเห็นสีหน้าของซ่งเยี่ยน ก็รู้ว่าเขาสอบตกอีกครั้ง และพูดอย่างปลอบใจ “สหายซ่ง อย่าเศร้าใจไปเลย ท่านสอบจวี่เหริน[4]ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย และกลายเป็นที่อิจฉาของใครหลายคน คนธรรมดาๆ บางคนใช้เวลาสอบเคอจวี่อยู่หลายสิบปี ท่านลุงของข้าเองก็สอบตกสิบเอ็ดครั้ง โชคดีที่ปีนี้มีสอบเอินเคอได้และได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการในที่สุด”
เขาสอบชิวเหวย[5]ไม่ผ่านด้วยซ้ำ และตอนนี้เขาเป็นเพียงบัณฑิตเท่านั้น
วันนี้เขาเพียงมาดูรายชื่อให้ท่านลุงของเขาเท่านั้น
เมื่อซ่งเยี่ยนได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาก็มืดมนยิ่งขึ้น แต่เขาก็ได้แต่ยกมือขึ้นและกล่าวแสดงความยินดี
ชายหนุ่มอายุพอๆ กับซ่งเยี่ยน แต่ท้ายที่สุดแล้วครอบครัวของเขายังมีเงินอยู่จำนวนเล็กน้อย และเขามีลุงคนหนึ่งที่สอบมาแล้วสิบเอ็ดครั้ง เขาค่อนข้างอดทนต่อการสอบขุนนาง เขาเป็นสหายกับซงเยี่ยนมาได้สองหรือสามปีแล้ว และรู้เกี่ยวกับภูมิหลังของครอบครัวซ่งเยี่ยน เมื่อเดินกลับมาพร้อมกับซ่งเยี่ยน เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม “สหายซ่ง ท่านมีแผนต่อไปอย่างไรหรือ?”
ความละอายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซ่งเยี่ยนและเขาก็พูดว่า “มารดาของข้าเสียชีวิตแล้ว และไม่มีญาติในครอบครัวอีกต่อไป ข้าอาจจะอยู่ในเมืองหลวงและทำงานเป็นอาจารย์ในบ้านของขุนนาง ข้าจะหาที่อยู่อาศัยชั่วคราวและรออีกสามปีจึงจะสอบอีกครั้ง”
เขาได้รับความนิยมในพื้นที่เล็กๆ ของอำเภอชิงผิง และเขาได้รับการสนับสนุนจากนายอำเภอ เขาคิดว่าเขาเป็นหนึ่งในคนที่ได้รับความสำคัญมากที่สุด แต่เมื่อเขามาถึงเมืองหลวง เขาก็ตระหนักว่ามีบุคคลสำคัญอยู่เต็มไปหมด
มันสะท้อนคำพูดของเขยแต่งเข้าของฝานฉางอวี้ในตอนนั้น ‘ห่านป่าบินจากเหนือลงใต้ เฟิ่งหวงทุกหนแห่งก็มุ่งลงใต้เช่นกัน’
พรสวรรค์และการเรียนรู้ของเขาที่เขาภาคภูมิใจ ไม่มีสิ่งใดสมควรได้รับการยกย่องในเมืองหลวงต้าอินนี้ เงินที่เขาได้รับจากการสอบ หมดไปกับค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปเมืองหลวง เงินทุนที่ได้รับมาจากนายอำเภอนั้นไม่เพียงพอที่จะให้เขามีที่ยืนต่อหน้าลูกผู้ดีในเมืองหลวง
ในปีแรกหลังจากเข้าสู่เมืองหลวง ซ่งเยี่ยนก็เหมือนกับห่านป่าที่หลงเข้าไปในรังของเฟิ่งหวง เขามักจะติดอยู่กับที่โดยกลัวว่าจะถูกดูหมิ่น ความรู้สึกต่ำต้อยที่ติดตัวเขาตลอดวัยเด็กและวัยหนุ่มสาวหายไปอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่เขาเข้ารับการทดสอบจวี่เหริน และกลับมาเหมือนหนอนเกาะติดกับกระดูกของเขาหลังจากที่เขาเข้าสู่เมืองหลวง
ในอดีต ตอนที่เขาเรียนอยู่ที่สำนักศึกษาประจำอำเภอ เขาพยายามปกปิดความจริงที่ว่าเขาหมั้นหมายกับบุตรสาวคนขายเนื้อ เพียงเพราะคนขายเนื้อช่วยออกค่าเล่าเรียนให้เขา
ต่อมาเมื่อเขามาถึงเมืองหลวง เพื่อที่จะได้ผูกมิตรกับบัณฑิตด้วยกัน เขาต้องทำงานอย่างหนักเพื่อซ่อนรูปลักษณ์ที่โทรมๆ ของเขา และเข้าร่วมในงานชุมนุมรวมบทกวีต่างๆ
สำหรับคนที่ไม่มีรากฐานเช่นเขา เส้นทางในอนาคตของเขาจะราบรื่นขึ้นก็ต่อเมื่อเขาได้รับการชื่นชมจากผู้มีเกียรติในเมืองหลวง และความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นที่สุดในหมู่พวกเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยา
เพื่อให้บุคคลสำคัญในเมืองหลวงรู้ว่าเขาเป็นใคร เขาจะต้องโดดเด่นในชุมนุมกวีนิพนธ์ต่างๆ ก่อน แทนที่จะถูก ‘จับ’ โดยคนร่ำรวยไร้ยางอายบางคนเมื่อมีรายชื่อสอบผ่าน
เพื่อที่จะปีนขึ้นไป เขาศึกษาอย่างหนักทั้งกลางวันและกลางคืนเป็นเวลาสิบปี และพยายามอย่างเต็มที่ในการจัดการความสัมพันธ์ต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อเขา เขาไม่เคยยอมให้ตัวเองล้มเหลวในการสอบเคอจวี่ แต่บางครั้งการคำนวณของผู้คนก็วิสู้ขิตสวรรค์ไม่ได้
ไม่กี่วันก่อนการสอบเคอจวี่ในปีนั้น มีข่าวไปถึงเมืองหลวงว่าอำเภอชิงผิงถูกโจรปล้นและสังหาร เมื่อเขารู้ว่ามารดาของเขาและครอบครัวของนายอำเภอเสียชีวิตอย่างอนาถระหว่างทาง เขาก็ตกตะลึงอย่างมากและล้มเหลวในการสอบและสูญเสียชื่อเสียงไปในที่สุด
หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว สหายทุกคนที่เขารู้จักหลังจากมาถึงเมืองหลวงก็รู้สึกเสียใจแทนเขา พวกเขารู้สึกว่าเขาจะสอบผ่านได้อย่างแน่นอน แต่เป็นเพียงว่ามารดาของเขาประสบโชคร้ายซึ่งทำให้จิตใจของเขาสับสน หากเขาสอบอีกครั้งในสามปี เขาจะสอบผ่านแน่นอน
โดยไม่คาดคิดว่าการสอบปีนี้เขาก็ยังสอบไม่ผ่านอีก
ใบหน้าของซ่งเยี่ยนเริ่มกระวนกระวายใจเมื่อคิดว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสหายที่สนับสนุนเขามาสองสามปี
ในอดีต การเสียชีวิตของมารดาสามารถใช้เป็นข้อแก้ตัวได้ แต่ความล้มเหลวในการสอบในปีนี้ล่ะ?
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าสิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจในห้องสอบคืองานแต่งงานระหว่างอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์กับแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าในเดือนสาม สตรีที่เขาคิดว่าจะเป็นอุปสรรคต่ออาชีพการงานของเขาในอดีต ในที่สุดก็กลายเป็นตัวตนที่อยู่เหนือการเข้าถึงของเขา แม้แต่อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ก็ไม่สนใจว่านางจะมีสามีมาก่อนและขอแต่งงานกับนาง
การยกเลิกงานหมั้นของเขาในตอนนั้นกลายเป็นเรื่องน่าขบขันครั้งใหญ่จริงๆ
แต่ใครจะรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปในอนาคต?
เขาแค่ไม่อยากมีชีวิตที่ยากลำบากอีกต่อไป ไม่อยากให้มารดาเอาแต่ถ่อมตนและต้องพยายามทำให้คนอื่นพอใจ และต้องการบรรลุผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่
เขาจำมิตรภาพระหว่างเขากับแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าได้ แต่นั่นเป็นเพราะความทรงจำของเขาเอง เขาจำได้ว่าทุกครั้งที่เขาเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสของฝานฉางอวี้ เขาก็จะคิดถึงวัยเด็กอันอัปยศอดสูของมารดา การที่นางต้องชมสามีภรรยาตระกูลฝานทั้งสองราวกับว่าพวกเขาเป็นพระโพธิสัตว์เดินดิน หลังจากได้รับชามอาหารจากพวกเขา
นอกจากนี้ยังมีคำพูดของคนอื่นๆ ว่าทำไมตระกูลซ่งถูกกล่าวขานว่าเป็นตระกูลบัณฑิต ถ้าไม่ใช่ตระกูลฝานเขาจะเล่าเรียนอ่านตำราได้อย่างไร ดังนั้นให้เขาแต่งเข้าตระกูลฝานไปดีกว่า
ซ่งเยี่ยนจำคำเยาะเย้ยและถากถางลับๆ มาหลายปี แต่เขากลับพูดอะไรไม่ออก บางครั้งเขาก็เกลียดตระกูลฝานด้วยซ้ำ
เขาเกลียดที่ตระกูลฝานแสร้งทำเป็นช่วยเหลือเขา และมารดาของเขาก็ติดอยู่กับสิ่งที่เรียกว่าความเมตตานี้
เหตุใดตระกูลฝานจึงช่วยเหลือเขา ไม่ใช่ว่าพวกเขาเดิมพันว่าเขาจะสามารถประสบความสำเร็จในอนาคตได้ไม่ใช่หรือ? นั่นเป็นความหน้าซื่อใจคด!
ฝานฉางอวี้บอกว่านางเต็มใจที่จะยุติการหมั้นหมายกับเขา นางไม่รู้หรือว่าเมื่อการหมั้นสิ้นสุดลง เขาจะต้องแบกรับชื่อเสียงของการเนรคุณ? เขาจะทำอย่างไรเพื่อเลิกรากับนาง?
ในท้ายที่สุด เมื่อสองสามีภรรยาของตระกูลฝานเสียชีวิต และฝานฉางอวี้สองพี่น้องถูกบังคับให้ถึงจุดที่พวกเขาแทบจะไม่สามารถปกป้องบ้านของพวกเขาไว้ได้ จริงๆ แล้วเขาก็รู้สึกมีความสุขที่คลุมเครือในใจ
ในชีวิตนี้เขามักจะเงยหน้าขึ้นมองนางและพยายามทำให้นางพอใจ เมื่อนางถูกบังคับให้ไม่มีทางเลือก นางจะละทิ้งความเย่อหยิ่งและความดื้อรั้นของนางแล้วมาขอร้องเขาได้ไหม?
เขารอ แต่สุดท้ายเขาก็ได้ยินเพียงข่าวการแต่งงานของนางเท่านั้น……
นางยอมยืดหลังตรง แม้หลังหัก แต่ดีกว่าก้มศีรษะให้เขาแม้เพียงครั้งเดียว
ตอนนี้เป็นเดือนสี่ และไม่นานมานี้ก็มีฝนในฤดูใบไม้ผลิ
ซ่งเยี่ยนรู้สึกมืดมนและค่อนข้างรู้สึกไม่เห็นค่าในความทรงจำในอดีตของเขา และไม่ได้ใส่ใจกับรถม้าบนถนน โชคดีที่ชายหนุ่มข้างๆ เขาดึงเขาไป เพื่อที่เขาจะได้ไม่ชนรถม้าที่กำลังสวนทางมา
ถึงกระนั้น ตัวเขาก็ยังเต็มไปด้วยโคลนจากรถม้า เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่งและใบหน้าไม่มีความสุข คนบังคับรถม้าจึงเดาว่าเขาเป็นบัณฑิตที่ยากจนและถ่มน้ำลายใส่เขา “เจ้าตาบอดหรือไง?”
“เฮ้! เจ้าพูดจาแบบใดกัน!” ชายหนุ่มที่อยู่ถัดจากซ่งเยี่ยนต้องการตำหนิเพื่อเขา เมื่อเห็นว่ารถม้านั้นร่ำรวย ซ่งเยี่ยนจึงหยุดสหายของเขาและพูดว่า “อย่าไปมีเรื่องกับครอบครัวที่ร่ำรวยเลย ช่างเถิด”
ชายหนุ่มยอมแพ้ด้วยความโกรธ เมื่อเห็นซ่งเยี่ยนทรุดตัวลง เขาก็คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “สหายซ่งบอกว่าอยากเป็นอาจารย์ในบ้านขุนนาง ข้ามีวิธี ท่านลุงของข้าเป็นอาจารย์สอนเด็กหญิงคนหนึ่งอยู่ที่จินโจ้วย่วน ปีนี้เขาได้รับตำแหน่งจิ้นซื่อ[6] เขาต้องลาออก ถ้าสหายซ่งเต็มใจ ข้าจะขอให้ท่านลุงแนะนำสหายซ่งเข้าไป มันไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักในการสอนเด็กผู้หญิงให้อ่านเขียนเรียนหนังสือ”
เป็นเรื่องง่ายที่จะบอกว่าต้องการทำงานเป็นอาจารย์ในจวนของผู้มีเกียรติ แต่นั่นต้องได้รับการแนะนำจากใครสักคนด้วย และเพื่อความสัมพันธ์อันดี นั่นจำเป็นต้องมีเงินจำนวนมาก
ซ่งเยี่ยนซึ่งดูสิ้นหวังมาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็รู้สึกมีความสุขเล็กน้อยในขณะนี้ เขาประสานมือและก้มศีรษะให้ชายหนุ่ม “สหายอู๋ ท่านใจดีกับข้าซ่งเยี่ยนมาก……ข้าจะไม่มีวันลืม”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างเต็มที่ “ด้วยมิตรภาพระหว่างท่านกับข้า สหายซ่งไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ท่านลุงเองก็อยากให้ข้าไปที่นั่น แต่ข้าเป็นเพียงบัณฑิต จะกล้าไปในตำแหน่งนั้นได้อย่างไร รอให้ท่านลุงเข้ารับตำแหน่งในเมืองหลวงก่อนดีกว่า แล้วข้าจะไปกับเขาเพื่อหาประสบการณ์มากขึ้น เป็นเพราะสหายซ่งมีความรู้จริงๆ ข้าถึงกล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้กับสหายซ่ง”
เรื่องนี้ได้รับการตัดสินใจ และสามวันต่อมา ซ่งเยี่ยนก็ไปที่จินโจ้วย่วนตามที่ตกลงไว้
ก่อนที่เขาจะรับช่วงต่อจากท่านลุงของสหายของเขาอย่างเป็นทางการในฐานะอาจารย์ เจ้าหน้าที่จะต้องพบเขาก่อน เพื่อพิจารณาความรู้ของเขา ก่อนที่เขาจะรับตำแหน่งต่อได้
ซ่งเยี่ยนค่อนข้างมั่นใจในเรื่องนี้
ท่านลุงของสหายเป็นชายชราในวัยห้าสิบ มีนามว่าอู๋ก่วงคุน เป็นคนหัวโบราณและมีความรู้ที่ล้าสมัย เขาสามารถสอบผ่านจวี่เหรินได้โดยการจำคำถามข้อสอบของปีที่ผ่านมาและบทความมากมาย เขาเข้าสอบเป็นเวลาหลายปีและในที่สุดเขาก็ได้รับโอกาส
ต่อมาเมื่อเขาเข้ารับการสอบเคอจวี่ เขาต้องการทำตามวิธีการเดิม แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้รับคำถามทดสอบที่จำมาอีกเลย โชคดีที่เขาได้พบกับการสอบเอินเคอ และในที่สุดก็ได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ
ซ่งเยี่ยนเชื่อว่าความรู้ของเขามีมากเกินพอเมื่อเทียบกับของอู๋ก่วงคุน
เพียงว่าเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร อู๋ก่วงคุนค่อนข้างเป็นความลับเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ โดยบอกว่าจะทราบตัวตนอีกฝ่ายได้ก็ต่อเมื่อพบหน้าอย่างเป็นทางการเท่านั้น
เพื่อที่จะได้ผูกมิตรกับคนที่มีอำนาจ ซ่งเยี่ยนได้ทำสิ่งต่างๆ มากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา และสามารถบอกได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฟังว่าเขาเป็นคนระดับสูงอย่างแน่นอน
สำหรับการมาพบกันในวันนี้ เขายังใช้เงินเป็นจำนวนมากที่มีเพียงไม่กี่เหรียญในการตัดเสื้อคลุมสีเขียวใบไผ่ตัวใหม่ เพียงเพื่อสร้างความประทับใจให้กับชายผู้สูงศักดิ์
เมื่ออู๋ก่วงคุนเข้ามาข้างในเพื่อแนะนำเขา ซ่งเยี่ยนกำลังรออยู่ข้างนอก และรู้สึกประหม่าเหมือนกับตอนที่เขาไปดูผลประกาศผลเมื่อไม่กี่วันก่อน
ด้วยวัยของเขา หากเขาไม่สามารถหาทางออกในเมืองหลวงได้อีกต่อไป ความปรารถนาของเขาที่จะแต่งงานกับหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงและมีอนาคตที่ดีขึ้นจะกลายเป็นความเพ้อฝัน
เขาเดินทางออกจากเมืองเล็กๆ อย่างตำบลหลินอันทีละก้าว เขาได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง และความทะเยอทะยานของเขายังไม่เป็นจริง ท้ายที่สุดเขาไม่ต้องการกลับไปยังสถานที่แร้นแค้นและห่างไกลแห่งนั้น
หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง ซ่งเยี่ยนก็ถูกเรียกเข้ามาในที่สุด ซ่งเยี่ยนไม่กล้ามองไปรอบๆ หลังจากเข้ามาในห้องเขาก็ก้มศีรษะลงอย่างสุภาพ และแขนเสื้อสีเขียวกว้างของเขาก็พลิ้วไหวออกจากข้อมือของเขา เขาค่อนข้างเหมือนกับคนมีชื่อเสียงจากราชวงศ์เว่ยและจิ้น เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ทำตัวต่ำต้อยหรือหยิ่งผยอง และพูดว่า “ซ่งเยี่ยน คารวะใต้เท้าผู้สูงศักดิ์”
ไม่มีใครพูดอะไรในห้องสักครู่
ซ่งเยี่ยนยังคงท่าโค้งคำนับไม่ขยับเขยื้อน แต่หัวใจของเขาแทบจะกระเด็นออกจากในลำคอ
คนที่แนะนำซ่งเยี่ยนก็สังเกตเห็นบางสิ่งแปลกๆ และแอบมองคนที่นั่งอยู่ข้างบน เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นว่าซ่งเยี่ยนอายุน้อยกว่าและคิดว่าเขาไม่มีความรู้จริงๆ ท้ายที่สุดแล้วเขาคือคนที่เขาแนะนำ ถ้าเขาไม่ได้รับการสนับสนุนจากขุนนาง เขากลัวว่าขุนนางจะวิพากษ์วิจารณ์เขาด้วย
“ข้ารู้แล้ว” เสียงผู้หญิงแหลมคมดั่งทองดั่งหยกดังมาจากด้านบน
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ซ่งเยี่ยนก็เงยหน้าขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเขาเห็นแม่ทัพหญิงผู้กล้าหาญนั่งอยู่ด้านบนซึ่งสวมชุดเกราะอ่อนสีเงินแดง คลุมด้วยเสื้อคลุมผ้าสีชาขาว และแขนข้างหนึ่งสวมใส่ปลอกแขน ใบหน้าของนางซีดเซียวราวกับกระดาษ
“ซ่งเยี่ยน” ฝานฉางอวี้พูดสองคำนี้ออกมาอย่างใจเย็น ดวงตาที่ราวกับใบมีดของนางได้เรียนรู้ที่จะควบคุมความเฉียบแหลมของมัน และไม่มีอารมณ์ใดๆ อยู่ในน้ำเสียงของนาง อย่างไรก็ตามพลังในการบังคับบัญชากองทหารนับพันทำให้เขาหายใจไม่ออกเพียงแค่นางนั่งอยู่ที่นั่น
ซ่งเยี่ยนมองดูฝานฉางอวี้เพียงครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะด้วยความอาย ความอายหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจของเขา เมื่อเขาโค้งคำนับอีกครั้ง เอวของเขาก็โค้งงอต่ำที่สุด “ข้าน้อย……ซ่งเยี่ยนคารวะ……ท่านแม่ทัพใหญ่”
[1] การสอบเคอจวี่ - การสอบขุนนาง
[2] การสอบเอินเคอ - เอินเคอเป็นวิธีการสอบขุนนางแบบหนึ่ง ซึ่งเป็นส่วนเสริมสำหรับวิชาปกติและไม่ได้มาตรฐานของการสอบขุนนางเพื่อคัดเลือกบัณฑิต
[3] ดูรายชื่อจับลูกเขย - เป็นวัฒนธรรมการแต่งงานแบบหนึ่งในราชวงศ์ซ่ง ในวันที่รายชื่อผู้สอบผ่าน ครอบครัวมีฐานะจะออกไปเพื่อเลือกลูกเขยที่เป็นว่าที่ขุนนาง
[4] จวี่เหริน - ผู้สอบผ่านระดับมณฑลหรือจังหวัด
[5] ชิวเหวย - การสอบชนบทเป็นหนึ่งในการสอบของจีนโบราณ ในสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง และโดยปกติจะจัดขึ้นในเดือนแปด
[6] จิ้นซื่อ - ตำแหน่งบัณฑิตผู้สอบติดขั้นสุดท้ายหรือการสอบระดับพระราชวังของระบบเคอจวี่