บทที่ 163
หายากที่จะไม่ใช่วันที่หิมะตก แต่มีแสงแดดอบอุ่น
ฝานฉางอวี้ยืนอยู่นอกประตูตำหนักพร้อมดาบในมือ มองดูกิ่งก้านที่ตายแล้วซึ่งทอดยาวออกไปด้านนอกกำแพงด้านหนึ่ง มีชั้นหิมะสีขาวอยู่บนกำแพงและมีกิ่งก้านที่ตายแล้วในระยะไกล เมื่อแสงแดดส่องลงมา มันก็แผ่ชั้นสีทองอ่อนๆ ออกไป แต่อากาศยังคงชื้นและเย็นมาก
อวี๋เฉียนเฉียนเดินเข้าไปในห้องโถงด้านในโดยถือถ้วยน้ำแกง
ฉีหมินดูเหมือนจะรู้ว่านางกำลังจะมาในวันนี้ เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเขา เขาจึงไม่สามารถลุกขึ้นนั่งได้ ดังนั้นเขาจึงนอนพิงอยู่บนเตียงโดยมีเสื้อคลุมสีเงินเทาพาดอยู่บนไหล่ของเขา ภายใต้แสงสว่างจ้าที่หน้าต่าง สีเงินและสีเทาบนเสื้อเผยให้เห็นลวดลายของเมฆมงคลอย่างคลุมเครือ
ดูเหมือนว่าผมของเขาจะได้รับการดูแลเนื่องจากเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและล้มป่วยเป็นเวลาหลายวัน แต่มันก็ไม่ได้ดูสกปรกเลย มันมีสีดำและเป็นประกายเหมือนผ้าต่วน
เขาผอมลงมาก
อวี๋เฉียนเฉียนเพียงเหลือบมอง จากนั้นถอนสายตาออกไปและก้าวไปข้างหน้าต่อไปพร้อมกับถ้วยน้ำแกงในมือ
ฉีหมินได้ยินเสียงฝีเท้าแต่เขาไม่ได้หันกลับมามอง และมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูนกสองตัวที่กำลังหาอาหารอยู่ในลานที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ มือของเขาที่วางอยู่ระหว่างผ้าห่มกำลังถูนิ้วหัวแม่มือของเขาอยู่ตลอดเวลา กระดูกนิ้วของเขายาวเรียวคล้ายไม้ไผ่ แต่มันบางมากจนทำให้กังวลว่าหากมือเหล่านั้นจับบางสิ่งด้วยแรงเพียงเล็กน้อย จะทำให้ข้อต่อของเขาหัก
ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของอวี๋เฉียนเฉียน โดยนางวางถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะและตักนำแกงในชามสีขาวบางๆ
“เราคิดว่าเจ้าจะไม่มา”
อวี๋เฉียนเฉียนหันกลับมาจากโต๊ะพร้อมกับชามที่เต็มไปด้วยน้ำแกง และพบว่านางมองข้ามไปในบางจุด ดวงตาของเขายังคงมืดมนและมืดมนเหมือนนกแร้งบนหน้าผาหรืองูพิษที่ออกมาจากรูเพื่อค้นหาอาหารหลังจากจำศีล
มุมปากของอวี๋เฉียนเฉียนยกโค้งอ่อนโยน แต่ดวงตาของนางชัดเจน และนางก็มองตรงไปที่เขาโดยไม่เกรงกลัว “ข้าต้องมาด้วยตนเองอยู่แล้ว เพื่อมาดูเจ้าในการเดินทางครั้งสุดท้ายนี้”
จากนั้นฉีหมินก็มองไปที่ชามน้ำแกงในมือของนาง ด้วยอารมณ์ที่ไม่ปรากฏอยู่ในดวงตาสีเข้มของเขา “ลำบากเจ้าแล้วที่ต้องตุ๋นน้ำแกงเสวี่ยหา[1]นี้มาให้เรา”
อวี๋เฉียนเฉียนยิ้ม “นักโทษประหารในเรือนจำที่กำลังจะไปลานประหาร ย่อมต้องมีอาหารมื้อสุดท้ายมิใช่หรือ?”
นางวาจาเฉียบแหลมละมีรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา
ฉีหมินมองดูนางอย่างเงียบๆ “เราไม่รู้ว่าเจ้ามีวาจาที่ชาญฉลาดเพียงนี้”
นางกลัวความเจ็บปวด ปัญหา และความตาย และเป็นคนที่เชื่อฟังมากที่สุด ดูเหมือนนางจะเป็นคนซื่อโดยไม่มีความคิดเห็นใดๆ แต่แม้จะอยู่ภายใต้รูปลักษณ์นี้ นางก็ซ่อนจิตใจที่มากแผนการ ไม่เช่นนั้นนางคงไม่มีแผนการหลบหนีมากมายเช่นนั้น
ทุกครั้งที่นางถูกจับกลับมา นางจะไม่ตีโพยตีพาย นางจะกิน ดื่ม และนอนเมื่อถึงเวลา และนางจะไม่ทำอะไรเพื่อให้ตัวเองต้องทนทุกข์ทรมาน นางอดทนต่อการลงโทษทั้งหมดที่เขามอบให้นาง ซึ่งทำให้ผู้คนคิดว่านางเชื่อฟัง แต่ถ้านางมีโอกาสอีกครั้ง นางก็ยังคงคิดหนีโดยไม่หันหลังกลับมามอง
เขาไม่เคยเห็นรูปลักษณ์ที่เปล่งประกายเช่นนี้มาก่อน
อวี๋เฉียนเฉียนใช้ช้อนคนน้ำแกงในชามแล้วพูดว่า “มีหลายสิ่งที่เจ้าไม่รู้”
นางไม่ต้องการพูดอะไรกับเขาอีกต่อไปและถามโดยตรงว่า “เจ้าเกลียดตระกูลสุยมาก ชายารัชทายาทยังใช้เหตุการณ์เพลิงไหม้ในตำหนักตงกงเพื่อสับเปลี่ยนเจ้ากับบุตรชายคนโตของตระกูลสุย เพราะเหตุผลใด?”
ฉีหมินมองนางโดยไม่พูดอะไร ราวกับว่าเขารู้สึกแปลกเล็กน้อยในความเฉยเมยของนาง
อวี๋เฉียนเฉียนมองเขาอย่างใจเย็น “ต้าอินเป็นของตระกูลฉีของพวกเจ้า ตอนนั้นเสด็จพ่อของเจ้าสิ้นพระชนม์ที่จิ่นโจว ตอนนี้ตระกูลสุยและเว่ยเหยียนจะต้องถูกตัดสินลงโทษแล้ว เจ้ายังต้องการปิดมันไว้เพื่อช่วยศัตรูของเจ้าหรือ?”
เมื่อได้ยินการเสียดสีจางๆ ในน้ำเสียงของนาง ฉีหมินก็มองดูนางสักพักหนึ่งแล้วมองออกไปและพูดอย่างช้าๆ “หนึ่งในองครักษ์เงาที่เสด็จพ่อทิ้งไว้ให้เรามีนามว่าฟู่ชิง เขาหนีมาจากจิ่นโจวในตอนนั้น กำลังเสริมและเสบียงยังมาไม่ถึงแม้ผ่านไปเป็นเวลานาน เสด็จพ่อจึงส่งเขาไปที่ฉงโจวเพื่อขอความช่วยเหลือจากสุยทั่ว แต่สุยทั่วปฏิเสธความช่วยเหลือและต้องการสังหารเขาด้วยลูกธนู เขาบอกว่าเมื่อจิ่นโจวถูกทำลาย ใต้หล้าจะเปลี่ยนเป็นแซ่เว่ย”
มีความผันผวนเล็กน้อยในการแสดงออกของอวี๋เฉียนเฉียน แต่นางยังคงนิ่งเงียบ เสียงของฉีหมินยังคงเปิดเผยความลับของปีนั้นโดยไม่มีความผันผวนใดๆ
“ฟู่ชิง เดิมทีมีพื้นฐานเป็นคนป่า เขาเก่งด้านวิชาตัวเบา หลังจากที่เขารอดพ้นจากการลูกธนูในจวนฉางซิ่นอ๋อง เขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ระหว่างทางที่จะรีบกลับไปขอความช่วยเหลือและรายงานข่าว จิ่นโจวก็ล่มสลาย เสด็จพ่อและเซี่ยหลินซานทั้งคู่ถูกสังหารในสนามรบ เมื่อรู้ว่าสถานการณ์จบลงแล้ว เขาจึงรีบกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อรายงานข่าว ในเวลานั้นเมืองหลวงยังอยู่ภายใต้การควบคุมของเว่ยเหยียน เขามีความสัมพันธ์กับซูเฟยและเกิดเหตุการณ์นองเลือดในวัง เมื่อเสด็จแม่ได้ยินข่าวนี้ในตำหนักตงกง จากคำให้การของฟู่ชิงก็ทรงตกพระทัยมากขึ้นเรื่อยๆ”
“ความผิดของการสูญเสียจิ่นโจวตกเป็นความรับผิดชอบของแม่ทัพฉางซานเมิ่งซูหย่วน สมาชิกเก่าของตระกูลเมิ่งบางคนเข้าวังเพื่อแก้ไขความคับข้องใจของพวกเขา หลังจากเข้าไปในประตูวังด้วยเท้าหน้า เท้าหลังของพวกเขาก็กลายเป็นศพในสระเลือด บุตรสาวของตระกูลเมิ่ง บุตรเขย และสมาชิกเก่าแก่ทุกคนในตระกูลก็ตายเช่นกัน”
เมื่อฉีหมินพูดเช่นนี้ มุมปากของเขาเต็มไปด้วยการเสียดสีและความเยือกเย็น “ตำหนักตงกงรู้ความลับของเว่ยเหยียน และเขาจะไม่ปล่อยไป เสด็จแม่จึงวางเพลิงและเปลี่ยนตัวเราไปที่จวนฉางซิ่นอ๋องก่อนที่เว่ยเหยียนจะลงมือทำอะไร”
นี่เป็นอดีตที่หนักอยู่ใจเขามามากกว่าสิบปีและทำให้หายใจลำบาก
เขายิ้มเบาๆ และมองไปที่อวี๋เฉียนเฉียน “เจ้าคงเห็นแล้วว่า เฉพาะคนที่โหดร้ายจึงที่จะได้ทุกสิ่งที่ต้องการ เสด็จแม่บอกเราว่าเว่ยเหยียนทะเยอทะยานมาโดยตลอด ในอดีตเมื่อฮ่องเต้ผู้ล่วงลับเข้าข้างองค์ชายสิบหกและตำหนิเสด็จพ่อของเรา ขุนนางทุกคนในตำหนักตงกงต่างวางแผนหาวิธีที่จะช่วยให้เสด็จพ่อฟื้นคืนความโปรดปรานและรักษาตำแหน่งของเขาในฐานะองค์รัชทายาท มีเพียงเว่ยเหยียนเท่านั้นที่บอกว่าทำไมไม่ให้ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับสละราชบัลลังก์”
เขาหยุดชั่วคราวและมีช่วงเวลาแห่งความสับสนในการแสดงออก “ถ้าเว่ยเหยียนถูกกำจัดในเวลานั้น บางทีสิ่งเหล่านี้อาจจะไม่เกิดขึ้น เสด็จพ่อของเราใจอ่อนเกินไป ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงลงเอยเช่นนั้น การมีชื่อเสียงที่มีคุณธรรมจะมีประโยชน์อะไร? เราจะไม่กลายเป็นคนเช่นเสด็จพ่อ”
อวี๋เฉียนเฉียนพูดอย่างเย็นชา “ไร้สาระ เจ้าทำทุกสิ่งที่แม้แต่สัตว์ยังไม่ทำ จึงต้องการหาข้อแก้ตัวที่ทำให้เจ้าดูดี!”
ฉีหมินไม่ได้โกรธ เขาแค่จ้องมองนางแล้วพูดว่า “เวลาที่เจ้ารั้นดูดีขึ้นมากทีเดียว มากกว่าเมื่อก่อนที่เจ้าเคยเชื่อฟัง”
อวี๋ฉียนเฉียนขมวดคิ้วอย่างดุเดือด รู้สึกถึงความรู้สึกเย็นชาที่ถูกงูพิษเย็นๆ พันรอบผิวหนังอีกครั้ง นางไม่ได้ปิดบังความรังเกียจของนาง “บ้าไปแล้ว!”
ท่าทางหวาดกลัวของนางดูเหมือนจะทำให้ฉีหมินพอใจ และทำให้เขาหัวเราะเบาๆ
อวี๋เฉียนเฉียนรู้สึกหงุดหงิดและลุกขึ้นยืนเพื่อจากไป เขาหยุดยิ้มแล้วเรียกนางเบาๆ “น้ำแกงพร้อมแล้ว ป้อนเราให้หมด อย่าให้เสียแรงเปล่า”
เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่สามารถลุกจากเตียงได้อีกต่อไป เขาต้องได้รับการดูแลในชีวิตประจำวัน สิ่งที่ไม่คาดคิดคือเซี่ยเจิงยังสั่งให้คนวางยาผงกระดูกอ่อนแก่เขา ดังนั้นอวี๋เฉียนเฉียนจะไม่ตกอยู่ในอันตรายใดๆ แม้นางจะอยู่กับเขาเพียงลำพัง
อวี๋เฉียนเฉียนมองย้อนกลับไปที่เขา เขาพิงหมอนนุ่มๆ ด้วยสีหน้าสงบมาก ราวกับว่าเขาไม่รู้ว่ามียาพิษอยู่ในน้ำแกงที่สามารถฆ่าเขาตายได้ ดวงตาเรียวเล็กของเขาถูกแสงแดดส่องถึง และผิวสีซีดของเขาดูเหมือนจะถูกแสงแดดแผดเผา มีกลิ่นที่อ่อนโยนและเปราะบางในความมึนงง
เมื่ออวี๋เฉียนเฉียนไม่ตอบ เขาก็ยิ้มให้นางอีกครั้งอย่างจงใจ “เจ้าทำใจไม่ได้เหรอ?”
อวี๋เฉียนเชียนหันกลับมานั่งอีกครั้ง ตักน้ำแกงเย็นๆ หนึ่งช้อนเต็มจากชามแล้วนำไปจ่อที่ริมฝีปากของเขา
สีหน้าของนางสงบจนไม่แยแส และไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา เขายังแสดงความคิดเห็นตอนที่กินมันลงไป “ความร้อนกำลังดี แต่น่าเสียดายที่เย็นลงไปมากแล้ว”
อวี๋เฉียนเฉียนไม่ได้พูดอะไร นางแค่ตักขึ้นมาอีกหนึ่งช้อนแล้วป้อนให้เขา
เขามองดูนางแล้วกินมันต่อ
ความเงียบสงบในขณะนี้ดูไม่เหมือนใครบางคนกำลังพยายามฆ่าอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนเป็นคนรัก
ฉีหมินยิ้มแล้วถามว่า “มีอีกไหม”
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “ในถ้วยยังมีอีกครึ่งชาม”
ฉีหมินกล่าวว่า “ป้อนเราให้หมด”
ยังคงมีรอยยิ้มที่มุมริมฝีปากของเขา ไม่เย็นชาอีกต่อไป และดูเหมือนเขาจะประหม่าเล็กน้อย “ต่อไปเราไม่สามารถกินมันได้อีกแล้ว”
แน่นอนว่าเขากินไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เขาจะมีอนาคตอะไรอีก?
อวี๋เฉียนเฉียนหยุดเล็กน้อยขณะคนช้อน และพูดว่า “รอก่อน”
เมื่อน้ำแกงเหลือครึ่งชาม ฉีหมินก็เอนกายลงบนหมอนและเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อมองดูอวี๋เฉียนเฉียน และทันใดนั้นก็พูดว่า “เราได้ตรวจสอบเจ้าแล้ว”
อวี๋เฉียนเฉียนเงยหน้าขึ้นมองเขา
เขาพูดว่า “ชื่อของเจ้าไม่ใช่เฉียนเฉียน ครอบครัวของเจ้ายากจน เจ้ามีพี่ชายหนึ่งคนและน้องชายสามคน พ่อแม่ของเจ้าไม่ได้ตั้งชื่อให้เจ้า ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกเจ้าว่าเอ้อร์ยาเสมอ เจ้าไม่ได้ทำงานในร้านอาหารเช่นกัน เพื่องานแต่งพี่ชายของเจ้า ครอบครัวของเจ้าจึงขายเจ้าให้กับนายหน้า เจ้าถูกตระกูลจ้าวซื้อไป และถูกส่งมาหาเรา”
อวี๋เฉียนเฉียนยังคงนิ่งเงียบ
อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของยา สีม่วงเข้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของฉีหมิน แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องมองที่อวี๋เฉียนเฉียนอย่างดื้อรั้น และเขาก็พูดด้วยความยากลำบาก “เรายากรู้ว่าเจ้าเป็นใคร”
อวี๋เฉียนเฉียนยังคงไม่ตอบ
เขาพูดกับตัวเองว่า “วิญญาณเร่ร่อนหรือ……วิญญาณที่ได้รับพลังจากลัทธิเต๋า?”
เมื่อขนตาสีดำขลับของเขาตกลง ดวงตาที่นิ่งงันของเขาก็แสดงให้เห็นคลื่นบางส่วนในที่สุด “บอกเรา……เราจะได้ไปอย่างสงบ”
อวี๋เฉียนเฉียนเงียบสงบเป็นเวลานาน “เจ้าถูกพิษและความจำเลอะเลือนแล้ว ข้าชื่ออวี๋เอ้อร์ยา ข้าทำงานในร้านอาหารก่อนที่ครอบครัวของข้าจะขายให้กับนายหน้า เฉียนเฉียนคือชื่อที่ข้าตั้งให้ตัวเอง”
นางลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วช่วยเขาห่มผ้า “เจ้าเหนื่อยแล้ว พักผ่อนเถอะ ยาพิษนี้ไม่รุนแรงและไม่เจ็บปวดเกินไป เมื่อเจ้าหลับไป เจ้าจะไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป”
เมื่อนางกำลังจะเดินจากไป จู่ๆ มือสีขาวบางๆ ก็คว้าข้อมือของนาง ทำให้อวี๋เฉียนเฉียนที่ไม่ได้ระวังร่างกายซวนเซและล้มทับเขา
อวี๋เฉียนเฉียนกำลังจะอ้าปากเรียกใครสักคน แต่เขากลับคว้าคอของนางไว้อย่างแรง ชายที่กำลังจะตายไม่รู้ว่าเอาพลังนี้มาจากไหน และนางถูกบีบอย่างแรงจนอวี๋เฉียนเฉียนไม่สามารถส่งเสียงได้ แม้ว่านางจะพยายามดึงแขนของเขาออก แต่นางก็ไม่สามารถขยับได้ และปลายนิ้วของนางก็ฝังลึกอยู่ที่หลังมือของเขา ดูเหมือนเขาจะไม่รู้ถึงความเจ็บปวด ทันใดนั้นดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ความดุร้าย ความเกลียดชังและความไม่เต็มใจ “เราเป็นคนจองหองและโหดเหี้ยม และก็ไม่ได้ดีเท่าเจ้าแม้แต่ครึ่งเดียว! เจ้าไม่เคยชอบเราเลยใช่ไหม?”
อวี๋เฉียนเฉียนยังคงดิ้นรน แต่ใบหน้าของนางแดงไปหมดเนื่องจากขาดอากาศหายใจ และนางไม่สามารถหลุดพ้นจากมือของเขาไปได้ นางจึงไปออกแรงกดรูลูกธนูบนหน้าอกของเขา
เลือดอุ่นพันนิ้วของอวี๋เฉียนเฉียน และฉีหมินก็คร่ำครวญและคลายการยึดเกาะอวี๋เฉียนเฉียน
อวี๋เฉียนเฉียนล้มลงกับพื้น จับคอของนางและหายใจไม่ออก ในเวลานี้ฝานฉางอวี้ที่ได้ยินเสียงดังจากภายนอกก็รีบเข้ามา “เฉียนเฉียน!”
นางช่วยอวี๋เฉียนเฉียนลุกขึ้น สายตาของนางแทงทะลุฉีหมินราวกับใบมีด
อวี๋เฉียนเฉียนจับมือฝานฉางอวี้ไว้ทันทีและพูดเพียงว่า “ข้าไม่เป็นไร”
ฉีหมินจับหน้าอกของเขาและพิงหมอนนุ่มๆ ใบหน้าของเขากลายเป็นสีเขียวอมเทาเนื่องจากพิษ เขากัดฟันแน่นและจ้องมองไปที่อวี๋เฉียนเฉียนด้วยดวงตาสีแดงเพลิงของเขา เขาดูเศร้าใจเล็กน้อยด้วยความงุนงง “ทำไม……ทำไมเจ้าถึงทำกับเราแบบนี้!”
มีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของเขา และในไม่ช้ามันก็ไหลออกมาเป็นจำนวนมาก ทำให้เสื้อผ้าและเตียงเปื้อนสีแดง
อวี๋เฉียนเฉียนนั่งลงบนขอบเตียงและมองดูฉีหมินอย่างเงียบๆ เนื่องจากการดิ้นรน รอยแดงที่เพิ่มขึ้นจากการหายใจไม่ออกบนใบหน้าของนางไม่ได้ลดลงเลย และสีหน้าของนางเย็นชามาก “ทำไมข้าถึงทำเช่นนี้กับเจ้าไม่ได้”
“คนเช่นเจ้าสมควรถูกผู้อื่นรักหรือเปล่า?”
“เจ้าเห็นแก่ตัว โหดร้าย เลวทราม และเจ้าอารมณ์ ทุกคนต้องรับใช้เจ้าอย่างระมัดระวัง ถ้าไม่ระวังก็จะตาย แต่ตราบใดที่เจ้าเมตตาพวกเขาเพียงเล็กน้อย เจ้าต้องการให้ผู้อื่นรู้ถึงบุญคุณของเจ้าไปในหัวใจและจิตวิญญาณของพวกเขาและรู้สึกขอบคุณ เรื่องแบบนี้จะมีได้ที่ไหนอีก”
ปากของฉีหมินเต็มไปด้วยเลือด เขายังคงจ้องมองอวี๋เฉียนเฉียนด้วยตาของเขา แต่เขาพูดไม่ออก
อวี๋เฉียนเฉียนพูดอย่างใจเย็น “มีคนตายเพื่อเจ้าไปกี่คนแล้ว นอกจากความระแวงแล้ว เจ้าทำอะไรให้พวกเขาอีกบ้าง”
ฉีมินยังคงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาดื้อรั้นและมีน้ำตา
อวี๋เฉียนเฉียนหยุดมองเขา นางยืดตัวขึ้นแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “ไปกันเถอะ”
ฝานฉางอวี้ตามอวี๋เฉียนเฉียนออกไป ในขณะที่นางกำลังจะคุยกับอวี๋เฉียนเฉียน ขาของนางก็อ่อนลง โชคดีที่ฝานฉางอวี้ช่วยนางได้ทันเวลา “เฉียนเฉียน เจ้าเป็นอะไรไป?”
ใบหน้าของอวี๋เฉียนเฉียนซีดลง และนางก็ไม่มีความสงบที่นางมีต่อหน้าฉีหมินอีกต่อไป และพูดว่า “ไม่เป็นไร ข้าต้องใช้เวลาสักพัก”
มือที่นางจับฝานฉางอวี้นั้นเย็นมาก “การฆ่าคนด้วยยาพิษมันแตกต่างจากการฆ่าไก่ฆ่าปลา”
ฝานฉางอวี้ช่วยประคองนางนั่งลงหน้าบันไดและพูดด้วยความโล่งใจ “ตอนที่ข้าเพิ่งสังหารคนครั้งแรก ข้ากลัวมากจนนอนไม่หลับทั้งคืน ข้าจะพาหนิงเหนียงไปนอนกับเจ้าคืนนี้ มือของข้าเปื้อนเลือดมากมายและวิญญาณชั่วร้ายก็ทำอะไรข้าไม่ได้ แม้ว่าเขาจะเป็นพระนัดดาเขาก็จะกลายเป็นวิญญาณ เขาก็จะไม่กล้าเข้าใกล้ข้า”
คำพูดเหล่านี้เหมือนกับการกล่อมเด็ก ความเศร้าโศกในใจของอวี๋เฉียนเฉียนหายไปเล็กน้อย และนางก็หัวเราะออกมาและพูดว่า “ใช่แล้ว ฉางอวี้ตอนนี้เจ้าเป็นแม่ทัพแล้ว”
ฝานฉางอวี้เกาศีรษะและยิ้มอย่างเขินอาย
ดวงอาทิตย์ส่องแสงอย่างอบอุ่นบนร่างกายของนาง และมือและเท้าที่เย็นชาของอวี๋เฉียนเฉียนก็ค่อยๆ อบอุ่นขึ้น นางหันศีรษะและมองไปที่แม่ทัพหญิงผู้กล้าหาญที่อยู่ข้างๆ นาง อาจเป็นเพราะคำถามสุดท้ายของฉีหมินที่ทำให้นางรู้สึกสะเทือนอารมณ์เล็กน้อย “ฉางอวี้ ข้ามีความลับจะบอกเจ้า”
“ฮะ?” ฝานฉางอวี้เอียงศีรษะ แสงแดดสาดส่องทั่วทั้งตัว ดวงตาและคิ้วของนางเต็มไปด้วยความแวววาว ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกไว้วางใจและใจดีอย่างอธิบายไม่ถูก
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “ข้าจะบอกเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพูดอย่างจริงจัง “ข้าจะเก็บเป็นความลับให้เจ้า”
อวี๋เฉียนเฉียนมองดูนกกระจาบที่บินสูงและต่ำภายใต้พระอาทิตย์ตก ดวงตาของนางเหม่อลอยและเศร้าเล็กน้อย “ข้ามาที่ที่ไกลแสนไกล และข้าไม่สามารถกลับไปได้อีก”
“ไกลแค่ไหน?”
“นับจากตอนนี้ต้องเดินทางไปนับพันปีเพื่อกลับไปที่นั่น”
ฝานฉางอวี้ตกใจ “แล้วเจ้ามาที่ราชวงศ์ต้าอินได้อย่างไร?”
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “หลังจากงีบหลับ ข้าลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว”
การแสดงออกของฝานฉางอวี้เริ่มแปลกไปเล็กน้อย นางจ้องมองที่อวี๋เฉียนเฉียนเป็นเวลานาน และทันใดนั้นนางก็พูดว่า “เฉียนเฉียน เจ้าเป็นเทพเซียนหรือเปล่า”
อวี๋เฉียนเฉียนยิ้มอีกครั้ง “โลกนี้จะมีเทพเซียนที่ไร้ประโยชน์เช่นข้าได้อย่างไร”
นางมองไปที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “เจ้าเป็นเหมือนเทพเซียนมากกว่าข้า”
เมื่อได้รับคำชมอย่างกะทันหัน ฝานฉางอวี้ก็เขินอายเล็กน้อยและไม่รู้ว่าจะตอบนางอย่างไรสักพักหนึ่ง
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “ที่ที่ข้าจากมา มีแม่ทัพหญิงที่มีอำนาจมากในประวัติศาสตร์เช่นกัน ชื่อเหลียงอวี้”
นางหันศีรษะและมองไปที่ฝานฉางอวี้ “ทุกอย่างที่นี่ไม่เข้าท่า แต่มีเจ้ากับเป่าเอ๋อร์ทุกอย่างก็ดีขึ้น”
นางเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยรอยยิ้ม “หลายพันปีต่อจากนี้ ฉางอวี้จะต้องเป็นแม่ทัพหญิงที่ถูกจารึกลงไปในประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน”
……
ในฤดูหนาวปีที่สิบเจ็ดแห่งรัชสมัยหย่งผิง ราชครูหลี่สิงและอัครมหาเสนาบดีเว่ยเหยียนพยายามก่อกบฏ หลี่สิงพ่ายแพ้และถูกสังหารด้วยลูกธนู ขณะที่เว่ยเหยียนถูกจับขังคุก
หนึ่งเดือนต่อมา ฮ่องเต้ฉีเชิงตกพระทักมากและสิ้นพระชนม์ด้วยเหตุการณ์ในครั้งนี้ ต่อมาพบสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อซึ่งเติบโตท่ามกลางประชาชนธรรมดา แม้ว่าจะยังไม่ได้จัดพิธีขึ้นครองราชย์ แต่พระองค์ก็เข้าไปประทับในวังหลวงพร้อมกับนางอวี๋พระมารดาผู้ให้กำเนิด-
เทียนเหลา
แสงเทียนสลัวทอดเงาอันสง่างามสองเงาบนผนัง ไฟในเตาอั้งโล่ตรงทางเดินในห้องขังกำลังลุกไหม้และฟืนก็ส่งเสียงแตกปะทุ
ราชครูเถาถอนหายใจอย่างเงียบๆ “พ่อของเด็กสารเลวคนนั้นเสียชีวิตในจิ่นโจว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เขาต้องการคำตอบสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น”
ดวงตาที่แก่ชราแต่มีพลังของเขามองดูคนที่อยู่ตรงข้ามเขาซึ่งอายุน้อยกว่าเขาหนึ่งรอบอย่างเงียบๆ และเขาก็ถอนหายใจเหมือนผู้อาวุโสและถามว่า “อี่กุย เจ้าอยากจะแบกรับความอัปยศนี้ไปตลอดหรือไร เจ้ากำลังทำอะไรอยู่”
ฉีหมินตายแล้ว และยังมีองครักษ์เงาของเขาเหลืออยู่อีกสองสามคน รวมถึงฟู่ชิงด้วย
หลังจากการทบทวนของเซี่ยเจิง คำตอบที่เขาได้รับนั้นสอดคล้องกับสิ่งที่อวี๋เฉียนเฉียนถามมา
ด้วยวิธีนี้ ตราพยัคฆ์ทั้งสามที่พบในตระกูลสุยดูเหมือนจะสมเหตุสมผล
–ตราพยัคฆ์เป็นของจริง และคำสั่งให้ระดมกำลังก็มีจริงเช่นกัน แต่ตระกูลสุยเชื่อฟังคำสั่งของเว่ยเหยียนและไม่ได้ส่งทหารไปขนส่งเสบียงอาหารเพื่อช่วยเหลือจิ่นโจว
แต่มีคำถามใหม่เกิดขึ้น ตระกูลสุยสมรู้ร่วมคิดกับเว่ยเหยียน เหตุใดต่อมาตระกูลสุยจึงกบฏและเผยแพร่ข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับการล่มสลายของจิ่นโจวว่าป็นฝีมือของเว่ยเหยียน แทนที่จะเปิดเผยเว่ยเหยียนโดยตรง
ไม่ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรราชครูเถาไม่เชื่อว่าเว่ยเหยียนวางแผนคดีจิ่นโจวเป็นการส่วนตัว อย่างไรก็ตามหลังจากที่เว่ยเหยียนทำให้วังหลวงนองเลือด ดูเหมือนเขาจะใช้ชีวิตอย่างสบายๆ และยอมรับบาปทั้งหมด แต่เขาไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น
“ข้าแค่รับผิดชอบต่อการตายขององค์รัชทายาทและหลินซาน ข้าไม่ได้แบกรับความอัปยศเพื่อใคร”
ตะเกียงน้ำมันบนช่องส่องแสงสลัว และกระดานหมากก็ถูกตัดออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งส่วนสว่างและส่วนหนึ่งมืดมิด โดยเงาที่คนตรงหน้าทอดตัวอยู่
เว่ยเหยียนคีบหมากด้วยนิ้วชี้และนิ้วกลางของเขาและวางลงไปที่จุดตัดของกระดานหมาก เสียงของเขาหนาขึ้นเนื่องจากเสียงแหบแห้งของเขา และไม่ได้ยินอารมณ์ใดๆ ในนั้น
อย่างไรก็ตาม ราชครูเถาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่น่าสนใจในคำพูดของเขา เขาจึงยกเปลือกตาที่มีรอยย่นขึ้น “มีอะไรเกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับยัยหนูตระกูลชี”
เว่ยเหยียนมองไปที่ราชครูเถา
ราชครูเถารู้ว่าต้องมีเหตุผลเช่นนั้น จึงถอนหายใจ “เด็กทั้งสองคนถามอันไท่เฟยมาแล้ว เมื่อเจ้าออกจากสนามรบและกลับเมืองหลวง เจ้าเป็นคนแก่ที่มองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ หรือ”
เว่ยเหยียนเงียบไปสองลมหายใจและพูดเพียงว่า “นางมีส่วนเกี่ยวข้องเพราะข้า”
ราชครูเถาไปเทียนเหลาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาไปไม่สามารถง้างอะไรออกจากปากของเว่ยเหยียนได้ วันนี้เขาพูดมากกว่าเดิม เขาจึงถามทันที “พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
ไฟถ่านในเตาดินเผานั้นรุนแรง น้ำในกาน้ำชากำลังเดือด และควันสีขาวก็ลอยออกมาจากพวยกา ควันที่ลอยขึ้นมาทำให้รูปลักษณ์ของเว่ยเหยียนไม่ชัดเจน
ด้วยความมึนงง อัครมหาเสนาบดีที่มีอำนาจซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามราชครูเถาก็กลายเป็นชายหนุ่มเย็นชาที่โด่งดังในจิ้นหยางอีกครั้งด้วยบทกวีเพียงบทเดียว
เขาหลับตาแล้วพูดว่า “ตอนนั้นข้ามีแผนการเพียงเล็กน้อย และคำพูดของข้าก็ทิ้งปัญหาไว้มากมาย”
ดวงตาของราชครูเถาดูเข้มงวด แต่หัวใจของเขาหนักอึ้งเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกฝานฉางอวี้ว่าเซี่ยเจิงมีนิสัยคล้ายกับเว่ยเหยียนเมื่อสมัยหนุ่ม แต่ในความเป็นจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้นทั้งหมด เนื่องจากเซี่ยเจิงสูญเสียบิดาของเขาไปตั้งแต่เขายังเด็กและต้องได้รับการฝึกและลงโทษจากเว่ยเหยียนอย่างเคร่งครัด อารมณ์ของเขาจึงมั่นคงมากขึ้น
เมื่อตอนที่เว่ยเหยียนยังเด็ก เขาไม่เพียงแต่มีแกร่งเท่านั้น แต่เขายังเกือบจะเกเรอีกด้วย
ตระกูลเว่ยในจิ้นหยางเป็นตระกูลเก่ามาหลายร้อยปีแล้ว เด็กๆ ในตระกูลมีความหยิ่งทระนงมากกว่าคนในตระกูลธรรมดาเล็กน้อย ในฐานะผู้นำในรุ่นของเขา ความเย่อหยิ่งของเขาทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น
เมื่ออายุได้สิบเจ็ดปี เขาได้รับเลือกให้เป็นทั่นฮวา[2] แต่เขาไม่ต้องการรับราชการในฐานะขุนนาง เขากลับเดินทางท่องไปยังภูเขาและสายน้ำที่มีชื่อเสียงโดยบอกว่าเขาจะเดินทางและศึกษาความรู้ทางโลกต่อไป ผู้อาวุโสตระกูลเว่ยโกรธมาก จึงจับตัวเขาไปที่ค่ายทหารตระกูลชี และขอให้แม่ทัพชีลงโทษทางวินัยเขา
เราชครูเถาระงับความสับสนในใจชั่วคราว ลูบเคราแล้วถามช้าๆ “มีปัญหาอะไร”
“ในปีที่สิบห้าของรัชสมัยฉี่ชุ่น มีเหตุการณ์อุทกภัยเกิดขึ้นทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี องค์รัชทายาทไปบรรเทาภัยพิบัติ แต่ตระกูลเจี่ยขัดขวางทุกอย่างและชะลอการจัดสรรเสบียงอาหารทำให้ผู้คนมากกว่าครึ่งหนึ่งเสียชีวิตและบาดเจ็บ ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับทรงพิโรธมากแต่ไม่ได้ตั้งความผิดต่อองค์ชายสิบหกและตระกูลเจี่ย แต่ทรงกลับตำหนิองค์รัชทายาทสำหรับความล้มเหลวในการบรรเทาภัยพิบัติ และสั่งให้องค์รัชทายาทปิดประตูตำหนักสามเดือนเพื่อทบทวนความผิดของตนเอง พระทัยของฮ่องเต้ทรงมีแต่อคติเพิ่มมากขึ้น มีข่าวลือในราชสำนักว่าฮ่องเต้ต้องการแต่งตั้งองค์ชายสิบหกเป็นรัชทายาท บรรดาขุนนางฝ่ายองค์รัชทายาทต่างวางแผนเพื่อคิดแทนองค์รัชทายาท และข้าเป็นผู้บอกว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับควรจะ ‘สละราชบัลลังก์’”
แม้ว่าเขาจะได้ยินเรื่องนี้อีกครั้งหลังจากเหตุการณ์ผ่านไปหลายปี แต่ราชครูเถาก็ยังคงเปลี่ยนสีหน้าเพราะเหตุนี้ เขาชี้ไปที่เว่ยเหยียนและต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจ “เจ้า……เลอะเลือนยิ่งนัก!”
หากคำพูดเหล่านี้เข้าหูของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ องค์รัชทายาทและตระกูลเว่ยทั้งตระกูลจะต้องตกอยู่ในหายนะ
เว่ยเหยียนกล่าวว่า “ไม่ใช่ข้าที่เลอะเลือน แต่เป็นองค์รัชทายาทที่ลังเล”
ดวงตาของเขาเข้มงวดราวกับดาบเหล็ก และทันทีที่พลังของการมีอำนาจมาเป็นเวลานานแผ่ออกมา เขาไม่โกรธและแน่วแน่ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าพระองค์มีความกล้าที่จะสู้ในครั้งนั้น ด้วยความช่วยเหลือจากตระกูลชี ตระกูลเซี่ย และตระกูลเว่ย ทำไมจะผลักดันพระองค์ขึ้นสู่บัลลังก์มังกรไม่ได้”
ราชครูเถาส่ายศีรษะ “เจ้าต้องคิดจากตำแหน่งและมุมมองขององค์รัชทายาท ไม่ว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจะชื่นชมองค์ชายสิบหกมากเพียงใด ตราบใดที่พระองค์ยังคงเป็นองค์รัชทายาท ตำแหน่งนั้นก็จะตกเป็นของเขาในที่สุด แต่หากฮ่องเต้ผู้ล่วงลับล้มเหลวในการ ‘สละราชบัลลังก์’ ทุกอย่างย่อมสูญหายไป”
เว่ยเหยียนถามว่า “สุดท้ายแล้วพระองค์ปรารถนาอะไร?”
หลังจากจบคำพูด เขาก็เยาะเย้ย “เป็นไปตามที่พระองค์ปรารถนา พระองค์มีชื่อเสียงที่ดีผู้คนสรรเสริญตลอดไป!”
ราชครูเถาได้ยินความเกลียดชังและการเสียดสีในคำพูดของเว่ยเหยียน แต่เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อฮ่องเต้ผู้ล่วงลับยังเป็นองค์ชาย เขาก็อยู่ในตำแหน่งที่อ่อนแอ ดังนั้นเขาจึงแต่งงานกับชีฮองเฮา และอาศัยแม่ทัพชีเพื่อขึ้นครองบัลลังก์
อย่างไรก็ตาม บารมีในกองทัพของแม่ทัพชีนั้นสูงเกินไป หลังจากที่พระองค์ทรงขึ้นครองบัลลังก์ ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับก็เริ่มระมัดระวังตระกูลชี อย่างไรก็ตามตระกูลชีนั้นภักดีมาหลายชั่วอายุคน และเด็กๆ ในตระกูลก็ไม่ใช่คนไม่เอาถ่าน
แต่คนที่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์จะมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปได้อย่างไร?
ดวงตาของราชครูเถาเต็มไปด้วยความผันผวนของชีวิต “ตอนนี้สิ่งต่างๆ ได้เกิดขึ้นแล้ว เจ้าไม่ต้องเล่นปริศนากับข้าอีกต่อไป เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?”
ลมหนาวพัดผ่านไป แสงเทียนวูบไปมา และเงาของเว่ยเหยียนบนผนังห้องขังก็สูงและตรง โดยมีความเงียบที่อธิบายไม่ได้ เหมือนกับหินแข็งบนหน้าผา
เขาเงียบไปนานก่อนจะพูดว่า “เป็นเพราะข้าไม่ระวัง และไม่ได้มีแผนการที่สมบูรณ์แบบใดๆ คำพูดดังกล่าวจะแพร่ไปถึงยังพระกรรณของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับและตระกูลเจี่ย โดยคนขององค์รัชทายาท”
ราชครูเถารู้สึกกระวนกระวายใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เบื้องหลังเว่ยเหยียนคือตระกูลเว่ยในจิ้นหยางทั้งหมด แม้ว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจะรู้สิ่งที่เว่ยเหยียนพูด แต่พระองค์ก็จะไม่ตีดสินโทษในทันที
ชั่วขณะถัดไป เว่ยเหยียนยิ้มเยาะและถามราชครูเถา “ข้างหลังข้าคือตระกูลเว่ยในจิ้นหยาง ข้าจะถูกตัดสินประหารเก้าชั่วโคตรได้อย่างไร”
ราชครูเถาตกตะลึงและไม่พูดอะไร
คำพูดของเว่ยเหยียนดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างมาก “แน่นอนสุดท้ายว่ามันเป็นเพราะเรื่องสกปรกในวัง”
เคราบนคางของราชครูเถาสั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขากำลังระงับความโกรธในใจหรือรู้สึกว่าเรื่องนี้ไร้สาระ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและซับซ้อน
เนื่องจากฮ่องเต้ต้องการให้เขาถูกตัดสินโทษว่ามีความผิดฐานดูหมิ่นเบื้องสูง ในงานเลี้ยงฉลองวันไหว้พระจันทร์ในปีที่สิบหกของรัชสมัยฉี่ชุ่น ฮ่องเต้และบรรดาขุนนางของพระองค์ได้เสด็จไปชมงานดังกล่าว และแน่นอนว่าผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่ใช่นางกำนัลธรรมดาๆ……
เกรงว่าจะเป็นเขาและซูเฟยที่ถูกวางแผนไว้ตั้งแต่แรก!
ริมฝีปากของราชครูเถาสั่นเล็กน้อย แต่ในที่สุดเขาก็พูดด้วยเสียงแหบห้าว “ไร้สาระ! ไร้สาระ!”
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าความไม่พอใจของเว่ยเหยียนที่มีต่อองค์รัชทายาทว่ามาจากไหน เว่ยเหยียนได้ทำผิดพลาดเพราะคำพูดของเขา แต่องค์รัชทายาทเลือกที่จะไม่ทำตามแผนการนี้ ดังนั้นพระองค์จึงควรกำชับทุกคนที่ได้ยินคำกล่าวนี้ให้เก็บความลับไว้ให้สนิท เนื่องจากคำพูดนี้แพร่กระจายจากปากของแขกในตำหนักตงกง นั่นหมายความว่าการปกครองขององค์รัชทายาทไม่มีประสิทธิภาพ
ราชครูเถาเกือบจะคาดเดาเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในปีนั้นได้อย่างคลุมเครือ และถามว่า “แล้วจิ่นโจวล่มสลายลง……เป็นเพราะฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปแล้วหรือเปล่า?”
เว่ยเหยียนหลับตาและพยักหน้า “เดิมทีข้าคิดว่าภัยพิบัติที่งานเลี้ยงนั้นเป็นเพียงความขุ่นเคืองระหว่างฮ่องเต้ผู้ล่วงลับที่มีต่อข้าและหรงอิน ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดจากคำพูด ‘สละราชบัลลังก์’ ของข้า”
“ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับมักจะตำหนิองค์รัชทายาทไปทุกคราว องค์รัชทายาทย่อมไม่กล้าแข่งขันกับเสด็จพ่อของตนเอง ดังนั้นพระองค์จึงสร้างชื่อเสียงความมีคุณธรรมในหมู่ประชาชนและคัดเลือกคนที่มีความสามารถมาใช้งาน เขาไม่รู้เลยว่าการเคลื่อนไหวนี้ทำให้ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับยิ่งทรงระแวงและหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าชื่อเสียงขององค์รัชทยาทในหมู่ประชาชนเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน ตระกูลเจี่ยจึงได้วางแผนและสนับสนุนให้ประชาชนสร้างวัดถวายองค์รัชทายาท”
ราชครูเถาตระหนักถึงเรื่องนี้ ย้อนกลับไปตอนนั้น ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับทรงพิโรธอย่างยิ่งทั้งยังขว้างปาฎีกาไปบนร่างขององค์รัชทายาทอย่างเปิดเผยในท้องพระโรง และยังดุด่าองค์รัชทายาทด้วยความโกรธที่คิดจะมาแทนที่เขา
แผนการระหว่างองค์ชายสิบหกและเจี่ยกุ้ยเฟยนั้นเป็นพิษร้ายแรง ทันทีที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น องค์รัชทายาทก็ถูกปลดออกจากอำนาจโดยตรงในการกำกับดูแลราชสำนัก
ผมบางของเขามีปิ่นไม้ปักอยู่ มันถูกส่องสว่างด้วยตะเกียงน้ำมันสลัวๆ บนผนังเรือนจำ เมื่อมองดูแล้ว มันเป็นสีเทาและขาวทั้งหมด ราชครูเถาถอนหายใจ “ด้วยคำพูด ‘สละราชบัลลังก์’ ก่อนหน้าของเจ้า รวมทั้งการที่องค์รัชทายาทยังสร้างชื่อเสียงที่มีคุณธรรมและคัดเลือกคนที่มีความสามารถ และยังมีการแทรกแซงในการถวายวัดขององค์ชายสิบหก ไม่น่าแปลกใจในปีนั้น ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจึงใช้ประโยชน์จากเหตุการณ์นี้เพื่อลงโทษสมาชิกพรรคพวกขององค์รัชทายาททั้งหมด บังคับให้องค์รัชทายาทไปสร้างผลงานที่จิ่นโจว โดยหวังว่าจะได้รับความโปรดปรานจากความสำเร็จทางทหารนี้”
เมื่อดูตอนนี้แล้ว การที่องค์รัชทายาทไปจิ่นโจวเป็นเพียงการเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟเท่านั้น!
ท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ องค์รัชทายาทกำลังจะเข้ายึดอำนาจทางการทหารอย่างเป็นทางการแล้ว ชื่อเสียงของเขาในหมู่ประชาชนเกือบจะเหนือกว่าฮ่องเต้แล้ว หากเขาได้รับความชอบในกองทัพกลับคืนมา……คำพูดของเว่ยเหยียนที่ว่า “สละราชบัลลังก์” คงจะต้องเป็นจริง
ดวงตาของเว่ยเหยียนเผยให้เห็นการเยาะเย้ย “ตระกูลเจี่ยมีความทะเยอทะยานมาก ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจะไม่ทรงทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร เขาเป็นเพียงขี้ข้าที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเพื่อสร้างสมดุลของอำนาจของตระกูลชี หากองค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ในจิ่นโจว องค์ชายสิบหกจะรอดได้อย่างไร?”
ราชครูเถาตกใจกับคำพูดเหล่านี้
หมายความว่า……องค์ชายสิบหกที่ติดอยู่ในเมืองหลัว แท้จริงแล้วถูกจัดเตรียมโดยฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปแล้วใช่หรือไม่
เว่ยเหยียนมองไปที่ราชครูเถาและพูดว่า “ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับต้องการเพียงโอรสที่เชื่อฟังเท่านั้น”
วันนี้ราชครูเถาถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาระงับความโกรธในใจหรือเพราะเขาคิดว่าเรื่องนี้ไร้สาระ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและซับซ้อน
เป็นราชวงศ์ที่โหดเหี้ยมที่สุดนับตั้งแต่สมัยโบราณ!
ในความเป็นจริง องค์รัชทายาทเฉิงเต๋ออาจเข้าใจเจตจำนงอันศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นอย่างดี เขาเป็นโอรสที่เชื่อฟังเสมอ
แต่พระองค์ก็ไม่ได้ไร้ความสามารถ ดังนั้นไม่ว่าพระองค์จะเชื่อฟังแค่ไหน มันก็ไร้ประโยชน์……
หัวใจของราชครูเถารู้สึกหนักหน่วงและตื่นตระหนก
ข้างนอกดูเหมือนหิมะตกอีกครั้ง และมีสะเก็ดเล็กๆ น้อยๆ ล่องลอยเข้ามาจากช่องลมบนกำแพง
เว่ยเหยียนวางหมากลงบนกระดานอีกชิ้น “เมื่อองค์รัชทายาทไปที่จิ่นโจว และองค์ชายสิบหกที่ฟังคำยุยงไปที่เมืองหลัว ทุกอย่างก็ถึงทางตันแล้ว”
“ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับใช้หรงอินเพื่อบังคับให้ข้ากลับไปเมืองหลวงกลางคัน ความรับผิดชอบขั้นสุดท้ายสำหรับการพ่ายแพ้ของจิ่นโจวจะตกอยู่กับข้าโดยสิ้นเชิง แม่ทัพชีสิ้นชีพแล้ว และเซี่ยหลินชานผู้เข้ายึดอำนาจทางทหารของตระกูลชีก็เสียชีวิต ตระกูลเว่ยของจิ้นหยางกลายเป็นขุนนางผู้ทรยศที่ทำร้ายองค์รัชทายาทและทำให้วังหลวงวุ่นวาย ทุกคนสามารถลงโทษเขาได้หรือยัง?”
“เหลือเพียงตระกูลเจี่ยเพียงตระกูลเดียวที่อาศัยการไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของเพื่อครอบครองและเจริญรุ่งเรืองมาหลายปี มีอะไรพระองค์ต้องกลัวอีกล่ะ? หากหนึ่งในความผิดในฝ่ายตรวจการของตระกูลเจี่ยที่กระทำในช่วงหลายปีที่ผ่านมาถูกเลือกและดำเนินการอย่างรุนแรง วันดีๆ ของตระกูลเจี่ยก็จะจบลง”
ใบหน้าของราชครูเถาเต็มไปด้วยความผันผวนของชีวิต และเขาไม่สามารถพูดอะไรได้อีกต่อไป
เกล็ดหิมะชิ้นหนึ่งถูกลมพัดพาไปไกลมาก ค่อยๆ ลอยเข้าไปในถ้วยในมือของเว่ยเหยียนและละลายไปในทันที
ดวงตาที่เย็นชาและเงียบงันของเขาสะท้อนให้เห็นในน้ำ “ชีพจรมงคลของหรงอินเป็นของปลอม มันเป็นเพียงกับดักเพื่อล่อข้าเข้าไปและยัดเยียดความผิดฐานดูหมิ่นเบื้องสูงให้ข้า นางเป็นคนวางเพลิงตำหนักชิงหยวนเพื่อช่วยข้าหลบหนี นางบอกว่าตราบใดที่องค์รัชทายาทยังอยู่ ตราบใดที่ตระกูลชียังอยู่ ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจะไม่ทำอะไรนาง”
มุมปากของเขาที่สลักไว้ด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาบ่งบอกถึงความขมขื่น “แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับได้วางแผนที่จะให้องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ในจิ่นโจว และเขาต้องการประหารชีวิตนางในข้อหาลักลอบคบชู้ และการบังคับให้ข้ากลับมาเป็นขั้นตอนสุดท้ายของแผนการ”
“เรื่องราวหลังจากนั้น ท่านราชครูก็ทราบดีหมดแล้ว”
“ข้าเป็นคนที่ชะล้างวังหลวงด้วยเลือด และข้าก็สร้างมลทินให้เมิ่งซูหย่วนอีกด้วย แผนการของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับนั้นละเอียดถี่ถ้วนมาก หลังจากเหตุการณ์จิ่นโจวหลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่ข้า และคนแรกที่ต้องการลงโทษให้ประหารชีวิตข้าก็คือผู้ใต้บังคับบัญชาของหลินซาน”
ปากของราชครูเถาเต็มไปด้วยความขมขื่น ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเว่ยเหยียนไม่พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น เรื่องนี้……เถียงไม่ได้
องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและเซี่ยหลินซานต่างเสียชีวิตในจิ่นโจว เขาเป็นคนไประดมทหาร แต่เขากลับมาที่เมืองหลวงระหว่างทาง แล้วก็เหตุการณ์นองเลือดในวังหลวง ไม่มีใครได้ฟังและคิดว่าเว่ยเหยียนเป็นผู้บริสุทธิ์
ยิ่งไปกว่านั้น……เหตุผลที่เขากลับมาเมืองหลวงยังละเอียดอ่อน ด้วยนิสัยใจคอของเขา เขาจะไม่เปิดเผยมันออกไป
เป็นเพราะความรู้สึกผิดของเขาที่ทำให้เขาดำดิ่งลงไป เมื่อฮ่องเต้ผู้ล่วงลับใช้ซูเฟยเพื่อวางแผนต่อต้านเขา
ราชครูเถาดูเหนื่อยเล็กน้อย เมื่อมองดูเกล็ดหิมะที่ค่อยๆ ตกลงมาจากลานบ้าน เขาก็ถอนหายใจอย่างเศร้าใจ “ช่างเป็นความโชคร้ายของราชวงศ์จริงๆ……”
คำพูด ‘สละราชบัลลังก์’ เป็นต้นเหตุของหายนะ ความอ่อนโยนและใจดีขององค์รัชทายาทพระองค์จึงปฏิเสธที่จะทำมัน และเนื่องจากการปกครองที่หละหลวมของเขา มันจึงแพร่ไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ และหายนะก็เริ่มต้นขึ้น
มองย้อนกลับไปสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้น ใครสมควรถูกตำหนิ?
ตำหนิเว่ยเหยียนที่ทิ้งคำพูดที่ไม่รอบคอบเช่นนี้? ตำหนิองค์รัชทายาทในเรื่องการปกครองที่ไม่มีประสิทธิภาพหรือ? หรือจะโทษตระกูลเจี่ยที่วางแผนสร้างวัดหรือ? หรือเป็นเพราะฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปแล้วนั้นโหดเหี้ยมและทารุณ?
ในท้ายที่สุดทุกสิ่งเหล่านี้มารวมกันจนนำไปสู่โศกนาฏกรรมจิ่นโจวในที่สุด
ต่อมา ผู้คนต่างดิ้นรนเพื่อค้นหาความจริง แต่ความจริงนี้……กลับน่าเศร้ายิ้งนัก
เมื่อเปรียบเทียบกับความโศกเศร้าของราชครูเถา การแสดงออกของเว่ยเหยียนยังเย็นชาและแข็งกร้าวเช่นเมื่อก่อน “ข้าไม่ใช่องค์รัชทายาท หากมีคนคิดจะฆ่าข้า ข้าย่อมฆ่าคนผู้นั้นก่อน”
“ตระกูลสุยเก็บหางไว้ระหว่างขามาหลายปีแล้ว และข้าไม่ได้แตะต้องเขาเลย เพียงแต่ว่าเมื่อจินโจวพ่ายแพ้ ไม่มีใครอยู่ทางเหนือ ดังนั้นข้าจึงต้องส่งกองทัพไปต่อต้านชาวเป่ยเจวี๋ยที่มุ่งหน้าลงทางใต้ ในปีที่สิบห้าแห่งรัชสมัยหย่งผิง ในที่สุดตระกูลสุยก็ก่อกบฏ เดิมทีข้าจะส่งคนอื่นไปปราบกบฏ แต่ตระกูลสุยปล่อยข่าวให้เซี่ยเจิงได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมจิ่นโจว หากเขาสงบสติอารมณ์และไม่สอบสวนสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น ข้าจะทำตามคำพูดสุดท้ายของเว่ยหว่านและไว้ชีวิตของพวกเขา แต่เนื่องจากเขาต้องการสอบสวน ข้าจึงได้สังหารสมาชิกตระกูลเซี่ยในปีนั้นนับไม่ถ้วน และเหลือเขาเพียงคนเดียว”
ราชครูเถาเศร้ามากจนไม่รู้จะพูดอะไร
คิ้วของเว่ยเหยียนเย็นลงและเข้มงวดมากขึ้น “ในวันที่มีการกบฏนอกประตูอู่ ถ้าเขาไม่มีแผนสำรอง เลือดของเขาคงจะถูกสาดลงบนประตูอู่แล้ว ตอนนี้เมื่อข้าตกอยู่ในมือของเขาแล้ว แพ้เป็นเจ้าชนะเป็นโจร ข้ายินดีที่จะยอมรับความพ่ายแพ้”
หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็หลับตาลง แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่บนเศษฟาง แต่เขาก็ยังดูสง่าและสูงตระหง่านราวกับผาหิน
ราชครูเถานั่งอยู่คนเดียวสักพัก วางหมกสุดท้ายลง จากนั้นลุกขึ้นและพูดว่า “ในที่สุด หมากกระดานนี้ก็จบลงแล้ว……”
หิมะที่ตกลงมาจากลานบ้านตกลงมาบนผมของเขา และด้วยความมึนงง ผมของเขาเต็มไปด้วยผมสีขาวแล้ว
เมื่อเขาไปถึงหัวมุม เขาก็หยุดเล็กน้อยด้วยก้าวที่สั่นเทา และพูดด้วยเสียงเงียบๆ กับชายหนุ่มที่ยืนอยู่อีกฝั่งของกำแพง “เจ้าได้ยินทุกอย่างแล้วหรือยัง”
อากาศหนาวจัดและมีน้ำค้างแข็งก้อนหนึ่งตกลงมาจากชายคาด้านนอกเรือนจำ มีร่างร่างหนึ่งยืนอยู่อย่างเงียบๆ หน้าหน้าต่าง
แสงไฟที่ทางแยกส่องสว่างเพียงครึ่งหนึ่งของกรามที่ซีดและเย็นชาของเขา
ในที่สุดอดีตที่ปกคลุมไปด้วยสะเก็ดเลือดก็ถูกเปิดเผย และความจริงที่ถูกดึงออกมาก็ยังคงนองเลือด
เพียงแต่เด็กที่ได้รับการเลี้ยงดูในจวนตระกูลเว่ยและมักจะร้องไห้เพราะฝันร้ายยามค่ำคืน ตอนนี้ได้เดินไปตลอดทางผ่านภูเขาศพและทะเลเลือด แข็งกระด้างราวกับเหล็ก ไม่ว่าอดีตที่น่าเศร้าจะเกิดขึ้นต่อหน้าเขาเพียงใดก็ตาม ก็ไม่สามารถสั่นคลอนความเฉยเมยในสายตาของเขาได้
หิมะละเอียดที่ลอยเข้ามาจากในห้องขังสะสมเป็นชั้นบางๆ บนอิฐสีฟ้าเย็นๆ ที่มุมห้อง ลมหนาวพัดผ่านไปตามทางเดิน
“ขอบคุณท่านอาจารย์” เสียงนั้นเย็นชาและแหบแห้ง
เซี่ยเจิงก้มศีรษะให้ราชครูเถา และเดินไปที่ทางออกของเทียนเหลาทีละก้าวอย่างสงบและมั่นคง
ราชครูเถามองแผ่นหลังที่เย็นชาและโดดเดี่ยวของเขา และมองย้อนกลับไปทางห้องขังของเว่ยเหยียน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และเขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง
ตาเฒ่านั่น เห็นได้ชัดว่าเขาพูดประโยคท้ายเหล่านั้นอย่างตั้งใจ
เป็นเวลาสิบเจ็ดปีที่เขาใช้ตัวเองเป็นหินลับมีดและในที่สุดก็สร้างดาบที่คมที่สุดในราชวงศ์ต้าอิน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วีรบุรุษล้วนตายจากไปในจิ่นโจวที่นองเลือด เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่ากระดานหมากในรัชสมัยฉีชุ่น
ครั้งสุดท้ายที่ราชครูเถารู้สึกเศร้าเช่นนี้คือตอนที่เขาดูแลการรบในแนวหน้า และภรรยาและลูกๆ ของเขาเสียชีวิตอย่างอนาถด้วยน้ำมือของคนเถื่อน ในวันนี้กว่าสิบปีให้หลัง เขารู้สึกเศร้ามากยิ่งขึ้นอีกครั้ง
เขาเดินช้าๆ ไปยังทางออกของเทียนเหลา ตรงหัวมุมเขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่สดใสราวกับดวงอาทิตย์ที่กระโดดลงจากหลังม้าของนางพร้อมด้วยรอยยิ้ม นางหยุดและพูดอะไรบางอย่างกับชายหนุ่มที่กำลังเดินออกจากเทียนเหลาด้วยสภาพที่น่าสังเวช น้ำค้างแข็งบนร่างของชายหนุ่มดูเหมือนจะค่อยๆ ละลายหายไป เขารับสายบังเหียนจากมือของหญิงสาว และทั้งสองก็เดินจากไปเคียงข้างกันท่ามกลางหิมะตกหนัก
ในที่สุดดวงตาอันเศร้าสร้อยของราชครูเถาก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอันใจดี
โชคดีที่ดาบคมเล่มนั้นได้เจอฝักที่คู่ควรแล้ว
[1] น้ำแกงเสวี่ยหา - 雪蛤 xuěhá หรือ ภาษาอังกฤษใช้คำว่า Hasma / Hashima ตัวนี้เป็นยาจีน ทำจากเยื่อไขมันแห้งใกล้กับท่อนำไข่ของกบ โดยมากใช้กบหญ้า ค้นเจอเมนูภาษาไทย เรียกว่า “ไข่กบหิมะ” CR.เมื่อฉันได้กลิ่นอาหารจากนิยาย Foods from novels
[2] ทั่นฮวา - บัณฑิตจิ้นชื่อ ที่สอบได้อันดับที่สาม