บทที่ 162
อาจเป็นเพราะฝานฉางอวี้ถามตรงเกินไปและคำถามก็ซับซ้อนเกินไป
รอยยิ้มบนริมฝีปากของอันไท่เฟยอันค่อยๆ จางลง นางตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “ข้าไม่รู้”
คำตอบนี้ทำให้ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่อันไท่เฟยกล่าวต่อ “ในช่วงต้นฤดูหนาวของฉี่ชุ่นที่สิบหก สงครามในจิ่นโจวนั้นตึงเครียด องค์ชายสิบหกพยายามแข่งกับองค์รัชทายาทเพื่อชิงบัลลังก์และได้ก่อปัญหาขึ้นในเมืองหลัว แม้ว่าเจี่ยกุ้ยไท่เฟยจะเก็บมันเป็นความลับ แต่ไม่มีความลับในโลกนี้และข้ายังคงได้ยินข่าวลือบางอย่าง”
นางมองไปที่ฝานฉางอวี้ “เจ้ารู้เกี่ยวกับเรื่องราวที่องค์ชายสิบหกประสบหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า
ถ้าองค์ชายสิบหกไม่ถูกขังอยู่ในเมืองหลัวเพราะการแสวงหาผลงานของเขา ท่านตาของนางก็คงไม่ต้องตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั้น
อันไท่เฟยพูดอย่างเงียบๆ “ตัวข้าอยู่แต่ในตำหนักใน ไม่รู้ว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจัดการอะไรในราชสำนักก่อนหน้านี้ แต่ข้าเดาว่าพระองค์จะไม่มีวันทอดทิ้งองค์ชายสิบหกไว้ตามลำพัง ในช่วงเวลานั้นเจี่ยกุ้ยไท่เฟยก็สงบลงมากเช่นกัน ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับดูเหมือนจะทรงเย็นชากับนางและหยุดเสด็จไปที่ตำหนักของนาง และเสด็จไปที่ตำหนักของหรงอินบ่อยครั้ง”
“ในเวลานั้น ข้ายังคงคิดว่าหลังจากเหตุการณ์นี้เจี่ยกุ้ยไท่เฟยและองค์ชายสิบหกจะไม่ได้เป็นที่โปรดปรานอีกต่อไปแล้ว เมื่อองค์รัชทายาทเสด็จกลับมาหลังจากรบชนะที่จิ่นโจว องค์ชายสิบหกจะสามารถใช้อะไรไปแข่งกับองค์รัชทายาทเพื่อชิงตำแหน่งรัชทายาทได้อีก”
“แต่จู่ๆ หรงอินก็ได้รับการวินิจฉัยว่ามีชีพจรมงคล อันไท่เฟยหยุดชั่วคราวเมื่อนางกล่าวสิ่งนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ หรือเพราะสิ่งอื่นใด
ฝานฉางอวี้ก็เบิกตาขึ้นทันที
อันไท่เฟยมีสีหน้าเศร้าเช่นกัน ”หรงอินตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว มองย้อนกลับไปคงเกิดขึ้นประมาณเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเทศกาลไหว้พระจันทร์ในปีนั้น เว่ยเหยียนดื่มมากเกินไปในงานเลี้ยงในวังและมีสัมพันธ์กับนางกำนัลในวังที่ศาลาริมสระไท่เย่
บังเอิญว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับและเหล่าขุนนางก็ไปชมดวงจันทร์เช่นกัน กล่าวกันว่าสีหน้าของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับนั้นทรงน่าเกลียดมากในเวลานั้น และข้างกายเว่ยเหยียนมีนางกำนัลอยู่เพียงคนเดียว ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจึงทรงประทานนางกำนัลผู้นั้นให้แก่เว่ยเหยียน”
ฝานฉางอวี้นึกถึงเหตุการณ์ที่เซี่ยเจิงถูกฮ่องเต้น้อยวางแผนในวันส่งท้ายปีเก่า
นางเลิกคิ้ว “เว่ยเหยียนถูกวางกับดักหรือเปล่าเพคะ?”
มิฉะนั้นจะเป็นเรื่องบังเอิญที่ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับได้พาขุนนางไปที่นั่นพอดิบพอดีอะไรเช่นนั้น
อายุครรภ์ของซูเฟยก็ผิด ดังนั้นคนที่มีความสัมพันธ์กับเว่ยเหยียนจึงไม่ใช่นางกำนัลในวัง แต่มีแนวโน้มมากที่สุดคือซูเฟย
อันไท่เฟยเพียงถอนหายใจ “ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร แต่หรงอินมีความผิดอย่างไม่ต้องสงสัย บ่าวรับใช้ของตำหนักชิงหยวนทั้งหมดถูกสังหาร และไม่สามารถค้นพบอะไรได้จากการทรมาน หรงอินถูกกักขังในตำหนักชิงหยวน และทุกๆ วันเหล่ามามาจะมาทรมานนาง……ว่านางเป็นชู้กับใคร และในคืนเทศกาลล่าปา[1] ตำหนักชิงหยวนเกิดไฟไหม้ องค์รักษ์จินอู่ที่ลาดตระเวนอยู่จึงไปดับไฟ และพบเว่ยเหยียนใกล้กับตำหนักชิงหยวน”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงและพูดว่า “จริงหรือเพคะ ที่เว่ยเหยียนวางเพลิงเผาซูเฟย?”
อันไท่เฟยกล่าวว่า “นั่นคือข่าวลือในวังในเวลานั้น ข้าและหรงอินมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เมื่อข้าได้ยินข่าวจึงรีบไปที่ตำหนักชิงหยวน พอไปถึงไฟก็ลุกลามมากจนไม่มีใครสามารถเข้าไปได้”
ฝานฉางอวี้ได้ยินว่าเสียงของอันไท่เฟยแหบห้าว เมื่อนางมองขึ้นไป นางเห็นหยดน้ำใสตกลงมาจากมุมหางตาของนาง
เสียงของนางสั่นเล็กน้อย “เมื่อสาดน้ำดับไฟ เปลวเพลิงยังคงสูงขึ้นอีกหรือเพคะ?”
นางพูดว่า “เป็นเช่นนั้น ท่ามกลางเปลวเพลิงมีกลิ่นน้ำมันเต็มไปหมด”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้ว “คนที่เผาซูเฟยจนตายคือฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ?”
อันไท่เฟยหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาโดยแทบไม่มีร่องรอยของความสงบในน้ำเสียงของนาง “ข้าไม่สามารถพบซูเฟยเป็นครั้งสุดท้ายได้ นางจากไปได้อย่างไร ข้าไม่สามารถให้คำตอบที่แท้จริงแก่ท่านแม่ทัพได้ แต่ตำหนักชิงหยวนของนาง……แท้จริงแล้วคือทหารองครักษ์จินอู่ที่ดับไฟเป็นคนที่สาดน้ำมันลงบนเปลวเพลิง”
“และเสียงการต่อสู้ดังขึ้น ข้าปิดประตูตำหนักโซ่วหยางและรอดชีวิตมาได้ วันนั้นน้ำในคูน้ำทั้งหมดถูกย้อมเป็นสีแดง และบันไดหินอ่อนสีขาวที่อยู่หน้าตำหนักไท่เหอไม่สามารถชำระล้างกลิ่นคาวเลือดได้เป็นเวลาถึงหนึ่งเดือน ทุกคนในวังล้วนเปลี่ยนไปหมด ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับและเจี่ยกุ้ยไท่เฟยสิ้นพระชนม์ทีละพระองค์เนื่องจากความโศกเศร้าที่มากเกินไป การต่อสู้ในวังทั้งหมดก่อนรุ่งสางในวันนั้นดูเหมือนจะอยู่ในความทรงจำของข้าเท่านั้น”
ธูปในกระถางธูปยังคงอยู่เหนือโถงบูชา และเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวที่ประดิษฐานอยู่บนโต๊ะดูเหมือนจะมีความเห็นอกเห็นใจมากกว่าเดิม
ฝานฉางอวี้ยืนขึ้นด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนและขอบคุณอันไท่เฟย “ขอบพระทัยอันไท่เฟยที่ทรงเล่าเหตุการณ์ในอดีตนี้ให้หม่อมฉันฟังเพคะ”
หลังจากเดินออกจากโถงบูชาแล้ว ฝานฉางอวี้ก็สูดอากาศบริสุทธิ์อันเย็นเยียบท่ามกลางสายลมและหิมะเข้าลึกๆ และจมอยู่กับความคิดอยู่พักหนึ่งเมื่อมองดูนกบินมาเกาะบนกำแพงวังหลวง
ความลึกลับที่อยู่รอบๆ เว่ยเหยียนเริ่มซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ
เดิมทีเขาได้รับคำสั่งให้ระดมกำลังทหาร แต่เมื่อเดินทางมาได้ครึ่งทางเขาส่งมอบงานสำคัญนี้ให้บิดาของนางแล้วเดินทางกลับเมืองหลวง
เป็นเพราะเขาสมรู้ร่วมคิดกับฉางซิ่นอ๋องและพร้อมที่จะปล่อยให้จินโจวล่มสลายลง หรือเป็นเพราะเขากลับมาเมืองหลวงก่อนเวลาเพื่อควบคุมสถานการณ์ในเมืองหลวงหรือ?
หากเป็นเช่นนี้จริงๆ เมื่อพิจารณาถึงลำดับความสำคัญแล้ว เขาไม่ควรสูญเสียความสงบไปตำหนักชิงหยวนของซูเฟยในยามวิกาล
ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือถ้าเขาไปสังหารซูเฟยเพื่อปิดปากนางเพราะเขากลัวว่านางจะทรยศต่อเขา เหตุใดฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจึงสั่งให้ทหารองครักษ์จินอู่สาดน้ำมันลงบนตำหนักของซูเฟย ในเมื่อเว่ยเหยียนไปปิดปากนางแล้ว
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วอย่างแรง โดยคิดว่าอันไท่เฟยบอกนางว่า เว่ยเหยียนเคยดื่มมากเกินไปในงานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ และมีความสัมพันธ์กับนางกำนัลในวังขณะเมา และถูกฮ่องเต้และบรรดาขุนนางพบตัว นางเริ่มตระหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าในครั้งนั้นเว่ยเหยียนต้องถูกวางแผนโดยฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ
ต่อมาเว่ยเหยียนไปตำหนักชิงหยวนในยามวิกาลเพียงและถูกฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจับได้ อย่างไรก็ตามเว่ยหยียนหนีไปเนื่องจากทักษะศิลปะการต่อสู้ที่สูงของเขา ดังนั้นฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจึงโกรธมากจนเผาซูเฟย เพื่อระบายความโกรธของเขา จากนั้นจึงใส่ร้ายเว่ยเหยียนในความผิดร้ายแรงที่สุด?
แล้วเว่ยเหยียนก็ก่อกบฏเพื่อปกป้องตัวเองงั้นเหรอ?
ฝานฉางอวี้เต็มไปด้วยความสงสัย กำลังไปที่ศาลาเหวินหยวนเพื่อตามหาเซียเจิง ก่อนที่นางจะออกจากตำหนักโซ่วหยาง นางก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกนางจากด้านหลัง “แม่ทัพฝาน ช้าก่อน!”
ฝานฉางอวี้หันกลับมาและเห็นความงามในชุดพระราชวังเดินมาหานาง ชุดพระราชวังปักสีทองที่ซับซ้อนของนางถูกปักด้วยลวดลายดอกไม้ และผมของนางถูกมวยแล้วทัดด้วยดอกไม้ ตัวนางเองงดงามราวกับดอกโบตั๋น ฝีเท้าของนางรวดเร็วมาก แต่พู่บนศีรษะของนางแกว่งไปมาเพียงส่วนโค้งเล็กๆ เท่านั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความสง่างาม
ฝานฉางอวี้เดาว่านี่จะต้องเป็นองค์หญิงใหญ่ นางจึงประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “คารวะองค์หญิงใหญ่”
ฉีซูรีบพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ไม่ต้องมากพิธี”
นางยื่นกล่องผ้าให้ฝานฉางอวี้ “ที่ข้ารั้งท่านแม่ทัพไว้ เพราะข้าต้องการขอให้ท่านแม่ทัพส่งต่อสิ่งนี้ให้กับท่านกงซุน”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่ามันเบาเล็กน้อยเมื่อนางหยิบมันขึ้นมาและไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน เมื่อคิดว่าองค์หญิงใหญ่อยู่แต่ในวังจึงไม่สะดวกที่จะส่งมอบมันด้วยตนเอง นางจึงพูดทันที “หม่อมฉันจะมอบมันให้กับท่านกงซุนอย่างแน่นอนเพคะ”
“ขอบคุณ ท่านแม่ทัพ” ฉีซูเหลือบมองนาง และเมื่อนางหันกลับมา นางก็เหลือบมองกล่องที่อยู่ในมือของฝานฉางอวี้อีกครั้ง ด้วยความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของนาง
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยและมองไปที่กล่องผ้าในมือของนางอีกครั้ง ก่อนที่จะถือมันไว้ในอ้อมแขนของนาง และมุ่งหน้าไปยังศาลาเหวินหยวน
……
เซี่ยเจิงเลื่อนการประชุมในราชสำนักช่วงเช้าออกไปในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เนื่องจากฮ่องเต้ทรงพระประชวร อย่างไรก็ตาม แม้กงซุนหยินช่วยตรวจดูเอกสารบางส่วนที่เหล่าขุนนางส่งมา แต่เขายังคงต้องตัดสินใจในเรื่องสำคัญ
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะเข้าไป นางได้ยินกงซุนหยินบ่นว่า “สามกรมหกกระทรวงกำลังเร่งเร้าให้คดีเว่ยเหยียนยุติลง ดูคำสารภาพของโจรเฒ่าคนนี้สิ เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าขบขันหรือ?”
ยิ่งเขาพูดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น เขาตบคำสารภาพตรงหน้าเซี่ยเจิง เขาโกรธมากจนโบกพัดท่ามกลางอากาศหนาวเย็น “ความล่าช้าในการขนส่งเสบียงอาหารทำให้จิ่นโจวล่มสลาย เพราะว่าเขากลัวที่จะถูกกล่าวหา ดังนั้นเขาจึงสร้างเหตุการณ์นองเลือดในวังหลวง หลังจากเข้าควบคุมอำนาจแล้ว เขาก็เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักและโยนความผิดให้กับแม่ทัพเมิ่ง ใครจะเชื่อคำสารภาพนี้หากมันถูกเปิดเผยออกมา เขาส่งเสบียงล่าช้า และให้คนอื่นๆ เดินทางไปจิ่นโจว แต่ทำไมตัวเขาถึงไปเมืองหลวง?”
เซี่ยเจิงยังคงเขียนอะไรบางอย่าง ในกรณีนี้เขานิ่งราวกับภูเขา
กงซุนหยินหยิบกระดาษออกจากอ้อมแขนของเขา “นี่คือสิ่งที่เขาสารภาพอีกครั้งหลังจากที่ข้าถามเขาว่าทำไมเขาถึงกลับมาเมืองหลวงก่อนเวลา และตอนนี้เขาเปลี่ยนเรื่องและยอมรับว่าเขาได้วางแผนโศกนาฏกรรมที่จิ่นโจว เหตุผลก็คือเขามีความคิดเห็นทางการเมืองที่แตกต่างกับองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ เพื่อที่จะผูกขาดอำนาจและวางแผนอันยิ่งใหญ่ในการครองอำนาจ เขาจึงจงใจมอบตราพยัคฆ์ฉงโจวปลอมให้กับเว่ยฉีหลิน……”
ฝานฉางอวี้รู้ว่ากระดาษแผ่นนี้อาจเป็นหลักฐานความผิดที่เว่ยเหยียนได้สารภาพ แต่ตราพยัคฆ์ที่บิดานางถือมามานั้นเป็นของจริง
นางก้าวเท้าขึ้นแล้วเดินเข้าไป “เว่ยเหยียนยอมรับในความผิดฐานทำให้วังหลวงแปดเปื้อนมลทินหรือเปล่า?”
“แม่ทัพฝานกลับมาแล้วหรือ?” กงซุนหยินมองไปที่ประตู ยิ้มและทักทายฝานฉางอวี้ก่อนจะตอบว่า “เขาไม่ยอมรับ และไม่ได้พูดถึงมันด้วยซ้ำ…”
คนที่อยู่ที่โต๊ะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองจนกระทั่งฝานฉางอวี้เข้ามาในห้องโถง เขาก็ดึงเก้าอี้แล้วให้นางนั่งลงข้างๆ เขาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด
กงซุนหยินแสร้งทำเป็นไม่เห็นและพูดต่อ “เป็นเรื่องแปลก แม้ว่าเขาจะก่อความผิดร้ายแรงมากมายตลอดทั้งชีวิต และก่อความผิดโดยไม่กระพริบตา แต่เขาหลีกเลี่ยงความผิดของการมีความสัมพันธ์ผิดๆ และฐานทำให้วังหลวงแปดเปื้อนมลทิน”
ถ้วยน้ำชาส่งเสียงเบาๆ และเซี่ยเจิงก็ชงชาอีกถ้วยแล้วยื่นให้ “ข้างนอกมีลมแรงและมีหิมะตก ดื่มชาอุ่นๆ ก่อนเถอะ”
ฝานฉางอวี้กระหายน้ำมาก ดังนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นและเริ่มดื่มชา
มุมปากของกงซุนหยินกระตุกเล็กน้อย เขารู้จักบุรษผู้นี้มาหลายปีแล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นเขาริเริ่มรินชาหรือน้ำให้ใครมาก่อนเลย
เขาอดทนกับมันอย่างไม่เต็มใจแล้ววิเคราะห์ “นางกำนัลในตำหนักเย็นที่ตกอยู่ในมือของฉีเชิงก็ถูกเว่ยเหยียนสังหารเช่นกัน ข้ารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเว่ยเหยียนกับซูเฟยเป็นเรื่องจริง แต่เขาปกปิดมันไว้……”
“ตอนนี้ยังเร็วไปกว่าจะถึงมื้อเย็น ถ้าเจ้าหิว กินของว่างนี่ก่อน” เสียงที่ชัดเจนจากอีกฝ่ายฟังดูเบาลงอีกครั้ง
กงซุนหยินมองดูอย่างช่วยไม่ได้ในขณะที่บุรุษผู้ไม่ยิ้มแย้มดึงกล่องอาหารออกมาจากด้านหลัง หยิบจานขนมออกมาแล้วยื่นให้ฝานฉางอวี้ เมื่อในที่สุดเขาก็อดไม่ได้อีกต่อไป
ทันทีที่ฝานฉางอวี้รับไป นางก็ได้ยินเสียงดัง
เมื่อนางหันกลับมา นางเห็นกงซุนหยินยืนขึ้นและยันมือของเขาไว้หน้ากองเอกสาร เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาขยับขึ้นลงสองครั้ง “เซี่ยจิ่วเหิง เจ้าพอแล้วหรือยัง!”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหยิบขนมชิ้นหนึ่งจากจานขนมสำหรับตัวเอง จากนั้นจึงดันทั้งจานไปทางกงซุนหยินด้วยดวงตาเมล็ดซิ่งที่จริงใจคู่หนึ่ง
ความหมายชัดเจน เพื่อให้ท่านกิน
กงซุนหยินเกือบจะอารมณ์เสีย
อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงยังคงพูดต่อในขณะนี้ “ไม่ต้องไปสนใจเขา”
กงซุนหยินอดไม่ได้ที่จะคำราม “เซี่ยจิ่วเหิง ถึงเจ้าขอร้องข้า ข้าก็ไม่พูดแล้ว……”
เซี่ยเจิงขัดจังหวะเขา “ซูเฟยเป็นคนตระกูลชี และเว่ยเหยียนก็ได้รับการสอนจากแม่ทัพชี”
ความโกรธของกงซุนหยินหยุดลง และความคิดที่ขาดการเชื่อมต่อในใจของเขาก็ถูกหยิบยกขึ้นมาทันที “ดังนั้นเว่ยเหยียนจึงปิดบังเรื่องนี้เพราะเขากลัวจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลชีเสื่อมเสีย”
ท้ายที่สุดแล้วแม่ทัพชีและบุตรชายของเขาต่างก็ถูกสังหารในสงคราม และตระกูลชีก็มีความภักดี องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อก็มีลักษณะของคนตระกูลชี และผู้คนก็สนับสนุนเขาเป็นอย่างมาก
สำหรับตระกูลที่ภักดีเช่นนี้ คงจะเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับตระกูลที่มีพระสนมที่มีมลทิน
ฝานฉางอวี้คิดสักครู่แล้วพูดว่า “ข้าคิดว่าเว่ยเหยียนทำเพื่อชื่อเสียงของซูเฟย เขามีความเกี่ยวข้องกับซูเฟย และสิ่งที่เขากระทำคือความผิดร้ายแรงที่จะคงอยู่ตลอดไป การยอมรับว่าเขามีความสัมพันธ์กับซูเฟย ก็เท่ากับทำให้ซูเฟยติดร่างแหและถูกประณามโดยคนรุ่นต่อๆ ไป”
สนมของฮ่องเต้ที่มีความสัมพันธ์กับขุนนางในราชวงศ์ที่ผ่านมาย่อมมีชื่อเสียงไม่ดี และบันทึกในประวัติศาสตร์นั้นดูไม่น่าดูยิ่งกว่านี้อีก และพวกนางยังกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนคิดไม่ดีหลังมื้ออาหารเย็นด้วยซ้ำ
หากสตรีธรรมดาๆ มีชื่อเสียงเช่นนี้ พวกนางก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากฆ่าตัวเพื่อรักษาความบริสุทธิ์
กงซุนหยินนั่งลงแล้วพูดว่า “ถ้าเป็นเรื่องจริง ก็น่าแปลกยิ่งหนัก บุรุษใจโหดเหี้ยมอย่างเว่ยเหยียนทำสิ่งนี้เพื่อสตรีได้อย่างไร”
ฝานฉางอวี้บอกพวกเขาถึงสิ่งที่นางได้ยินจากนางอันไท่เฟย
เซี่ยเจิงและกงซุนหยินเงียบหลังจากฟังจบ
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “หากฮ่องเต้ผู้ล่วงลับวางกับดักใส่เว่ยเหยียน ข้าเกรงว่าจะมีบางอย่างที่น่าสงสัยเกี่ยวกับการตายของซูเฟย มีเพียงสิ่งเดียวที่ข้ายังคิดไม่ออก ถ้าเว่ยเหยียนคำนึงถึงชื่อเสียงของซูเฟย ทำไมเขาถึงไปตำหนักชิงหยวนในตอนกลางคืนและถูกพบโดยทหารองครักษ์จินอู่ทำไมเขาถึงละทิ้งนางซูเฟยและหลบหนีไปเพียงลำพัง?”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ
กงซุนหยินขมวดคิ้ว “เป็นไปได้ไหมที่โจรเฒ่าเว่ยเหยียนหนีไปเพราะเขารู้ว่าเขาไม่สามารถช่วยซูเฟยได้ และไม่เต็มใจที่จะตายร่วมกับซูเฟย เขาได้ลิ้มรสรสชาติของอำนาจตลอดหลายปีที่ผ่านมาและตอนนี้รู้สึกผิดต่อซูเฟย ดังนั้นเขาจึงต้องการชดเชย?”
ฝานฉางอวี้ไม่ตอบ
หากสิ่งที่กงซุนหยินพูดเป็นเรื่องจริง ก็ดูไร้สาระที่ในตอนแรกคิดว่าเว่ยเหยียนไม่ต้องการให้ซูเฟยถูกตีตราไปด้วย
“ในความคิดของข้า คดีนี้ควรจะยุติเช่นนี้” กงซุนหยินกล่าวทันที
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงยังคงนิ่งเงียบ
กงซุนหยินเคาะโต๊ะด้วยด้ามจับของพัด “ผู้กระทำความผิดในโศกนาฎกรรมที่จิ่นโจว หนีไม่พ้นเว่ยเหยียนและสุยทั่วได้ สุยทั่วเสียชีวิตไปพร้อมคนในครอบครัวของเขาแล้ว เว่ยเหยียนก็ต้องถูกลงโทษเช่นกัน ความอัปยศที่เขาตัดสินแม่ทัพเมิ่งนั้นต้องถูกชะล้างออกไป เมื่อเขาตาย หนี้ชีวิตที่เขาติดค้างผู้อื่นจะได้รับการชดใช้ สิ่งนี้จะเป็นคำอธิบายให้กับทหารของจิ่นโจวที่เสียชีวิตอย่างไร้ประโยชน์ในตอนนั้นและผู้คนในใต้หล้านี้”
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงยังคงไม่พูดอะไร และกงซุนหยินก็พูดว่า “เราไม่สามารถง้างปากของเว่ยเหยียนได้ ดังนั้นเราจึงไม่สามารถรั้งเขาไว้แบบนี้ต่อไปได้ ฮ่องเต้องค์ใหม่……ก็ต้องเตรียมเสด็จขึ้นครองราชย์ด้วยไม่ใช่หรือ?”
หลังจากความเงียบผ่านไปอีกช่วงหนึ่ง เสียงที่ช้าแต่หนักแน่นก็ดังขึ้น “คดีนี้ยังไม่สามารถปิดได้”
กงซุนหยินเงยหน้าขึ้นมอง และเซี่ยเจิงก็มองไปด้านข้างเล็กน้อยเช่นกัน
แสงจากดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาในห้องโถงจากหน้าต่างที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ชัดเจนและโปร่งแสง แม่ทัพหญิงนั่งอยู่บนฟูกในชุดเกราะนุ่ม ขนตายาวของนางตกลงเล็กน้อย คิ้วเข้มของนางเต็มไปด้วยความกล้าหาญ
กงซุนหยินถามว่า “เพราะเหตุใด”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางสะท้อนแสงแดดราวกับทะเลแห่งแสง “เราทุกคนอยู่ในตำแหน่งนี้ และเราไม่ควรยุติคดีด้วยวิธีที่โง่เขลา ในโถงศาลของที่ว่าการยังมีป้ายติดว่า ‘แจ่มแจ้งดั่งคันฉ่อง’ [2] สิ่งที่เราต้องการคือความจริงและความยุติธรรม แม้เว่ยเหยียนทำร้ายบิดามารดาของข้าและทำลายชื่อเสียงของท่านตาของข้า แม้ว่าข้าจะเกลียดเขาถึงกระดูก และเขาได้ทำสิ่งชั่วร้ายมากมายและสมควรตาย แต่เขาไม่ควรตายอย่างโง่เขลาเช่นนี้”
ดวงตาของนางแน่วแน่ “โศกนาฏกรรมในจิ่นโจวต้องการความจริง ความจริงที่แท้จริง”
เมื่อเว่ยเหยียนเสียชีวิต ความจริงของปีนั้นก็ถูกฝังตลอดกาล
กงซุนหยินทิ้งร่องรอยความเหลาะแหละครั้งสุดท้ายในดวงตาของเขา และมองไปที่ฝานฉางอวี้ด้วยท่าทางจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
หญิงสาวตรงหน้ายังคงจริงใจและกล้าหาญเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้กลับมีความจริงใจและความกล้าหาญอีกอย่างซึ่งต่างจากภูเขาสูงตระหง่านแต่กว้างกว่าเช่นดินหนาใต้ฝ่าเท้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เฉพาะในดินหนาทึบเท่านั้นที่สามารถมียอดเขาสูงตระหง่านขึ้นมาจากพื้นดินได้
การตระหนักรู้นี้ทำให้กงซุนหยินตะลึงเป็นเวลานาน จนกระทั่งเซี่ยเจิงพูดขึ้นมาและเขาก็กลับมามีสติอีกครั้ง
“ดำเนินการสอบสวนคดีจิ่นโจวต่อไป รวมทั้งเราต้องเริ่มเตรียมตัวสำหรับการเสด็จขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์ใหม่ด้วยเช่นกัน” ประโยคแรกพูดกับฝานฉางอวี้ และประโยคที่สองพูดกับกงซุนหยิน
กงซุนหยินเห็นด้วย และเมื่อเขายืนขึ้น เขาก็โค้งคำนับฝานฉางอวี้อย่างเคร่งขรึม “ข้ารู้สึกละอายใจกับสิ่งที่พูดก่อนหน้านี้ยิ่งนัก”
การกระทำของเขาทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อยและพูดว่า “ท่านกงซุนก็ตระหนักถึงสถานการณ์ปัจจุบันเช่นกัน”
นางยื่นกล่องผ้าที่ฉีซูมอบให้กงซุนหยิน “จริงสิ ข้าเกือบลืมไปแล้วว่าองค์หญิงใหญ่ได้มอบหมายงานบางอย่างแก่ข้า องค์หญิงใหญ่ขอให้ข้ามอบกล่องนี้ให้กับท่านกงซุน”
เมื่อกงซุนหยินได้รับกล่อง ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อยแล้วถามว่า “องค์หญิงใหญ่ทรงมีคำพูดอะไรฝากแม่ทัพฝานมาอีกหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้พูดตามความจริง “ไม่มีแล้ว”
“เช่นนี้นี่เอง ขอบคุณแม่ทัพฝานมาก” กงซุนหยินยิ้ม แต่รอยยิ้มของเขาดูไม่อิสระและง่ายเหมือนเมื่อก่อน
หลังจากที่กงซุนหยินออกไปก่อน ฝานฉางอวี้ก็พูดคุยกับเซี่ยเจิง “เจ้ารู้สึกไหมว่าท่านกงซุนทำตัวแปลกๆ หลังจากได้รับกล่องผ้านั่น”
เซี่ยเจิงกอดนางจากด้านหลัง “เขาหลบหน้าองค์หญิงใหญ่มาหลายปี แต่ด้วยวัยของนาง นางไม่สามารถรอเขาได้อีกต่อไปแล้ว”
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะเข้าใจคำพูดที่ขัดแย้งของเขา นางก็รู้สึกว่าไหล่ของนางจมลง เป็นเซี่ยเจิงที่เอาคางของเขาไปวางบนไหล่ของนาง
“ขอบคุณ” เสียงของเขาแหบแห้ง
หลังจากที่เว่ยเหยียนเสียชีวิต เขาคงไม่มีทางรู้ว่าทำไมบิดาของเขาถึงตาย
ความแค้นของบิดามารดาของนางและความอยุติธรรมของตระกูลเมิ่ง นางจะไม่เกลียดเว่ยเหยียนได้อย่างไร? และเมื่อเว่ยเหยียนตาย นั่นเท่ากับว่าความแค้นของนางได้ชำระอย่างแท้จริง
แต่นางปฏิเสธข้อเสนอของกงซุนหยิน
ฝานฉางอวี้หันหน้าและยิ้มให้เขา “การเสียชีวิตของแม่ทัพเซี่ย และการสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อจำเป็นต้องได้รับความเป็นธรรม รวมทั้งทหารหลายพันคนที่เสียชีวิตในจิ่นโจวก็เช่นกัน”
นางวางฝ่ามือบนเอวของเขา ดวงตาของนางบริสุทธิ์และจริงใจเหมือนเมื่อก่อน “ถ้าเราตามหามันด้วยกัน เราก็จะพบมันเสมอ”
……
สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหลังจากที่อวี๋เฉียนเฉียนมาที่เมืองหลวง
ฝานฉางอวี้ไม่เคยพูดถึงอะไรเกี่ยวกับฉีหมินให้กับอวี๋เฉียนเฉียนฟังมาก่อน แต่นางและเซี่ยเจิงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสอบสวนเว่ยเหยียน ตระกูลสุย และในที่สุดอวี๋เฉียนเฉียนก็รู้เรื่องนี้
แว่นแคว้นไม่สามารถขาดฮ่องเต้ได้แม้แต่วันเดียว เมื่อเซี่ยเจิง ถังเผยอี้และคนอื่นๆ พูดคุยกันเรื่องการแนะนำอวี๋เป่าเอ๋อร์ขึ้นครองราชย์ พวกเขาก็ประสบปัญหาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉีหมินชีวิตของเขายังแขวนอยู่บนเส้นด้าย
พระนัดดาผู้นี้ควรได้รับความตายแบบใด?
แม้ว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ยังเด็กและไม่มีความสัมพันธ์ฉันท์พ่อลูกกับฉีหมิน แต่ถังเผยอี้และคนอื่นๆ ก็ยังไม่เห็นด้วยกับวิธีการสังหารฉีหมินโดยตรงของเซี่ยเจิง โดยอ้างถึงธรรมชาติของพ่อลูก และกังวลว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์จะถูกยุยงโดยผู้อื่นในอนาคต และเป็นการทิ้งอันตรายแอบแฝงไว้
ฝานฉางอวี้ไม่กลัวสิ่งนี้และพูดตรงๆ “ข้าจะสังหารเขาเอง เด็กคนนั้นมีเหตุผลและรู้ว่าบิดาผู้ให้กำเนิดของเขาไม่ใช่คนดี พูดตรงๆ เขาจะแบกรับความแค้นไว้ในอนาคตด้วยซ้ำ เมื่อฉีหมินต้องการฆ่าเขา ข้าก็ช่วยเขาจากคมดาบ ข้าไม่กลัวว่าเด็กคนนั้นจะเกลียดข้า”
เซี่ยเจิงบีบข้อมือของนางอย่างใจเย็นและส่งสัญญาณให้นางหยุดโต้เถียง
“ข้าจะไปเอง” เขาพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงต่ำมาก ไม่ได้ขอคำแนะนำ แต่เพียงอธิบาย
ถังเผยอี้ต้องการเกลี้ยกล่อมนางอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นก็เสียงดังมาจากประตู “ท่านโหว และท่านแม่ทัพอยู่ข้างใน ท่านเข้าไปไม่ได้ขอรับ”
ทุกคนเงยหน้าขึ้นและเห็นผู้หญิงคนหนึ่งผลักประตูให้เปิดเข้าไป
ฝานฉางอวี้ตกใจ “เฉียนเฉียน ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่”
แม่ทัพและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ไม่คุ้นเคยกับอวี๋เฉียนเฉียน แต่ยังให้ความเคารพต่อว่าที่ไทเฮา
อวี๋เฉียนเฉียนมองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดว่า “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทำเพื่อประโยชน์ของตัวข้าและเป่าเอ๋อร์ ข้าเป็นหนี้เจ้าและท่านโหวมามากมายแล้ว หากเจ้าต้องการสังหารฉีหมินก็ให้ข้าไปเถอะ ไม่เพียงแต่เขาจะถูกกำจัดเท่านั้น แต่เรายังจะพบการสมรู้ร่วมคิดระหว่างตระกูลสุยและเว่ยเหยียนอีกด้วย สิ่งนี้เป็นประโยชน์และไม่เป็นอันตราย”
ไม่ว่าฝานฉางอวี้จะพยายามห้ามปรามนางมากแค่ไหน แต่คำพูดของอวี๋เฉียนเฉียนก็คอยแย้งนาง
ในท้ายที่สุด นางก็มองไปที่อวี๋เฉียนเฉียนแล้วพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไปกับเจ้า”
[1] เทศกาลล่าปา - เป็นวันหยุดตามประเพณีของจีนที่จัดขึ้นในวันที่ 8 ของเดือนล่า (หรือล่าเยฺว่ 臘月) คือเดือน 12 ตามปฏิทินจีน ถือเป็นการเริ่มต้นของช่วงเทศกาลตรุษจีน ในวันเทศกาลนี้มีประเพณีรับประทานโจ๊กล่าปา
[2] แจ่มแจ้งดั่งคันฉ่อง - 明镜高悬 ตัดสินคดีความอย่างยุติธรรม ตรงไปตรงมา ยึดกฎหมายอย่างเคร่งครัด