บทที่ 49
ฝานฉางอวี้มุ่งความสนใจไปที่คนที่นางจับอยู่ คนๆ นี้ฉลาดเจ้าเล่ห์มาก เขาจงใจพูดคุยกับนางระหว่างทางมาที่นี่เพื่อพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของนาง
ต่อมาฝานฉางอวี้เริ่มระมัดระวัง นางเพิกเฉยต่อสิ่งที่ชายคนนั้นพูด ดังนั้นนางจึงสร้างแผลเล็กๆ บนร่างกายของเขาเพื่อเป็นการเตือน
ตอนนี้พวกเขามาถึงกำแพงเมืองแล้ว ฝานฉางอวี้เพียงเหลือบมองสถานการณ์ปัจจุบันและไม่รู้ชั่วขณะหนึ่ง ว่าคนที่สวมใส่หน้ากากผีสีเขียวคือเซี่ยเจิง
เมื่อเจ้าหน้าที่หวังเห็นพวกเขามัดคนจำนวนมากเหมือนกำลังทำเกี๊ยวข้าว เขาก็สับสนเล็กน้อยจึงถามนายอำเภอว่า “ใต้เท้า นี่คือ……”
เมื่อนายอำเภอเห็นผู้ต่อต้านด้านล่างที่เกลียดชังเขา เขาก็กลัวเล็กน้อย แต่เขาคิดว่าตนสามารถรักษาอำเภอชิงผิงไว้ได้ และมีคนที่สามารถปล่อยให้ผู้คนระบายความเกลียดชังของพวกเขาได้ เมื่อถึงเวลาทุกอย่างจะสงบลง เขาจะได้รับความดีความชอบและไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง และไขมันในร่างกายของเขาก็ไม่สั่นไหวอีกต่อไป
เขาเกิดกลอุบายขึ้นมา “แม่ทัพจี้โจวมีหน้าที่ควบคุมดูแลการรวบรวบเสบียงอาหาร ตอนนี้ประชาชนกำลังเดือดร้อน ข้าต้องการอธิบายให้ทุกท่านได้ฟัง นี่คือสาเหตุของบรรดาคนที่ก่อเหตุการณ์ความรุนแรง ข้าได้สั่งทหารจับตัวพวกเขาไว้แล้ว”
เมื่อเขาพูดจบ เขาก็เหลือบมองที่ฝานฉางอวี้เพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่ริเริ่มเปิดเผยว่าเขาเองคือผู้ที่ถูกคุมขัง และสีหน้าของเขาก็มั่นใจมากขึ้น
บ่าวรับใช้ในจวนนายอำเภอมีการแสดงออกที่แตกต่างกัน แต่พวกเขาเคยชินกับนายอำเภอแล้ว หากนายอำเภอบอกว่าขาวจะเป็นดำได้อย่างไร แล้วพวกเขาจะสร้างปัญหาในเวลานี้ได้อย่างไร?
ใบหน้าของฝานฉางอวี้ไม่ได้ดูแปลกใจเลย เมื่อนายอำเภอเห็นนาง เขาคิดว่านางเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์ที่ไม่ต่อสู้แย่งชิงและตระหนักถึงเหตุการณ์ปัจจุบันได้เป็นอย่างดี
สำหรับเจ้าหน้าที่หวังที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็เห็นฝานฉางอวี้เป็นฉากหลัง
และความสนใจทั้งหมดของเขาตกอยู่ที่ผู้พิพากษาประจำเทศมณฑล แม้ว่าในใจของเขายังคงลังเลอยู่บ้าง แต่ข้อเท็จจริงก็อยู่ต่อหน้าเขา เขายกย่องว่า “ใต้เท้ามีความชอบธรรมอย่างยิ่ง”
นายอำเภอคิดในใจว่าเจ้าหน้าที่หวังนำคนของเขาไปเฝ้าประตูเมือง และแม่ทัพที่เป็นผู้นำก็ถูกคนของเขาจับตัวได้เช่นกัน เมื่อเรื่องคลี่คลาย เมืองจี้โจวย่อมจะให้รางวัลตามผลงานของเขา ถ้าเขาต้องการได้รับผลงานไปด้วยเขาก็ต้องกล่าวสนับสนุนจากนั้นจึงพูดทันทีว่า “ที่กลุ่มชาวนายังไม่สามารถเข้าเมืองได้ ต้องขอบคุณเจ้าหน้าที่หวังที่พาคนของเจ้าไปเฝ้าระวังล่วงหน้าที่นี่ เพื่อให้เจ้าหน้าที่ทหารจากจี้โจวคลายความระมัดระวังลง ข้าจึงต้องแสร้งปลดเจ้าหน้าที่หวังและคนอื่นๆ เจ้าหน้าที่หวังไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ”
เจ้าหน้าที่หวังรู้สึกผิดและรีบพูด “ข้าน้อยละอายใจนัก……”
เขากำลังจะบอกว่าเป็นความคิดของฝานฉางอวี้ แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาเห็นฝานฉางอวี้กำลังขยิบตาให้เขา
ฝานฉางอวี้หวังเป็นอย่างยิ่งว่านายอำเภอจะรับความดีความชอบทั้งหมดไป
นางไม่ใช่คนโง่ คนที่นางมัดไว้เป็นเจ้าหน้าที่จากเมืองจี้โจว หากเขาตาย แม่ทัพจอมไร้สาระที่ชื่อเว่ยซวนที่อยู่เบื้องบนของเขาจะต้องเกลียดนางอย่างแน่นอนเมื่อเขาได้ยินชื่อของนาง
นางเป็นสตรีตัวเล็กๆ ที่ถูกผลักดันให้อยู่แนวหน้า อย่างมากนางก็ได้รับรางวัลเป็นทองคำหรือเงินและกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งอำเภอชิงผิง แต่ราคาที่ต้องจ่ายกลับถูกเจ้าหน้าที่ที่ใหญ่กว่านายอำเภอเกลียดชัง เขาสามารถฆ่านางได้เพียงนิ้วเดียว หากเขาสามารถบดขยี้นางจนตายได้ รางวัลที่ได้รับก็เป็นเพียงดอกไม้แห่งชีวิตหรือไม่นั้นเป็นอีกคำถามหนึ่ง!
นอกจากนี้หากชายที่อยู่ในมือถูกผลักออกไปเพื่อให้ผู้คนระบายความเกลียดชังแต่สุดท้ายเขารอดไปได้ เขาจะจดจำไว้ว่าจะต้องแก้แค้นนางอย่างแน่นอน แม้ว่านางจะเคยบอกเป็นนัยอย่างไร้ความกรุณามาก่อนว่านางทำงานให้กับนายอำเภอ แต่ท่าทางที่ขี้กลัวและขี้ขลาดของนายอำเภอนั้นดูไม่เหมือนคนที่วางแผนทั้งหมดนี้
ตอนนี้นายอำเภอโลภที่จะได้รับความดีความชอบ นางจึงประสบความสำเร็จในการขจัดความเกลียดชังและความแค้นออกไป และนางก็รู้สึกมีความสุขในใจ
เจ้าหน้าที่หวังรู้สึกสับสน เมื่อฝานฉางอวี้ส่งสัญญาณให้เขาไม่พูด ประโยคครึ่งหลังของเขาจึงติดอยู่ในลำคอ
ในเวลานี้เมื่อผู้คนที่อยู่ด้านล่างกำแพงเมืองเห็นนายอำเภอปรากฏตัว ผู้คนนับไม่ถ้วนไม่พอใจและตะโกนสบถด่าทันที “เจ้าหน้าที่สุนัข! เจ้าจะชดเชยชีวิตนับสิบในหมู่บ้านหม่าได้อย่างไร เจ้าจะชดใช้ด้วยชีวิตของเจ้าหรือไม่”
นายอำเภอไม่เคยได้ยินคำพูดหยาบคายเช่นนี้มาก่อนในชีวิตของเขา ในตอนนี้สิ่งที่เขาคิดคือเขาจะขึ้นสู่จุดสูงสุดได้อย่างไรหลังจากได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงตะโกน และหนวดเคราของเขาก็กระดิกอยู่ตรงมุมปาก และตัวสั่นด้วยความโกรธ “บังอาจ กล้าดีอย่างไรมาดูหมิ่นขุนนางในราชสำนัก!”
เจ้าหน้าที่หวังและเซี่ยเจิงทำงานอย่างหนักเพื่อทำให้จิตใจของผู้คนสงบลง แต่เนื่องจากคำพูดของนายอำเภอ สถานการณ์จึงระเบิดอีกครั้ง
ผู้ที่ยั่วยุในฝูงชนใช้โอกาสปลุกปั่นปัญหาอีก “พวกเจ้าทุกคนก็เห็นแล้ว เจ้าหน้าที่สุนัขตัวนี้ยังไม่ถือว่าเราเป็นมนุษย์เลย เขาไม่ต้องการให้คำอธิบายแก่เราทั้งนั้น!”
“ถ้าเราถูกพวกนั้นหลอกให้กลับไปจริงๆ พรุ่งนี้คนที่มาหาเราหน้าประตูบ้านคงเป็นขุนนางที่ถือไม้มาเพื่อทุบตีคนให้ตาย!”
“สังหารนายอำเภอและเรียกร้องความยุติธรรม!”
ชาวนาที่อยู่ด้านล่างประตูเมืองเต็มไปด้วยความโกรธอีกครั้ง โดยถือเครื่องมือการเกษตรไว้ในมือและตะโกน ประตูเล็กๆ ของประตูเมืองก็เหมือนกับเรือลำเล็กในทะเล มันสามารถกระจัดกระจายเป็นกองไม้หักได้
เมื่อนายอำเภอเห็นแรงผลักดันนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก และรีบสั่งให้บ่าวรับใช้ของจวนพาสุยหยวนชิงและพรรคพวกของเขาไปข้างหน้า “ข้าเป็นเพียงนายอำเภอเล็กๆ ข้าไม่ได้รับผิดชอบเรื่องการรวบรวมเสบียงอาหาร การรวบรวมเสบียงอาหารทั้งหมดคือ……ผู้คนจากเมืองจี้โจวที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการเรื่องนี้ ข้าไม่รู้เรื่องของหมู่บ้านหม่า หากพวกเจ้าต้องการความยุติธรรม ข้าทำได้เพียงเสี่ยงต่อกฎหมายจับตัวพวกเขาเพื่อเรียกร้องความยุติธรรม!”
ขณะที่เขาพูด เขาก็สั่งคนด้านล่าง “เปิดประตูเมืองแล้วส่งคนเหล่านี้ออกไป!”
เซี่ยเจิงจ้องมองอย่างสงบไปที่สุยหยวนชิง เขาเห็นริมฝีปากของสุยหยวนชิงยกขึ้นอย่างเย็นชาเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ และผู้ก่อปัญหาหลายคนในหมู่เกษตรกรด้านล่างก็มองสุยหยวนชิงอยู่บ่อยครั้งเช่นกัน เซี่ยเจิงพูดอย่างเย็นชา “ไม่สามารถปล่อยคนผู้นี้ออกจากประตูเมืองได้”
เจ้าหน้าที่หวังยังรีบกล่าวอีกว่า “ท่านนายอำเภอ ประตูเมืองไม่สามารถเปิดได้! ถ้าประตูเมืองถูกเปิด พวกกบฏจากภายนอกก็จะรุมเข้ามา และผู้คนในเมืองจะต้องเดือดร้อน”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงของเซี่ยเจิง นางก็ตระหนักว่าเขาเป็นคนที่สวมหน้ากาก นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ
เมื่อสุยหยวนชิงได้ยินเสียงของเซี่ยเจิง เขาก็ขมวดคิ้วและมองดูชายที่ยืนอยู่ไม่ไกล
นายอำเภอและเจ้าหน้าที่หวังยังคงโต้เถียงกัน ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียง ‘หวด’ หลายครั้งในอากาศ และลูกธนูหลายลูกจากฝูงชนก็ถูกยิงไปที่ยอดกำแพงเมือง ชี้ตรงไปที่นายอำเภอและฝานฉางอวี้
พวกเขาลอยไปพร้อมกับตะขอที่แขนเสื้อ เป็นกลุ่มทหารหน่วยกล้าตายซึ่งแต่งตัวเป็นชาวนาที่เหวี่ยงตะขอกรงเล็บนกอินทรีมาจากด้านล่างของกำแพงเมืองและเกี่ยวไปบนกำแพงเมืองที่อัดแน่นไปด้วยดิน พวกเขาเหยียบศีรษะของชาวบ้านและปีนเชือกเพื่อรีบขึ้นไปบนกำแพงเมือง
เจ้าหน้าที่หวังตกใจมาก ชักดาบออกมาแล้วตะโกน “ปกป้องท่านนายอำเภอ!”
ฝานฉางอวี้เห็นลูกศรปลิวเฉียดไปทางใบหน้าของนาง นางหันหน้าไปอีกทางจากจิตใต้สำนึกเพื่อหลีกเลี่ยงมัน ทันใดนั้นคนที่นางจับมาก็ริเริ่มที่จะสู้กับมีดตัดกระดูกในมือของนาง โดยหลีกเลี่ยงส่วนสำคัญอย่างคอและไหล่ มีรอยเลือดบนใบมีด และเชือกที่มัดเขาไว้ก็ถูกตัดออก
เมื่อฝานฉางอวี้ตอบสนอง นางเห็นรอยเลือดบนไหล่ของเขาอีกครั้ง ชายผู้มีเลือดออกก็แสดงรอยยิ้มที่โหดร้ายและบูดบึ้งให้กับนาง
นางรู้สึกไม่ดีจึงกระโดดกลับไป อย่างไรก็ตามสุยหยวนชิงเร็วกว่านาง เขาหลุดออกจากเชือก และดึงดาบของเจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างๆ เขาออกมาโดยตรง และโจมตีฝานฉางอวี้
ทักษะการสังหารที่ฝึกฝนในสนามรบโดยใช้ศีรษะมนุษย์เป็นแบบทดสอบนั้นโหดเหี้ยมและรวดเร็วมาก
มีดตัดกระดูกในมือของฝานฉางอวี้สั้นเกินไปและไม่มีข้อได้เปรียบใดๆ ต่อดาบยาวในมือของเขา เมื่อนางใช้มีดตัดกระดูกเพื่อรับมัน มีดของนางก็สั่นด้วยแรงอันทรงพลัง
หลังจากที่เซี่ยเจิงสกัดกั้นลูกธนูที่ยิงใส่ฝานฉางอวี้ เขาเห็นสุยหยวนชิงหนีจากการถูกจับและหันไปสู้กลับฝานฉางอวี้ สายตาของเขาเปลี่ยนไป และเขากำลังจะเข้าไปนาง แต่กลุ่มทหารหน่วยกล้าตายที่ปีนขึ้นไปบนกำแพงเมืองด้วยตะขอกรงเล็บนกอินทรีดูเหมือนจะสังเกตเห็นความตั้งใจของเขา และยังคงยิงธนูไปที่ฝานฉางอวี้ ในขณะเดียวกันก็รั้งเขาไว้อีกทาง
เซี่ยเจิงสกัดกั้นลูกธนูที่พุ่งไปทางฝานฉางอวี้ และต้องจัดการกับคนเหล่านี้ที่เป็นเหมือนกอเอี๊ยะหนังสุนัขอยู่พักหนึ่ง เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย
เจ้าหน้าที่ทางการฝีมือไม่คู่ควรกับทหารหน่วยกล้าตายเหล่านี้ คนของเจ้าหน้าที่หวังล้มลงทีละคน บ่าวรับใช้ของนายอำเภอที่คอยคุ้มกันก็ไม่เคยเห็นท่าทางเช่นนี้มาก่อน พวกเขาเกือบจะหวาดกลัวจนหมดสติและวิ่งไปที่ด้านล่างของกำแพงเมือง ไม่ต้องพูดถึงการช่วยเหลือ แค่อย่าให้ถูกคนฟันล้มไปกับพื้นก็พอ
ผู้คนบนกำแพงเมืองที่ติดตามสุยหยวนชิงได้รับความได้เปรียบอย่างแท้จริง
ฝานฉางอวี้ถูกบังคับให้ล่าถอยด้วยทักษะดาบอันเฉียบคมของสุยหยวนชิง เนื่องจากอาวุธของนางนั้นสั้นกว่ามาก นางจึงไม่สามารถปลดปล่อยพลังของนางออกมาได้ แรงที่ปะทะกันของอาวุธทั้งสองฝ่ายทำให้เกิดแผลที่ง่ามมือ และมีเลือดไหลหยดออกมา
นางกัดฟันสู้ด้วยความเจ็บปวด โดยรู้ว่านางสามารถมัดเขาไว้ที่จวนนายอำเภอได้สำเร็จ เพราะตอนนั้นเขาไม่ได้ระวังหรือเตรียมตัวอะไรไว้ ทำให้ตอนนั้นนางได้เปรียบ
ในการต่อสู้ครั้งนี้ การเคลื่อนไหวของสุยหยวนชิงไปถึงจุดสำคัญและไร้ความปรานีอย่างยิ่ง แม้ว่านางจะเก่งศิลปะการต่อสู้ แต่นางก็ไม่ได้มีประสบการณ์การต่อสู้ที่แท้จริงมากนัก และอาวุธของนางก็ด้อยกว่า ฝานฉางอวี้เกือบสู้จนตัวตาย
นางต้องการหยิบดาบยาว แต่กระบวนท่าของสุยหยวนชิงไม่เหลือทางถอยให้นาง ดังนั้นนางจึงไม่มีสมาธิในการหยิบดาบขึ้นมา นางจึงต้องสู้กับเขาโดยใช้มีดตัดกระดูกในมือของนางเท่านั้น
ในที่สุดเมื่อมีจังหวะ ฝานฉางอวี้ก็ขว้างมีดตัดกระดูกออกไป สุยหยวนชิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันหน้าหลบไปอีกทาง
แต่ดาบในมือของสุยหยวนชิงดูเหมือนจะมีดวงตา ในวินาทีต่อมามันก็ถูกฟันไปที่มือของนาง เพื่อรักษามือของนาง ฝานฉางอวี้ต้องยอมแพ้ในการหยิบดาบขึ้นมาและกลิ้งลงไปที่พื้นเพื่อหลีกเลี่ยงศีรษะของนางจากการถูกดาบฟัน
สุยหยวนชิงยกมุมปากขึ้น ดวงตาของเขามีความสนใจราวกับแมวกำลังล้อเล่นกับหนู “กี่ครั้งแล้วที่เจ้าแทงข้า เจ้าต้องให้ข้าแทงกลับสิ หรือให้ข้าถลกหนังและแขวนคอเจ้าที่ประตูเมืองดีหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจเสียงดัง “วันนี้กู้ไน่ไน่ออกจากบ้านมาโดยไม่ได้พกเมีดเขียงมา ไม่เช่นนั้นข้าจะต้องแสดงให้เจ้าดู ว่าเลือดของหมูปีใหม่มันเป็นเช่นไร!”
เมื่อได้ยินว่านางด่าเขา ใบหน้าของสุยหยวนชิงก็ดูน่าเกลียดมากขึ้น ความสนใจเดิมในการเล่นแมวจับหนูหายไปในทันที และเขาก็พุ่งเข้าหานางพร้อมดาบในมือ “รนหาที่ตาย!”
ฝานฉางอวี้ก็เลียนแบบพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเขา แทนที่จะซ่อนตัว นางเผชิญหน้าไปหาดาบของเขา
เมื่อเซี่ยเจิงเห็นฉากนี้จากระยะไกล ดวงตาของเขาก็แข็งค้าง และเขาก็คว้าดาบของทหารหน่วยกล้าตายแล้วขว้างไปที่สุยหยวนชิง
ทหารหน่วยกล้าตายกรีดร้อง และปรากฏว่ากระดูกข้อมือของเขาหัก ตอนเซี่ยเจิงคว้าดาบไป
ดาบเย็นเข้ามาใกล้ และม่านตาของสุยหยวนชิงหดตัวลง เพื่อปกป้องตัวเอง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปลี่ยนท่าทางเพื่อป้องกันดาบที่ถูกขว้างมา
ดาบทั้งสองเล่มปะทะกันด้วยเสียงโลหะที่รุนแรง และดาบในมือของสุยหยวนชิงก็หักออกเป็นสองชิ้น
ความแข็งแกร่งอันทรงพลังดังกล่าวทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองชายสวมหน้ากากผีสีเขียวด้วยความประหลาดใจ
ตอนที่เขาได้ยินบุคคลผู้นี้พูด เขารู้สึกว่าเสียงของเขาดูเหมือนจะเคยได้ยินมาก่อน เขาเพิ่งประสบกับความเข้มแข็งเช่นนี้เมื่อต่อสู้กับบุคคลผู้นั้นในสนามรบ
ทันทีที่เขานึกถึงบุคคลผู้นั้น ในขณะที่เขากำลังฟุ้งซ่าน กรามของเขาถูกกระแทกอย่างแรงด้วยข้อศอก ทำให้เขาล้มไปข้างหลัง และเป็นเวลานานที่เขาสูญเสียความรู้สึกในกรามล่างของเขา ดูเหมือนว่าฟันทั้งสองแถวจะหลุดออกไป มีกลิ่นเลือดอยู่ในปาก ซึ่งอาจจะทำให้โหนกแก้มของเขาสั่น และก็มีเสียงหึ่งในหูของเขา และครู่หนึ่งเขาก็ไม่ได้ยินเสียงรอบข้างชัดเจน
อย่างไรก็ตามแม้เขาจะยังไม่มั่นใจว่าชายสวมหน้ากากผีคืออู่อันโหว แต่หญิงสาวตัวเล็กๆ ที่ไม่ทราบชื่อนั้น เหมือนมีพลังวิเศษอย่างไรอย่างนั้น บางทีอำเภอชิงผิงอาจมีพยัคฆ์หมอบ มังกรเร้นซ่อนเร้น……
ฝานฉางอวี้รู้สึกขุ่นเคือง นางเพิ่งถูกรังแกโดยชายคนนี้ ในตอนที่นางไม่มีอาวุธอยู่ในมือ และเขาย้งใช้ดาบใหญ่บังคับให้นางต่อสู้ด้วยมีดตัดกระดูกที่ความยาวเท่ากริช ซึ่งนางไม่สามารถต่อสู้กลับได้ หลังจากที่ให้ศอกฟันเข้าที่สันกรามของเขาแล้ว นางก็หยิบดาบหัวแหวนที่หล่นอยู่ที่พื้นขึ้นทันที และฟาดใส่ที่เขาอีกครั้ง
สุยหยวนชิงมีเพียงดาบหักอยู่ในมือ ด้วยแววตาแห่งความเกลียดชัง แต่ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะหลีกเลี่ยงคมดาบของมัน
คราวนี้ถึงคราวของฝานฉางอวี้ที่จะแกว่งดาบของนางโดยไม่ต้องพัก และไล่ล่าสุยหยวนชิง โดยทิ้งรอยดาบลึกลงไปบนผนังทั้งสองด้าน
มู่สือและทหารหน่วยกล้าตายหลายคนหันกลับมาและเห็นซื่อจื่อของพวกเขาถูกไล่ล่าฆ่าฟัน จึงรีบเข้ามาช่วย
ทันใดนั้นเสียงกีบม้าก็ดังมาจากถนนหลักในระยะไกล เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจะเห็นธงจี้โจวโบกสะบัดท่ามกลางลมหนาว
เมื่อผู้คนที่อยู่รอบประตูเมืองเห็นความโกลาหลบนกำแพงเมือง พวกเขาไม่สามารถแยกแยะสถานการณ์ได้อีกต่อไป ยิ่งกว่านั้น พวกเขาไม่รู้จักชาวนาที่สวมชุดสีน้ำตาลสั้นๆ และมีทักษะการต่อที่สู้เช่นนี้ ความโกลาหลก็หายไป พวกที่ก่อกวนที่เหลือก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
ในขณะนี้ เมื่อพวกเขาเห็นกองทัพของเมืองจี้โจวอีกครั้ง ไม่ต้องพูดถึงการปะทะกัน พวกเขายังกังวลว่ากองทัพจะเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาอยู่ในกลุ่มเดียวกับชาวนาที่มีทักษะศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งบนกำแพงเมืองด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงริเริ่มที่จะหลีกทาง
มู่สือใช้ประโยชน์จากทหารหน่วยกล้าตายหลายคนที่มาล้อมฝานฉางอวี้ เพื่อมาช่วยสุยหยวนชิง เมื่อเหลือบมองทหารจี้โจวที่กำลังมา เขาจึงกล่าวว่า “ซื่อจื่อ ขุนเขายังคงอยู่ ไยต้องกลัวไร้ฟืนเผา พวกเราถอยออกไปก่อน!”
สุยหยวนชิงจ้องไปที่ฝานฉางอวี้ เมื่อเห็นว่าทหารหน่วยกล้าตายหลายสิบคนไม่สามารถรั้งชายที่สวมหน้ากากผีสีเขียวได้อีกต่อไป เขาก็ชักดาบของมู่สือออกมาและพุ่งเข้าไปหานายอำเภอ
นายอำเภอรู้สึกหวาดกลัวมากจนกรีดร้อง เจ้าหน้าที่หวังที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดและมีบาดแผลหลายจุดบนร่างกายของเขา รีบวิ่งไปช่วยนายอำเภอ
ฝานฉางอวี้จะดูเจ้าหน้าที่หวังตายไปต่อหน้านางได้อย่างไร เหยียนเจิ้งถูกทหารหน่วยกล้าตายจำนวนมากพัวพันและไม่สามารถออกมาได้ นางจึงหันดาบของนางไปรอบๆ เพื่อสกัดกั้นการฟันของสุยหยวนชิง
โดยไม่คาดคิดสุยหยวนชิงทิ้งดาบของเขาลงไปโดยตรง มือของเขาโอบรอบมือที่ถือดาบของฝานฉางอวี้เหมือนเถาวัลย์ และด้วยพลังอันแข็งแกร่ง ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าทั้งแขนของนางดูเหมือนจะขยับไม่ได้ไปชั่วขณะหนึ่ง ทันใดนั้นดาบเล่มใหญ่ในมือของนางก็ส่งเสียงดังตกลงไปที่พื้นเช่นกัน
“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว คงน่าเสียดายถ้าต้องถลกหนังของเจ้าแล้วแขวนไว้บนกำแพงเมือง กลับไปกับข้า ไปเป็นอนุของข้าเสียดีกว่า”
สุยหยวนชิงจับเชือกที่ยึดตะขอกรงเล็บนกอินทรีด้วยมือข้างหนึ่ง และมืออีกข้างจับฝานฉางอวี้ไว้แน่น เขากระโดดลงมาจากกำแพงพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
ฝานฉางอวี้ถูกเขาดึงและเซก่อนที่นางจะรักษาจุดศูนย์ถ่วงของนางให้มั่นคง นางก็ร่วงหล่นโดยไม่ทันตั้งตัว “เหยียนเจิ้ง!”
ในช่วงเวลาวิกฤติ มือใหญ่อีกมือที่มีกล้ามเนื้อชัดเจนยื่นออกมาจากกำแพงเมืองแล้วคว้าแขนของฝานฉางอวี้ไว้
แม้จะสวมหน้ากากอยู่ แต่รัศมีรอบๆ ตัวของเซี่ยเจิงก็เย็นชาอย่างน่ากลัวในขณะนี้ ดาบเล่มยาวในมือของเขามุ่งตรงไปที่แขนของสุยหยวนชิงที่จับฝานฉางอวี้ และพลังนั้นร้ายกาจมากจนทำให้ผู้คนสามารถแขนขาดได้ในวินาทีต่อไป
สุยหยวนชิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟันและปล่อยมือของฝานฉางอวี้ แต่ลมเย็นที่แหลมคมของดาบยังคงตัดเส้นผมบนขมับของเขา และมีบาดแผลตื้นๆ เปื้อนเลือดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
สุยหยวนชิงเงยหน้าขึ้นมา และแอบตกใจเมื่อเห็นดวงตาที่ดุร้ายภายใต้หน้ากากผี
มืออีกข้างของฝานฉางอวี้ถูกดึงโดยเซี่ยเจิง และด้วยความแข็งแกร่งของเขา นางก็ยกเท้าขึ้นและเตะสุยหยวนชิงเข้าที่หน้าโดยไม่ลังเลและสั่งเซี่ยเจิง “เร็วเข้า! เร็ว ตัดเชือกแล้วโยนเจ้าสารเลวน้อยผู้นี้ให้ตายไปเลย!”
ตะขอกรงเล็บนกอินทรีที่เชื่อมต่อกับกำแพงเมืองขาดลง แต่เมื่อสุยหยวนชิงร่วงหล่น เขาก็ใช้กำลังภายในเหยียบบนกำแพงเมืองสองสามครั้งเพื่อถ่วงน้ำหนัก และกลุ่มทหารก็ดึงเขาลงมาด้วยเชือก และไม่ได้รับบาดเจ็บเมื่อถึงพื้น มีเพียงรอยเท้าสีเข้มที่ประทับบนใบหน้าอันหล่อเหลาครึ่งหนึ่งของเขา
ฝานฉางอวี้รู้สึกผิดหวังอย่างมากเมื่อเห็นฉากนั้น เมื่อเซี่ยเจิงอุ้มนางขึ้นไป นางยังคงบ่นว่า “ทำไมชายผู้นั้นถึงยังไม่ตาย……”
ช่วงเวลาต่อมา ร่างกายของนางถูกห่อหุ้มด้วยหน้าอกที่กว้างและมั่นคง แรงนั้นแข็งแกร่งมากจนนางรู้สึกราวกับว่านางถูกแผ่นเหล็กห่อหุ้มไว้ และความคิดของนางก็หยุดกะทันหัน