บทที่ 47
เซี่ยเจิงมองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดว่า “เจ้าคุ้นเคยกับเจ้าหน้าที่หวัง รีบไปหาเขาโดยเร็วและขอให้เขาเฝ้าประตูเมืองไว้พร้อมกับเจ้าหน้าที่ของทางการ ประชาชนจะต้องไม่เข้าไปในเมือง”
ฝานฉางอวี้รู้สึกงุนงง “ถ้ากลุ่มคนเข้ามาไปในเมือง พวกเขาคงจะสร้างปัญหาให้กับนายอำเภอและเจ้าหน้าที่ของทางการ ทำไมเราต้องหยุดประชาชนเหล่านี้เพื่อช่วยนายอำเภอด้วย?”
ใบหน้าของเซี่ยเจิงนั้นเย็นชาอย่างอธิบายไม่ได้ “พวกเขาเสี่ยงชีวิตเพื่อไปกบฏ เจ้ายังคิดว่าสิ่งที่พวกเขาต้องการคือความยุติธรรมอีกหรือ? สิ่งที่พวกเขาต้องการตอนนี้คืออำนาจและความมั่งคั่ง! ทุกครอบครัวในเมืองล้วนร่ำรวยกว่าชาวนาเหล่านั้น มันสามารถทำให้พวกเขาเกลียดชังไปได้ถึงแก่นแท้ เมื่อก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง พวกเขาอาจเป็นกบฏที่ก่ออาชญากรรมทุกประเภทโดยการเผา ฆ่า ปล้น ถ้าเจ้าไม่อยากเห็นอำเภอนี้ถูกปล้น ดังนั้นจงทำตามที่ข้าบอก”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งที่เขาพูด ใจของนางก็จมลงครู่หนึ่งเนื่องจากความซับซ้อนของธรรมชาติของมนุษย์ นางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “เจ้าหน้าที่หวังถูกนายอำเภอไล่ออกแล้ว และตอนนี้คำพูดของเขาก็ไม่มีผลต่อที่ว่าการอำเภอ”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วแต่ยังคงพูดว่า “แค่ไปส่งข่าวบอกเขาว่านายอำเภอหนีไปแล้วและขอให้เขาพาเจ้าหน้าที่ทางการไปตั้งด่านป้องกันที่ประตูเมืองก่อน เมื่อเจอกับฝูงชน อันดับแรกให้เขามุ่งความสนใจไปที่การรับฟังพวกเขาและสัญญาว่าจะคืนอาหารที่รวบรวมได้ทั้งหมดและไม่ต้องให้พวกเขารับโทษที่ก่อ”
“แต่ถ้าทางการไม่คืนอาหารล่ะ?”
“เรามาทำให้ฝูงชนสงบลงก่อน แล้วข้าจะหาทางออกในภายหลัง” ดวงตาของเขาสงบและน่าเชื่อถืออย่างอธิบายไม่ถูก
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง “เจ้าไม่ได้บอกว่าพวกเขาทั้งหมดกบฏเพื่ออำนาจและความมั่งคั่งเหรอ? สิ่งนี้จะทำให้กลุ่มคนสงบได้จริงหรือ?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองนาง “กลุ่มคนจะต่อสู้จนตัวตายเพราะไม่มีทางออก แต่ถ้าเราสัญญาว่าจะไม่ให้พวกเขารับผิดชอบในความผิดและคืนอาหารให้พวกเขา พวกเขาจะสามารถกลับไปทำนาเหมือนเมื่อก่อนได้ แต่ผู้ที่มีความทะเยอทะยานจะยังคงยุยงและปฏิเสธรับข้อเสนอต่อไป แต่ผู้ที่ต้องการเพียงทำนาในที่ดินผืนเดิมจะเริ่มลังเลใจ”
ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็เข้าใจ เขาต้องการจัดระเบียบกลุ่มคนเหล่านั้นเสียก่อน
ครู่หนึ่งนางรู้สึกว่าเหยียนเจิ้งที่อยู่ตรงหน้านางแปลกราวกับว่านางไม่เคยเข้าใจเขาเลยจริงๆ
เซี่ยเจิงสังเกตเห็นการจ้องมองของนางและถามว่า “มีอะไรหรือ?”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะแล้วถามว่า “เราจะออกไปจากที่นี่อย่างไร”
เจ้าหน้าที่ทหารยังคงเฝ้าตรอกด้านหลังหออี้เซียง หากออกไปนอกตรอก จะพบกับเจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าอยู่ด้านนอกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่หากพวกตนทำให้เจ้าหน้าที่ทหารสลบก่อนไป อีกไม่นานเจ้าหน้าที่ทหารที่นอนอยู่ที่นั่นก็จะถูกค้นพบ และร่องรอยของพวกเขาก็จะถูกเปิดเผย
แต่อีกด้านของตรอกนี้ปิดสนิทและแคบมากใช้สำหรับระบายน้ำฝนที่หยดลงมาจากชายคาระหว่างบ้านทั้งสองหลัง และสามารถผ่านไปได้เพียงคนเดียว เนื่องจากความชื้นและแสงแดดสาดส่องไม่ถึงตลอดทั้งปี กำแพงจึงถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำเหนียวๆ ซึ่งจะลื่นไถลได้หากไม่ระวัง
เซี่ยเจิงเหลือบมองที่กำแพงสูงที่กั้นสุดตรอกแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “เจ้าเหยียบไหล่ข้าแล้วปีนขึ้นไป”
ฝานฉางอวี้ประเมินความสูงของคนสองคน แล้วพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ ข้าจะปีนขึ้นไปแล้วหาบันไดมาให้เจ้า”
เซี่ยเจิงนั่งยองๆ อยู่ที่ฐานของกำแพง นางใช้มือข้างหนึ่งจับกำแพงไว้ และเหยียบไหล่กว้างของเขาด้วยเท้าข้างเดียว
ในที่สุดความสูงที่รวมกันของคนทั้งสองก็ทำให้ฝานฉางอวี้ปีนขึ้นไปบนกำแพงได้ นางดันแขนขึ้นแล้วปีนขึ้นไป เมื่อนางเงยหน้าขึ้นและกวาดตาเข้าไปในลานบ้าน นางเห็นชายคนหนึ่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่หน้าห้องที่มีหน้าต่างเปิดกว้าง ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างฉับพลันแล้วมองตรงมา
ฝานฉางอวี้หยิบเศษกระเบื้องบนผนังด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแล้วปามันเข้ากับจุดฝังเข็มของเขา
ชายคนนั้นดูตกใจ ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เขาก็ฟุบลงบนโต๊ะ
หลังจากที่ฝานฉางอวี้จัดการเขาเสร็จแล้ว นางก็ตระหนักว่าชายคนนั้นดูคุ้นเคย แต่นางจำไม่ได้ว่านางเคยพบเขาที่ไหนมาก่อน
เซี่ยเจิงได้ยินความเคลื่อนไหวจากข้างในจึงถามนางว่า “มีใครอยู่อีกฟากหนึ่งของกำแพงหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าได้ทำให้คนผู้นั้นหมดสติไปแล้ว มีบันไดไม้ไผ่อยู่ในสวนนี้ รอก่อน ข้าจะย้ายมันไปให้เจ้า”
ขณะที่นางพูด นางก็กระโดดลงจากกำแพง ว่องไวราวกับแมว
บันไดไม้ไผ่นั้นไม่ยาวมากแต่พอที่จะปีนข้ามกำแพงได้ ฝานฉางอวี้ก็ปีนขึ้นบันไดไม้ไผ่ขึ้นไปบนกำแพงและส่งบันไดไม้ไผ่ไปอีกด้านของกำแพงสูง ทำให้เซี่ยเจิงไปปีนขึ้นมาในลานบ้านได้อย่างราบรื่น
เขาเข้าไปในห้องและมองดูคนที่ฝานฉางอวี้ทำให้หมดสติไป ดวงตาของเขามีร่องรอยแปลกๆ ปรากฏขึ้นแล้วพูดว่า “เขาคือเจ้าของร้านหนังสือ”
ทำไมบ้านสกุลจ้าวถึงอยู่ติดกับหออี้เซียง?
ความสงสัยในใจทำให้เขามองดูจดหมายที่ยังเขียนไม่เสร็จบนโต๊ะอีกครั้ง เนื่องจากพู่กันของจ้าวสวินขีดเปื้อนขณะเขาหมดสติลง งานเขียนหลายชิ้นในจดหมายจึงถูกปกคลุมไปด้วยหมึก แต่เขายังสามารถแยกแยะบางประโยคของจดหมายได้
ทันใดนั้นดวงตาของเซี่ยเจิงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา เมื่อเขากำลังจะไปไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แขนเสื้อของเขาก็ชนเข้ากับแท่นหมึก และหมึกหนาก็หกไปทั่วโต๊ะ ทำให้จดหมายที่ยังเขียนไม่เสร็จและแขนเสื้อของจ้าวสวินรวมทั้งใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขากลายเป็นเปื้อนหมึกทั้งหมด
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ได้ยินว่าเขาเป็นเจ้าของร้านหนังสือ นางก็รู้สึกผิดเล็กน้อย จากนั้นเมื่อนางเห็นเซี่ยเจิงชนแท่นหมึก นางก็พูดได้ว่าตกใจมาก “ข้า……ข้า ทำร้ายเขา ส่วนเจ้าทำแท่นหมึกของเขาหกเลอะเทอะ เขาจะไม่โกรธเจ้าใช่ไหม”
นางจำได้ว่าเซี่ยเจิงเขียนงานอยู่ในร้านหนังสือ ครั้งที่แล้วเขายังได้เงินสี่สิบตำลึง?
เซี่ยเจิงตกตะลึงเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดหวังว่านี่คือสิ่งที่นางกังวล สีหน้าเย็นชาของเขาจางหายไปเล็กน้อยและเขาพูดว่า “ไม่สำคัญ เขาอาจจะจำเจ้าไม่ได้ และเขาก็ไม่รู้เรื่องที่ข้าเคยมาที่นี่”
ฝานฉางอวี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาอาจจะจำนางไม่ได้ เขาเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวย เขาพบเห็นผู้คนมากมายทุกวัน และเขาคงจำนางไม่ได้อย่างแน่นอน
บ้านสกุลจ้าวเป็นบ้านที่มีทางเข้าสองทาง แต่แทบไม่มีคนรับใช้อยู่ในบ้านเลย ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงเล็ดลอดออกไปทางประตูมุมของบ้านสกุลจ้าวได้ได้อย่างง่ายดาย
ฝานฉางอวี้กล่าวว่าสาเหตุที่พวกเขาต้องเจอกับปัญหาทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าประตูหน้าและตรอกด้านหลังของอาคารหออี้เซียงได้รับการคุ้มกันโดยเจ้าหน้าที่ทหาร นางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้าของร้านอวี๋และคนในหอต่างก็โดนเจ้าหน้าที่สุนัขจับโยนเข้าคุกแล้ว ทำไมยังพวกเขายังส่งคนมาเฝ้าหออี้เซียงอีกล่ะ เป็นเพราะพวกเขาตามหาอวี่เป่าเอ๋อร์หรือเปล่า”
เซี่ยเจิงดูมืดมนและพูดว่า “ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้”
ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็ดูโกรธเล็กน้อย “เจ้าหน้าที่สุนัขพวกนั้นก็ค่อนข้างเลวทรามเช่นกัน!”
เพื่อจะเชือดไก่ให้ลิงดู แม้แต่เด็กก็ยังไม่ละเว้นเช่นงั้นเหรอ?
เซี่ยเจิงไม่ตอบและพูดว่า “ข้าได้ฝากเด็กคนนั้นไว้กับชายชราที่ช่วยเจ้าบังคับเกวียนชั่วคราว”
ฝานฉางอวี้เช่าเกวียนของชายชราเป็นเวลาหนึ่งเดือนเพื่อส่งสินค้า ดังนั้นเขาจึงถือว่าเป็นคนที่น่าเชื่อถือ
แต่การปล่อยให้ชายชราดูแลนายน้อยจากครอบครัวที่ร่ำรวยจะทำให้ผู้คนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติได้อย่างง่ายดาย ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เมื่อข้าไปที่บ้านของเจ้าหน้าที่หวัง ข้าจะพาเป๋าเอ๋อร์ไปด้วย”
เซี่ยเจิงพยักหน้า เมื่อทั้งสองแยกทางกัน เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ราวกับว่าเขาต้องการบอกอะไรบางอย่างกับนาง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พูดอะไรเลย
แต่เมื่อฝานฉางอวี้เห็นว่าเขาลังเลที่จะพูด นางก็ถามด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอ?”
ท้องฟ้ามืดครึ้ม ทำให้ดวงตาของเซี่ยเจิงดูมืดมนกว่าปกติ เขาพูดว่า “ถ้ากลุ่มชาวบ้านเข้ามาในเมืองแล้ว เจ้าก็ปกป้องตัวเองด้วย”
หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาก็กล่าวเสริมว่า “อย่าไว้ใจใครง่ายๆ”
หัวใจของฝานฉางอวี้เต้นรัวเมื่อนางได้ยินสิ่งนี้ และนางก็เงยหน้าขึ้นมองเขา “เจ้าจะไปแล้วเหรอ?”
มันผิดจริงๆ ที่จู่ๆ พูดแบบนั้นกับนาง
เซี่ยเจิงลำคอตีบตันและพูดด้วยสีหน้าไม่น่าดู “แม้ว่าข้าจะไม่ใช่คนที่น่าเชื่อถือ แต่ตอนนี้เจ้ายังคงเชื่อใจข้าได้”
หลังจากที่เขาไปแล้วฝานฉางอวี้ก็ยังคงอยู่ที่ที่เขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงนั่งรถไปที่รถของชายชราเพื่อรับอวี๋เป่าเอ๋อร์ และไปที่บ้านของเจ้าหน้าที่หวัง
เมื่อเจ้าหน้าที่หวังได้ยินเรื่องฝูงชน เขาก็ตกใจเช่นกัน หลังจากเดินไปมาในห้องหลายครั้ง เขาก็พูดกับฮูหยินหวัง “เอาชุดเจ้าหน้าที่ของข้ามาให้หน่อย”
เมื่อฮูหยินหวังไปที่ห้องชั้นในเพื่อหยิบเสื้อผ้า เจ้าหน้าที่หวังมองไปที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่สามีของเจ้าจะมีความรู้เช่นนี้และเฉียบแหลมมาก……”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ครอบครัวของเขาเคยเปิดสำนักคุ้มภัย ดังนั้นเขาอาจจะมีความรู้มากกว่าคนอื่นๆ”
เจ้าหน้าที่หวังบอกว่าไม่น่าแปลกใจเลย และหลังจากเปลี่ยนชุดแล้ว เขาก็ออกไปตามหากลุ่มคนที่เป็นลูกน้องของเขามาก่อน
ฮูหยินหวังส่งเขาออกจากบ้านด้วยสีหน้าเป็นกังวล
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าแผนต่อไปของเซี่ยเจิงคืออะไร และเป็นการเสี่ยงที่จะปล่อยให้เจ้าหน้าที่หวังซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ถูกไล่ออกออกแล้วไปทำเช่นนี้
แต่เมื่อฝูงชนเข้ามาในเมืองเพื่อปล้นสะดม ก็ไม่มีทางที่จะล่าถอย และความทะเยอทะยานและความโลภจะพุ่งสูงขึ้น เช่นเดียวกับสัตว์ร้ายที่กินเนื้อ มันไม่สามารถหยุดสัตว์ตัวนี้ได้อีกต่อไป ก่อนที่มันจะเปื้อนเลือด
นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับฮูหยินหวัง “ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าท่านมีแผนผังของอำเภอและบ้านของนายอำเภอใช่หรือไม่?”
ฮูหยินหวังพยักหน้าอย่างลังเลและถามว่า “ใช่แล้ว ยายหนู เจ้าจะทำอะไรล่ะ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าได้ยินสิ่งที่สามีของข้าพูด เมื่อการขอรวบรวมเสบียงเกิดขึ้นเช่นนี้ นายอำเภอมีแนวโน้มที่จะหลบหนี อันดับแรกเราต้องคืนสถานะให้ท่านลุงหวังก่อน เพื่อที่ท่านลุงหวังจะทำสิ่งต่างๆ ได้สะดวกยิ่งขึ้น”
ไม่ว่าใครจะแอบอยู่ในเบื้องหลังอำนาจในขณะนี้ ในสายตาของคนธรรมดาและเจ้าหน้าที่ของทางการ นายอำเภอคือเจ้าหน้าที่ที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอชิงผิง
ฮูหยินหวังไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เกิดมากล้าหาญหรืออะไรสักอย่าง ในตอนนี้นางยังรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย แต่หญิงสาวคนนี้ยังคงคิดถึงบางสิ่งที่โดดเด่นกว่านั้น นางคิดว่าการที่สามีของนางไปหยุดฝูงชนก็เสี่ยงเช่นกัน ดังนั้นนางจึงสงบลงและพูดว่า “นี่มันมากเกินไป” มันค่อนข้างจะเสี่ยงไปหน่อย ข้าจะไปกับเจ้า”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “มีวิธีที่เสี่ยงน้อยกว่านี้ แต่ข้ายังต้องขอความช่วยเหลือจากท่านป้าของข้า”
การแสดงออกของฮูหยินหวังเปลี่ยนไปเล็กน้อย
หออี้เซียง
รถม้าคันหนึ่งขับไปทางตรอกด้านหลังของหออี้เซียง และจอดอยู่ไม่ไกลจากทางเข้าตรอก อย่างไรก็ตามไม่มีใครลงจากรถม้า ทหารที่เฝ้าประตูหลังของหออี้เซียงมองดูรถม้าอย่างสงบ
พวกเขาสองคนมองหน้ากันและกำลังจะเดินไปดู จู่ๆ ก็มีร่างสีดำปรากฏขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของตรอก นางหยิบไม้ซักผ้าขึ้นมาแล้วตีทหารรักษาการณ์สองคนที่เหลืออยู่ที่ด้านหลังศีรษะ ทหารสองคนหมดสติทันที
ฝานฉางอวี้เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าเด็กผู้ชายที่บ้านของเจ้าหน้าที่หวัง และใบหน้าของนางก็ดำคล้ำไปด้วยขี้เถ้าก้นหม้อจนไม่มีใครจำใบหน้าดั้งเดิมของนางได้ หลังจากเตะผนึกที่ประตูหลังของหออี้เซียง นางก็วิ่งเข้าไปในหออี้เซียง
ทหารสองคนที่กำลังจะตรวจสอบรถม้ารีบตะโกน “ผู้สมรู้ร่วมคิดของฆาตกรบุกเข้าไปในหออี้เซียงเพื่อทำลายหลักฐานแล้ว!”
พวกเขาตามไปจับกุมฝานฉางอวี้ที่กำลังรอพวกเขาอยู่หลังประตู
ทันทีที่คนอื่นเข้ามา นางก็ขว้างไม้ซักผ้าและทำให้หนึ่งในนั้นหมดสติ ทหารด้านหลังชักมีดออกมาฟัน ฝานฉางอวี้หลบไปด้านข้างและเตะเขาเข้าไปในถังเก็บน้ำในลานหลังบ้าน ทหารถูกเตะเข้าไปข้างในจนสุดและขยับตัวไม่ได้เป็นเวลานาน
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เข้าไปในบ้านได้สักพัก นางก็ห่อบางอย่างไว้ในเสื้อคลุมแล้วรีบออกจากลานบ้านโดยเอาแขนโอบบางอย่างไว้
ทหารตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “คนร้ายหนีไปแล้ว คนร้ายหนีไปแล้ว!”
การเคลื่อนไหวนี้ได้แจ้งเตือนเจ้าหน้าที่ที่ทางเข้าหลักของหออี้เซียงแล้ว กลุ่มทหารที่สวมเครื่องแบบไล่ล่านางจากปลายทั้งสองของตรอกในสองทิศทาง อย่างไรก็ตาม พวกเขาเห็นเพียงชายร่างเล็กที่ดูเหมือนจะได้อุ้มใครสักคนไว้ในอ้อมแขน
ก่อนที่เจ้าหน้าที่ทหารกลุ่มหนึ่งจะตามทัน รถม้าก็วิ่งหนีไปแล้ว
หิมะโปรยปรายลงมาและคนบังคับรถม้าก็สวมเสื้อผ้าหยาบและหมวกไม้ไผ่ซึ่งทำให้มองเห็นใบหน้าได้ยาก แต่ท่าทางเฆี่ยนม้าแสดงให้เห็นว่าเขาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญเช่นกัน
มีเจ้าหน้าที่ทหารล้อมรอบจากด้านหน้าและต้องการหยุดพวกเขา คนบังคับรถม้าเหวี่ยงแส้ไปจากมือซึ่งยาวประมาณหนึ่งชุ่น ผิวหนังก็แตกออกจากกัน ด้วยการกวาดจากซ้ายและขวา เจ้าหน้าที่ทหารโดยรอบก็ล้มลงอยู่ริมถนนและคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด
ลูกศรยิงขึ้นไปบนท้องฟ้าสีเทา และในไม่ช้าทางอำเภอก็ส่งเจ้าหน้าที่ทหารมาเพิ่ม
คนในรถคือฝานฉางอวี้และฮูหยินหวัง
ฮูหยินหวังคุ้นเคยกับถนนและตรอกซอกซอยทั่วทั้งอำเภอเป็นอย่างดี หลังจากเลี้ยวไปไม่กี่มุม นางก็สะบัดเจ้าหน้าที่และทหารกลุ่มหนึ่งไว้ข้างหลัง ฝานฉางอวี้กระโดดลงจากรถแล้วพูดว่า “ท่านป้า โปรดถ่วงเวลาทหารเหล่านี้สองเค่อ หลังจากผ่านไปสองเค่อ ไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้วออกไปจากที่นี่ทันที”
ฮูหยินหวังยกหมวกไม้ไผ่ขึ้นแล้วถามว่า “สองเค่อ เจ้าจะทันเวลาไหม”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “สามีของข้าน่าจะไปที่ที่ว่าการอำเภอ ข้าจะไปที่จวนนายอำเภอ ตอนนี้เจ้าหน้าที่ทหารออกคำสั่งเต็มกำลังเพื่อจับบุตรชายของเจ้าของร้านอวี๋ ไม่ว่าจะยังไงข้าจะตามหานายอำเภอให้พบ”
แน่นอนว่าไม่มีอวี๋เป่าเอ๋อร์อยู่บนรถม้า นางห่อบางอย่างที่นางหยิบมาจากหออี้เซียง ด้วยเสื้อคลุมของนางซึ่งเป็นเพียงผ้าห่มผืนเล็ก
ฮูหยินหวังเตือนเพียงว่า “ระมัดระวังตนเองด้วย!”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ท่านป้าก็เช่นกัน”
รถม้าชะลอตัวลง หลังจากที่ฝานฉางอวี้ลงจากรถในพื้นที่รกร้าง นางก็วิ่งเข้าไปในตรอกและมุ่งหน้าไปยังทิศทางจวนของนายอำเภอ
เมื่อฝานฉางอวี้มาถึงประตูจวนนายอำเภอ นางก็พบว่ามารดาซ่งก็อยู่ที่นี่ด้วย
มารดาซ่งยืนอยู่ที่ประตูจวนนายอำเภอพร้อมกับสาวใช้คนหนึ่งที่ถือห่อผ้าใบใหญ่ใบเล็กพร้อมรอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้า “เยี่ยนเกอเอ๋อร์กำลังเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อสอบ แต่ก็ซื้อของมากมายไว้ให้คุณหนูใหญ่ด้วย……”
สาวใช้ที่ประตูพูดว่า “บัณฑิตซ่ง มีน้ำใจแล้ว” ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังนางรับเครื่องประดับไข่มุกทั้งหมดที่มารดาซ่งซื้อมาอย่างไม่เต็มใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรเพื่อให้มารดาซ่งเข้าไปนั่งในข้างในเลย
ใบหน้าของมารดาซ่งแทบจะแข็งค้างพร้อมกับเสียงหัวเราะ นางถูกปฏิเสธมาหลายวันแล้ว นางยอมจ่ายเงินเพื่อซื้อของขวัญมากมาย และยังไม่ได้รับการต้อนรับจากครอบครัวนายอำเภอ นางกล่าวว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อน ฮูหยินนายอำเภอก็ชื่นชมรองเท้าสวยๆ ของข้า ข้ามาที่นี่เพื่อดื่มชากับฮูหยินและอีกอย่างข้าก็จะมอบรองเท้าคู่นั้นให้แก่นางด้วย”
สาวใช้เพียงบอกว่า “ฮูหยินไม่สบาย เป็นหวัดมาหลายวันแล้วยังไม่หายดีเลย ถ้าฮูหยินซ่งมีอะไรจะมอบให้ฮูหยินก็ให้บ่าวนำไปให้เถิดเจ้าค่ะ”
เดิมทีมารดาซ่งรู้สึกว่าภูมิหลังของนายอำเภอนั้นยังค่อนข้างต่ำ เมื่อซ่งเยี่ยนสอบผ่าน บุตรสาวของนายอำเภออาจไม่คู่ควรกับบุตรชายของนาง เพียงแต่ว่านางยังต้องการการดูแลในอำเภอนี้ และฮูหยินของนายอำเภอก็เป็นคนอบอุ่นและเป็นกันเอง
ก่อนหน้านี้ฮูหยินนายอำเภอต้องการยุติการแต่งงานของบุตรชายและบุตรสาวของนาง การคำนวณเล็กๆ น้อยๆ ในใจของนางกำลังปะทุ นางใช้ความอ่อนหวานของการเป็นผู้หญิงที่มีตำแหน่งมารดาของบัณฑิตเพื่อดูแลภรรยาและบุตรสาวของนายอำเภอ แต่ก็ยังไม่เกี่ยวกับเรื่องการหมั้นหมาย
ในบางครั้งฮูหยินของนายอำเภอกดดันนางอย่างหนัก และนางก็ร้องไห้อีกครั้งและหยิบเรื่องราวการถอนหมั้นของซ่งเยี่ยนออกมา โดยบอกว่าซ่งเยี่ยนเป็นลูกกตัญญู และเพื่อนางเขาจึงยกเลิกการหมั้นหมายกับครอบครัวสกุลฝานที่เชือดหมู แม้ว่าเขาจะมีชื่อเสียงในฐานะผู้ชายที่โหดเหี้ยมและเนรคุณ ใครจะคิดว่าตอนนี้สกุลฝานเกือบจะบอกทุกคนที่นางพบว่าเป็นสกุลซ่งที่ผิดต่อนาง เพราะกลัวว่าซ่งเยี่ยนจะหมั้นหมายอีกครั้งเร็วๆ นี้ บุตรสาวสกุลฝานจึงอิจฉาและแพร่ข่าวลือบางอย่าง ซึ่งส่งผลต่ออาชีพการงานของทั้งสองสกุลอย่างแน่นอนไม่ช้าก็เร็ว การหมั้นหมายจึงไม่จำเป็นต้องรีบเร่งในขณะนี้
ฮูหยินนายอำเภอก็ตกใจกับคำพูดของนางเช่นกัน ในวันธรรมดา ทั้งสองคนจึงนัดดื่มชาและดูละครด้วยกัน และฮูหยินนายอำเภอก็อบอุ่นกับนางเสมอ
ในช่วงเทศกาลปีใหม่ ซ่งเยี่ยนได้ก่อเรื่องอื้อฉาวกับสกุลฝานในงานเทศกาลโคมไฟ และมารดาซ่งก็รู้สึกว่านางไม่สามารถเชิดหน้าขึ้นได้อีกครั้ง
นางกลัวว่าฮูหยินนายอำเภอจะดูถูกบุตรชายของนาง และเหตุการณ์นี้ทำให้มารดาซ่งกังวลหากบุตรชายของนางสอบไม่ผ่าน ไม่ได้ไปที่เมืองหลวงเพื่อรับราชการ ดูแล้วทั่วทั้งอำเภอชิงผิงการแต่งงานกับครอบครัวของนายอำเภอถือเป็นเรื่องประเสริฐที่สุด ดังนั้นในวันที่สองของปีใหม่ นางจึงนำสิ่งของไปที่บ้านของนายอำเภอ เพื่อกล่าวคำอวยพรปีใหม่
นางไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกปฏิเสธ
มารดาซ่งโกรธมากจนแทบจะอาเจียนออกมาเป็นเลือดเมื่อนางกลับไปในวันนั้น นางกลัวที่จะส่งผลกระทบต่อบุตรชายของนาง ดังนั้นนางจึงไม่กล้าบอกซ่งเยี่ยนเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม นางได้ตัดสินใจที่จะประคับประคองความสัมพันธ์กับจวนนายอำเภอ นางได้ส่งของขวัญไปให้ที่จวนนายอำเภอตลอดสองวันที่ผ่านมา
นางเลือกเข้าหาทางฮูหยินนายอำเภอ และจากนั้นค่อยเข้าทางบุตรสาวนายอำเภอ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าหลังจากส่งของขวัญมาจนถึงทุกวันนี้แล้ว นางก็ยังไม่สามารถผ่านประตูจวนนายอำเภอได้
มารดาซ่งรู้สึกราวกับว่าใบหน้าของนางถูกฉีกออกและถูกโยนลงใต้เท้าของพวกเขา เมื่อนางเดินจากไป นางไม่สามารถแม้แต่จะยิ้มออกมาได้ หลังจากเดินไปพ้นหัวมุมแล้ว นางก็ถ่มน้ำลายลงบนพื้นสองสามครั้ง ”แค่บุตรสาวนายอำเภอจะนับเป็นอะไรได้? นางคิดว่าเยี่ยนเกอเอ๋อร์ของข้าอยากจะแต่งงานกับนางจริงๆ หรือ ช่างมีความกล้าที่รับของขวัญของข้าด้วยท่าทางเกรงใจ แต่ไม่แม้แต่จะให้ข้าเข้าจวนไปนั่งจิบชาด้วยซ้ำ
ฝานฉางอวี้แกล้งทำเป็นหยิบของที่หน้าแผงลอยบนถนน นางได้ยินคำพูดของมารดาซ่งอย่างชัดเจนและเหลือบมองนางที่กำลังเดินจากไป แม้ว่าตนจะไม่ได้ใส่ใจจริงจังกับสกุลซ่งมาเป็นเวลานาน แต่เมื่อนางเห็นสีหน้าของมารดาซ่ง นางก็ได้แต่ภาวนาให้คนชั่วร้ายถูกลงโทษ
นายอำเภอและครอบครัวของเขาคงรู้นิสัยของสองแม่ลูกคู่นี้แล้ว จึงเพิกเฉยต่อพวกนาง
นางเดินไปรอบๆ ผนังด้านหลังของจวนนายอำเภอ จากนั้นปีนขึ้นไปบนต้นไม้ริมกำแพง แล้วปีนขึ้นไปบนกำแพง
เจ้าหน้าที่หวังทำงานมามากกว่าสิบปีและเคยทำงานให้กับนายอำเภอหลายคน เขาคุ้นเคยกับแผนผังของบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี หลังจากดูแผนที่ที่ฮูหยินหวังมอบให้แล้ว ฝานฉางอวี้ก็น่าจะเข้าใจแผนผังของบ้านได้
นางเดินเงียบๆ เลียบกำแพงแล้วเดินออกไป หลังจากผ่านประตูที่มีดอกไม้ห้อยอยู่ นางก็บังเอิญเห็นคนรับใช้เดินเข้ามา นางจึงรีบซ่อนตัวอยู่ตรงมุมกำแพง
สาวใช้หยิบของที่มารดาซ่งมอบให้และขอร้องชายที่ดูเหมือนองค์รักษ์ “นายท่าน สิ่งเหล่านี้เป็นของที่ท่านเขยในอนาคตมอบให้กับคุณหนูของเรา โปรดให้ข้ามอบมันให้กับคุณหนูด้วยเถิด”
สาวใช้ประจำจวนนายอำเภอต้องขออนุญาตองครักษ์เฝ้าประตูด้วยหรือ?
เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ปกติ ฝานฉางอวี้เงี่ยหูฟัง
องค์รักษ์เพียงแค่เยาะเย้ย “โยนมันเข้าไปในห้องพร้อมกับของก่อนหน้านี้ หากมีข่าวรั่วไหลออกไป แม้แต่หัวเจ้าก็รักษาไว้ไม่ได้!”
เห็นได้ชัดว่าสาวใช้กลัวเขาและไม่กล้าพูดอะไรเลย
ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็ตระหนักได้ว่าการควบคุมคนในจวนนายอำเภอไม่ใช่เรื่องะรรมดาอย่างแน่นอน และการหายใจของนางก็เบาลงและนานขึ้น
นางสังเกตเห็นว่าไม่มีใครกวาดหิมะในบริเวณลานของจวนนายอำเภอทั้งหมด นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะครอบครัวของนายอำเภออยู่ภายใต้การควบคุม หรือคนที่อยู่ด้านล่างกำลังเฉื่อยชาเกียจคร้าน หรือมีคนออกคำสั่งไม่ให้ทำความสะอาดหิมะ
ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อมีหิมะ ไม่ว่าเสียงฝีเท้าของผู้คนที่เดินผ่านลานบ้านจะเบาแค่ไหน มันก็จะเกิดเสียงเมื่อเหยียบลงบนหิมะ
ฝานฉางอวี้ครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งเมื่อจู่ๆ นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังนาง
เมื่อนางหันกลับไปก็เห็นสาวใช้ตัวน้อยกำลังถือถาดอยู่
ขณะที่สาวใช้ตัวน้อยกำลังจะกรีดร้อง ฝานฉางอวี้ก็เข้ามาใกล้และฟาดนางจนหมดสติด้วยสันมีด นางรับถาดจากมือของสาวใช้ด้วยมืออีกข้างหนึ่ง และมืออีกข้างพยุงสาวใช้ มองไปรอบๆ และใช้เท้าของนางเปิดประตูห้องถัดไปแล้วเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับสาวใช้คนนั้น
หลังจากนั้นไม่นานฝานฉางอวี้ก็เดินออกไปอย่างโจ่งแจ้งโดยสวมชุดสาวใช้และถือถาด เมื่อนางหันหลังกลับ องค์รักษ์ใต้ชายคาก็มองมาที่นาง ฝานฉางอวี้เดินผ่านไปโดยก้มศีรษะลง มุ่งหน้าไปในทิศทางที่สาวใช้กำลังจะไป
นางได้อ่านแผนผังล่วงหน้าและเข้าใจทิศทางได้ดี เมื่อพิจารณาจากแผนผังของบ้านแล้ว การค้นหาว่าคนรับใช้คนนั้นอยู่ที่ไหนนั้นไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามมากนัก
เมื่อนางเปิดประตู สาวใช้คนนั้นก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกเป็นทุกข์ เมื่อนางเห็นฝานฉางอวี้ นางก็แทบจะล้มลงกับพื้นเพราะความตกใจ นางยิ้มด้วยความเจ็บปวด และพยายามทำตัวเหมือนสาวใช้อาวุโสด้วยสีหน้าเย็นชาตะโกนแล้วถามว่า “ยายหนูนี่เป็นใครมาจากไหน ช่างกล้านัก!”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่านายอำเภออยู่ภายใต้การควบคุมดูแลอยู่ ดังนั้นคำสั่งให้ถอดเจ้าหน้าที่หวังออกจากตำแหน่งจะต้องไม่ได้มาจากเขา นายอำเภออาจยังคงไว้วางใจเจ้าหน้าที่หวังเพื่อให้ช่วยชีวิตเขา
นางกล่าวว่า “ข้าคือคนของเจ้าหน้าที่หวัง”
ความโกรธบนใบหน้าของแม่บ้านแข็งค้าง จากนั้นนางก็แทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจว่า “ยังเป็นเจ้าหน้าที่หวังที่เก่งกาจ เขาสามารถบอกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติกับจวนนายอำเภอในปัจจุบันนี้……”
เมื่อเห็นว่านางกำลังจะร้องไห้ ฝานฉางอวี้ก็ขมวดคิ้วและขัดจังหวะนาง และถามเพียงสิ่งที่นางอยากรู้เท่านั้น “เกิดอะไรขึ้นที่นี่หรือ?”
สาวใช้พูดทั้งน้ำตา “เมื่อไม่กี่วันก่อนเมืองจี้โจวสั่งรวบรวมอาหารไม่ใช่หรือ? เจ้าหน้าที่ทหารกลุ่มหนึ่งที่ถือตราของแม่ทัพจี้โจวมาดูแลการจัดเก็บอาหาร ใต้เท้าของข้าได้ยินมาว่าจะต้องเก็บเสบียงอาหาร และยังเรียกเก็บเงินคนละหนึ่งตำลึง เขาจึงร้องขอความเมตตาว่านี่คือการผลักไสชาวบ้านไปสู่ทางตัน แต่ใต้เท้าจากเบื้องบนกลับกดขี่ใต้เท้าด้วยคำสั่งขอรวบรวมเสบียงอาหาร ใต้เท้าจึงต้องทำตามคำสั่ง”
“ใต้เท้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามคำสั่ง อย่างไรก็ตามเจ้าหน้าที่ทหารที่ไปเก็บอาหารได้ฆ่าชาวนาในชนบท ใต้เท้าก็กลัวว่าเขาจะสร้างความเดือดร้อนให้กับแม่ทัพเฮ่อในเมืองจี้โจว ดังนั้นเขาจึงต้องการไปที่จี้โจวเพื่อขอรับโทษ กลุ่มเจ้าหน้าที่ทหารจากจี้โจวจึงควบคุมตัวเขาไป พวกเขาอ้างว่าเป็นคนของเว่ยซวน แม่ทัพซีเป่ย และกล่าวว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพเฮ่อถูกไล่ออกจากตำแหน่งแล้ว พวกเขายังกล่าวอีกว่าใต้เท้าของเราขัดขวางภารกิจสำคัญอย่างการรวบรวมอาหาร เขาจึงต้องถูกกักตัวอยู่ในบ้านก่อนรวมทั้งฮูหยินและคุณหนูด้วย รวมทั้งห้ามคนออกไปข้างนอก และห้ามแขกเขามาข้างในด้วย”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น นางเคยได้ยินชื่อของเว่ยซวนเพราะโศกนาฏกรรมของการรวบรวมอาหารของไท่โจวเกิดจากการทำเกินกว่าเหตุของลูกน้องของเขา
นางไม่แน่ใจอยู่ครู่หนึ่ง หากเว่ยซวนโหดร้ายและไร้ยางอายและใช้วิธีนี้เพื่อรวบรวมอาหารอย่างจริงจัง แม้ว่าเจ้าหน้าที่หวังจะชักชวนฝูงชนที่ประตูเมืองชั่วคราว แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเว่ยซวนหันหลังกลับและนำกองทัพของเขาไปสังหารคนเหล่านั้น
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “เราจะจับตัวและมัดเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่เว่ยซวนส่งมาและปล่อยตัวนายอำเภอเพื่อคืนเสบียงทหารที่เรียกเก็บกับประชาชน”
เมื่อผู้นำถูกจับแล้วจะไม่สามารถสั่งฆ่าคนได้
ริมฝีปากของสาวใช้สั่นเทา และไม่สนใจครึ่งหลังของสิ่งที่นางพูด เพราะครึ่งแรกแทบจะทำให้นางตกใจ “มัด……มัดเหรอ? มีเจ้าหน้าที่สิบคนในบ้านนี้ ทุกคนล้วนมีทักษะสูงในศิลปะการต่อสู้ และพวกเขาทั้งหมดเป็นสมาชิกของเมืองจี้โจว พวกนางจะจับเขามัดได้อย่างไร?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ถ้าเอาชนะไม่ได้ ก็ต้องมอมเขาให้มึนก่อน?”
สาวใช้อดไม่ได้ที่จะมองดูฝานฉางอวี้ และคิดกับตัวเองว่านี่คือคนที่เจ้าหน้าที่หวังส่งมาช่วยเหลือจริงๆ หรือ
การจับตัวนายทหารแห่งจี้โจวถือเป็นอาชญากรรมใหญ่ขนาดไหน? หากคนเหล่านั้นเกิดมาชำระบัญชีในอนาคต แม้แต่ศีรษะของคนใดคนหนึ่งในบ้านหลังนี้ก็ไม่เพียงพอที่จะสับทิ้ง!
นางโบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่ได้ ไม่ได้! ถ้าใต้เท้ากลับมา ข้าจะอธิบายให้ใต้เท้าฟังได้อย่างไร”
ฝานฉางอวี้รู้ดีว่าวิธีการนี้เสียหายเล็กน้อย แต่นายอำเภออยู่ในตำแหน่งเป็นเวลาสามปีใน ในอำเภอชิงผิง แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำความชั่วร้ายร้ายแรงใดๆ แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนเลย วิธีเดียวในตอนนี้มันเป็นเพียงกลอุบายช่วยนายอำเภอ แต่จะไม่มีประโยชน์ถ้าไม่ใช้มัน!
นางกล่าวว่า “ประชาชนในหมู่บ้านหม่าถูกเจ้าหน้าที่ทหารทุบตีจนตาย เจ้าหน้าที่และทหารได้บังคับให้คนรอบข้างก่อกบฏ และมีฝูงชนหลายพันคนรวมตัวกันเพื่อทำลายที่ว่าการอำเภอ เจ้าคิดว่าครอบครัวเจ้าจะเอาตัวรอดได้หรือไม่ พวกเจ้าอยากเป็นแพะรับบาปเหรอ?”
ริมฝีปากของสาวใช้เริ่มสั่นอีกครั้ง หลังจากชั่งน้ำหนักครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “ในบ้านไม่มียาเลย คนเหล่านั้นก็ระวังตัวมาก ให้คนรับใช้ในจวนชิมอาหารของพวกเขาก่อน”
ตอนนี้ฝานฉางอวี้รู้สึกไม่มีทางเลือก
เมื่อเห็นเช่นนี้สาวใช้ก็พูดด้วยความโกรธ “แต่ที่บ้านมีปาโต้วอยู่[1] และครัวใหญ่กำลังปรุงน้ำแกงเมล็ดบัวและน้ำแกงเห็ดหูหนูอยู่ในขณะนี้”
หลังจากนั้นไม่นานฝานฉางอวี้ก็เดินไปที่ลานหน้าบ้านโดยถือถาดและมีเด็กชายคนหนึ่งถือถังไม้
ถาดของฝานฉางอวี้มีถ้วยกระเบื้องสีขาววางอยู่ ส่วนบนของถ้วยมีสาลี่หิมะขนาดใหญ่ที่ถูกตัดออกเป็นสองส่วน โดยคว้านเนื้อสาลี่หิมะที่อยู่ด้านบนออกไป จากนั้นเทน้ำแกงเมล็ดบัวลงไป ปิดฝาของลูกสาลี่หิมะที่หั่นแล้ว เคี่ยวบนไฟที่อ่อน
ทั่วทั้งถ้วย ไม่เพียงแต่จะได้กลิ่นหอมของน้ำแกงเมล็ดบัวที่อยู่ข้างในเท่านั้น แต่ยังมีกลิ่นหอมหวานของสาลี่หิมะอีกด้วย
ฝานฉางอวี้ได้แต่ถอนหายใจว่าครอบครัวที่ร่ำรวยสามารถทำอาหารแปลกใหม่ได้ตามต้องการ
ถังไม้ที่เด็กชายถืออยู่เป็นเพียงน้ำแกงเห็ดหูหนูและน้ำแกงเมล็ดบัวธรรมดา
และแน่นอนว่าน้ำแกงเหล่านี้ในมือนางเต็มไปด้วยปาโต้ว
สาวใช้กล่าวกับองครักษ์ใต้ชายคาด้วยรอยยิ้มว่า “อากาศหนาวมาก ฮูหยินมีความเกรงใจนายทหารทุกท่าน จึงบอกให้ห้องครัวเตรียมน้ำแกงเห็ดหูหนูและน้ำแกงเมล็ดบัวสำหรับนายทหารทุกท่าน”
มีรอยแผลเป็นตื้นๆ ที่มุมตาขององครักษ์ เขาสูดลมหายใจอย่างวางตัว
สาวใช้ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับใบหน้าที่เย็นชาของเขา จึงบอกให้เด็กชายตักน้ำแกงเห็ดหูหนูขึ้นมาหนึ่งชามแล้วดื่มก่อน เขาส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่เหล่านั้นว่าน้ำแกงไม่มีปัญหา แล้วเจ้าหน้าที่ก็พูดว่า “ดี วางของของพวกเจ้าไว้ที่นี่”
สาวใช้ชี้ไปที่ถาดในมือของฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “นี่คือน้ำแกงสำหรับใต้เท้าที่อยู่ด้านในโดยเฉพาะ”
ทหารองครักษ์มองไปที่ฝานฉางอวี้ นางก้มศีรษะลง เมื่อมองแวบแรก นางดูเป็นคนอ่อนโยนและอ่อนหวาน
สาวใช้พูดอย่างประจบประแจง “ใต้เท้าผู้นั้นเดินทางมาไกล อำเภอชิงผิงเป็นสถานที่เล็กๆ และไม่มีอะไรให้ความบันเทิง ดังนั้นปล่อยยายหนูผู้นี้เข้าไปเถิดเจ้าค่ะ”
แม้ว่าปาโต้วจะทำให้ท้องเสียได้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้คนในลานล้มลงได้ในเวลาอันสั้น ฝานฉางอวี้ต้องเข้าไปส่งน้ำแกงกับหัวหน้าทหารองครักษ์เหล่านั้นโดยตรง ถ้าเขาสามารถหยุดยั้งเขาได้ มันจะง่ายมากกว่า
ใบหน้าเย็นชาของเขาไม่ได้ลดลง เขาคงคิดอะไรบางอย่างได้ แล้วเหลือบมองที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ข้าจะเข้าไปเรียนใต้เท้าก่อน”
หลังจากที่เขาเคาะประตูและเข้าไปแล้ว เขาก็พูดกับชายหนุ่มที่กำลังเล่นกระดานหมากรุกคนเดียวโดยชูศอกขึ้นครึ่งหนึ่งว่า “ซื่อจื่อ[2] ขอรับ คนในบ้านหลังนี้ยืนกรานให้สาวใช้หน้าตางดงามเข้ามานำน้ำแกงมาให้ท่าน”
เขาคือสุยหยวนชิงบุตรชายของอ๋องกบฏแห่งฉงโจวฉางซิ่นอ๋อง ซึ่งปล้นและสังหารทหารของจี้โจว และควบคุมอำเภอชิงผิงทั้งหมดเป็นเวลาหลายวันโดยแกล้งทำเป็นเจ้าหน้าที่และทหารรวบรวมเสบียงอาหาร
ฉางซิ่นอ๋องมีโอรสสองคน บุตรชายคนโตอ่อนแอและป่วยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ดังนั้นตำแหน่งซื่อจื่อจึงตกเป็นของบุตรชายคนเล็ก
ในช่วงปีแรกๆ สุยหยวนชิงเป็นที่รู้จักในฐานะจอมเสเพลเท่านั้น จนกระทั่งฉางซิ่นอ๋องก่อกบฏว่า สุยหยวนชิงจึงเริ่มโดดเด่นในสนามรบของฉงโจว วิธีการของเขาช่างโหดเหี้ยมมาก เขาถูกเรียกว่า ‘อู่อันโหวน้อย’ ด้วยซ้ำ
หลังจากได้ยินรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชาแล้ว สุยหยวนชิงก็เย้ยหยัยอย่างเย็นชาและโยนตัวหมากรุกในมือกลับเข้าไปในตะกร้าใส่หมากรุก “เว่ยซวนมีชื่อเสียงในด้านความโหดร้ายและมากตัณหา ไม่มีเหตุผลว่าทำไมผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจึงควรสะอาดสูงส่ง เอาเถิด ให้คนเข้ามาเถอะ อำเภอเล็กๆ เช่นนี้ จะหาบุปผางามชนิดใดมา?”
องครักษ์กำลังจะล่าถอยหลังจากได้รับคำสั่ง แต่ได้ยินคนข้างในถามว่า “หน่วยสอดแนมส่งข่าวกลับมาบ้างไหม? เว่ยซวนพาคนมาที่นี่หรือยัง?”
องครักษ์กล่าวว่า “ยังไม่มีข่าวกลับมาเลยขอรับ”
สุยหยวนชิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ด้วยความเจ้าอารมณ์เช่นประทัดระเบิดของเว่ยซวน เมื่อรู้ว่าอำเภอชิงผิงไม่ได้รวบรวมเสบียงอาหาร เขาจะไม่นำกองทหารออกมาสังหารคนทันทีได้อย่างไร
เป็นไปได้ไหมว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในจี้โจว?
กลุ่มคนในอำเภอชิงผิงกำลังจะเดินทางเข้าเมือง หากเว่ยซวนคนงี่เง่าไม่มา การแสดงของเขาก็ไม่สูญเปล่าหรอกหรือ?
เขาประสานนิ้วยาวไว้บนโต๊ะแล้วพูดว่า “ขั้นแรกให้ขนเงินและอาหารที่รวบรวมจากพ่อค้าและผู้คนในอำเภอชิงผิง และสั่งให้คนและม้าหนึ่งพันคนไปรอบนเนินเขานอกเมือง ถ้าคนงี่เง่าเว่ยซวนไม่มา ข้าจะฆ่าคนของมันเอง”
องครักษ์งงงวย “กลุ่มคนเหล่านั้นต้องการแปรพักตร์มาที่ฉงโจวของเรา ทำไมท่านถึงอยากฆ่าพวกเขาขอรับ”
สุยหยวนชิงเย้ยหยัน “ไม่จำเป็นต้องฆ่าคนเหล่านั้นทั้งหมด เพียงแค่ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บอย่างสมบูรณ์ต่อราชสำนักขององค์ฮ่องเต้ ถ้าเราไม่ฆ่ากลุ่มคนนี้ จะมีสักกี่คนที่ระบายความโกรธและไปที่ฉงโจวเพื่อเข้าร่วมกองทัพจริงๆ? มีแต่การผลักดันพวกเขาไปสู่ทางตันเท่านั้น พวกเขาจึงจะเลือกเส้นทางที่ตรงกันข้ามนี้อย่างแท้จริง”
บัณฑิตที่จงใจปล่อยตัว ไปแจ้งข่าวแก่เมืองจี้โจวว่าเจ้าหน้าที่ทหารของฮ่องเต้กำลังรวบรวมอาหารและผลักดันประชาชนไปสู่ทางตัน ผู้คนต้องการไปร้องขอความยุติธรรมในเมืองจี้โจว แต่พวกเขากลับถูกเจ้าหน้าที่ทหารสังหารหมู่
ไม่ว่าพรรคพวกสกุลเว่ยจะชี้แจงอย่างไร โลกก็มักจะเชื่อคำพูดของบัณฑิตเท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วชื่อเสียงของสกุลเว่ยไม่ได้คงอยู่ได้เพียงวันหรือสองวัน และเบื้องหลังข้อกล่าวหาอันนองเลือดของบัณฑิตนั้นคือชีวิตนับหมื่นชีวิตในอำเภอชิงผิง
สิ่งที่ได้รับการสนับสนุนจากข้อเท็จจริงมักจะทำให้ผู้คนเห็นอกเห็นใจและเชื่อได้ง่ายขึ้น
องครักษ์พูดอย่างเร่งรีบ “ซื่อจื่อฉลาดยิ่งนัก”
สุยหยวนชิงเพิกเฉยต่อคำเยินยอของเขาและถามว่า “เจ้าจับเด็กเหลือขอนั่นได้หรือไม่?”
หัวใจขององค์รักษ์บีบรัดและเขาพูดว่า “ครึ่งชั่วยามที่แล้ว มีคนบุกเข้าไปในหออี้เซียง และมีคนของเราได้รับบาดเจ็บคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะหลบหนีไปพร้อมกับเด็กตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนของเขา ข้าน้อยได้ส่งผู้ใต้บังคับบัญชาตามไปแล้ว คิดว่าจะมีข่าวเร็วๆ นี้ขอรับ”
สุยหยวนชิงพูดเพียงว่า “อย่าทำร้ายเด็กคนนั้น เพราะเขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่ชายของข้า”
องครักษ์ถามต่อว่า “แล้วผู้หญิงในเรือนจำ……”
สุยหยวนชิงหรี่ตาลงคู่หนึ่ง “ภรรยาของพี่ชายของข้า จะทำอย่างไรกับนางก็ต้องรอหลังจากที่พานางกลับไปแล้ว พี่ชายของข้าจะตัดสินใจเอง ปล่อยให้นางทนทุกข์ทรมานในคุกสักสองวันก่อน และอย่าให้ใครมาทำให้นางเสื่อมเสีย”
องครักษ์รับคำสั่ง
หลังจากออกไปแล้ว ก็มีคนถือถาดเดินเข้ามา
เมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่เบาแต่มั่นคง มุมปากของสุยหยวนชิงก็ยกขึ้นอย่างเย็นชา
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ เขาก็คาดไว้อยู่แล้วว่านายอำเภออยากจะเอาใจเขา และคนที่เขาส่งมาก็คงไม่เลวร้ายนัก แต่เมื่อเขาเห็นความงามเช่นนี้ในอำเภอที่ห่างไกลแห่งนี้ ความประหลาดใจก็ฉายแววผ่านดวงตาของเขา
โดยเฉพาะสายตาของอีกฝ่าย มันไม่ได้สดใสเหมือนดวงดาว และไม่คล่องแคล่วเหมือนลูกกวาง ความประทับใจแรกที่นางมอบให้คือนางหน้าตาดีและใส่ซื่อจริงใจ แบบที่ทำให้คนกังวลว่าหากพานางกลับไปเป็นสาวใช้ นางจะถูกรังเกียจ
ฝานฉางอวี้อาจเคยถูกเซี่ยเจิงจ้องมองมาเป็นเวลานาน ดังนั้นเมื่อถูกชายแปลกหน้าจ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์ นางจึงไม่รู้สึกกลัวเลยและเพียงถือถาดไว้ในมืออย่างมั่นคง
ฝานฉางอวี้วางถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะแล้วเดินไปเก็บถาดด้วยมือเดียว จากนั้นอีกฝ่ายก็พูดด้วยรอยยิ้มบางๆ “เจ้ากล้าหาญมาก”
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขารู้ว่ามีปาโต้วอยู่ในน้ำแกงเห็ดหูหนู และมีเหงื่อเย็นเหนียวๆ บนมือของนาง นางคิดว่าคนๆ นี้ เมื่อมองแวบแรกเหมือนกับเหยียนเจิ้ง แม้ว่าเขาจะหล่อและดูดีก็ตาม แต่เขาก็ฉลาดและยากที่จะหลอกเขาได้
ดังสุภาษิตโบราณที่ว่าไว้การเริ่มก่อนได้เปรียบเสมอ นางหยิบถาดขึ้นมาทันทีและพยายามฟาดมันลงบนศีรษะของเขา ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เย็นชา และเขาก็ยื่นแขนยาวออกมาเพื่อสกัดกั้น
การแกว่งถาดของฝานฉางอวี้เป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจ และนางก็เตะเขาโดยตรงที่หน้าท้องของสุยหยวนชิง ใบหน้าของเขาแสดงความตกใจ และเขาก็โค้งงอร่างกายของเขาด้วยความเจ็บปวดทันที ส่วนมืออีกข้างของฝานฉางอวี้ก็ได้ฟันอย่างแรงที่หลังคอของเขาแล้ว
คนปกติคงจะหมดสติหลังจากถูกนางฟันคอแบบนี้ แต่สุยหยวนชิงยังคงมีกำลังที่จะพลิกตัว เขายืนขึ้นโดยเอามือจับคอ แม้ว่าเท้าของเขาจะเซ แต่เขาก็รีบไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว
ฝานฉางอวี้ไม่คิดว่าคอของชายคนนี้จะแข็งขนาดนี้ หลังจากที่องครักษ์ที่อยู่นอกประตูได้ยินเสียง เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที “ท่านแม่ทัพ?”
ฝานฉางอวี้คิดมานานแล้วว่าไม่มีทางที่จะจับชายคนนี้ได้ในระยะใกล้ ดังนั้นนางจึงหยิบเชือกที่ผูกไว้ในตอนเช้าทันทีและผูกไว้รอบคอของสุยหยวนชิง
เสื้อคลุมกันหนาวของนางหนา และไม่สามารถมองเห็นเชือกได้ง่ายเมื่อเก็บมันไว้ในแขนเสื้อของนาง
เมื่อองครักษ์พังประตูเข้าไป พวกเขาเห็นฝานฉางอวี้ใช้เชือกพันรอบคอของซื่อจื่อ เมื่อนางดึงอย่างแรงเชือกก็รัดแน่นทันที สุยหยวนชิงเอามือข้างหนึ่งคล้องคอแล้วจับเชือกไว้แน่นเพื่อรับมือกับฝานฉางอวี้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะขาดอากาศหายใจหรือเพราะความโกรธ
ความแข็งแกร่งของแขนของสุยหยวนชิงนั้นน่าประหลาดใจ นี่เป็นเหตุผลว่าเมื่อเขาดึงเชือกอย่างแรง ผู้หญิงที่โง่เขลาที่อยู่ตรงข้ามเขาควรจะถูกดึงเขาข้ามเหมือนว่าวที่สายขาด แต่อีกฝ่ายกลับเพียงสะดุดเท่านั้น และรักษาจังหวะของนางให้มั่นคงทันทีเพื่อรับมือกับเขา และการดึงนั้นแข็งแกร่งพอๆ กับวัว
คอของสุยหยวนชิงยังคงไม่สามารถต้านทานความแข็งแกร่งของสองมือของฝานฉางอวี้ได้ นางลากเขาไปราวกับสุนัขตาย แล้วดึงเขาขึ้นมาแล้วจ่อมีดคมๆ ไปที่คอของเขา ใบหน้าหล่อเหลาครึ่งหนึ่งของเขาเต็มไปด้วยท่าทางดุร้าย เพราะหายใจไม่ออก และอีกครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยความปรารถนาความเกลียดชังที่อยากจะเฉือนคนที่อยู่ข้างหลังเขาออกเป็นชิ้นๆ
เขาพูดอย่างโหดร้าย “ทางที่ดีต่อไปเจ้าอย่าได้ตกอยู่ในกำมือของข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะถลกหนังเจ้าและแขวนเจ้าไว้บนกำแพงเมือง!”
ฝานฉางอวี้จับชายผู้นี้เป็นตัวประกันในนามของนายอำเภอ นางไม่กลัวปัญหาใด และใช้มีดคมๆ เจาะไปที่ต้นขาของเขา “ถ้าอย่างนั้นก็มาดูกันว่าเจ้าจะถลกหนังข้าหรือข้าจะแทงเจ้าก่อน”
แม้ว่าการแทงของฝานฉางอวี้จะไม่ลึกนัก แต่ก็ยังคงเจาะทะลุเนื้อหนังและมองเห็นเลือดได้ สุยหยวนชิงตกตะลึงโดยไม่ส่งเสียงใดๆ
องครักษ์ที่อยู่นอกประตูต่างหวาดกลัว ในด้านหนึ่งพวกเขากังวลเกี่ยวกับความปลอดภับของซื่อจื่อ และอีกด้านหนึ่งพวกเขาก็ตกใจกลัวที่สุยหยวนชิงถูกผู้หญิงคนหนึ่งจับตัว
องครักษ์ที่เข้ามาในห้องก่อนคือองครักษ์ข้างกายของเขาชื่อมู่สือ เขาตะโกนบอกฝานฉางอวี้ทันที “อย่าทำร้ายท่านแม่ทัพ!”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าทำตามที่ข้าบอก แล้วข้าจะไม่ทำร้ายเขา”
มู่สือและคนอื่นๆ มองไปที่สุยหยวนชิง และรอสัญญาณของเขา สุยหยวนชิงกัดฟันแล้วพูดว่า “ทำตามที่นางบอก”
แต่เขาข่มขู่นางด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน “ข้าจะจำเจ้าไว้”
เขาเคยคิดได้อย่างไรว่าผู้หญิงคนนี้ใสซื่อจริงใจตั้งแต่แรกเห็น?
ฝานฉางอวี้ถามอยู่ในใจ เหตุใดบุคคลนี้จึงจำเพียงความโกรธแค้นที่มีต่อนาง ไม่ใช่นายอำเภอ? เห็นได้ชัดในตอนนี้ว่านางทำงานให้กับนายอำเภอ!
ฝานฉางอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกดมีดตัดกระดูกไว้ใต้ผิวหนังของเขาเล็กน้อย แล้วพูดกับองครักษ์ที่อยู่ข้างนอก “ปล่อยนายอำเภอออกมา!”
มู่สือมองดูสาวใช้ ราวกับว่าเขาต้องการจะฉีกนางเป็นชิ้นๆ
สาวใช้ตัวสั่นแรงจนแทบจะเป็นลมทันที
หลังจากนั้นไม่นาน นายอำเภอซึ่งถูกควบคุมตัวมาหลายวันในที่สุดก็เดินออกจากห้อง เมื่อเขาเห็นสถานการณ์เช่นนี้ในลานบ้าน เขาก็เกือบจะเป็นลมทันที
เขาอยากจะถูกขังอยู่ในห้องเป็นเวลาหนึ่งปีมากกว่าที่จะเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้ทันทีที่เขาออกมา!
สุยหยวนชิงถามด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า “คนของข้าปล่อยตัวนายอำเภอออกมาแล้ว เจ้าจะปล่อยข้าได้หรือยัง”
ราวกับว่าเขากลัวว่าฝานฉางอวี้จะกังวลเกี่ยวกับการแก้แค้นของเขา ตอนนี้เขากลายเป็นนายน้อยที่อ่อนโยนและสง่างาม “อย่ากังวล แม้ว่าข้าต้องการจะจับเจ้า ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะหลบหนีไปอย่างสมบูรณ์ก่อน ข้าจะไม่ทำตอนนี้”
ในขณะนี้ทหารนายหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาจากด้านนอกประตู “รายงาน - ฝูงชนรวมตัวกันที่ด้านนอกประตูเมือง นักโทษทั้งหมดที่ที่ว่าการอำเภอถูกปล่อยออกไปแล้ว พวกเขาปล้นเสบียงทหารที่รวบรวมได้และส่งออกไปที่ประตูเมืองแล้ว โดยบอกว่าจะส่งคืนเสบียงอาหารทั้งหมดให้กลุ่มผู้ก่อจราจล!”
สุยหยวนชิงโกรธมากจนใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว และถามฝานฉางอวี้ด้วยรอยยิ้ม “เจ้าได้วางแผนไว้อย่างรอบคอบแล้ว”
ฝานฉางอวี้เพิกเฉยต่อเขา เรื่องที่ที่ว่าการอำเภออาจเป็นฝีมือของเหยียนเจิ้ง
ตอนนี้ชายที่อยู่ในมือของนางเหมือนเผือกร้อน หากนางฆ่าเขาจริงๆ แสดงว่านางได้ฆ่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงไปแล้ว เกรงว่านางจะต้องพาฉางหนิงหลบๆ ซ่อนๆ เป็นโจรไปตลอดชีวิต
แต่ถ้านางปล่อยคนคนนี้ไป นางคงไม่ได้มีชีวิตที่ดีในอนาคตอย่างแน่นอน
นางมองไปที่นายอำเภอแล้วพูดว่า “ใต้เท้านายอำเภอ ผู้คนในชนบทของอำเภอชิงผิงกำลังก่อกบฏเนื่องจากการปันส่วนทางทหาร ท่านต้องให้คำอธิบายแก่พวกเขาเพื่อบรรเทาความโกรธของประชาชน”
ขณะที่นางพูด ดวงตาของนางก็จ้องมองไปที่คนที่นางจับเป็นตัวประกัน
เมื่อนายอำเภอได้ยินว่ากลุ่มคนกำลังเข้าใกล้ประตูเมือง ใบหน้าเขาก็ซีดเซียวทันที เมื่อกลุ่มคนเข้ามาในเมือง พวกเขาจะต้องสังหารเจ้าหน้าที่ทุจริตสองสามคน ในฐานะนายอำเภอชิงผิงเขาจะโดนเป็นคนแรก
ถ้าเขาตายแล้ว เขาจะกลับมาอธิบายอะไรได้ ท้ายที่สุดแล้ว ผลงานทางการเมืองของเขาก็ปานกลางจริงๆ และคนตายก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่จะรับความผิดทั้งหมด
นายอำเภอเห็นท่าทางที่ชี้นำของฝานฉางอวี้ แม้ว่าเขาจะขี้ขลาดเหมือนหนูกับคนที่อยู่เหนือเขา แต่เขาก็ยังเป็นคนดีที่สามารถเข้ากันได้ในแวดวงราชการ เขาเข้าใจทันทีว่าฝานฉางอวี้หมายถึงอะไร
หลังจากคิดถึงความเป็นไปได้แล้ว เขาก็มีความสุขทันที
ใช่ เขาไม่กล้าทำอะไรกับคนกลุ่มนี้ แต่ประชาชนก็ต้องการคำอธิบาย ทำไมไม่ผลักคนกลุ่มนี้ออกไปแล้วปล่อยให้พวกเขาตอบประชาชนเองล่ะ
นายอำเภอขี้กลัวพอๆ กับคนท้องแปดเดือน และไขมันบนใบหน้าก็ของเขาก็สั่นเทา เขาไม่ได้มองสุยหยวนชิง “การเก็บภาษีอาหารเป็นคำสั่งทางทหารของท่านแม่ทัพ เมื่อสิ่งต่างๆ เกิดขึ้น ข้าจะขอรบกวนท่านแม่ทัพไปที่ประตูเมืองเพื่อชี้แจงกับประชาชน โปรดอธิบายให้พวกเขาฟังด้วย”
คนเหล่านี้จะถูกจัดการอย่างไรก็แล้วแต่ประชาชน
สุยหยวนชิงเพียงแต่หัวเราะเยาะ “เอาเถิด ไปที่ประตูเมืองแล้วข้าจะอธิบายให้ฟัง”
มู่สือมองดูเขาและเข้าใจ และความโกรธบนใบหน้าของเขาก็ลดลงเช่นกัน
พวกเขาสั่งคนซุ่มโจมตีมีทั้งคนและม้านับพันบนเนินเขานอกประตูเมือง ในเวลานั้นด้วยลูกศรเพียงครั้งเดียว คนและม้าบนภูเขาก็จะสังหารหมู่ทั้งอำเภอชิงผิงได้อย่างง่ายดาย! -
ในเขตชานเมืองอำเภอชิงผิง กลุ่มทหารและม้าภายใต้ร่มธงของจี้โจวเดินไปตามถนนสายหลัก แม่ทัพที่เป็นหัวหน้าคือเฮ่อจิ้งหยวน เขาสวมชุดเกราะหนัก และความสง่างามบนร่างกายของเขาคู่บารมีมากยิ่งขึ้น
แค่ว่าเขาแก่แล้ว มีหนวดเคราและผมหงอก และช่วงนี้เขาไม่มีเวลาพักผ่อนมากนัก ดูเหมือนว่าเขาจะอารมณ์ไม่ดี
เจิ้งเหวินฉางอยู่บนหลังม้าห่างครึ่งก้าว “บางทีบัณฑิตผู้นั้นอาจพูดเกินจริง นายอำเภอชิงผิงเล็กๆ จะกล้าดียังไงมาเรียกเก็บอาหาร และเงินจากประชาชน? ข้าจะนำกองกำลังของข้าไปตรวจสอบก่อนก็ย่อมได้ ทำไมท่านแม่ทัพถึงต้องนำกำลังคนออกมาที่นี่ด้วยตนเองด้วยขอรับ?”
เฮ่อจิ้งหยวนส่ายศีรษะ ดวงตาของเขาดูชราแต่สง่างาม “ข้าเกรงว่าเหตุผลจะไม่ง่ายดายเหมือนที่คิด”
ทันทีที่เขาพูดจบ ก็มีทหารมาจากข้างหน้า เขาหยุดม้าของเขา “รายงาน - พบกองทัพฉงโจวซุ่มอยู่บนเนินเขาซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบลี้ข้างหน้า!”
เมื่อได้ยินรายงานจากหน่วยสอดแนม แม้ว่าจะเป็นเจิ้งเหวินฉางก็ตาม เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาบนหลังของเขา
[1] ปาโต้ว - สลอด เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งมีสรรพคุณเป็นยาถ่ายที่มีฤทธิ์แรง
[2] ซื่อจื่อ - บุตรชายผู้จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ของผู้เป้นพ่อเท่านั้น ส่วนมากจะเป็นบุตรชายคนโต แต่บางครั้งก็อาจมีข้อยกเว้นเป็นบุตรชายคนรองก็ได้ หากผู้เป็นบิดาตั้งใจจะให้ลูกคนอื่นที่ไม่ใช่คนโตสืบบรรดาศักดิ์ (เช่นพ่อเป็นอ๋องต่างๆ ลูกชายก็จะได้เป็นซื่อจื่อ)