ตอนที่ 859 ความสงสัยของหยูเสิ่นชิง
“ฉันดีใจที่ปรมาจารย์จางออกแบบเทคนิควรยุทธให้เป็นพิเศษ แต่ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก!” หยู่เฟยเอ๋อส่ายหน้า
จางเซวียนขมวดคิ้วถาม “คุณเองก็เข้าใจดีว่าเทคนิคจากผมมีค่าแค่ไหนนี่ ใช่ไหม? ขอแค่คุณฝึกฝน ระดับวรยุทธของจิตวิญญาณของคุณจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอีกมาก!”
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่การพูดเกินจริง เพราะแม้จะเป็นศาสตร์แห่งจิตวิญญาณเทียบฟ้าฉบับเรียบง่าย แต่หัวใจของบทเพลงบรรเลงปีศาจ ศาสตร์แห่งนาฏศิลป์ และพันศิลปะการขัดเกลาจิตวิญญาณถูกหลอมรวมไว้ในนั้น ถ้าหยู่เฟยเอ๋อหมั่นศึกษาเล่าเรียน ระดับวรยุทธของจิตวิญญาณของเธอจะต้องก้าวกระโดด
ไม่ช้าไม่นานเธอก็คงจะเหนือกว่าฮ่องเต้หรือแม้แต่ชายวัยกลางคนเมื่อครู่นี้
“ก็เพราะฉันรู้ดีว่ามันมีค่าแค่ไหน ฉันถึงรับไว้ไม่ได้” หยู่เฟยเอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ทำไมไม่ให้ฉันซื้อจากคุณแทนล่ะ?”
หากเธอยอมรับเทคนิควรยุทธที่จางเซวียนมอบให้โดยไม่ให้สิ่งใดเป็นการตอบแทน นั่นก็มีค่าเท่ากับเธอยอมรับให้จางเซวียนเป็นกึ่งอาจารย์ ในสถาบันปรมาจารย์นั้นมีขนบธรรมเนียมเคร่งครัดมาก คำสั่งที่อาจารย์คนหนึ่งมีให้ลูกศิษย์เป็นเรื่องที่จะต้องเคารพ หากเธอกลายเป็นศิษย์ของจางเซวียน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอหวังไว้ก็จะเป็นแค่ความฝัน
แต่หากเธอซื้อจากจางเซวียน ก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่งไป
เห็นหยู่เฟยเอ๋อยืนกราน สุดท้ายจางเซวียนก็พยักหน้า “เอาอย่างนั้นก็ได้!”
เขายกนิ้วชี้ขึ้นมา แล้วเคาะที่หน้าผากของอีกฝ่าย
วิ้ง!
ร่างของหยู่เฟยเอ๋อกระตุก แล้วเทคนิควรยุทธฉบับสมบูรณ์ก็ซึมซาบเข้าสู่จิตใต้สำนึกของเธอ
“นี่มัน” เพียงแวบเดียว นัยน์ตาของเธอก็แทบปะทุออกจากเบ้า แถมยังตัวสั่นไม่หยุด
เทคนิควรยุทธที่เธอเพิ่งได้รับนั้นล้ำลึกมาก แข็งแกร่งกว่าที่เธอกำลังฝึกฝนอยู่หลายเท่า!
“มันมีค่ามากไป ฉันไม่คิดว่าฉันจะมีปัญญาซื้อมันหรอก คงต้องรายงานท่านพ่อเพื่อให้เขาชดใช้ให้คุณแทน” หยู่เฟยเอ๋อพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เธอเคยคิดว่าต่อให้เทคนิควรยุทธที่จางเซวียนถ่ายทอดให้จะน่าทึ่งสักแค่ไหน ก็คงไม่มีทางน่าทึ่งกว่าศาสตร์ลับที่สืบทอดกันมาในสายเลือดของเธอจากรุ่นสู่รุ่น แต่เพียงแค่มองแวบเดียว ก็รู้เลยว่า หากเปรียบเทียบกับเทคนิควรยุทธของจางเซวียน ศาสตร์ลับของตระกูลของเธอก็ไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวเลย ต่อให้เธอถ่ายทอดศาสตร์ลับของเธอให้เขา เขาคงไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ
นี่คือความแตกต่างอันยิ่งใหญ่
“ผมยังไงก็ได้” จางเซวียนโบกมือเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ใส่ใจ
การยกระดับวรยุทธของจิตวิญญาณของเขาจะเพิ่มโอกาสในการช่วยชีวิตเว่ยหรูเหยียน เขาจึงตัดสินใจซึมซับพลังจิตวิญญาณในห้องโถงลึกลับแห่งนั้นของพระราชวัง และยังรู้สึกผิดอยู่ จึงตัดสินใจที่จะชดใช้ให้ด้วยการถ่ายทอดเทคนิควรยุทธให้พวกเขา
ส่วนอีกฝ่ายจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร นั่นก็ไม่ใช่ธุระของเขาอีกต่อไป
ขณะที่ทั้งคู่กำลังพูดคุยเรื่องนี้ ใบหน้าของเสิ่นจวินก็เคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ ดูพร้อมจะปรี๊ดแตกได้ทุกขณะ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกับว่าจะมีผืนหญ้างอกขึ้นมาบนหัว
เพราะทั้งคู่พูดคุยกันผ่านโทรจิต เขาจึงไม่มีทางบอกได้เลยว่าคุยอะไรกันอยู่ แต่มีชั่วขณะหนึ่งที่จางเซวียนแตะหน้าผากของหยู่เฟยเอ๋ออย่างแผ่วเบา แล้วฝ่ายนั้นก็หน้าแดงก่ำด้วยความขัดเขิน
ทั้งคู่อี๋อ๋อกันออกหน้าออกตาต่อหน้าเขาได้อย่างไร ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน?
“บ้า บ้าที่สุด! หลิวฉวน พอพวกเรากลับไป ไปสืบเสาะภูมิหลังของหมอนั่นทันทีเลยนะ!” เสิ่นจวินพูดเสียงลอดไรฟันขณะที่มือบีบแก้วไวน์แน่น
เขาเพิ่งกลับมายังเมืองหลวงได้ไม่นาน จึงยังไม่รู้เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น และอีกอย่าง ชื่อเสียงเรียงนามของจางเซวียนก็ยังไม่ได้รับการแนะนำ จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะไม่รู้จัก
“ได้สิ” หลิวฉวนพยักหน้า “ในเมื่อเขาก็เป็นนักเรียนของสถาบันปรมาจารย์เหมือนกัน ก่อนหน้าที่ผมจะออกมา ท่านพ่อบอกว่าจะมีพิธีสถาปนาอาจารย์ใหญ่คนใหม่ของสถาบันปรมาจารย์ในอีก 3 วันข้างหน้า และบอกว่าจะพาผมไปดู เราสามารถใช้โอกาสนี้พาคนไปซ้อมเจ้าหมอนั่นเพื่อสั่งสอนบทเรียนได้เลย!”
“เยี่ยม! ตกลงตามนั้น ผมจะพาคนไปสองสามคนเหมือนกัน ขอสาบานว่าจะต้องซ้อมมันให้คลานหาฟันของตัวเองที่ร่วงกับพื้นให้ได้” เสิ่นจวินคำรามอย่างดุเดือด
…..
ทันทีที่ออกจากที่พัก ท่านอาไป๋ก็มุ่งหน้าไปยังห้องประชุมที่หยูเสิ่นชิงเคยอยู่
แต่เมื่อถึงห้องประชุม ขันทีคนหนึ่งก็เดินเข้ามารายงาน “ราชาที่ 7 วันนี้เป็นวันเกิดขององค์หญิงที่ 6, ฝ่าบาทจึงไปร่วมงานเลี้ยงที่ห้องโถงใหญ่”
“ได้ ผมจะตามไป”
ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว อาไป๋รีบเดินไปยังห้องโถงใหญ่ และสุดท้ายก็ตามฮ่องเต้ทัน
“พี่ชาย” อาไป๋รีบตะโกนเรียก
“มู่ไป๋ รีบร้อนขนาดนี้ มีอะไรหรือ?” หยูเสิ่นชิงขมวดคิ้ว
ชื่อเต็มของท่านอาไป๋คือหยู่มู่ไป๋ เขาเป็นราชาที่ 7 แห่งจักรวรรดิหงหย่วน ทั้งยังเป็นน้องชายโดยสายเลือดของหยูเสิ่นชิง
“เรื่องเป็นอย่างนี้ ผมเพิ่งไปที่ป้ายหินเพื่อจะทำความเข้าใจพวกมัน” รู้ดีว่าเรื่องนี้สำคัญมาก หยู่มู่ไป๋รีบอธิบายทุกสิ่งที่เขาได้พบมาโดยละเอียด
“คุณกำลังจะบอกว่าเห็นอะไรบางอย่างที่เหมือนกับจิตวิญญาณปรากฏขึ้นในวัง แล้วห้องขัดเกลาจิตวิญญาณก็ถูกทำลายอย่างนั้นหรือ แถมยังมีใครคนหนึ่งผ่านการทดสอบทั้ง 9 ด่านของพันมรรคาขัดเกลาจิตวิญญาณโดยใช้เวลาในแต่ละด่านเพียงสองอึดใจ?” หยูเสิ่นชิงแทบลมจับขณะที่ส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ
ในฐานะฮ่องเต้ของจักรวรรดิขึ้น 1 เขาได้ยินเรื่องใหญ่โตมามากมายชั่วชีวิต แต่เมื่อได้ยินคำยืนยันของอีกฝ่ายก็รู้สึกเหมือนจะครองสติไม่ไหว
ในฐานะหัวหน้าตระกูลหยู เขารู้ดีว่าพันมรรคาขัดเกลาจิตวิญญาณนั้นยากเย็นเพียงใด
ต่อให้ความสามารถระดับเขา หากต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันขนาดนั้น ก็ยังผ่านการทดสอบด่านที่ 8 ไปไม่ได้
แต่ใครคนหนึ่งผ่านการทดสอบได้ทั้ง 9 ด่านโดยใช้เวลาเพียงด่านละสองอึดใจ แถมยังพรวดพราดเข้าไปในห้องขัดเกลาจิตวิญญาณ และซึมซับเอาพลังจิตวิญญาณที่อยู่ในบริเวณนั้นไปจนหมด ทำให้ประติมากรรมโบร่ำโบราณพังเสียหาย
คนๆนั้นจะต้องทรงพลังแค่ไหนกัน?
“ใช่แล้ว!” หยู่มู่ไป๋พยักหน้าขณะมองหยูเสิ่นชิงอย่างกังวล “ฝ่าบาท เราควรเปิดใช้งานค่ายกลปกป้องวังหลวงเพื่อจับตัวหมอนั่นหรือไม่?”
ค่ายกลปกป้องวังหลวงมีอานุภาพในการยับยั้งได้แม้นักรบระดับเซียนขั้น 3 ต่อให้คู่ต่อสู้ที่พวกเขากำลังเผชิญหน้าอยู่เป็นสิ่งจับต้องไม่ได้ พวกเขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถจับตัวได้สำเร็จ
หยูเสิ่นชิงส่ายหน้า “ทำแบบนั้นไม่ดีหรอก หากเราเปิดใช้งานค่ายกลเมื่อไหร่ จะเกิดความสับสนอลหม่านขึ้นในวังทันที และในเมื่อเขาไหวตัวทันแล้ว ป่านนี้อาจจะหนีไปแล้วก็ได้”
หากไม่ใช่ว่าจักรวรรดิกำลังจะล่มสลาย ค่ายกลปกป้องวังหลวงจะไม่มีวันถูกเปิดใช้งาน เพราะนอกจากความอลหม่านวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในวังแล้ว ยังจะทำให้ไพร่ฟ้าประชาชนเกิดความไม่สบายใจด้วย ซึ่งตัวเขาในฐานะฮ่องเต้ก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ
อีกอย่าง ในตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่แน่ใจว่ากำลังเผชิญหน้ากับใคร หากเปิดใช้งานค่ายกลเพื่อจับตัวหมอนั่น เท่าที่พิจารณาจากความกว้างใหญ่ของพระราชวัง การจับตัวก็คงไม่ง่ายนัก แถมยังมีเบาะแสเพียงไม่กี่อย่าง
“แล้วเราควรทำอย่างไร?”
หยูเสิ่นชิงพูดหลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง “เพิ่มจำนวนกองกำลังลาดตระเวนในพระราชวัง และหากพบเจอผู้ต้องสงสัยคนไหน เราจะส่งผู้เชี่ยวชาญไปจัดการทันที!”
“ได้!” หยู่หมู่ไป๋พยักหน้า
“สำหรับตอนนี้ อย่าเพิ่งกระโตกกระตากไป หากคุณได้ข่าวอะไร รายงานผมโดยตรงทันที เท่านี้ก่อนละกันนะ ผมต้องไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเฟยเอ๋อ” หยูเสิ่นชิงโบกมือ
เขาเองก็ไม่พอใจที่ใครคนหนึ่งบุกพรวดพราดเข้าไปในห้องขัดเกลาจิตวิญญาณและทำลาย ประติมากรรมโบร่ำโบราณของบรรพบุรุษ แต่ในฐานะฮ่องเต้ของจักรวรรดิ ก็ไม่อาจปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลได้
หลังจากสั่งการแล้ว ฮ่องเต้ก็ออกเดินไปยังห้องโถงใหญ่ แต่ในตอนนั้นเองก็เห็นขันทีเก่าแก่ประจำตัวกำลังขมวดคิ้ว
“คิดอะไรอยู่ก็พูดออกมา!” หยูเสิ่นชิงพูด
ขันทีเก่าแก่ผู้นี้อยู่เคียงข้างเขามานานหลายปี นอกจากเป็นนักรบระดับเซียนตัวท็อปแล้ว ยังมีสติปัญญาปราดเปรื่องเฉียบแหลม ทำให้เขาเข้าใจอะไรๆได้ดี
“ฝ่าบาท ไม่ว่าปรมาจารย์จางจะไปที่ไหน ความวุ่นวายอลหม่านจะต้องเกิดขึ้นที่นั่น ขนาดคฤหาสน์ของเขายังไม่ได้รับการละเว้น คืนนี้เขาอยู่ในพระราชวังของเรา เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะมีอะไรบางอย่างเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น?” ขันทีตั้งคำถาม
ออกจะมีบางสิ่งแปลกประหลาดเกี่ยวกับจางเซวียน
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ความวอดวายและความโชคร้ายจะติดตามไปเหมือนเงาตามตัว หลังจากที่รู้ว่าปรมาจารย์จางจะมาร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ พวกเขาจึงได้เชิญผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลมาหลายคน เพื่อป้องกันอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้น
ใครจะพูดได้เต็มปากว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ?
ดูอย่างเรื่องนี้ แม้ห้องโถงใหญ่จะยังอยู่ในสภาพดี แต่ห้องขัดเกลาจิตวิญญาณกลับถูกทำลาย แปลว่าจางเซวียนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือเปล่า?
“เขารึ?” หยูเสิ่นชิงขมวดคิ้ว
คำพูดของขันทีนั้นไม่มีหลักฐานรองรับและดูน่าหัวเราะ แต่เมื่อประกอบกับข่าวลือมากมายเกี่ยวกับจางเซวียนที่พวกเขาได้ฟังมาก่อนหน้านี้ สมมติฐานนี้ก็ดูจะไม่ไร้สาระจนเกินไป
ความวุ่นวายปั่นป่วนที่หมอนั่นสร้างขึ้นตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ทำให้แม้แต่ตัวเขายังต้องขมวดคิ้ว
หากจะมีใครสักคนที่สามารถปฏิบัติการตามที่หยู่มู่ไป๋อธิบายมาได้สำเร็จ หมอนี่ก็เป็นผู้ต้องสงสัย ตัวเอ้!
“แต่เขาเพิ่งมาถึงเมื่อ 1 ชั่วโมงครึ่งก่อนไม่ใช่หรือ และยังไม่ได้ลุกจากที่นั่งเลย ใช่ไหม?” หยูเสิ่นชิงถาม
“ใช่แล้วฝ่าบาท แต่เขานั่งนิ่งราวกับเข้าภวังค์อยู่กับที่มานานกว่า 1 ชั่วโมงแล้วนะ” ขันทีตอบ
“เขานั่งนิ่งอยู่กับที่ราวกับเข้าภวังค์?”
“ใช่แล้วฝ่าบาท ถ้าสิ่งที่ราชาที่ 7 พูดเป็นเรื่องจริง และผู้บุกรุกเป็นจิตวิญญาณล่ะก็ เป็นไปได้หรือไม่ว่าจางเซวียนถอดจิตของเขาออกไปเมื่อชั่วโมงก่อน ทำให้เขาอยู่ในสภาพเหมือนเข้าภวังค์” ขันทีพูดอย่างลังเล
“เขาถอดจิต คุณกำลังสงสัยว่าเขาเป็นผู้พยากรณ์จิตวิญญาณหรือ?” หยูเสิ่นชิงมีสีหน้าไม่สู้ดีขึ้นมาทันที
“ฝ่าบาท นี่เป็นแค่การคาดเดาของผมเท่านั้น” ขันทีตอบพร้อมกับก้มคำนับ
“เหล่าผู้พยากรณ์จิตวิญญาณน่าจะถูกสภาปรมาจารย์กำจัดจนสิ้นซากไปนานแล้ว โทษฐานที่ไป เข้าข้างเผ่าพันธุ์ปีศาจจากโลกอื่น ดังนั้นมรดกตกทอดของพวกเขาก็น่าจะสูญหายไปจากโลกนี้จนหมดสิ้น ในฐานะปรมาจารย์ จางเซวียนควรจะรู้ดีเกินกว่าจะเข้าไปแตะอาชีพแบบนั้น” หยูเสิ่นชิงพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ฝ่าบาท อันที่จริงเราสามารถค้นหาข้อเท็จจริงได้ด้วยการทดสอบแบบง่ายๆ” ขันทีพูด
“อือ” หยูเสิ่นชิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินวางมาดเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ก็เห็นลูกสาวซึ่งแต่งตัวงดงามกำลังยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มคนหนึ่ง และกำลังค้อมหลังเสิร์ฟไวน์ให้เขา
ฮ่องเต้หน้าตึงขึ้นมาทันที
เจ้าคนหยิ่งผยองคนไหนกันที่ทำให้ลูกสาวผู้สูงส่งของเขาต้องเสิร์ฟไวน์ให้
“ฝ่าบาท เขาคือจางเซวียน, ปรมาจารย์จาง!” ขันทีรีบรายงาน
“เขาคือจางเซวียน?” หยูเสิ่นชิงพึมพำขณะจ้องมองจางเซวียนด้วยสายตาหวาดระแวง
เขาเองมีอคติกับจางเซวียนอยู่แล้วหลังจากได้ยินเรื่องราวทุกอย่างที่หมอนั่นทำกับลูกสาวของเขา ยิ่งเมื่อเห็นกับตา ก็โมโหเกิดขึ้นมาทันที
“เฟยเอ๋อ ทำอะไรอยู่น่ะ?”
หยูเสิ่นชิงรีบก้าวเข้าไปจ้องหน้าลูกสาว “ในฐานะองค์หญิง มันเรื่องอะไรถึงต้องไปนอบน้อมเสิร์ฟไวน์ให้คนอื่น?”
เรื่องจริงที่ว่าหมอนั่นเอาตัวเธอไปเป็นคนรับใช้ก็เป็นการดูถูกเหยียดหยามกันมากแล้ว ยังจะทำแบบนี้อีกหรือ?
จางเซวียนเป็นแค่ปรมาจารย์ระดับ 4 ดาว! อาจจะมีความสามารถพิเศษ แต่ยังห่างไกลนักกับการมีคุณสมบัติเพียงพอที่องค์หญิงจะต้องเสิร์ฟไว้ให้
“ท่านพ่อมาแล้ว!” เมื่อเห็นหยูเสิ่นชิง หยู่เฟยเอ๋อรีบโค้งคำนับ
“เสิ่นจวิน (หลิวฉวน ชิงย่วน) คารวะฝ่าบาท!”
คนอื่นๆในห้องต่างก็ลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับ
จางเซวียนทำตามคนอื่นๆ หลังจากชำเลืองมองชายวัยกลางคนผู้ทรงอำนาจที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็ประสานมือและโค้งคำนับ
เขาอาจประสบความสำเร็จในการเป็นอาจารย์ใหญ่ของสถาบันปรมาจารย์ ซึ่งมีสถานภาพสูงส่งกว่าอีกฝ่าย แต่ด้วยเหตุการณ์เฉพาะหน้า ทำให้อาจดูไม่ดีนักหากเขาเปิดเผยตัวตนของตัวเองออกไปก่อนพิธีสถาปนา ตอนนี้การทำตามขนบธรรมเนียมจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด
“คุณคือจางเซวียน?” หยูเสิ่นชิงถามด้วยแววตาคมปลาบ
“ใช่แล้ว ผมเอง” จางเซวียนพยักหน้ารับ
หยูเสิ่นชิงประเมินจางเซวียนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปนั่งที่บัลลังก์ของห้องโถงใหญ่
ถึงเขาจะอยากทดสอบหมอนี่ใจจะขาดว่าเป็นผู้พยากรณ์จิตวิญญาณหรือไม่ แต่ในฐานะฮ่องเต้ของจักรวรรดิ ก็ไม่อาจทำอะไรออกนอกหน้าได้
นอกจากจะโดนตำหนิติเตียนแล้ว หากข้อสันนิษฐานของเขาเกิดผิดพลาดขึ้นมา เขาคงไม่มีหน้าจะไปรายงานเรื่องนี้กับสภาปรมาจารย์
แถมยังจะทำให้ลูกสาวไม่พอใจด้วย
“ก่อนอื่น ผมต้องขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานวันเกิดลูกสาวของผม!” หลังจากนั่งลงแล้ว หยูเสิ่นชิงมองไปรอบๆและหัวเราะหึๆ ท่วงท่าของเขาเป็นไปอย่างสบายๆ แต่บ่งบอกถึงอำนาจที่มีแต่ฮ่องเต้เท่านั้นถึงจะมี
“ในเมื่อวันนี้เป็นโอกาสดี เราจะอยู่กันโดยไม่มีเสียงดนตรีได้อย่างไร? หลัวฟู่ เรียกนักดนตรีไป๋มาบรรเลงบทเพลงให้พวกเราฟังหน่อย!”
“ขอรับ!” เพราะเข้าใจเจตนาที่อยู่เบื้องหลังคำสั่งของหยูเสิ่นชิง ขันทีผู้นั้นพยักหน้าและออกไปจากห้อง
“นักดนตรีไป๋? หรือว่ามือบรรเลงบทเพลงปีศาจระดับ 6 ดาวผู้โด่งดังคนนั้นเป็นแขกของวังด้วย? เป็นเกียรติอย่างมากที่จะได้ฟังการบรรเลงของเธอ!”
เมื่อรู้ว่านักดนตรีไป๋จะมาบรรเลงบทเพลงให้ฟัง ทุกคนก็ตาโตด้วยความตื่นเต้น
