บทที่ 46
ตำบลหลินอัน
หลังจากที่เซี่ยเจิงขายหมูเสร็จแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วและเช็ดมือด้วยผ้าเช็ดหน้า
จากนั้นเขาก็ยกเปลือกตาขึ้นและมองดูดวงอาทิตย์โดยตระหนักว่าเป็นเวลาเกือบเที่ยงวันแล้ว และคิ้วอันงดงามของเขาก็ขมวดลึกยิ่งขึ้น
ตำบลหลิงอันอยู่ไม่ไกลจากที่ตั้งของอำเภอ แล้วทำไมนางถึงไปที่นั่นนานนัก?
เซี่ยเจิงปิดประตูร้านของเขาและเมื่อเดินผ่านตลาดเขาเห็นพ่อค้าชาวหูรายหนึ่งขายหนังสัตว์และผลิตภัณฑ์เครื่องหนังบางชนิดที่แผงขายของ สายตาของเขาจ้องมองสายรัดข้อมือคู่หนึ่งที่อยู่ท่ามกลางสิ่งของเหล่านั้น
เมื่อเห็นเขาจ้องมองที่สายรัดข้อมือ พ่อค้าชาวหูก็ตะโกนว่า “คุณชาย ท่านต้องการซื้อสายรัดข้อมือไหม? สายรัดข้อมือนี้ทำมาจากหนังกวางซึ่งเป็นหนังชั้นดีจริงๆ แต่ถ้าท่านจะใช้มัน……ดูเหมือนว่ามันจะเล็กไปหน่อย ตรงนี้ก็มีสายรัดข้อมือที่ทำจากหนังกวางอีก ท่านลองดูไหม?”
ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบสายรัดข้อมือที่มีขนาดใหญ่หลายขนาดขึ้นมาแล้วมอบให้เซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงไม่ได้หยิบมันขึ้นมา เขาหยิบสายรัดข้อมือหนังกวางเส้นนั้นขึ้นมาแล้วมองดูมัน เขายกมือขึ้นแล้วเขย่ามันเบาๆ ราวกับว่าเขาทำท่าทางจากความทรงจำหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดกับพ่อค้าชาวหูว่า “เอาเส้นนี้ล่ะ”
เขาจ่ายเงินและหยิบสายรัดข้อมือขึ้นมาแล้วกำลังจะออกไป แต่เขาได้ยินเสียงคนหลายคนในโรงน้ำชาข้างๆ เขาถอนหายใจ
“ข้าล่ะสงสารคนหลายสิบคนในหมู่บ้านหม่า เจ้าหน้าที่พวกนั้นไม่ใช่อะไรนอกจากพวกสารเลว!”
“ข้าแค่หวังว่าบัณฑิตผู้นั้นจะหนีไปได้และเปิดเผยสิ่งเลวร้ายทั้งหมดที่เจ้าหน้าที่สุนัขเหล่านั้นทำ!”
เซี่ยเจิงหยุดและมองไปตรงนั้น พ่อค้าชาวหูเห็นว่าเขาดูเหมือนจะสนใจสิ่งที่คนเหล่านั้นกำลังพูดถึง เขาถอนหายใจและพูดว่า “มันเป็นโศกนาฏกรรมในหมู่บ้านหม่า มีบัณฑิตคนหนึ่งในหมู่บ้านที่ไม่สามารถแบกรับการรวบรวมธัญพืชและภาษีอันโหดร้ายของทางการได้ เขาจึงรวบรวมคนในหมู่บ้านไปที่ที่ทำการเมืองจี้โจวเพื่อคุกเข่าขอร้องเพื่อให้เหลือธัญพืชบางส่วนไว้ให้กับคนในหมู่บ้านนั้น พวกเขาจึงออกเดินทางเมื่อคืน เนื่องจากกลัวทางการจะสังเกตเห็น แต่เช้านี้พบว่าพวกเขาถูกฆ่าตายบนถนนไปเมืองจี้โจว ชาวบ้านทั้งหมดถูกฆ่าจนตาย แต่กลับไม่เห็นศพบัณฑิตผู้นั้นเลย ไม่รู้ว่าเขาถูกจับเป็นหรือหลบหนีไปได้”
ประกายแสงเย็นวาบผ่านดวงตาของเซี่ยเจิงและเขาถามว่า “คนในหมู่บ้านถูกคนของทางการสังหารหรือ?”
พ่อค้าชาวหูกล่าวว่า “ทุกคนต่างเดาว่าพวกเขาล้วนเป็นชาวนาที่ยากจน หากพวกโจรต้องการปล้น ก็ปล้นคนรวย พวกเขาคงไม่ฆ่าคนยากจนหลายสิบคนเพียงเพื่อลับมีดของพวกเขาเล่นหรอกใช่ไหม?”
“น่าแปลกที่จะบอกว่าทันทีที่ผู้คนในหมู่บ้านหม่าเสียชีวิต พวกโจรก็ปิดถนนทุกสายที่มุ่งไปสู่จี้โจว มันจะเป็นเหตุบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร? ไม่ใช่เพียงว่ามีคนกลัวที่จะไปที่จี้โจวเพื่อฟ้องร้องเท่านั้น เกษตรกรในหมู่บ้านใกล้เคียงของหมู่บ้านหม่าได้มาชวนชาวบ้านหลายคนและบอกว่าพวกเขาจะเข้าร่วมกับราชากบฏในฉงโจว”
พ่อค้าชาวหูยังคงส่ายศีรษะในขณะที่พูด เขาไม่ได้เป็นชาวต้าอิน เพียงแต่เดินทางไปทั่วแคว้นเพียงเพื่อทำการค้าเกี่ยวกับหนังสัตว์ แต่เขาก็เป็นคนชนชั้นล่างด้วย และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อเขาได้ยินโศกนาฏกรรมเช่นนั้น
เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว เขาอยู่ในการแย่งชิงวังวนของอำนาจ ดังนั้นเขาจึงเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ
โศกนาฏกรรมในหมู่บ้านหม่าดูเหมือนว่ามีคนจงใจบังคับให้ผู้คนในอำเภอชิงผิงก่อกบฏ
หากบัณฑิตผู้นั้นไม่เสียชีวิต เขาคงจะถูกตามสังหารไปทั่วจี้โจวและแม้แต่อาจถึงเมืองหลวง ถ้าเขาหลบหนีไป
เพื่อที่จะรวบรวมอาหาร ทางการบังคับให้ประชาชนต้องตาย ผู้คนต่างคุกเข่าลงที่หน้าอำเภอ แต่นายอำเภอก็เพิกเฉยต่อพวกเขา พวกเขาวางแผนที่จะไปคุกเข่าที่ตัวเมืองจี้โจว แต่พวกเขาก็ถูกลอบสังหารระหว่างเดินทาง เมื่อได้ยินเรื่องโศกนาฏกรรมเช่นนี้ เขาหวังว่าจะบดขยี้คนเหล่านั้นในราชสำนักให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
โศกนาฏกรรมดังกล่าวสามารถกระตุ้นความโกรธและบังคับให้ผู้คนในอำเภอชิงผิงก่อกบฏ ซึ่งถือเป็นการโจมตีทางทหารในราชสำนักอีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อนึกถึงโศกนาฏกรรมที่รายงานในการรวบรวมธัญพืชของไท่โจว ดวงตาของเซี่ยเจิงก็เย็นชายิ่งขึ้น
ดูเหมือนว่ามีคนอยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมทั้งหมดที่เกิดจากการรวบรวมเสบียงอาหารที่จงใจจุดชนวนเปลวไฟ
และผู้ได้รับประโยชน์เพียงคนเดียวคือกลุ่มกบฏฉงโจวอย่างไม่ต้องสงสัย
เมืองจี้โจว
เว่ยซวนนั่งอยู่บนที่นั่งหลัก มองอย่างไม่อดทนขณะที่ลูกน้องของเขานับเสบียงอาหารและอาหารสัตว์ที่เก็บรวบรวมมาจากอำเภอต่างๆ
ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็รายงานว่า “ท่านแม่ทัพ อาหารที่รวบรวมจากอำเภอชิงผิงยังไม่ได้ถูกส่งมอบเลยขอรับ”
ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีของเว่ยซวนยิ่งแย่ลงไปอีก เขาเตะชายร่างเตี้ยตรงหน้าออกไปและสบถ “นายอำเภอชิงผิงกล้าฝ่าฝืนคำสั่งทหารของข้าได้อย่างไร”
เขายกดาบขึ้นและยืนขึ้น “ทหาร! สั่งกองทหาร! ตามข้าไปที่อำเภอชิงผิงเพื่อรวบรวมอาหารด้วยตนเอง!”
ในขณะนี้ มีหน่วยสอดแนมอีกคนรีบเข้ามา “รายงานด่วน - เยี่ยนโจวแปดร้อยลี้!”
เว่ยซวนดูไม่มีความสุข เยี่ยนโจวเป็นเพียงสถานที่บนภูเขาที่ยากจนซึ่งต้องอาศัยภูเขาเยี่ยน มันเป็นสถานที่ที่เขาถูกลดตำแหน่งและเป็นกองทัพเก่าของเซี่ยเจิง
เมื่อเขาคลี่จดหมายและเห็นลายมือที่คุ้นเคยบนนั้น เลือดทั่วร่างกายของเขาก็พุ่งพล่านในขณะนั้นทันที
องครักษ์ของเขาไม่รู้ว่าเหตุใดใบหน้าของท่านแม่ทัพของเขาจึงดูน่าเกลียดในทันที แต่วินาทีต่อมาเขาเห็นเว่ยซวนชักดาบของเขาออกมาและฟันกล่องที่เขาเตะไปครึ่งหนึ่ง ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมา “เขายังไม่ตาย! เขาจงใจรอจนถึงตอนนี้เพื่อที่จะปรากฏตัว เพียงเพื่อที่จะเห็นข้าพ่ายแพ้และทำให้ข้าอับอายอีกครั้ง!”
องครักษ์คนสนิทหยิบกระดาษจดหมายที่เขาโยนลงพื้นขึ้นมา และรู้สึกตกใจเมื่อเห็นลายมือที่แข็งแกร่งและดุร้ายบนนั้น และคำว่า ‘เซี่ยจิ่วเหิง’ ที่คำลงท้าย
ต้าอิน อู่อันโหว แซ่เซี่ย นามว่าเจิง ชื่อรอง จิ่วเหิง
คำนี้ถูกเลือกโดยอาจารย์ของเขาราชครูเถา ราชครูเถากล่าวว่าคำว่า “เจิง” นั้นก้าวร้าวเกินไป และกลัวว่าเขาจะรีบเร่งและแสวงหาความสำเร็จ เขาจึงใช้คำว่า “จิ่วเหิง” สองคำนั้นเพื่อกดมันลงไป คนอื่นแค่ต้องคิดให้รอบคอบก่อนทำ วิธีที่ดีที่สุดคือคิดทบทวนก่อนเก้าครั้ง
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเซี่ยเจิงดำเนินชีวิตตามความไว้วางใจของราชครูเถา และเขาไม่เคยประมาทในสนามรบเลย แม้ว่าเขาจะมีชื่อเสียงตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แต่เขาก็มั่นคงพอๆ กับทหารผ่านศึกนับร้อย
องครักษ์คนสนิทของเขาเป็นคนสนิทของเว่ยซวน ดังนั้นเขาจึงรู้โดยธรรมชาติเกี่ยวกับพ่อลูกสกุลเว่ย ที่วางแผนต่ออู่อันโหวในสนามรบฉงโจว
เขาพูดทันทีว่า ”อู่อันโหวซุ่มซ่อนตัวมาจนถึงตอนนี้ เขาต้องแอบซ่องซุมกำลังพลของเขาเพื่อแก้แค้น ในจดหมายของเขาเขาบอกให้ท่านถอยไปที่หุยโจว และเฝ้าประตูทางซีเป่ยเพื่อป้องกันศัตรูภายนอก มันอาจเป็นแผนร้าย ไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นั่นนาน คำสั่งของท่านอัครมหาเสนาบดีกำลังจะมาถึงเร็วๆ นี้แล้ว จะเป็นการดีที่สุดถ้าพวกเราถอยกลับเมืองหลวงกันก่อน!
เว่ยซวนดึงคอเสื้อของเขาขึ้นมาแล้วพูดอย่างดุเดือด “ข้ากลัวเขาเหรอ?”
เขารู้ว่าเว่ยซวนชอบที่จะเปรียบเทียบกับอู่อันโหวในทุกสิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนอื่นบอกว่าเขาไม่ดีเท่าอู่อันโหว แต่ในขณะนี้เขาไม่สนใจที่จะทำให้เว่ยซวนขุ่นเคือง และพูดอย่างจริงใจ “ท่านแม่ทัพ ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะสู้รบกัน! ทางซีเป่ยเริ่มวุ่นวาย หลังจากนั้นทหารที่เหลืออีกเจ็ดหมื่นนายในหุยโจวถูกอู่อันโหวนำออกมาใช้แน่นอน พวกเขาคิดว่าอู่อันโหวถูกฆ่าตายโดยกลุ่มกบฏฉงโจวไปแล้ว และพวกเขาก็พร้อมที่จะล้างแค้นให้กับอู่อันโหว แต่ตอนนี้ท่านโหวยังมีชีวิตอยู่ เราจะกลายเป็นเหยื่อของอู่อันโหวในซีเป่ยอย่างแน่นอน!”
เว่ยซวนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่องครักษ์ของเขาพูดนั้นเป็นความจริง แต่ยิ่งเขาเข้าใจ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น เขาถูกคนแบบนี้ปราบปรามตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก และเซี่ยเจิงก็เหมือนหนามแหลมในสายตาของเขา
ถ้าไม่ดึงหนามนี้ออก เขาก็จะไม่มีวันรู้สึกสบายใจตลอดชีวิต
แต่ในท้ายที่สุดเว่ยซวนก็ต้องยอมจำนนออกจากจวนแมทัพจี้โจว พร้อมกับทหารสองพันคนชั่วคราวด้วยความโกรธ
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนได้ยินเรื่องนี้ที่ห้องของเขา เขาก็ถอนหายใจ กึ่งโล่งใจและกึ่งละอายใจ
เขาโล่งใจที่ ‘แม่ทัพจอมสังหาร’ ผู้โด่งดังผู้นั้นโหดร้ายกับคนต่างแคว้นเท่านั้น แต่เขาก็ยังใจดีมีเมตตาต่อชาวต้าอิน
เขารู้สึกละอายใจด้วยที่ในฐานะเจ้าหน้าที่ผู้ปกครอง เขาอนุญาตให้เว่ยซวนบังคับให้คนของจี้โจวทำเช่นนี้
เจิ้งเหวินฉางถามเขาเพื่อขอคำแนะนำ “ข้าควรทำอย่างไรกับเสบียงทหารที่รวบรวมมา?”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “เมล็ดพืชให้ส่งกลับไปยังเกษตรกรให้ทันต้นฤดูใบไม้ผลิ อย่ารอช้าในการทำนาในปีหน้า”
เจิ้งเหวินฉางรับคำสั่ง
เฮ่อจิ้งหยวนถามว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีอำเภอหนึ่งที่ยังไม่รวบรวมเสบียง เจ้ารู้ไหมว่าเป็นอำเภอไหน”
เจิ้งเหวินฉางตอบว่า “อำเภอชิงผิงขอรับ”
เมื่อได้ยินชื่อสถานที่นี้อีกครั้ง ดวงตาของเฮ่อจิ้งหยวนก็มืดลงและพูดว่า “นายอำเภอชิงผิง เป็นคนขี้ขลาด เขาจะไม่เก็บรวบรวมอาหารได้อย่างไร ข้ากลัวว่าจะมีเรื่องคาวในเรื่องนี้ เจ้าพาคนไปตรวจสอบด้วย”
ขณะที่เจิ้งเหวินฉางกำลังจะรับคำสั่ง จู่ๆ ทหารก็เข้ามาอย่างเร่งรีบและพูดว่า “ใต้เท้า แย่แล้วขอรับ มีบัณฑิตผู้หนึ่งอยู่หน้าที่ว่าการกำลังตีกลองเพื่อแสดงความคับข้องใจ เขาท่องบทกวีและก่นด่าราชสำนักที่บังคับการปันส่วนเสบียงทหารและสังหารชาวนาในทุ่งนาทั้งหมด ตอนนี้เดือดร้อนกันทั้งเมือง!”
เฮ่อจิ้งหยวนและเจิ้งเหวินฉางตกตะลึง
เจิ้งเหวินฉางรีบกำหมัดของเขาแล้วพูดว่า “หลังจากได้รับคำสั่งของท่านแล้ว ลูกน้องของข้าก็ส่งคนไปจับตาดูทหารภายใต้สังกัดของเว่ยซวนที่ไปเก็บเสบียงอาหาร แต่พวกเขาไม่ได้ฆ่าคนหรือปล้นอาหารเลยขอรับ”
เฮ่อจิ้งหยวนสั่งเจ้าหน้าที่ทหาร “พาเขามาหาข้า ข้าจะสอบสวนด้วยตนเอง”
เจ้าหน้าที่ทหารรับคำสั่งแล้วออกไป
อำเภอชิงผิง
แผนการของฝานฉางอวี้ที่จะลักพาตัวนายอำเภอถูกฮูหยินหวังปฏิเสธอย่างไม่ต้องสงสัย นางพูดอย่างช่วยไม่ได้ “นายอำเภอมีลูกน้องหลายร้อยคน เราจะลักพาตัวนายอำเภอได้อย่างไร”
ฝานฉางอวี้กลัวที่จะทำให้ฮูหยินหวังกลัว ดังนั้นนางจึงก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร แต่สิ่งที่นางคิดคือไม่ว่าพวกเขาจะมีคนกี่คน คนเหล่านั้นก็ไม่สามารถติดตามนายอำเภอได้สิบสองชั่วยาม นายอำเภอต้องมีช่วงเวลาที่อยู่คนเดียวบ้างล่ะ
ฮูหยินหวังกำลังจะพูดอย่างอื่น แต่มีความวุ่นวายบนถนนข้างหน้า
เจ้าหน้าที่ทหารที่เหมือนหมาป่ากลุ่มหนึ่งพากลุ่มคนที่ถูกมัดไว้เดินไปตามถนน ฝานฉางอวี้เห็นเสื้อผ้าของคนเหล่านั้นชัดเจนและตกตะลึง “คนเหล่านั้นไม่ใช่คนจากหออี้เซียงหรอกหรือ!”
หัวใจของฮูหยินหวังก็เต้นไม่เป็นจังหวะเช่นกัน “นายอำเภอดำเนินการเร็วขนาดนี้เชียว?”
ฝานฉางอวี้ไม่เห็นอวี๋เฉียนเฉียนท่ามกลางผู้คนที่ถูกพาตัวไป ดังนั้นนางจึงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและเบียดตัวเข้าไปในฝูงชนเพื่อดู
ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ด้านข้างก็พูดคุยกันมากมาย “ทำไมคนครัวและคนงานในหออี้เซียงถึงถูกจับกุม?”
“ข้าได้ยินมาว่ามีผู้คนเสียชีวิตจากการกินอาหารที่หออี้เซียง หลังจากที่ครอบครัวของผู้เสียชีวิตขนโลงศพไปสร้างปัญหาที่ทางเข้าหออี้เซียง ทางการก็ปิดหออี้เซียงเพื่อตรวจสอบคดีนี้ และนำคนงานทั้งหมดในหออี้เซียงกลับไปสอบปากคำ”
ฝานฉางอวี้ยืนเขย่งเท้าและมองเข้าไปในที่ที่มีเจ้าหน้าที่และทหารคุ้มกัน และในที่สุดก็เห็นอวี๋เฉียนเฉียนเดินอยู่ตรงกลางพร้อมมือของนางที่ถูกมัด อวี๋เฉียนเฉียนก็เห็นนางและส่ายศีรษะอย่างใจเย็นเพื่อส่งสัญญาณให้นางอย่าเข้ามา นางขยับปากแล้วเอ่ยคำสองคำออกมาอย่างไม่มีเสียง
ฝานฉางอวี้รับรู้จากรูปปากของนางว่าคำสองคำที่นางพูดคือ ‘เป่าเอ๋อร์’
ฝานฉางอวี้มองดูทหารที่จับคนอย่างระมัดระวังและไม่เห็นเด็กเลย นางรู้ว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ต้องถูกซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง อวี๋เฉียนเฉียนทำรูปปากนั้นกับนางเพียงเพื่อขอให้นางช่วยดูแลอวี๋เป่าเอ๋อร์
ฮูหยินหวังตามนางมาทัน นางกลัวว่าฝานฉางอวี้จะกระทำการอย่างหุนหันพลันแล่น จึงจับมือนางไว้แน่นและลดเสียงลงและกระซิบข้างหู “ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเจ้ากับเจ้าของร้านจะเป็นอย่างไร เวลานี้อย่าออกหน้าเรียกร้องความสนใจของพวกทหาร เจ้าจะเดือดร้อนไปด้วย”
ฝานฉางอวี้ก็เข้าใจสิ่งนี้และบังคับตัวเองให้อดทนโดยไม่ขยับ
หลังจากที่กลุ่มเจ้าหน้าที่ทหารออกไป ฮูหยินหวังก็มองดูฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ถ้าเจ้าต้องการแผนผังของอำเภอและบ้านของนายอำเภอ ข้าสามารถหาให้เจ้าได้”
ฝานฉางอวี้รู้ดีว่าเมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ของสกุลหวังไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับฮูหยินหวังที่จะมอบสิ่งนี้ นางขอบคุณและบอกว่านางจะรับมันเมื่อจำเป็น และเดินอย่างรวดเร็วไปที่หออี้เซียง
อวี๋เฉียนเฉียนถูกจับกุมในหออี้เซียงและอวี๋เป่าเอ๋อร๋อาจถูกนางซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในหออี้เซียง
เมื่อนางมาถึงถนนสายหลัก ฝานฉางอวี้เห็นจากระยะไกลว่ามีตราประทับติดอยู่ที่ประตูใหญ่ของหออี้เซียง นางเดินไปรอบๆ ตรอกด้านหลังและเห็นว่าลานบ้านที่คนของหออี้เซียงอาศัยอยู่ก็ถูกปิดผนึกเช่นกัน นางมองดูขณะที่นางกำลังจะปีนข้ามกำแพงในลานหลังบ้านของหออี้เซียง ก็มีมือหนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้างของนางแล้วดึงนางเข้าไปในตรอกแคบๆ ระหว่างกำแพงด้านนอกของลานทั้งสอง
ฝานฉางอวี้คว้าเสื้อผ้าของอีกฝ่ายจากด้านหลัง และกำลังจะผลักเขาลงไปที่พื้นด้วยแขนของนาง หลังจากได้กลิ่นยาขมและลูกอมเปลือกส้มบนร่างกายของอีกฝ่าย ความแข็งแกร่งในมือของนางก็ผ่อนคลายลง
นางตะโกนออกมา “เหยียนเจิ้ง?”
เซี่ยเจิงลดตาของเขาลงเพื่อส่งสัญญาณให้นางไม่ส่งเสียง และดวงตาหงส์ของเขาก็จ้องมองไปนอกตรอกอันมืดมิดอย่างเย็นชา และฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะระมัดระวัง
เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ทหารกลุ่มหนึ่งมาจากที่ไกล และเฝ้าประตูหลังของหออี้เซียง “นายอำเภอได้ออกคำสั่ง หากคดีฆาตกรรมของหออี้เซียงไม่ได้รับการแก้ไขหนึ่งวัน หออี้เซียงก็ต้องถูกปิดผนึกไว้หนึ่งวัน มิฉะนั้นหลักฐานอาชญากรรมจะถูกทำลาย จงเฝ้าไว้ให้ดี!”
ฝานฉางอวี้กระซิบ “อวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่ได้ถูกเจ้าหน้าที่ทหารจับตัวไป ข้ากังวลว่าอวี๋เฉียนเฉียนจะซ่อนนางไว้ที่ไหนสักแห่งในนี้”
พวกเขาทั้งสองอยู่ใกล้กันมากและได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน แม้เป็นการยากที่เจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าอยู่ข้างนอกจะได้ยินอะไรบางอย่าง แต่นางก็รักษาเสียงของนางไว้ให้เบาที่สุด
เซี่ยเจิงรู้สึกราวกับว่ามีแมลงคลานอยู่ในหูของเขา เขาขมวดคิ้วยืนขึ้นและขยับออกไปห่างจากนางแล้วพูดว่า “ข้าเร็วกว่าเจ้าไปหนึ่งเค่อและลงไปชั้นล่างเพื่อพาเด็กคนนี้ออกไปแล้ว”
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นนางก็ถามเขาว่า “เจ้าไม่ได้อยู่ในร้านขายหมูเหรอ? ทำไมถึงมาที่อำเภอเวลานี้?”
ดวงตาของเซี่ยเจิงเย็นชาเล็กน้อยและเขาก็พูดว่า “หลังจากที่ขายหมูหมดแล้ว ข้าเห็นว่าเจ้ายังไม่กลับมา ซึ่งเป็นเวลานานมากแล้ว ข้าจึงมาดู”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าสบายดี แต่เจ้าของร้านอวี๋กำลังเดือดร้อน”
หลังจากที่นางบอกเขาเกี่ยวกับการคาดเดาขอนางและการคาดเดาของอวี๋เฉียนเฉียน นางก็กล่าวเสริมว่า “ข้าวางแผนที่จะลักพาตัวนายอำเภอเพื่อช่วยเหลือเจ้าของร้านอวี๋ เจ้าพาอวี๋เป่าเอ๋อร์และหนิงเหนียงไปหาที่ซ่อน หากข้าถูกจับได้ โปรดช่วยข้าดูแลหนิงเหนียงด้วย”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและมองดูนาง “ใครเป็นคนออกความคิดโง่ๆ นี้แก่เจ้า?”
ฝานฉางอวี้สับสนกับคำตำหนิของเขา หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้ว นางรู้สึกว่าเขาคงจะโกรธที่เขาต้องเข้าไปพัวพันกับกับเรื่องยุ่งยาก เมื่อเขากำลังจะจากไป นางยังมอบเด็กสองคนให้เขาพาไปด้วยและพูดว่า “ข้าคิดไปเอง ข้าเพิ่งพูดถึงความเป็นไปได้ที่จะถูกจับได้ แต่ข้าจะใช้ประโยชน์จากข้อเท็จจริงตอนที่มีคนไม่มากที่อยู่รอบๆ นายอำเภอ ข้าจะถูกจับได้อย่างไร…”
เซี่ยเจิงยิ้มเยาะ “เกษตรกรจำนวนมากในชนบทได้ก่อกบฏ พวกเขากำลังจะถล่มทางการและเข้าร่วมกับอ๋องกบฏ เจ้าคิดว่าหากนายอำเภอเป็นผู้บงการและจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในตำแหน่งที่อันตรายเช่นนี้หรือไม่”
ฝานฉางอวี้เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง และนางไม่สามารถช่วยอวี๋เฉียนเฉียนได้ แม้ว่านางจะจับนายอำเภอเป็นตัวประกันก็ตาม
นางคิดอยู่พักหนึ่งแต่ไม่มีความคิดใดๆ นางเงยหน้าขึ้นมองตรงไปที่เซี่ยเจิง “เราควรทำอย่างไรดี ใครคือผู้บงการ? จะมีประโยชน์ไหมถ้าเราลักพาตัวเขา?”
เซี่ยเจิงเกือบจะหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อเขาได้ยินว่านางยังไม่ล้มเลิกแผนการลักพาตัวใครสักคน
เขาพูดว่า “การลักพาตัวใครไปก็ไม่มีประโยชน์ นี่คือคนที่หว่านความไม่ลงรอยกันและตั้งใจที่จะบังคับให้ผู้คนในอำเภอชิงผิงก่อกบฏแล้วเชิญทหารจี้โจวมาปราบฝูงชน ด้วยวิธีนี้ถึงจะมีข่าวลือไปถึงราชสำนักขององค์ฮ่องเต้ ว่ามีการรวบรวมอาหารเพื่อบังคับให้ประชาชนกบฏกลายเป็นเรื่องจริง”
นางอำเภอชิงผิงไม่ได้ส่งเสบียงอาหารที่ขอไปยังเมืองจี้โจว ด้วยอารมณ์ร้ายของเว่ยซวน เขาจะสังหารนายอำเภอชิงผิงทันที จากนั้นเขาก็จะต้องเผชิญหน้ากับประชาชนผู้ต่อต้านเขา และเว่ยซวนอาจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาสังหารหมู่คนทั่วทั้งอำเภอชิงผิง