บทที่ 48
ในป่าทึบบนเนินเขาในเขตชานเมืองของอำเภอชิงผิง หน่วยสอดแนมหลายคนเหยียบย่ำบนหญ้าเหี่ยวเฉาที่ซึ่งหิมะยังคงหลงเหลืออยู่ และวิ่งไปหากองทัพที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางป่าสน
“ท่านแม่ทัพ! กองทัพต้าอินกำลังมุ่งหน้ามาที่อำเภอชิงผิงขอรับ!”
แม่ทัพหนุ่มจากฉงโจวที่รออยู่ที่นี่ต่างดีใจมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “พวกกองทัพของสกุลเว่ยหรือเปล่า?”
หน่วยสอดแนมตอบว่า “ข้าน้อยไม่เห็นว่าบนธงมีคำว่าเว่ย แต่บนธงมีคำว่าจี้โจว”
ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มดูไม่แน่ใจเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง และเขาก็ถามอีกครั้ง “ใครคือผู้นำทัพ”
“แม่ทัพอาวุโสหนึ่งคนและแม่ทัพหนุ่มหนึ่งคนขอรับ”
แม่ทัพหนุ่มพึมพำ “เป็นไปได้ไหมที่เว่ยซวนและเฮ่อจิ้งหยวนมาด้วยกัน?”
คนข้างล่างถามเขาว่า “ท่านแม่ทัพ เรายังจะซุ่มโจมตีชาวบ้านที่อยู่รอบๆ อำเภอชิงผิงอยู่หรือเปล่าขอรับ?”
แม่ทัพหนุ่มส่ายศีรษะ “ทหารจากจี้โจวอยู่ที่นี่ ให้คนของเราเป็นผู้นำกลุ่มกบฏก่อปัญหาต่อไป ทางที่ดีควรรีบเข้าไปในเมือง ด้วยวิธีนี้ไม่ว่ากองทัพใครจะมาจากจี้โจว มีเพียงต้องสู้กับผู้ที่ก่อกบฏเท่านั้น”
เมื่อประชาชนที่กบฏเข้ามาในเมือง ยิ่งผู้คนได้รับความสูญเสียที่น่าเศร้ามากเท่าใด ก็สามารถตั้งข้อกล่าวหากับสกุลเว่ยได้มากขึ้นเท่านั้น
แผนเดิมของซื่อจื่อของพวกเขาคือการระงับการปันส่วนทางทหารของอำเภอชิงผิง ด้วยอารมณ์โกรธของเว่ยซวน เขาจะโกรธจัดและนำกองทัพไปรวบรวมเสบียงเป็นการส่วนตัว เมื่อเขาได้พบกับผู้คนในอำเภอชิงผิงที่กบฏซึ่งถึงขีดสุดด้วยความโกรธของพวกเขา ประทัดสองอันอยู่รวมกัน แน่นอนว่าไม่ต้องกลัวว่ามันจะไม่ระเบิด
เมื่อมีข่าวแพร่สะพัดว่าราชสำนักบังคับบังคับเก็บเสบียงเพื่อบังคับให้คนในอำเภอก่อกบฏ และกองทัพยังสังหารหมู่ชาวบ้านในอำเภอชิงผิงที่ไม่มีอาวุธ ย่อมเกิดความโกลาหลอย่างแน่นอน
แต่สถานการณ์ปัจจุบันที่ประตูเมืองไม่ค่อยดีนัก
อำเภอชิงผิงเป็นเพียงอำเภอเล็กๆ และกองทัพป้องกันเมืองไม่ได้ถูกจัดตั้งอย่างเป็นทางการเลย แม้แต่กำแพงเมืองที่ทำจากดินนั้นก็ยังเตี้ยเกินไป เป็นกำแพงเมืองเปลือย ไม่มีป้อมปราการ ไม่มีหอสังเกตการณ์ยิงเกาฑัณฑ์บนกำแพงเมือง
เจ้าหน้าที่หวังได้รับข่าวล่วงหน้าและนำเจ้าหน้าที่ทางการกลุ่มหนึ่งไปปิดประตูเมือง นอกจากนี้เขายังวางคันธนูและลูกศรในช่องเปิดเหนือประตูเมือง อย่างไรก็ตาม มันยังคงดูเบาบางและไม่อาจเต็มกำแพงเมืองได้
เป็นการอุกอาจมากพอที่จะขอให้เจ้าหน้าที่ในอำเภอกลุ่มหนึ่งคอยเฝ้าประตูเมือง
ทั้งนี้เป็นเพราะอำเภอชิงผิงไม่มีทหารประจำการอยู่ และไม่เคยประสบกับสงคราม จะมีก็แต่กลุ่มโจรในช่วงไม่กี่สิบปีที่ผ่านมา
ชาวนาที่ถูกกันไว้ใต้กำแพงเมืองดูมืดมนไปหมดตั้งแต่แรกเห็น พวกเขาแต่ละคนถือจอบและคราดอยู่ในมือ ใบหน้าของพวกเขาไม่เรียบง่ายและซื่อสัตย์เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป พวกเขาทั้งหมดดูดุร้ายราวกับว่าเคียดแค้นเจ้าหน้าที่บนกำแพงเมือง
ไม่ต้องพูดถึงเจ้าหน้าที่ทั้งหลายบนกำแพงเมือง แม้แต่เจ้าหน้าที่หวังก็มองพวกเขาด้วยความกลัวอยู่ในใจ หากชาวนาหลายพันคนที่รวมตัวกันต้องการเข้าไปในเมืองจริงๆ เขาจะทำอะไรได้บ้างเพื่อหยุดพวกเขา
ในขณะนี้เจ้าหน้าที่หวังได้แต่หวังว่าเมืองจี้โจวจะได้ยินข่าวและส่งกองกำลังมาช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว
เขาจำสิ่งที่ฝานฉางอวี้บอกเขาได้ และมองไปที่ผู้คนด้านล่างเพื่อเกลี้ยกล่อม “ชาวบ้านทุกท่าน พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ อย่าสับสนไปชั่วขณะแล้วก่ออาชญากรรมร้ายแรงที่จะคร่าชีวิตไปเก้าชั่วโคตร!”
ชาวนาส่วนใหญ่ที่ติดตามมาที่นี่ยังคงกลัวคันธนูและลูกธนูบนกำแพงเมืองและไม่กล้าเดินไปข้างหน้า แม้ว่าพวกเขาจะมีจำนวนมากกว่า แต่ก็ไม่มีใครอยากตายเป็นคนแรก
ทุกคนรู้ดีว่าโทษของการก่อกบฏคืออะไร การรู้อยู่ในใจเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การฟังคำเตือนของผู้อื่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
พวกเขาส่วนใหญ่ใช้ชีวิตปกป้องทุ่งนามาทั้งชีวิต และไม่เคยออกจากอำเภอชิงผิงด้วยซ้ำ พวกเขารู้เพียงว่าคนที่มีอำนาจมากที่สุดในใต้หล้าคือฮ่องเต้ และคนที่มีอำนาจสูงสุดในอำเภอชิงผิงก็คือนายอำเภอ
หากทำให้นายอำเภอขุ่นเคืองย่อมจะถูกจับเข้าคุก หากทำให้ฮ่องเต้ขุ่นเคือง ย่อมถูกประหารเก้าชั่วโคตร
ในวันธรรมดาแค่เห็นเจ้าหน้าที่เหล่านี้จับกุมคน หัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความกลัว ตอนนี้เมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าหน้าที่หวังพูด พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ
ผู้ที่เป็นแกนนำเห็นดังนั้นดวงตาของเขาเฉียบคมจึงก่นด่าเจ้าหน้าที่หวังที่อยู่บนกำแพงเมืองว่า “เจ้าหน้าที่สุนัขแสดงอำนาจของเจ้า พวกเราชาวนาทุกคนถูกบังคับให้ทำตามคำสั่ง และผลักดันไปสู่หนทางแห่งความตาย ถุย! บิดาทนฟังคำพูดของพวกเจ้าไม่ไหวแล้ว ประหารเก้าชั่วโคตรหรือ! เมล็ดพืชของพวกเราหมดไปแล้ว ฮ่องเต้ไม่จำเป็นต้องประหารเก้าชั่วโคตรของเรา เราจะอดตายกันก่อน! ไม่ว่าเลือกทางไหนก็ตาย พวกเราเข้าเมืองดีกว่า เข้าร่วมกับอ๋องกบฏฉงโจวยังมีโอกาสรอดมากกว่า!”
เมื่อชาวนาที่ยังลังเลใจเล็กน้อยในตอนแรกได้ยินคำพูดของเขา สายตาของพวกเขาก็แข็งกร้าวขึ้นและตะโกนว่า “ทางการไม่ให้ทางรอดเรา! มาหาทางรอดเองกันเถอะ!”
คนที่เป็นแกนนำชูเครื่องมือทำนาของเขาขึ้นสูงแล้วพูดว่า “นายอำเภอสุนัขไปตายซะ!”
ชาวนาที่อยู่ข้างหลังเขาก็ตะโกนว่า “นายอำเภอสุนัขไปตายซะ!”
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สามารถควบคุมได้ เจ้าหน้าที่หวังจึงรีบพูดว่า “ท่านทั้งหลาย โปรดอดทนรอ ข้าวนี้……จะถูกคืนให้ทุกท่าน หากทุกท่านกลับบ้าน ทางการจะไม่เอาเรื่องทุกท่านที่มาในวันนี้”
ผู้เป็นแกนนำหัวเราะเยาะ “เห็นหรือยัง ถ้าเราไม่กบฏ เจ้าหน้าที่สุนัขพวกนี้ก็ไม่ได้สนใจกับชีวิตของเรา พวกเขาทุบตีคนจนตาย และยังอยากจะขโมยข้าวของพวกเรา ถ้าเรากบฏพวกเขาก็จะคืนข้าวให้พวกเรา ความทุกข์ทรมานที่เราได้รับตลอดหลายปีที่ผ่านมาเพียงเพราะเราทนให้พวกเขารังแกเราได้ง่าย!”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ชาวนาทุกคนโกรธมากยิ่งขึ้น
ผู้เป็นแกนนำฉวยโอกาสจากสถานการณ์แล้วกล่าวว่า “เราถอยไม่ได้! ทันทีที่เราถอยก็ถึงเวลาที่เจ้าหน้าที่สุนัขเหล่านี้จะได้แสดงอำนาจของตน! ครอบครัวที่ร่ำรวยในเมืองนี้ผู้ใดบ้างที่ไม่ดูถูกคนอื่น? สมัยก่อนเมื่อเราไปในเมืองเพื่อไปร่วมงานต่างๆ คนพวกนั้นมักจะมองเราเหมือนเห็นเราเป็นสิ่งของสกปรก! เข้าเมือง! ล่าเจ้าหน้าที่สุนัข คว้าเงินทอง แล้วทวงคืนความโกรธแค้นที่พวกเราได้รับในอดีตกลับคืนมา!”
เขามองดูคนที่อยู่ข้างหลังสองสามคน และคนเหล่านั้นก็เข้าใจทันทีและตะโกนว่า
“ถูกต้อง! เราไม่ได้เกิดมาเป็นคนชั่วช้า เราแค่ไม่มีความสามารถเท่ากับคนในเมืองนี้!”
“ทุกคน อย่าถูกลูกน้องของนายอำเภอหลอก! เขาเกลี้ยกล่อมให้เรากลับบ้าน และสิ่งที่รอเราอยู่ก็คือชะตากรรมเดียวกับหมู่บ้านหม่า!”
“มาถึงขั้นนี้แล้วทำไมต้องถอย! ต่อให้ตายก็อยากเป็นผีที่มีความสุข! ได้ยินมาว่าผู้หญิงในเมืองช่างอ่อนโยนราวกับน้ำ! ผิวของพวกนางขาวราวกับแป้ง พวกเจ้าไม่อยากเป็นลูกเขยหนึ่งคืนให้เจ้าหน้าที่เหล่านั้นหรือ?”
เมื่อเอ่ยถึงการเกิดโศกนาฏกรรมในหมู่บ้านหม่า ไม่มีใครกล้าถอย และมีสิ่งล่อใจมากมายเมื่อเข้าไปในเมือง ชาวนาที่อยู่ข้างหลังพวกเขาแทบจะหน้าแดง
เมื่อเจ้าหน้าที่หวังมาถึงประตูเมือง สิ่งที่เขาได้ยินเกี่ยวกับสาเหตุของการกบฏของชาวนาเหล่านี้ ประการแรกคือเจ้าหน้าที่ทหารจากอำเภอที่ไปเก็บข้าวแบบโหดร้ายและกดขี่ข่มเหงชาวนา และไม่ได้ปฏิบัติต่อชาวนาเหมือนอย่างมนุษย์ ประการที่สองพวกเขาเป็นคนของหมู่บ้านหม่า พวกเขากำลังจะไปที่เมืองจี้โจวเพื่อร้องทุกข์ และได้มีคำสั่งให้ผู้คนสังหารหมู่คนทั้งหมู่บ้านระหว่างทาง
ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่ตำแหน่งด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาจึงไม่มีความมั่นใจที่จะคืนเมล็ดพืชให้กับคนเหล่านี้ ในขณะนี้เมื่อเห็นชาวนาที่กบฏเหล่านี้ดูดุร้ายราวกับสัตว์ร้าย เขาทำได้เพียงแนะนำอย่างจริงใจเท่านั้น “ทุกท่าน อย่าสับสน อย่าสับสน! แม้พวกเจ้าจะก่อกบฏในอำเภอชิงผิง แต่พวกเจ้ามีโอกาสหลบหนีไปฉงโจวได้จริงหรือ แม้ว่าพวกเจ้าจะหลบหนีได้ แต่ภรรยาและลูกๆ และพ่อแม่ของเจ้าจะหนีไปได้หรือ?”
คนที่ตะโกนเสียงดังอยู่ข้างล่างคือคนในชนบททั้งเด็กและผู้ใหญ่
เมื่อคำพูดของเจ้าหน้าที่หวังดังออกไป ชาวนาที่ก่อปัญหาก็มีสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป
ชาวนาบางคนที่ถูกกดดันให้สิ้นหวังและติดตามมาสร้างปัญหาถามว่า “พวกท่านสัญญาว่าจะคืนข้าวให้พวกเราด้วยจริงหรือ”
เจ้าหน้าที่หวังไม่แน่ใจจริงๆ ว่าทางการจะคืนข้าวจริงหรือไม่ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกัดฟันพูด “แน่นอนว่าคืน!”
ผู้คนที่มีญาติในหมู่บ้านหม่าพูดอย่างขมขื่น “มอบตัวเจ้าหน้าที่สุนัข ที่ฆ่าคนในหมู่บ้านหม่าออกมา ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้จะยังไม่จบแค่นี้!”
เจ้าหน้าที่หวังกล่าวอย่างเร่งรีบ “ทางการจะสอบสวนโศกนาฏกรรมในหมู่บ้านหม่าอย่างเข้มงวดและให้คำอธิบายแก่ชาวบ้านทุกท่าน”
ผู้เป็นแกนนำเห็นว่ากองกำลังกบฏกำลังถูกแบ่งแยกด้วยคำพูดไม่กี่คำของเจ้าหน้าที่หวัง และกลุ่มคนก็แลกเปลี่ยนสายตาซึ่งกันและกัน
คนที่ตะโกนดังที่สุดก่อนก็ตะโกนต่อไปว่า “สอบสวนอย่างเข้มงวด ถ้าผลการสอบสวนออกมาบอกว่าเป็นฝีมือของโจร แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้?”
นี่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ และฝูงชนที่สงบลงก็เริ่มส่งเสียงดังอีกครั้ง
“ใช่! มอบเจ้าหน้าที่สารเลวพวกนั้นออกมาเดี๋ยวนี้!”
คนกลุ่มหนึ่งกำลังเข้าใกล้ประตูเมือง
เจ้าหน้าที่หวังตะโกน “อย่าก้าวมาข้างหน้า! ถ้าเจ้าก้าวไปข้างหน้าอีก ข้าจำเป็นต้องยิงธนู!”
เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างๆ เขาดึงสายธนูออกมาจนสุดแล้ว แต่มือของพวกเขาที่ถือลูกธนูกลับสั่นเล็กน้อย
ฝูงชนด้านล่างสาปแช่งอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น “เจ้าหน้าที่หวังผู้นี้เป็นเจ้าหน้าที่ประจำอำเภอ ผู้คนที่สังหารชาวบ้านในหมู่บ้านหม่า อาจเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา เขาจะช่วยพวกเราได้อย่างไร!”
ขณะที่ชาวนาที่กบฏถูกปลุกเร้าด้วยเสียงตะโกนเหล่านี้ พวกเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นและมองดูเจ้าหน้าที่หวังด้วยความเกลียดชังมากขึ้น
เจ้าหน้าที่หวังตกตะลึง มีเสียงดังแปลกๆ อยู่ข้างหลังเขา เจ้าหน้าที่ทางการที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่เดินขึ้นไปที่กำแพงเมืองด้วยใบหน้าบูดบึ้ง โบกมือให้พวกเขาออกไป และพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “คนกลุ่มหนึ่งที่ถูกไล่ออกจากตำแหน่ง สมควรใส่ชุดนี้ด้วยหรือ!”
ใบหน้าของเจ้าหน้าที่หวังและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ เปลี่ยนเป็นเป็นสีเขียวคล้ำและแดง
เมื่อผู้ที่เป็นแกนนำข้างล่างเห็นเจ้าหน้าที่ของอำเภอที่มาใหม่ก็มองเห็นความสำเร็จแล้วพูดเสียงดังว่า “เมื่อไหร่เจ้าหน้าที่สุนัขพวกนี้จะถือว่าชีวิตเราเป็นมนุษย์ ยิงเลย! ถ้าข้าตายไป ชาวบ้านทั้งหลาย โปรดช่วยเก็บศพของข้าด้วย!”
หลังจากที่เขาตะโกนด้วยเสียงนี้ เขาก็เดินไปข้างหน้า ‘เจ้าหน้าที่อำเภอ’ ก็หยิบธนูและลูกธนูยิงใส่ผู้คนที่อยู่ด้านล่าง
ผู้ที่ส่งเสียงตะโกนดังที่สุดไม่ได้ถูกยิงเลย แต่ถูกชาวนาธรรมดาซึ่งถูกกระตุ้นให้เดินไปข้างหน้า
เมื่อมีคนเสียชีวิต และเสียงด้านกำแพงเมืองก็ดังขึ้นทันที
คนที่จำเขาได้ก็ร้องตะโกนว่า “เอ้อร์ต้าน!”
ผู้ที่เป็นแกนนำกล่าวต่อ “ทุกคนเห็นแล้วตั้งแต่ต้นจนจบพวกขี้ข้าทางการเหล่านี้ไม่เคยคิดที่จะให้เรามีทางรอด! เข้าไปต่อสู้กับพวกเขา!”
พวกผู้ชายที่อุ้มชาวนาที่ถูกยิงตายร้องไห้เสียงดังซึ่งน่าจะเป็นญาติพี่น้องกัน เขาพูดอย่างดุเดือดทันที “ข้าจะสู้ตายกับพวกเจ้าหน้าที่สุนัข!”
ชาวนาซึ่งโกรธมากจนขาดสติ กำลังจะพังกำแพงเมืองโดยไม่ลังเล ทันใดนั้นก็มีเสียง “ตุบ” ดังและมีเลือดไหลออกมาจากด้านล่างกำแพงเมือง
ชาวนามองดูเจ้าหน้าที่ทางการที่ล้มตายอยู่ใต้กำแพงเมือง พวกเขาต่างมองหน้ากัน จากนั้นหยุดเดินไปข้างหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองกำแพงเมืองอีกครั้ง
ชายคนหนึ่งสวมหน้ากากผีสีเขียวยืนอยู่บนกำแพงเมืองและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใครเป็นคนยิงธนู พวกเจ้าควรจะต้องชำระบัญชีกับคนนั้น”
หน้ากากนั้นสามารถเห็นได้ทุกที่ในเทศกาลโคมไฟ แต่เมื่อเขาสวมมันตอนนี้ กลับมีความรู้สึกเย็นชาและแปลกประหลาดอย่างอธิบายไม่ได้
คนที่ก่อปัญหาก็สับสนอย่างอธิบายไม่ได้และถามว่า “เจ้าเป็นใคร”
เซี่ยเจิงตอบว่า “ผู้ที่สังหารเจ้าหน้าที่ทุจริต”
ในที่สุดเจ้าหน้าที่ของทางการทั้งตัวจริงและปลอมบนกำแพงเมืองก็รู้สึกตัวได้ในขณะนี้ เจ้าหน้าที่หวังและคนอื่นๆ สับสนอย่างสิ้นเชิงเกี่ยวกับสถานการณ์ในเวลานี้ และเจ้าหน้าที่ตัวปลอมก็ชักดาบขึ้นมาและฟาดฟัน
เซี่ยเจิงไม่ได้ต่อสู้กลับ ลมหนาวปกคลุมแขนเสื้อและเสื้อคลุมขนาดใหญ่ของเขา เขายืนอยู่บนกำแพงเมืองพร้อมกับแขนเสื้อของเขาที่กระพือ เขาหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกเลี่ยงดาบที่ฟันลงมา และเขาก็คว้าคอเสื้อของเจ้าหน้าที่ปลอมและโยนมันลงไปที่กำแพงเมืองอีกคนหนึ่ง
เมื่อเจ้าหน้าที่หวังตกตะลึง เซี่ยเจิงก็ยกมือขึ้นแล้วโยนเจ้าหน้าที่ตัวปลอมอีกคนลงมาจากกำแพงเมือง เขาหันศีรษะแล้วพูดกับเจ้าหน้าที่หวัง “นายอำเภอถูกคนควบคุมตัวไว้ คนเหล่านี้เป็นเจ้าหน้าที่ที่ปลอมตัวมา ดังนั้นคนของท่านสามารถรั้งตำแหน่งเดิมไว้ได้”
เจ้าหน้าที่หวังกลับมามีสติอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าคนที่สวมหน้ากากผีสีเขียวคือใคร แต่เขาก็คิดถึงความผิดปกติของหน่วยงานในทุกวันนี้และเข้าใจในทันที เขารีบสั่งลูกน้องของเขา “กำจัดเจ้าหน้าที่ตัวปลอมพวกนี้ซะ!”
เจ้าหน้าที่อำเภอเห็นเจ้าหน้าที่หวังของพวกเขาเร่งรุดไปข้างหน้า นาทีนี้พวกเขาไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว พวกเขาถือดาบและเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ตัวปลอม
ชาวนาด้านล่างเงยหน้าขึ้นราวกับดูการแสดงใหญ่ และถามด้วยสีหน้าสับสน “ทำไมเจ้าหน้าที่เหล่านั้นถึงทะเลาะกันเอง”
ชาวนาที่อยู่ด้านข้างตอบว่า “ดูเหมือนว่าคนภายใต้การนำของเจ้าหน้าที่หวังกำลังจับกุมเจ้าหน้าที่ที่ยิงธนู”
“แม้ว่านายอำเภอจะไม่ใช่คนดี แต่เจ้าหน้าที่หวังก็เป็นคนดี ในอดีตวัวของข้าเคยวิ่งหนีไปที่หมู่บ้านถัดไป และถูกคนของหมู่บ้านนั้นยึดครอง เป็นเจ้าหน้าที่หวังที่เข้ามาช่วยเหลือข้า นำวัวกลับมาคืนข้า”
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สามารถควบคุมได้ ผู้ก่อกวนยังคงจุดไฟ “เจ้าหน้าที่หวังจะมีอำนาจมากกว่านายอำเภอได้หรือ? คนเหล่านี้ได้ฆ่าเพื่อนร่วมงานของพวกเขาเพื่อปกป้องตัวเอง ชีวิตของเรายิ่งมีค่าน้อยลง ในสายตาพวกเขา! หากเจ้าต้องการแก้แค้น เจ้ายังต้องพังประตูเมืองนี้และสังหารนายอำเภอ!”
ชาวนาจำนวนมากลังเลอย่างเห็นได้ชัดไม่รู้ว่าจะไปในเมืองหรือรอคำอธิบายจากทางการ
ชั่วขณะหนึ่ง เจ้าหน้าที่ตัวปลอมบนกำแพงเมืองถูกเซี่ยเจิงโยนลงจากกำแพงเมือง ชาวนาที่ไม่เคยฆ่าใครมาก่อนมองดูศพที่นอนอยู่หน้าประตูเมือง และพวกเขายังคงหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย
เซี่ยเจิงยืนอยู่บนกำแพงเมืองโดยเอามือไพล่หลังแล้วพูดว่า “ผู้ที่ยินดีรับอาหารคืน ทางการจะไม่ติดตามถามหาความผิดอีกต่อไป สำหรับผู้ที่ดื้อรั้น กองทัพจี้โจวกำลังมุ่งหน้ามายังอำเภอชิงผิงแล้ว วันนี้ถ้าพวกเจ้าพังกำแพงเมือง พวกเจ้าจะไม่มีวันล่าถอยไปได้อีก ชีวิตนี้อยู่ในมือของพวกเจ้า เจ้าอยากจะทำนาต่อและอยู่กับภรรยาลูกๆ และพ่อแม่ไปตลอดชีวิต หรือลากครอบครัวไปตาย ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าเลือก”
ทันทีที่พวกเขาได้ยินว่ากองทัพจี้โจวกำลังมา ชาวนาที่เพาะปลูกมาตลอดชีวิตก็ยังคงหวาดกลัวมาก
การผสมผสานระหว่างความใจอ่อนและความบ้าคลั่งยังคงมีผลอยู่ ท้ายที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับการกลับคืนสู่วิถีชีวิตแบบเดิม กับการเข้าไปในเมืองเพื่อปล้น แล้วถูกเจ้าหน้าที่ทหารประหารชีวิตภายหลังทั้งครอบครัว ถือเป็นทางเลือกที่ชัดเจนว่าไม่มีคนโง่คนไหนเต็มใจที่จะตาย
คนที่เป็นผู้นำยังคงพูดต่อไป “คำพูดที่ไม่มีมูล อาหารอยู่ที่ไหนล่ะ”
เจ้าหน้าที่หวังกำลังจะเข้าไปช่วย แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากภายในกำแพงเมือง “อาหารมาแล้ว!”
เป็นพวกจากหออี้เซียงที่ขึ้นมาบนกำแพงเมืองโดยถือเสบียงอาหารไว้ในมือ
ภายใต้สถานการณ์ปัจจุบัน จะต้องไม่เปิดประตูเมือง และอาหารบางส่วนจึงถูกใส่ลงมาจากกำแพงเมืองโดยใช้ตะกร้าแขวน
ชาวนาหลายคนออกมาข้างหน้าเพื่อปลดกระสอบและตรวจสอบของของพวกเขา พวกเขายิ้มกว้าง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเช็ดตาด้วยแขนเสื้อ “เมล็ดข้าว มันเป็นเมล็ดข้าวของพวกเราจริงๆ!”
ทันทีที่พวกเขาได้ยินว่าเสบียงอาหารถูกส่งกลับมาแล้ว ชาวนาส่วนใหญ่ที่ติดตามการจลาจลก็รู้สึกว่าหัวใจของพวกเขากลับไปสู่หน้าอกแล้ว
เจ้าหน้าที่หวังก้าวไปข้างหน้าและกระซิบกับเซี่ยเจิง “พวกข้าขอบคุณสำหรับการแก้ไขสถานการณ์ความยากลำบากในอำเภอชิงผิง แต่หากคืนเสบียงอาหารที่เรียกเก็บ จะไม่สามารถอธิบายต่อกองทัพจี้โจวได้!”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “นายอำเภอจะให้คำอธิบายเอง”
คำสั่งยกเลิกการรวบรวมเสบียงอาหารได้ถูกส่งไปถึงยังเมืองจี้โจวแล้ว พร้อมกับคำสั่งทางทหารของเขาที่สั่งให้เว่ยซวนกลับไปที่หุยโจวนั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่จี้โจวจะรวบรวมเสบียงอีกครั้ง แต่เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายมากนัก
เดิมทีเจ้าหน้าที่หวังยังคงกังวล แต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเซี่ยเจิง เขาก็คลายความเป็นกังวล
แท้จริงแล้ว ทั้งหมดที่เขาสามารถทำได้คือเกลี้ยกล่อมกบฏเหล่านี้ และป้องกันไม่ให้พวกเขาเข้าสู่ที่ตั้งของอำเภอ
เขาเป็นชายชราและรับได้เพียงความรับผิดชอบเหล่านี้ หากเขารับไม่ไหว นายอำเภอก็จัดการเรื่องนี้เอง
เขากล่าวว่า “ยังเป็นท่านผู้กล้า ที่มีไหวพรับใช้กองทัพจี้โจว เพื่อทำให้ผู้คนเหล่านี้หวาดกลัว และในที่สุดก็ช่วยชีวิตผู้คนในเมืองจากภัยพิบัติไว้ได้”
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไร ที่เขาบอกว่ากองทัพของจี้โจวกำลังมา ไม่ได้มาเพื่อทำให้เกษตรกรที่กบฏอยู่ใต้กำแพงเมืองหวาดกลัว เนื่องจากมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในเขตอำเภอชิงผิง จึงเป็นไปไม่ได้ที่เมืองจี้โจวจะไม่ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้
ตราบใดที่ไม่ใช่เว่ยซวนที่มา กองทัพก็ไม่สามารถต่อสู้กับชาวนาเหล่านี้ที่ถูกชักนำได้
ผู้ยุยงเห็นว่าชาวนาที่ติดตามการกบฏต่างสงบลง เมื่อเขาคิดถึงการสูญเสียตำแหน่งเจ้าหน้าที่ระดับสูงและเงินเดือนที่เอื้อเฟื้อ เขายังคงโจมตีด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “เราจะคำนวณชีวิตของผู้คนหลายสิบคนในหมู่บ้านหม่าได้อย่างไร?”
เจ้าหน้าที่หวังมองไปที่เซี่ยเจิงเพื่อขอความช่วยเหลือ
หน้ากากผีสีเขียวปกคลุมทั่วทั้งใบหน้าของเขา ทำให้ไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเขาได้ เขาเพียงแต่พูดว่า “ถ่วงเวลา”
เจ้าหน้าที่หวังอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เข้าใจว่าไม่มีอะไรที่สามารถสืบได้จริงๆ เกี่ยวกับโศกนาฏกรรมของหมู่บ้านหม่าในขณะนี้ และเขาไม่สามารถให้คำอธิบายกับคนเหล่านี้ได้ในตอนนี้ทันที
ตอนนี้จึงทำได้เพียงรอจนกว่าเจ้าหน้าที่ทหารจี้โจวจะมาถึงเพื่อรักษาเสถียรภาพของสถานการณ์โดยรวม
เขาเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากและพยายามกำจัดหนามและโคลนที่อยู่ด้านล่างกำแพงเมือง
ดวงตาของเซี่ยเจิงจ้องมองไปที่คนเหล่านั้นที่ยั่วยุซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พวกเขาไม่ต้องการความยุติธรรม พวกเขาเพียงต้องการปลุกเร้าความเกลียดชังของชาวนาทุกคน และทำให้เรื่องนี้ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
แต่หากเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น พวกเขาจะได้ประโยชน์อะไร?
ชาวนาที่แท้จริงที่หันหลังให้ฟ้าหน้าสู้ดินพูดจาไม่เก่ง พวกเขาถูกกลุ่มคนกลุ่มนี้แสดงความเกลียดชัง พัดพาเปลวเพลิง และผลักดันให้ชาวนาทำชั่ว ชาวนาหนีไม่พ้น และพวกเขากล้าที่จะทำอย่างมั่นใจ การสนับสนุนเบื้องหลังพวกเขาก็คงน่าสนใจไม่น้อย
ผู้ก่อปัญหาเหล่านั้นยังคงยืนกรานว่าทางการไม่สามารถให้คำอธิบายได้ทันทีเกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่หมู่บ้านหม่า และยังคงก่อปัญหาต่อไป โดยจุดประกายความเกลียดชังระหว่างชาวนาและทางการอีกครั้ง
เมื่อเซี่ยเจิงกำลังวางแผนที่จะจัดการกับพวกเจ้าปัญหาอย่างลับๆ จู่ๆ ก็มีเสียงมาจากกำแพงเมือง “นายอำเภอมาถึงแล้ว–”
ผู้คนที่ด้านล่างกำแพงเมืองต่างเงียบและมองดูบนกำแพงเมืองด้วยความเกลียดชัง
เซี่ยเจิงยังหรี่ตาลง โดยคิดว่ามีคนอยู่เบื้องหลังบังคับให้นายอำเภอออกหน้า เขาหันกลับมาและเห็นนายอำเภอขี้ขลาดเดินอยู่ข้างหน้าด้วยท่วงท่าทางแห่งความภูมิใจ ตามมาด้วยกลุ่มคนรับใช้ที่จับเจ้าหน้าที่ทหารที่ถูกมัดไว้ด้านหลัง
ฝานฉางอวี้สวมเสื้อผ้าของสาวใช้ที่ไม่พอดีกับนาง และนางก็จับใครบางคนไว้ในมือ นางกดมีดตัดกระดูกไปที่คอของบุคคลนั้น เนื่องจากแขนเสื้อของนางสั้นเกินไป ข้อมือสีขาวนวลของนางครึ่งหนึ่งจึงถูกเปิดออก
คนที่นางพามามีรอยเลือดเล็กน้อยบนคอของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ซื่อสัตย์ตลอดทาง
เซี่ยเจิงจ้องมองไปที่ใบหน้าของชายคนนั้น เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าภายใต้หน้ากากผีสีเขียวก็รู้สึกประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ