บทที่ 164 ตอนจบ
ในช่วงปลายฤดูหนาวปีที่สิบแปดของรัชสมัยหย่งผิง อวี๋เป่าเอ๋อร์ได้รับการบันทึกชื่อเข้าสู่ราชวงศ์อย่างเป็นทางการ และมารดาของเขาตั้งชื่อเขาว่าอวี้
ในฤดูใบไม้ผลิของปีเดียวกันฉีอวี้ซึ่งมีอายุเพียงเจ็ดชันษาครึ่งได้ขึ้นครองบัลลังก์และเปลี่ยนชื่อรัชสมัยเป็นหย่งซิง อู่อันโหวเซี่ยเจิงกลายเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพื่อช่วยเหลือราชสำนัก
แม่ทัพอวิ๋นหุยฝานฉางอวี้ แม่ทัพใหญ่ผิงซีถังเผยอี้และคนอื่นๆ ได้รับใช้ชาติอย่างมีเกียรติ และได้รับการเลื่อนตำแหน่งไปคนละระดับ แม่ทัพอวิ๋นหุยฝานฉางอวี้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า และได้รับตำแหน่งฮูหยินผู้พิทักษ์แผ่นดินขั้นหนึ่ง(กั๋วฟูเหริน) ถังเผยอี้ได้รับตำแหน่งซวนกั๋วป๋อ เฮ่อซิ่วอวิ๋นได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเจี้ยนหนาน เจิ้งเหวินฉางได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการเจ๋อชง
พรรคหลี่และพรรคเว่ยที่ก่อกบฏก็ถูกตั้งข้อหาอย่างเป็นทางการเช่นกัน
เพียงแต่ว่าราชครูหลี่เป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่และมีชื่อเสียงมาก เหล่าศิษย์ของเขาทั่วทั้งราชสำนักและสาธารณชนต่างตั้งคำถามเกี่ยวกับความจริงที่ว่าราชครูหลี่เสียชีวิตในคืนที่ก่อกบฏ ขุนนางหลายคนเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง โดยคิดว่าตระกูลหลี่ต้องได้รับความอยุติธรรม เขาเขียนบทกวีและบทความอย่างเปิดเผยเพื่อเสียดสีเซี่ยเจิง โดยบอกว่าเขาสนับสนุนฮ่องเต้น้อยให้ขึ้นครองบัลลังก์ และเขาต้องการที่จะเป็นเว่ยเหยียนคนต่อไป ตระกูลหลี่ที่ใส่ใจแว่นแคว้นและประชาชนต่างจบลงเช่นนี้ ช่างเป็นโศกนาฏกรรมจริงๆ! พวกเขายังตะโกนว่า “ไม่มีความหวังสำหรับอนาคตของราชวงศ์ต้าอิน!”
เมื่อเสียงเหล่านี้ดังไปถึงหูของเซี่ยเจิงเขาก็ไม่ไหวติง เขาสั่งให้กรมการคลังรายงานทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลี่ ซึ่งใช้เวลามากกว่าสองเดือน ในการรายงานในการประชุมเช้าหลังจากที่พวกเขาบุกค้นจวนหลี่และเว่ย
ตระกูลหลี่ซึ่งภาคภูมิใจในการเป็นตระกูลที่บริสุทธิ์ ได้พบเงินจำนวนหนึ่งล้านตำลึงในบ้านของพวกเขา นอกเหนือจากนั้นยังมีทองคำมากกว่าสี่พันแท่ง หยกมากกว่าหนึ่งพันชิ้น งานเขียนพู่กันและภาพวาดโบราณมากกว่าสองพันชิ้น ผ้าไหมและผ้าต่วนมากกว่าหนึ่งหมื่นพับ ร้านค้าและที่ดินมากกว่าหนึ่งพันแห่ง และที่ดินส่วนตัวกว่าล้านไร่ ซึ่งมากกว่าที่ตระกูลเว่ยมีด้วยซ้ำ
ทันทีที่ตัวเลขนี้ออกมา ทุกคนในราชสำนักก็ตกตะลึง เหล่าศิษย์ที่เชื่อราชครูหลี่ล้วนอายมากจนไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
ยังคงมีข้อสงสัยอยู่บ้างในหมู่ผู้คน แต่จริงๆ แล้วเงินจำนวนนี้ถูกนำไปเข้าคลังของต้าอิน คลังของต้าอินหมดลงอย่างมากในการฟื้นตัวของจิ่นโจว สิบสองมณฑลในเหลียวตง และการก่อกบฏของฉางซิ่นอ๋องแห่งฉงโจว ด้วยเงินจำนวนนี้ที่ยึดมา จึงเพียงพอสำหรับการหมุนเวียนรายจ่ายอีกครั้ง
ฮ่องเต้พระองค์ใหม่เสด็จขึ้นครองบัลลังก์และพระราชทานอภัยโทษให้กับคนทั้งประเทศ ภาษีประจำปีก็ลดลงหรือได้รับการยกเว้นสำหรับประชาชน ในเวลาเดียวกันภายใต้คำแนะนำของแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าฝานฉางอวี้ ได้มีการบัญญัติ “กฎหมายต้าอิน” ขึ้นใหม่ และกฎระเบียบต่างๆ มากมาย เช่น บุตรทุกคนในครอบครัวสามารถสืบทอดทรัพย์สินของตระกูลได้ และเด็กกำพร้าก็สามารถเริ่มต้นการค้าของตนเองได้
ในระหว่างการพิจารณาคดีของเว่ยเหยียนก็พบเรื่องที่แปลกประหลาดเช่นกัน การสูญเสียจิ่นโจวในปีนั้นไม่ได้เกิดจากความผิดของแม่ทัพฉางซานเมิ่งซูหย่วน แต่เป็นความผิดขององค์ชายสิบหกที่ติดอยู่ในเมืองหลัว ฮ่องเต้ในสมัยนั้นทรงขลาดเขลาโง่จนส่งเมิ่งซูหย่วนไปที่เมืองหลัว เพื่อช่วยเหลือองค์ชายสิบหก และมอบความรับผิดชอบในการขนส่งเสบียงอาหารให้กับฉางซิ่นอ๋องในขณะนั้น อย่างไรก็ตามฉงโจวไม่ได้ส่งทหารและเฝ้าดูจิ่นโจวล่มสลาย ต่อมาเมื่อเป่ยเจวี๋ยเดินทางลงไปทางใต้ ฉางซิ่นอ๋องได้นำกองกำลังของเขาไปสกัดกั้นชาวเป่ยเจวี๋ย ราชสำนักไม่กล้ากล่าวหาความผิดของฉางซิ่นอ๋องในเวลานั้น เพื่อที่จะให้คำอธิบายแก่ใต้หล้า พวกเขาจึงกล่าวโทษเมิ่งซูหย่วนสำหรับภัยพิบัติในจิ่นโจว
ความจริงส่วนนี้เปิดเผยแปดส่วนและปิดบังสองส่วน
เหตุผลที่เว่ยเหยียนไม่เกี่ยวข้องกับคดีจิ่นโจวในปีนั้นก็คือเขาเป็นคนที่ฮ่องเต้ต้องการจะบังคับประหารชีวิตในคดีนี้ หากเขาเกี่ยวข้อง เหตุผลที่เขากลับมาเมืองหลวงอย่างกะทันหันจะพาดพิงไปถึงซูเฟยได้ สำหรับสตรีผู้บริสุทธิ์ที่ติดอยู่ในสถานการณ์ปัจจุบัน เว่ยเหยียนไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้ความอัปยศใดๆ เกิดขึ้นกับนางและถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ และฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงก็ไม่ต้องการเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว ผู้กระทำผิดในโศกนาฏกรรมจิ่นโจวยังคงเป็นฮ่องเต้องค์ก่อนและฉางซิ่นอ๋อง
แต่ความผิดที่เว่ยเหยียนกระทำเพื่อรวบรวมอำนาจในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็เป็นข้อเท็จจริงที่ชัดเจนเช่นกัน และเขาถูกตัดสินจำโทษจำคุกและจะประหารชีวิตเมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง
แม่ทัพผู้เฒ่าได้รับความอัปยศมาสิบแปดปีแล้วและในที่สุดก็ได้รับการพิสูจน์ความจริง ฮ่องเต้น้อยทรงระลึกถึงความภักดีของแม่ทัพผู้เฒ่าและเสียใจกับความอยุติธรรมของแม่ทัพผู้เฒ่า จึงทรงแต่งตั้งแม่ทัพผู้เฒ่าเป็นเว่ยจงกั๋วกง สามารถประดิษฐานอยู่ในวิหารบรรพบุรุษของราชวงศ์
ผู้คนส่วนใหญ่ในใต้หล้าถอนหายใจและรู้สึกผิดที่ตำหนิแม่ทัพเมิ่งมานานสิบกว่าปี ว่ากันว่าในวันที่ล้างมลทินต่อใต้หล้า หลายคนได้ไว้อาลัยให้กับแม่ทัพเมิ่งและจุดธูปเพื่อแสดงความเคารพ
หลังจากนั้นผู้คนก็ได้รู้ว่าแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าฝานฉางอวี้นั้นเป็นหลานสาวของแม่ทัพเมิ่ง นางเข้าร่วมกองทัพด้วยมีดเขียงและค่อยๆ ล้างมลทินให้ท่านตาของนาง ข่าวนี้มันแพร่กระจายจากค่ายทหารไปสู่ผู้คนและได้รับการยกย่องว่าเป็นเรื่องราวที่ดี
ในโรงเตี๊ยมและโรงน้ำชา ไม่ว่าจะเดินเข้าไปที่ไหนก็จะได้ยินนักเล่าเรื่องตบไม้และตะโกนว่า “พูดถึงบุตรสาวตระกูลฝานในตำบลหลินอัน บิดามารดาของนางเสียชีวิตอย่างกะทันหัน น้องสาวของนางถูกลักพาตัว สามีของนางถูกเกณฑ์เข้ากองทัพ ช่างน่าสังเวชและน่าเวทนา อย่างไรก็ตาม นางถือมีดเขียงเพื่อสังหารโจร ไปจนถึงสังหารแม่ทัพของศัตรู……”
ไม้ตบเสียงดัง นักเล่าเรื่องก็อารมณ์ดี และแขกที่มาฟังด้านล่างก็ให้ความสนใจและประหม่าราวกับว่าพวกเขาจมอยู่ในเหตุการณ์นั้น
ก่อนที่คลื่นแห่งความคลั่งไคล้นี้จะผ่านไป เหตุการณ์สำคัญอีกเหตุการณ์หนึ่งก็เกิดขึ้นในเมืองหลวง บุตรชายคนเดียวของตระกูลเซี่ยที่ได้รับตำแหน่งอู่อันโหว และตอนนี้เป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในราชสำนัก ได้ทูลขอพระราชโองการพระราชทานสมรสแต่งงานกับแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าฝานฉางอวี้
หากอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แต่งงานกับสตรีอื่น ผู้คนจะต้องไม่เห็นด้วย แต่คนที่เขาจะแต่งงานด้วยคือแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า และผู้คนต่างยกย่องเขาว่าพวกเขาเป็นคู่ครองที่สวรรค์สรรสร้างมา
แม้แต่สตรีผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงก็เช็ดน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าและกล่าวว่าพวกนางยินดีกับงานแต่งงานของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ หากเขาแต่งงานกับแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า
นี่คือวีรบุรุษที่จับคู่กับวีรบุรุษ แม้ว่าฝานฉางอวี้จะเป็น ‘สาวงาม’ ก็ตาม
แน่นอนว่ายังมีคนอื่นแพร่ข่าวว่าเมื่ออ๋องผู้สำเร็จราชการกลับมาเมืองหลวงหลังจากปราบกบฏ เขาก็คว้าผ้าผูกผมของแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าท่ามกลางผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมหลายพันผืนที่ขว้างใส่เขาบนถนนระหว่างขบวนแห่อย่างแม่นยำ และเก็บไว้ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า เขาต้องมีการวางแผนทูลขอพระราชโองการพระราชทานสมรสต่อฮ่องเต้ไว้ล่วงหน้าแล้ว
แต่ทุกคนในราชสำนักรู้ว่าแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้ามีสามีแล้ว
เมื่อฉีเชิงเป็นฮ่องเต้ แม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าถึงกับยอมรับด้วยตนเองที่ตำหนักจินหลวนว่านางเป็นคนที่บังเอิญเข้าร่วมกองทัพเพื่อตามหาสามีของนาง แม้แต่ทหารที่จากเยี่ยนโจว จี้โจวและฉงโจวยังตบหน้าอกและบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง เมื่อพวกเขาติดอยู่ในหุบเขาอีเซียน แม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าขึ้นไปบนภูเขาพร้อมกับกำลังเสริมของจี้โจวเพื่อตามหาสามีของนาง
ในช่วงเวลาหนึ่งตั้งแต่ราชสำนักถึงประชาชน การถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนเกี่ยวกับการแต่งงานของเซี่ยและฝานก็มาถึงจุดสูงสุด
กล่าวกันว่าแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้ามีความรักอันลึกซึ้งต่อสามีผู้ล่วงลับของนาง และอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซึ่งมาภายหลังอาจเทียบไม่ได้กับสามีคนก่อนของนาง
อย่างไรก็ตาม บุรษสามารถแต่งภรรยารับอนุได้ ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกที่สตรีเช่นแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าจะแต่งงานกับอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หลังจากที่สามีของนางเสียชีวิตใช่หรือไม่?
มีเรื่องปกติที่มีผู้ชายบางคนคร่ำครวญถึง ‘การเสียชีวิตก่อนวัยอันควร’ ของสามีของฝานฉางอวี้ และกล่าวว่าหากเขายังมีชีวิตอยู่ เขาคงจะมีความสุขไปกับความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งทั้งหมดในตอนนี้ แต่เนื่องจากเขาเสียชีวิตไป นั่นหมายความว่าเขาไม่มีโชคดีนี้และไม่สามารถรับความโชคดีนี้ได้
แต่ทุกคนยังคงเชื่ออย่างเป็นเอกฉันท์ว่าในหัวใจของแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า “สามี” ของนางยังคงมีความสำคัญมากกว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เพราะท้ายที่สุดแล้วพวกเขาเป็นคู่รักที่ตกทุกข์ได้ยาก
ถ้าสามีที่ไม่มีโชคผู้นั้นยังอยู่ที่นี่ แม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าจะยอมแต่งงานกับอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ได้อย่างไร?
เซี่ยเจิงผู้ซึ่งถูกคนทั้งใต้หล้าถากถางในบทกวีเสียดสีในการกล่าวหาตระกูลหลี่ยังเขาไม่โกรธเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อเขาได้ยินข่าวลือเหล่านี้ในหมู่ผู้คน ใบหน้าของเขาก็มมืดมนจนแทบหลั่งน้ำตา
หลังจากที่เซี่ยอู่ เซี่ยชี และเซี่ยสืออี วิเคราะห์ถึงสถานการณ์ พวกเขาก็เริ่มกระจายข่าวในหมู่ผู้คนว่าท่านอ๋องของเขาคือ “สามี” ของแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า
หลังจากข่าวแพร่กระจายไปก็ทำให้เกิดความโกลาหลอีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย
อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าก็มีคนค้นพบว่าเป็นองครักษ์ของตระกูลเซี่ย ที่เดินไปตามตรอกซอกซอยทุกวันเพื่อตามหาขอทานเพื่อให้เงินและกระจ่ายข่าวเรื่องนี้ จู่ๆ อารมณ์ของทุกคนก็กลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก แล้วพวกเขาก็ได้รับคำตอบว่า อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์รักแม่ทัพฮวายฮว้ามากจนเขายังต้องการตำแหน่งของเขยแต่งเข้าของแม่ทัพที่ไม่เคยพบหน้าอีกด้วย!
ว่ากันว่ามีคนเก่งๆ บ้างที่อยากเป็นขุนนางแต่หาทางไม่เจอ พวกเขามีความคิดที่จะเขียนบทละคร “แม่ทัพหญิง” ให้กับแม่ทัพฮวายฮว้าและผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เพื่อเอาใจอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ทันทีที่คณะละครร้องในเมืองหลวงเริ่มละครนี้ ก็ได้รับเสียงปรบมือจากแขก นักแสดงบนเวทีมีคิ้วดาบที่กล้าหาญสวมขนนกบนศีรษะและมีธงบนตัวเขาเปล่งเสียงและร้องเพลง “เพื่อช่วยสามีของข้า ข้าจึงออกจากบ้าน แต่ข้าไม่ได้คาดว่าข้าจะได้เข้าร่วมกองทัพ……”
เมื่อฝานฉางอวี้รู้เรื่องนี้ นางก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นางและเซี่ยเจิงแอบจองห้องส่วนตัวเพื่อไปดูละคร
ฆ้องและกลองบนเวทีด้านนอกมีเสียงดัง และเสียงของนักแสดงก็สูง ชัดเจน และเจาะลึก
เมื่อฟังเนื้อเพลงละครร้อง เหตุการณ์ต่างๆ ในอดีตดูเหมือนจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของฝานฉางอวี้
ครั้งแรกที่พวกเขาพบกันท่ามกลางหิมะ ดอกไม้ไฟในบ้านตระกูลฝาน เขาสอนนางถึงวิธีใช้กฎหมายเพื่อปกป้องทรัพย์สินของครอบครัว เขียนคำอธิบายประกอบในหนังสือให้นาง มอบสายรัดข้อมือให้นางก่อนออกเดินทาง และแบ่งปันชีวิตและความตายในสนามรบในเวลาต่อมา……พวกเขาไปไกลจากเมืองเล็กๆ อย่างตำบลหลินอันโดยไม่รู้ตัว
นางดึงริมฝีปากของนางและหัวเราะโดยไม่รู้ตัว หันหน้าแล้วพูดอย่างขบขันกับเซี่ยเจิง “เจ้ายังจำได้ไหม ตอนนั้นที่อำเภอชิงผิง เจ้าบอกว่าเจ้าอยากแต่งงานกับหญิงสาวที่อ่อนโยนและมีคุณธรรมที่สามารถจัดการเรื่องในจวนได้”
“สวมกวานทองคำบนศีรษะ ถือดาบยาวข่มใต้หล้า…”
เมื่อการละเล่นข้างนอกถึงจุดสำคัญ เสียงฆ้องและกลองก็ดังขึ้นเรื่อยๆ และละครก็ร้องเสียงดังและแหลมสูง โดยมีโอกาสที่จะทำลายท้องฟ้าได้ และดุเดือดมากขึ้นเรื่อยๆ
เนื่องจากที่นั่งเต็มแล้ว การแสดงจึงถูกกำหนดไว้สำหรับตอนเย็น ห้องส่วนตัวที่พวกเขาจองไว้อยู่ที่ชั้นหนึ่ง โรงละครทั้งหมดมีลักษณะเป็นทรงกลม โดยห้องส่วนตัวทั้งหมดหันหน้าไปทางเวทีตรงกลาง มีโคมลอยเต็มวงอยู่ใต้หน้าต่าง เมื่อโคมไฟทั้งหมดสว่างขึ้น มันดูสวยงามมาก
เมื่อฝานฉางอวี้หันกลับมา รอยยิ้มครึ่งหนึ่งของเขาสะท้อนแสงสลัว ดวงตาของเขาอบอุ่นและสดใส นอกหน้าต่างที่เปิดกว้าง เขามองเห็นคนแต่งตัวเป็นนางถือดาบยาว ภาพในขณะนั้นดูเหมือนจะหยุดลง และมันก็กระทบดวงตาของเซียเจิง
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ตอบว่า “ใช่ แต่หลังจากพบเจ้า ข้าถึงรู้ว่าคนเดียวที่ข้าอยากแต่งงานด้วยคือฝานฉางอวี้”
อาจเป็นเพราะแสงจากเทียนที่อยู่นอกหน้าต่าง ฝานฉางอวี้ก็หน้าแดงขึ้นมาทันที
ทันทีที่การแสดงจบลง แขกในโรงละครก็ขึ้นรถม้าและจากไปทีละคน ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงเป็นที่จดจำของผู้คน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดปัญหา พวกเขาจึงรอจนทุกคนเกือบจะหมดก่อนแล้วค่อยออกจากโรงละคร
ท่ามกลางแสงจันทร์เหนือต้นหลิว ทั้งคู่ไม่ได้ขี่ม้าหรือรถนั่งรถม้า พวกเขาแค่เดินเคียงข้างกันบนถนนที่เหน็บหนาว แสงจันทร์ทำให้เงาของคนๆ หนึ่งทอดยาวมาก และในบางครั้งเงาก็พันกันราวกับว่าพวกมันติดกัน
เซี่ยเจิงจับมือฝานฉางอวี้และไม่ปล่อยมือ
เขากล่าวว่า “ในเมืองมีวัดพุทธอยู่แห่งหนึ่ง ได้ยินมาว่าศักดิ์สิทธิ์มากและมีควันธูปเต็มไปหมด ไปดูกันไหม?”
เพิ่งจะเป็นเวลาซู[1]กลับบ้านเร็วไปหน่อย ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงพยักหน้า
เมื่อมาถึงประตูวัดบนภูเขาและเห็นประตูวัดปิด บนนั้นมีข้อความติดไว้ด้านข้างว่า “ไม่รับผู้แสวงบุญหลังจากยามโหย่ว” เขาก็เงียบไป
ฝานฉางอวี้หันไปมองเซี่ยเจิง “วันนี้วัดปิดแล้ว หรือไม่เราค่อยมาวันอื่นดีไหม”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นและมองไปที่กำแพงสูงมากกว่าหนึ่งจั้งของวัด
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ร่างสองร่างที่แข็งแกร่งราวกับเสือดาวก็ปีนข้ามกำแพงวัดพุทธ
ฝานฉางอวี้ยังคงสับสนเล็กน้อยจนกระทั่งฝ่าเท้าของนางไปเหยียบอิฐสีเขียวในวัด
หลังจากติดตามเซี่ยเจิงไปเป็นระยะทางสั้นๆ ในที่สุดนางก็นึกได้ว่าทำไมนางถึงสับสนและถามว่า “เราปีนข้ามกำแพงตอนกลางดึกเพื่อมาบูชาพระพุทธองค์หรือ”
เซี่ยเจิงตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อถูกถาม เขาหลบตาฝานฉางอวี้เป็นครั้งแรก หันหลังกลับและกระแอมไอเล็กน้อยแล้วพูดว่า “สิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในวัดนี้คือต้นโพธิ์ ว่ากันว่าบุคคลสำคัญจากเมืองหลวงมาที่นี่เพื่อขอพรและลงนามในป้าย”
กรามล่างที่มีสันกรามงดงามครึ่งหนึ่งถูกยืดออกเล็กน้อยภายใต้แสงจันทร์อันหนาวเย็น ราวกับว่าสิ่งนี้สามารถปกปิดการเต้นของหัวใจที่หนักอึ้งและวุ่นวายได้ แต่มีเหงื่อเล็กน้อยบนฝ่ามือของเขาซึ่งเขาไม่สามารถอธิบายได้
ว่ากันว่าเป็นต้นโพธิ์ แต่เกือบทุกคนในเมืองหลวงรู้อยู่แล้วว่าเป็นต้นไม้แต่งงาน ผู้ที่มาที่นี่เพื่อขอพรล้วนเป็นชายหนุ่มหญิงสาวที่กำลังมองหาการแต่งงาน
ดูเหมือนฝานฉางอวี้จะไม่รู้เรื่องนี้ หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ยิ้มแล้วพูดว่า “เอาเถิด ด้วยสถานะปัจจุบันของเรา เราสามารถมาที่นี่อย่างเปิดเผยได้ แต่หากคำพูดแพร่กระจายไป เราอาจถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้ ดังนั้นเรามาทำมันคืนนี้ดีไหม?”
บางทีรอยยิ้มของนางภายใต้แสงจันทร์อาจส่องประกายและสดใสเกินไป เซี่ยเจิงหันศีรษะและมองนางอย่างเงียบๆ เป็นเวลาสองลมหายใจ จากนั้นถอนสายตาที่จ้องมองลึกซึ้ง และพานางเดินต่อไป
ต้นไม้แต่งงานที่ปกคลุมไปด้วยผ้าไหมสีแดงและป้ายขอพรนั้นอยู่ในลานกว้างของวัด มันง่ายสำหรับที่จะหามัน ป้ายขอพรที่แกะสลักไว้ในวัดและพู่กันหมึกสำหรับเขียนคำอธิษฐานถูกเตรียมไว้ด้านข้าง ห้องทำสมาธิไม่อยู่ที่นี่ หลังจากที่เซี่ยเจิงเข้ามา เขาก็ทิ้งแท่งโลหะขนาดใหญ่ไว้เพื่อทำบุญและหยิบป้ายขอพรสองใบและพู่กันออกมา
เขาเขียนเสร็จแล้วและยืนรอฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ยืนถือพู่กันและคิดอย่างหนักเป็นเวลานาน โดยใช้การเรียนรู้ทั้งหมดของชีวิต ในที่สุดนางก็นึกถึงตัวอักษรได้ถึงสิบสองตัว
ด้วยกลัวว่าเซี่ยเจิงจะแอบมอง นางจึงเอามือปิดมันไว้ขณะเขียน
ป้ายไม้ขอพรไม่ใหญ่ และลายมือของนางก็หยาบและตัวใหญ่ แม้ว่าตัวเขียนจะบิดเบี้ยว แต่สุดท้ายก็ถูกบีบจนเขียนพอ
เมื่อนางถอนหายใจด้วยความโล่งอกและวางพู่กัน เซี่ยเจิงก็หัวเราะออกมา “เจ้าเขียนว่าอะไรถึงใช้เวลานานมาก?”
ฝานฉางอวี้หันหลังให้เขาและปกป้องป้ายขอพรไว้แน่น ปลายหูของนางแดงเล็กน้อย แต่นางพูดอย่างจริงจัง “เนื่องจากมันเป็นความปรารถนา ถ้าพูดไปจะไม่เป็นจริง”
พูดจบนางก็ถือป้ายขอพร ประสานมือกัน หลับตาท่องอะไรบางอย่างเงียบๆ แล้วเหวี่ยงแขนขึ้นทันที……แล้วโยนปายขอพรขึ้นไปบนยอดต้นโพธิ์สูงหลายจั้ง
คนอื่นๆ ไม่ค่อยมีกำลังนัก และป้ายขอพรส่วนใหญ่ที่พวกเขาโยนก็อยู่ตรงกลางและส่วนล่างของต้นโพธิ์
ฝานฉางอวี้พอใจกับความสูงนี้มาก นางปรบมือแล้วมองเซี่ยเจิง “ของเจ้าอยู่ที่ไหน?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองป้ายขอพรที่ฝานฉางอวี้โยนขึ้นไป จากนั้นจึงยกแขนขึ้นแล้วโยนมันออกไปตามปกติ และป้ายขอพรของเขาก็ตกลงไปใกล้กับฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ยิ้มและพูดว่า “เจ้ากลัวที่จะโยนมันต่ำเกินไปและถูกคนอื่นเห็นหรือ?”
เซี่ยเจิงหันศีรษะไปมองนางเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเย็นชาราวกับหยก และดวงตาสีเข้มของเขาลึกซึ้ง “ป้ายขอพรของเจ้าแขวนอยู่ที่ด้านบนและคงเหงานิดหน่อย ข้าจึงโยนของข้าขึ้นไปใกล้ๆ เจ้า”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมองดูคิ้วและดวงตาที่ชัดเจนของเขาที่ปกคลุมไปด้วยชั้นแสงจันทร์ แม้ว่านางจะอยู่กับเขามานานแล้ว แต่ในขณะนี้หัวใจของนางยังคงรู้สึกเหมือนมีกวางตัวน้อยถูกอุ้มเข้าไปข้างใน และมันก็เต้น “ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ” -
แม้ว่าฝานฉางอวี้จะได้รับการเสนอชื่อให้เป็นแม่ทัพใหญ่ แต่จวนแม่ทัพของนางยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง และนางยังคงอาศัยอยู่ในจินโจ้วย่วนชั่วคราว
คืนนั้นหลังจากที่เซี่ยเจิงส่งนางกลับไป เขาก็รีบกลับไปที่วัดพุทธอีกครั้ง เขาปีนข้ามกำแพงเข้าไปในวัด และปีนขึ้นไปบนยอดต้นโพธิ์โดยตรง และหยิบป้ายขอพรที่ฝานฉางอวี้โยนขึ้นมาดู
บนป้ายขอพรมีรอยหมึกอันบิดเบี้ยวเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า “อยากอยู่กับเจ้าทั้งวันคืนปีแล้วปีเล่า”
เซี่ยสืออียืนเฝ้าอยู่ที่ข้างกำแพงเพื่อรอเจ้านายของเขา เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายของเขา แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเสียงดังบนต้นไม้ เสียงหัวเราะนั้นช่างน่ายินดีอย่างยิ่ง อย่างน้อยเซี่ยสืออีก็ติดตามเซี่ยเจิงมาหลายปีแล้ว และเขาไม่เคยได้ยินเซี่ยเจิงหัวเราะอย่างเต็มที่ขนาดนี้มาก่อน
เสียงหัวเราะนั้นไม่เพียงทำให้นกตกใจเท่านั้น แต่ยังทำให้พระในวัดตกใจอีกด้วย……
พระในวัดรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม หลังจากค้นหาอยู่นานพวกเขาก็ไม่พบใคร หลังจากนั้นพวกเขาก็พบแท่งโลหะที่เซี่ยเจิงทิ้งไว้ในวัด พวกเขาคิดว่ามีคนแอบเข้ามาในวัดตอนกลางคืนเพียงเพื่อบูชาพระพุทธองค์ ดังนั้นพวกเขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เจ้าอาวาสซึ่งรู้สึกไม่สบายใจและมองดูพู่กันที่ถูกขยับและป้ายขอพรที่หายไป เขาหมุนลูกประคำ และทำพิธีทางพุทธศาสนาด้วยฝ่ามือข้างเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าที่มีรอยย่นลึกของเขานั้นเป็นความเมตตาที่สะสมมาหลายปี “พระพุทธองค์ทรงเมตตา คู่รักในโลกนี้จะได้แต่งงานกันในที่สุด”
……
เพื่อให้มีเวลาเพียงพอในการเตรียมสามหนังสือหกพิธีการ ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงจึงกำหนดวันแต่งงานของพวกเขาในปีถัดไป
ก่อนหน้านั้น นางต้องการย้ายสุสานของบิดามารดาของนาง ซึ่งได้รับการฝังอย่างเร่งรีบบนเนินป่าในจี้โจว กลับไปที่สุสานตระกูลเมิ่ง หลังจากที่เจ้าหน้าที่จากสำนักโหรหลวงช่วยกำหนดวันฤกษ์ดีแล้ว วันย้ายสุสานก็ถูกกำหนดไว้เป็นเดือนเก้าของปีนี้
เมื่อนางกลับมาที่จี้โจว นางยังทูลขอป้ายประกาศเกียรติคุณ “ความภักดี” จากฮ่องเต้น้อยให้กับเจ้าหน้าที่หวังและภรรยาของเขาที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของโจรเพื่อปกป้องผู้คนในอำเภอชิงผิง เพื่อมอบให้กับบุตรสาวของเจ้าหน้าที่หวังที่แต่งงานในอำเภอใกล้เคียง หลังจากกลับบ้าน นางก็ทำความสะอาดหลุมศพของเจ้าหน้าที่หวังและภรรยาของเขา
หลังจากที่ป้าจ้าวรู้ นางก็คิดถึงเจ้าหน้าที่หวังที่ซื่อสัตย์และภักดี นางถึงกับร้องไห้ นางจับมือของฝานฉางอวี้และบอกนางว่าด้วยโล่ประกาศเกียรติคุณที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้ แม้ว่าบุตรสาวของเจ้าหน้าที่หวังจะไม่มีครอบครัวทางฝ่ายบิดามารดา แต่ครอบครัวของสามีนางก็จะไม่กล้ารังแกนาง
ในเดือนเดียวกัน พรรคหลี่และพรรคเว่ยที่เหลือจะถูกประหารชีวิต และผู้ที่ถูกเนรเทศก็จะถูกเนรเทศ
ในวันที่ถูกประหารเซี่ยเจิงไปพบเว่ยเหยียนเพียงลำพังเป็นครั้งสุดท้าย ไม่มีใครรู้ว่าหลานชายพูดอะไรกับลุงของเขา
ร่างของเว่ยเหยียนถูกนำออกไปโดยชีสิงโจวบุตรชายบุญธรรมของแม่ทัพชี ผู้ว่าราชการทหารของหลิ่งหนานที่ไม่เคยปรากฏตัวเลย เขาเพียงแต่เฝ้าดูชีสิงโจว นำโลงศพของเว่ยเหยียนออกไปจนถึง ระยะไกลบนทางลาดยาวสิบลี้ในเขตชานเมืองหลวง
เมื่อฝานฉางอวี้ได้รับข่าวและรีบไปตามหาเซี่ยเจิง รถม้าของชีสิงโจวแทบจะมองไม่เห็นเมื่อสิ้นสุดถนนหลัก
ไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเซี่ยเจิงและเขาเพียงแต่พูดว่า “เขามอบร่างกายของเขาให้กับชีสิงโจว ตั้งแต่เมื่อสิบแปดปีก่อน”
“ซูเฟยถูกฝังอยู่ที่หลิงหนาน และในที่สุดเขาก็จะได้ไปที่นั่น”
……
……
หนึ่งปี หนึ่งเดือน ของรัชสมัยหย่งซิง
อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ได้แต่งงานกับแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า ดอกท้อในต้นฤดูใบไม้ผลิบานเป็นระยะทางสิบลี้ แต่ก็ยังแดงไม่เท่ากับสีบนหน้าของแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า
คนทั่วไปรู้ว่าแม่ทัพใหญ่ฉวายฮว้าสูญเสียครอบครัวทางสายเลือดของนาง ดังนั้นพวกเขาจึงไปดูเจ้าสาวเป็นเรื่องปกติ และแม้แต่ผู้คนจากเมืองรอบๆ เมืองหลวงก็มาชมพิธีด้วย แถวยาวมากจนยาวออกไปนอกเมืองหลวง
ประทัดสีแดงสดและกลีบดอกท้อที่ปลิวไสวปกคลุมถนนยาว ผู้คนที่แออัดอยู่บนถนนต่างยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนกับเมื่อพวกเขาต้อนรับกองทัพแห่งชัยชนะ พวกเขาตะโกนว่า “แม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า” และ “อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์” และบางคนยังคงเรียกเซี่ยเจิงว่า “อู่อันโหว” ทุกสิ่งที่พวกเขาเห็นและได้ยินล้วนเป็นพรที่จริงใจ
ภายใต้การดูแลการค้าของราชสำนัก จ้าวสวินเปิดโรงเตี๊ยมและโรงน้ำชาในเมืองหลวงและยังได้จัดงานเลี้ยงมากมายเพื่อให้ความบันเทิงแก่แขกกินดื่มฟรี เพื่อเฉลิมฉลองงานแต่งงานของท่านแม่ทัพและผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะกล่าวว่าในวันนี้ แม้แต่ขอทานในเมืองก็ยังทำความสะอาดตัวเองและอัดแน่นอยู่ในฝูงชนเพื่อแสดงความยินดี
ฝานฉางอวี้ไม่มีน้องชาย เฮ่อซิวอวิ๋นจึงรับหน้าที่ส่งจัวเจ้าสาวให้กับนาง เขาได้เห็นภาพอันยิ่งใหญ่นี้ขณะขี่ม้า เจิ้งเหวินฉางซึ่งเดินทางไปกับเขาถอนหายใจด้วยความตกใจ “ข้ารับประกันได้เลยว่าแม้แต่การคัดเลือกฮองเฮาให้ฝ่าบาทในอนาคตก็จะไม่ใหญ่โตเหมือนวันนี้”
ความยินดีและพรอันจริงใจของชาวต้าอินทั้งหมดไม่ได้สร้างขึ้นเพราะอำนาจ
เจิ้งเหวินฉางกล่าวว่า “ใต้หล้านี้สามารถมีวีรสตรีเฉกเช่นแม่ทัพฝานได้สักกี่คน?”
เฮ่อซิวอวิ๋นหัวเราะ “ใช่แล้ว น้องสาวของข้าไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินยังต้องแต่งงานกับนาง”
เขาพูดและมองไปที่เจ้าบ่าวซึ่งขี่ม้าอยู่ข้างหน้า
เซี่ยเจิงสวมชุดแต่งงานสีแดงเข้ม และผมสีเข้มของเขาถูกมัดด้วยกวานสีทอง เขาดูสง่างามราวกับหยก และความเยือกเย็นที่สะสมอยู่หว่างคิ้วของเขาตลอดทั้งปีก็หายไป แม้ว่าเขาจะยังเข้มงวดอยู่ แต่เขาไม่สามารถระงับความสุขอันจางๆ ที่ไหลออกมาจากดวงตาของเขาได้
เสียงกีบม้าผสมกับเสียงฆ้อง กลอง ประทัด และเสียงตะโดนอวยพรของผู้คนหายไป เกี้ยวเจ้าสาวถูกวางลงหน้าจวนตระกูลเซี่ย
ฝานฉางอวี้ถือผ้าไหมสีแดงไว้ในมือ และได้รับความช่วยเหลือจากแม่สื่อจากเกี้ยว ผ้าคลุมศีรษะของนางบดบังการมองเห็น และนางไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าเหตุการณ์รอบตัวนางเป็นอย่างไร นางได้ยินเพียงเสียงตะโกนของแขกเท่านั้น
แม้ว่าการมองเห็นของนางจะถูกปิดกั้น แต่ก้าวของนางยังคงมั่นคงมาก
เมื่อรู้ว่าเขาคือผู้ที่อยู่ตรงปลายของผ้าไหมสีแดง ฝานฉางอวี้จึงไม่รู้สึกกลัวใดๆ นับตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาจากอาการเมามายในเมืองหลูในปีนั้น เขาบอกนางด้วยดวงตาสีแดงว่าเขาเสียใจ นางก็สัญญาว่าจะติดตามเขาไปตลอดทาง และนางไม่เคยคิดที่จะปล่อยเขาไปคนเดียว
จากนี้ไปไม่ว่าจะเป็นภูเขาดาบ ทะเลเพลิง หรือหล่มโคลน นางก็จะผ่านมันไปเคียงข้างกับเขา
ในโถงจัดงานแต่งงาน ราชครูเถาในฐานะพ่อบุญธรรมของฝานฉางอวี้ นั่งอยู่ในตำแหน่งสูงและมองดูคู่บ่าวสาวด้วยรอยยิ้มใจดี ด้านหลังเขามีป้ายจารึกของบิดามารดาของนาง
ป้าจ้าว ลุงจ้าวอยู่ด้วยกันกับฉางหนิง อวี๋เฉียนเฉียนก็พาอวี๋เป่าเอ๋อร์มาด้วย ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นฉีอวี้ และเป็นฮ่องเต้น้อย และแขกคนอื่นๆ ก็ชมพิธีด้วยรอยยิ้ม
ผู้ดำเนินพิธีตะโกน “หนึ่ง คำนับฟ้าดิน–”
แตกต่างจากครั้งก่อนเมื่อเซี่ยเจิงแกล้งทำเป็นแต่งงานปลอมๆ ที่เขาคำนับฟ้าดินอย่างสับสน แขกสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซึ่งโดยปกติจะเย็นชาและเคร่งขรึม จริงๆ แล้วยังมีรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากของเขาอีกด้วย เมื่อเขามองดูเจ้าสาว ราวกับว่าเขารอคอยงานแต่งงานนี้มาเป็นเวลานาน……
“สอง คำนับบิดามารดา–”
ราชครูเถายิ้มอย่างหนักจนรอยย่นที่มุมตาของเขาแผ่ออกมา เขาลูบเคราและพยักหน้าและรับการคำนับจากชายหนุ่มที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็ก ตอนนี้ดวงตาของเขาแดงเล็กน้อยจริงๆ
ป้าจ้าวและช่างไม้จ้าวยืนอยู่ข้างๆ กัน จับมือฉางหนิงด้วยมือข้างหนึ่งและอีกข้างเช็ดมุมหางตาของพวกเขา พวกเขาน้ำตาไหล แต่เป็นน้ำตาแห่งความสุข
ในใจของคู่บ่าวสาว คราวนี้พวกเขาคิดอย่างจริงใจด้วยว่าบิดามารดาของพวกเขาจะต้องรับรู้ว่าพวกเขากำลังจะแต่งงานกัน
“สาม คำนับกันและกัน–”
เช่นเดียวกับในอดีต เมื่อฝานฉางอวี้ก้มศีรษะของนาง ลมจากที่ไหนก็ไม่ทราบพัดผ้าคลุมศีรษะของนางขึ้นไป นางกำนัลในวังที่ได้รับคำสั่งจากมามาในวังมาแต่งตัวและแต่งหน้าเป็นพิเศษถูกริมฝีปากสีแดงที่ยกขึ้น และดวงตาเมล็ดซิ่งที่เพียงแค่มองดูก็รู้สึกที่จะดื่มด่ำไปกับภูเขาและสายน้ำ
แขกทุกคนต่างส่งเสียงตะโกน และเมื่อผ้าคลุมศีรษะถูกลมพัดปลิวไปเกือบหมด มือใหญ่ก็ช่วยนางคลุมมันไว้เช่นเดิม ก่อนที่มุมผ้าคลุมศีรษะจะปิดลง ฝานฉางอวี้ก็มองเห็นคิ้วอันเปี่ยมด้วยความรักอันลึกซึ้งของบุคคลที่อยู่ตรงหน้า
ริมฝีปากสีแดงของนางยกขึ้นอีกครั้ง
ชีวิตนี้เขาเป็นคนของนางแล้ว
ผู้ดำเนินพิธีก็ยิ้มเช่นกัน
“เสร็จพิธี! ส่งตัวเข้าหอ–”
[1] เวลาซู - ช่วงเวลาหนึ่งทุ่ม-สามทุ่ม
[2] ยามโหย่ว - ช่วงเวลาห้าโมงเย็น - หนึ่งทุ่ม