บทที่ 334 ปฏิบัติการช่วยเหลือ
ข้อความเสียงที่ดังขึ้นยามดึกดื่นทำให้หวังเป่าเล่อตื่นตะลึงไป เขาหยุดหายใจไปชั่ววินาทีก่อนจะคว้าแหวนสื่อสารขึ้นมาพูดตอบอย่างรวดเร็ว ดวงตาของชายหนุ่ม เต็มไปด้วยความกังวล
“หลินเทียนหาว เจ้าอยู่ที่ไหน!”
แต่ไม่ว่าเขาจะส่งข้อความกลับไปเท่าใดก็ดูเหมือนว่าหลินเทียนหาวจะหายวับ ไปอีกครั้ง เสียงที่ดังกลับมามีเพียงสัญญาณขาดๆ ไม่ต่างจากการที่เขาทิ้งหินลงไปในทะเลลึก ชายหนุ่มลองอีกสองสามครั้งก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจึงลุกยืนขึ้นด้วย ความตั้งมั่นที่ฉายผ่านแววตา
หลินเทียนหาวต้องไปปฏิบัติภารกิจแทนหวังเป่าเล่อ แม้ว่าการหายไปของ หลินเทียนหาวจะไม่ได้เกี่ยวกับชายหนุ่ม แต่เขาก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เขาไม่ลังเลใจ รีบหาหมายเลขติดต่อของเจ้านครอาณานิคมดาวอังคารเพื่อติดต่อไปหานาง
หลังจากได้ขึ้นเป็นเจ้าสำนักศึกษาเต๋าหมอกขุนเขา ในฐานะขุนนางระดับสี่ชั้นรองและเป็นส่วนหนึ่งของการจัดการส่วนกลางของฝ่ายบริหารดาวอังคาร ทำให้เขา มีหมายเลขติดต่อของผู้คนระดับสูงในฝ่ายบริหารดาวอังคาร เช่น เจ้านครและ รองเจ้านคร
หากเป็นเรื่องอื่น หวังเป่าเล่อคงไม่กล้าส่งข้อความไปโดยตรง อีกทั้งยังเป็น ตอนกลางดึกด้วย ยิ่งไม่เหมาะที่จะไปรบกวนช่วงเวลาพักผ่อนของเจ้านคร
แต่ตอนนี้ชายหนุ่มไม่สนใจมารยาทเหล่านั้นแม้แต่นิด ทันทีที่ต่อสายติด หวังเป่าเล่อก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไร
“ท่านเจ้านคร ข้าหวังเป่าเล่อ ข้าเพิ่งจะได้รับข้อความจากหลินเทียนหาว รองเจ้าสำนักของข้า…”
ทันทีที่ได้ยินหวังเป่าเล่อพูด น้ำเสียงเคร่งขรึมของเจ้านครดาวอังคารก็ดังขึ้น
“หลินเทียนหาวประจำกลุ่มปฏิบัติการที่หกหรือ”
“ใช่ขอรับ เขาเพิ่งส่งข้อความมาขอความช่วยเหลือ แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีข้อความอะไร…”
“นำแหวนสื่อสารของเจ้าไปที่ฐานทัพ!” เจ้านครดาวอังคารเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะตัดสายไป
หวังเป่าเล่อสัมผัสได้ว่าเจ้านครจริงจังกับเรื่องนี้มาก เขาไม่รีรอ รีบพุ่งออกจากที่พำนักก่อนจะนำเรือบินออกมา เจ้าลารู้ดีว่าชายหนุ่มกำลังทำอะไรอยู่จึงขึ้นเรือบินตามไป
หวังเป่าเล่อไม่มีเวลามาสนใจเจ้าลา เขาเร่งเครื่องยนต์ เรือบินทะยานขึ้นด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดัง พวกเขาพุ่งออกไปสู่ฟากฟ้ายามราตรี มุ่งหน้าไปยัง เขตสามสิบหกอย่างรวดเร็วราวกับเป็นเส้นสายรุ้ง
หากเป็นยามปกติ การเดินทางจากเขตสิบสองไปเขตสามสิบหกนั้นต้องใช้เวลาพักใหญ่ แต่หวังเป่าเล่อขับเรือบินด้วยความเร็วเต็มพิกัด พุ่งทะยานไปในราตรีราวกับดาวตก สิบห้านาทีต่อมา เขาก็มาถึงฐานทัพในเขตสามสิบหก
มีคนมารอรับชายหนุ่มพร้อมกับนำทางไปศูนย์ควบคุม เมื่อหวังเป่าเล่อเข้าไปในศูนย์ควบคุมก็พบผู้คนนับร้อยกำลังทำงานขะมักเขม้นอยู่ด้านหน้าหน้าจอวิญญาณขนาดใหญ่
บนหน้าจอวิญญาณมีภาพดาวอังคารฉายอยู่ สถานที่นับร้อยแห่งบนดาวเรืองแสงสุกสว่าง ห้าผู้ทรงอำนาจสูงสุดประจำกองทัพบนดาวอังคารเช่นเฉินเฟิ่ง รวมถึง รองเจ้านคร เจ้านคร และหลี่หว่านเอ๋อร์แห่งกองวินัยอาณานิคมต่างอยู่กันพร้อมหน้า ทุกคนหันมามองหวังเป่าเล่อเป็นตาเดียวเมื่อชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้อง
หากเป็นเวลาอื่น หวังเป่าเล่อคงจะใช้โอกาสที่ทุกคนมองมาแสดงความล้ำเลิศของตนให้เป็นที่ประจักษ์สักเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์มาทำอะไรเช่นนั้น เขารีบเดินตรงไปหยุดอยู่หน้าเจ้านครที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มบุคคลทรงอำนาจพร้อมกับรีบหยิบแหวนสื่อสารออกมา
ระหว่างทาง ชายหนุ่มคาดเดาว่าเจ้านครคงมีวิธีการพิเศษในการระบุตำแหน่งของหลินเทียนหาวโดยใช้ข้อความช่วยเหลือที่เขาได้รับ
และก็เป็นดังที่คาด เจ้านครดาวอังคารไม่ได้พูดอะไร นางคว้าแหวนสื่อสารไป นัยน์ตาของนางฉายแสงวาบ ทันใดนั้นพลังปราณขั้นกำเนิดแก่นในก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของนาง วงแหวนปราณที่ครอบคลุมดวงดาวแห่งนี้เริ่มหมุนวง ลำแสงมากมายปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ก่อนจะเคลื่อนไปรวมตัวกันเหนือแหวนสื่อสารที่อยู่บนมือขวาของเจ้านคร!
แหวนสื่อสารลอยขึ้นสู่อากาศ ลำแสงเฉียบบางดังเส้นด้ายมากมายพุ่งทะลุ ตัวแหวนราวกับพยายามจะเข้าไปตรวจสอบภายในแหวน…
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไปเพียงสิบห้านาที ท่ามกลางสายตาเป็นกังวลของหวังเป่าเล่อและคนอื่นๆ ในห้อง แสงในตาของเจ้านครก็ลุกโชน แสงจ้าพวยพุ่งออกมาจากแหวนสื่อสาร ลอยค้างอยู่ในอากาศ ก่อนจะพุ่งไปยังหน้าจอวิญญาณ จุดแสงหลายร้อยจุดบนภาพดาวอังคารพลันหายไปในทันที
หลังจากจุดแสงทั้งหมดหายไป จุดเรืองแสงสีแดงก็ปรากฏขึ้นแทนที่บนพื้นที่ ไร้สิ่งมีชีวิตห่างไกลออกไปจากนครดาวอังคาร ทั้งแผนที่ของดาวอังคารนั้นมีจุดสีแดงส่องสว่างอยู่เพียงแค่จุดเดียว!
“ข้อความเสียงถูกส่งมาจากจุดนี้ ไม่ได้ส่งมาจากบนพื้นดินแต่เป็นใต้ดิน!” เจ้านครพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทุกคนรวมถึงหวังเป่าเล่อต่างจ้องไปยังจุดสีแดง บางคนผงะไปทันทีที่รู้ว่าตำแหน่งนั้นคือที่ใด
“พื้นที่แห่งนี้…เป็นพื้นที่บริเวณใกล้เคียงกับอาวุธเทพ…” เหล่าคนที่ผงะไปเมื่อครู่ต่างหันมองกันและกัน ความบังเอิญครั้งนี้ทำให้พวกเขาตื่นตระหนก
หวังเป่าเล่อตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจำได้ว่าระหว่างการคัดเลือกพันธุ์กล้าของสหพันธรัฐ มีข่าวว่ากงเต๋าได้ค้นพบจุดที่คาดว่ามีอาวุธเทพแอบซ่อนอยู่บน ดาวอังคาร
อาวุธเทพ… หวังเป่าเล่อเงยหน้าขึ้นพลันจ้องตรงไปยังหน้าจอวิญญาณ
“เราต้องออกปฏิบัติการในทันที…” เจ้านครจ้องไปยังจุดสีแดงบนแผนที่อย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ต้นไม้ยักษ์ผู้เป็นรองเจ้านครก็มี สีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน เขาหันไปทางเจ้านครพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงทุ้ม
“ท่านเจ้านคร ตั้งแต่มายังดาวอังคาร ข้ายังไม่มีโอกาสได้พิสูจน์ตัวเองเลย โปรดอนุญาตให้ข้าไปปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ ข้าอยากตรวจสอบว่าอะไรกันแน่ที่เป็น ต้นตอของเหตุการณ์ทั้งหมดนี่!”
เมื่อต้นไม้ยักษ์พูดจบ ทุกคนต่างจับจ้องไปทางเจ้านคร เจ้านครครุ่นคิดอยู่ในใจ หน้าที่ของนางคือคอยปกป้องนครอาณานิคมดาวอังคาร การจะออกจากตัวนครไป คงต้องเก็บไว้เป็นทางเลือกสุดท้าย ดังนั้นการส่งรองเจ้านครไปนำภารกิจครั้งนี้จึงเป็นทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด อีกทั้งเขายังอยู่ในขั้นกำเนิดแก่นในชั้นสมบูรณ์เหมือน เช่นนาง
หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพักนางก็พยักหน้าให้การอนุมัติ จากนั้นก็แต่งตั้ง กลุ่มช่วยเหลือขึ้น ต้นไม้ยักษ์เป็นผู้นำกลุ่ม เสริมทัพด้วยผู้ฝึกตนขั้นกำเนิดแก่นใน อีกสามคน เฉินเฟิ่งเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
นอกจากนี้ยังมีผู้ฝึกตนขั้นรากฐานตั้งมั่นอีกจำนวนหนึ่งร่วมกลุ่มไปด้วย ทำให้มีจำนวนสมาชิกในกลุ่มมากกว่าห้าสิบคน
หวังเป่าเล่อกังวลว่าต้นไม้ยักษ์จะยังแค้นเคืองตนอยู่ แต่หลังจากครุ่นคิดสักพักเขาก็ขอร่วมกลุ่มไปด้วย เจ้านครไตร่ตรองคำขอของเขาอยู่ครู่หนึ่งก็ให้การอนุญาต นางมองรองเจ้านครด้วยแววตาลุ่มลึกก่อนจะเตรียมการส่งกลุ่มช่วยเหลือออกไปปฏิบัติการ
“สหายต้นไม้เต๋า ข้าหวังว่าจะไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้นในภารกิจครั้งนี้ มิเช่นนั้นทางสหพันธรัฐคงจะเข้ามาตรวจสอบโดยตรง เพราะ…ตำแหน่งในการปฏิบัติภารกิจนั้น…ไม่ได้ไกลจากตำแหน่งที่คาดว่าอาจจะมีอาวุธเทพอยู่”
ต้นไม้ยักษ์ก้มหัวน้อมรับคำ ในใจแอบรู้สึกตื่นตระหนก คนอื่นๆ อาจจะไม่ทราบว่า นางตั้งใจจะสื่ออะไร แต่รองเจ้านครเคยปะทะกับผู้นำสหพันธรัฐมาก่อน ด้วยความหลักแหลมของเขาทำให้ทราบได้ทันทีว่าเจ้านครตั้งใจจะกล่าวเตือนเรื่องอะไร
ข้าไม่มีปัญหากับคนอื่นๆ คนที่ข้าแค้นเคืองคือหวังเป่าเล่อเพียงผู้เดียว นางตั้งใจเตือนไม่ให้ข้าลองดีอย่างนั้นหรือ
นางประเมินข้าต่ำไปแล้ว… ต้นไม้ยักษ์ผุดยิ้มขึ้น นัยน์ตาฉายแสงวาบ เขาคงไม่ทำร้ายหวังเป่าเล่อในตอนนี้ ตอนที่มีผู้คนมากมายคอยจับจ้องสิ่งที่พวกเขาทำ จะให้ลงมือจริงๆ ก็คงจะโง่เง่าสิ้นดี
เป้าหมายของเขาคือปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จเพื่อที่จะได้สร้างชื่อเสียงและภาพลักษณ์ที่ดีบนดาวอังคาร ต้นไม้ยักษ์ตั้งใจจะใช้โอกาสนี้สร้างความเชื่อมั่นต่อทางสหพันธรัฐ
ความจริงแล้ว…ตั้งแต่เข้าร่วมสหพันธรัฐมา เขาก็ตระหนักว่าระบบการเมืองในสหพันธรัฐนั้น…ไม่ได้เรียบง่ายดังที่เห็น หากแต่ซับซ้อนยิ่งนัก!
ทันใดนั้นต้นไม้ยักษ์ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาไปได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าระเบิดต้านทานวิญญาณมา เขาตื่นตะลึงไปเมื่อได้ยินเรื่องนั้น ขณะเดียวกันก็ทำให้สนใจในความลับที่สหพันธรัฐเก็บซ่อนไว้มากยิ่งขึ้นไปอีก
ทางกองทัพจะหาผู้มีความสามารถเพื่อส่งไปยังสถานที่ลึกลับซึ่งไม่มีใครรู้เป็นประจำทุกปี…
ไหนจะแผนยึดครองอาณานิคมบนกระบี่สำริดเขียวโบราณอีก…
แล้วก็…จริงหรือที่ไม่มีผู้ฝึกตนขั้นจุติวิญญาณสักคนในสหพันธรัฐ ตอนแรกข้าก็คิดอย่างนั้น แต่ตอนนี้…ข้าก็ชักไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน ต้นไม้ยักษ์ตาเป็นประกาย หยุดความคิดไว้เพียงเท่านี้ เขารู้ดีว่าเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้คือพิสูจน์ตัวเองให้ คนอื่นเห็น
เจ้านครและคนอื่นๆ ตามไปส่งพวกเขาขึ้นเรือบินลำใหญ่ที่ค่อยๆ ทะยานขึ้นไปบนฟากฟ้าของดาวอังคาร บนเรือบินมีต้นไม้ยักษ์ กลุ่มผู้ฝึกตนขั้นกำเนิดแก่นใน พร้อมด้วยเหล่าผู้ฝึกตนขั้นรากฐานตั้งมั่น…และหวังเป่าเล่อ!
เจ้าลาตามหวังเป่าเล่อขึ้นมาด้วยเช่นกัน มันสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดรวมถึงพลังล้นเหลือจากต้นไม้ยักษ์และเหล่าผู้ฝึกตนขั้นกำเนิดแก่นใน มันนอนหมอบเงียบๆ อยู่ข้างหวังเป่าเล่อ ทำตัวเชื่องไม่สร้างปัญหาให้ผู้อื่น
หวังเป่าเล่อไม่ประมาท ก่อนที่เรือบินจะออกตัว ชายหนุ่มได้ส่งข้อความเสียงไปรายงานประมุขสำนักศึกษาเต๋าศักดิ์สิทธิ์ถึงสถานที่ที่เขากำลังจะมุ่งหน้าไปปฏิบัติภารกิจต่อหน้าต้นไม้ยักษ์
ชายหนุ่มโล่งใจขึ้นเมื่อได้ส่งข้อความไป เขาทอดสายตามองไปยังพื้นที่ซึ่งปกคลุมไปด้วยหิมะและผืนน้ำแข็งก่อนจะรำพึงขึ้นในใจ
หลินเทียนหาว รอข้าก่อนนะ!