บทที่ 51
เมื่อทหารจี้โจวหลายคนที่ถูกชิงม้าตามมาทัน พวกเขาเห็นชายคนหนึ่งสวมหน้ากากผีสีเขียวยืนอยู่ริมถนนหลัก ในมือถือหอกยาวและมองดูแม่น้ำที่อยู่เบื้องล่าง
มู่สือได้รับบาดเจ็บที่ขาข้างหนึ่งเมื่อเขาตกจากหลังม้า เขานอนอยู่บนกองกรวดข้างถนน มองดูแม่น้ำและตะโกนทั้งน้ำตา “ซื่อจื่อ!”
ทหารจี้โจวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขายกอาวุธขึ้นและมองดูชายสวมหน้ากากผีสีเขียวด้วยความกลัว ทันใดนั้นเขาก็เห็นชายคนนั้นหันกลับมา เหลือบมองพวกเขาเบาๆ แล้วพูดว่า “หัวหน้าโจรหลบหนีไปทางแม่น้ำ เขามีบาดแผลที่เอวและว่ายน้ำไปได้ไกล พวกเจ้าสามารถตามกระแสน้ำไปตามจับเขาได้”
หลังจากพูดเช่นนี้ เขาก็ขึ้นหลังม้า ฟาดแส้ขึ้นแล้วขี่ม้าจากไป ไม่มีทหารคนใดกล้าก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดเขา
มีทหารเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จำม้าศึกที่เซี่ยเจิงขี่ไปได้ และกระซิบ “นั่นคือม้าของนายกองสวี”
นายกองสวีเป็นแม่ทัพที่ถูกเซี่ยเจิงชิงม้ามาเมื่อครู่
เจ้าหน้าที่ทหารมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไร หลังจากนั้นไม่นาน หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารก็สั่งให้มัดมู่สือที่ได้รับบาดเจ็บ และบางคนก็ลงไปตามหาสุยหยวนชิง และบางคนก็พามู่สือกลับไปรักษา
ที่ประตูเมืองอำเภอชิงผิง ผู้ที่กบฏถูกควบคุมตัว
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนนำกองทัพของเขาเข้าไปในเมือง นายอำเภอที่มีเลือดเปื้อนบนร่างกายและใบหน้าของเขา เดินไปหาเฮ่อจิ้งหยวนพร้อมกับร้องไห้ “ใต้เท้าเฮ่อ ดีเหลือเกินที่ท่านอยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นต่อให้ทุกคนต้องพลีชีพหมดทั้งกำแพงเมือง แต่ก็คงห้ามพวกเขาเข้ามาไม่ได้”
เฮ่อจิ้งหยวนนั่งบนหลังม้าและเห็นนายอำเภอมีเลือดบนใบหน้าและร่างกายของเขา เดิมทีเขารู้สึกไม่ดีในตัวนายอำเภอผู้นี้นัก แต่ในเวลานี้เขาแสดงสีหน้าอ่อนลงและพูดว่า “ผู้คนในอำเภอชิงผิงสามารถรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ได้ เป็นความดีความชอบของท่านนายอำเภอหลิว ลำบากท่านแล้ว”
เมื่อนายอำเภอได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกว่าเขามีความหวังในการเลื่อนตำแหน่ง และเขาก็หลั่งน้ำตา “ข้าน้อยทำหน้าที่ในอำเภอชิงผิงมาเป็นเวลาสามปีแล้ว ผลงานทางการเมืองของข้าน้อยก็ไม่ได้โดดเด่น เมื่อข้าน้อยกำลังจะถูกย้าย แต่เพราะการเรียกเก็บเสบียงอาหารของกองทัพทำให้ชาวนาก่อกบฎ ข้าตกใจมาก ก่อนที่กลุ่มชาวบ้านจะเข้ามาในเมือง ข้าน้อยได้นำเจ้าหน้าที่ทางการกลุ่มหนึ่งมาปิดประตูเมือง และจับนักโทษที่มาดูแลการเก็บเสบียงอาหารเพื่อระงับความโกรธของชาวบ้าน จากนั้นจึงจะขอความช่วยเหลือจากใต้เท้า และหวังว่าใต้เท้าจะไม่ตำหนิ”
ก่อนหน้านี้เฮ่อจิ้งหยวนเคยได้ยินว่าชายสวมหน้ากากผีสีเขียวกล่าวว่าความวุ่นวายดังกล่าวเกิดจากฉางซิ่นอ๋องซื่อจื่อซึ่งชักนำผู้คนให้ก่อความไม่สงบ ตอนนี้เขาได้ยินนายอำเภอกล่าวถึงเจ้าหน้าที่ทหารที่ดูแลการเก็บเสบียงอาหาร เขารู้ดี อาจมีเหตุผลที่ซ่อนอยู่ในเรื่องนี้ เขาจึงมองไปที่นายอำเภอหลิวแล้วพูดว่า “เจ้าช่วยเล่ารายละเอียดหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหน้าที่ทหารในการเก็บเสบียง”
นายอำเภอหลิวเล่าความจริงว่าเจ้าหน้าที่ทหารมาที่อำเภอเมื่อไม่กี่วันก่อนเพื่อเก็บเสบียงอาหารตามมาตรฐานหนึ่งตำลึงต่อหนึ่งคน
เฮ่อจิ้งหยวนตะโกน “เหลวงไหล! เมืองจี้โจวจะสั่งให้เรียกเก็บภาษีอาหารหนึ่งคนต่อหนึ่งตำลึงได้อย่างไร”
นายอำเภอหลิวเหงื่อเย็นไหลออกมา “เจ้าหน้าที่ทหารกลุ่มนั้นบอกว่าพวกเขากำลังปฏิบัติตามคำสั่งของใต้เท้าเว่ย ข้าน้อยจะกล้า……ไม่ปฏิบัติตามได้อย่างไร ต่อมาข้าน้อยถูกกักบริเวณอยู่แต่ในบ้าน โดยเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้น……ข้าทราบว่าชาวนาในชนบทถูกบังคับให้กบฏ เจ้าหน้าที่ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาจึงกลัวที่จะก่อให้เกิดภัยพิบัติ ข้าจึงสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาจับตัวเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นขอรับ”
นายอำเภอหลิวกลัวว่าความดีความชอบของเขาจะสูญเสียไป ดังนั้นเขาจึงไม่เคยเอ่ยถึงเจ้าหน้าที่หวังและฝานฉางอวี้เลย และให้ข้อมูลสรุปทั่วไปเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเท่านั้น เฮ่อจิ้งหยวนยังคงเงียบ ซึ่งทำให้นายอำเภอหลิวรู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง
เฮ่อจิ้งหยวนคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นจากคำพูดของนายอำเภอ ฉางซิ่นอ๋องซื่อจื่อได้นำคนของเขาไปสกัดกั้นและสังหารเจ้าหน้าที่ทหารจี้โจวที่มาที่อำเภอชิงผิงเพื่อเก็บรวบรวมเสบียงอาหาร และแสร้งทำเป็นทหารของทางการและนำคำสั่งปลอมมา การสกัดกั้นและการสังหารชาวบ้านในหมู่บ้านหม่า อาจเป็นส่วนหนึ่งของแผนของพวกเขา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อยุยงให้ผู้คนในอำเภอชิงผิงก่อกบฏ
เพียงแต่ว่านายอำเภอชิงผิงยังไม่ได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าหน้าที่ทหารกลุ่มนั้น
เป็นไปได้ไหมที่ชายสวมหน้ากากรู้จักสุยหยวนชิงแต่แรกเริ่ม?
ดวงตาของเฮ่อจิ้งหยวนมีความซับซ้อนมากขึ้นเมื่อเขานึกถึงการคาดเดาครั้งก่อนของเขา
เขาถามนายอำเภอว่า “เมื่อครู่ ข้าเห็นชายชุดดำสวมหน้ากากผีสีเขียวบนกำแพงเมือง เขากล้าหาญมาก เจ้ารู้ไหมว่าเขาเป็นใคร”
นายอำเภอหลิวรอคำชมอยู่นานและได้รับคำถามเช่นนี้ เขาตื่นตระหนกและส่ายศีรษะ “นี่……ข้าน้อยไม่ทราบ บางทีอาจเป็นผู้กล้า ผดุงความยุติธรรมในเมืองนี้”
ในเวลานี้เจ้าหน้าที่ทหารที่ไล่ล่าสุยหยวนชิงและพรรคพวกของเขาก็กลับมาเช่นกัน
ทันทีที่หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทหารเข้าไปในประตูเมือง เขาก็ประสานมือไปที่เฮ่อจิ้งหยวนแล้วพูดว่า “ใต้เท้าขอรับ หัวหน้าโจรหนีข้ามแม่น้ำไปแล้ว ท่านแม่ทัพได้ส่งคนไปค้นหาต่อไป แต่จับลูกน้องของเขามาได้ จึงกลับมารายงานใต้เท้าก่อนขอรับ”
เฮ่อจิ้งหยวนเหลือบมองมู่สือที่ถูกมัดไว้แล้วถามว่า “เจ้าเห็นชายสวมหน้ากากผีสีเขียวไหม”
ทหารประสานมือและตอบว่า “ชายคนนี้ถูกชายผู้นั้นจับตัวไว้ เมื่อเรารีบไปที่นั่นเขาก็บอกหัวหน้าโจรหนีข้ามแม่น้ำไปแล้ว ให้เราลองหาตามกระแสน้ำ ดูเหมือนว่าเขาเองก็จะไปตามหาหัวหน้าโจรด้วย”
แม่ทัพหนุ่มที่ถูกชิงม้าอดไม่ได้ที่จะตะโกน “แล้วม้าของข้าอยู่ที่ไหน?”
เฮ่อจิ้งหยวนเหลือบมองเขาแล้วเขาก็หุบปากอย่างรวดเร็ว
เฮ่อจิ้งหยวนมองไปที่มู่สือแล้วพูดว่า “นำบุคคลผู้นี้ไปควบคุมตัวก่อนและคอยดูเขาไว้อย่างเข้มงวด อย่าปล่อยให้เขาฆ่าตัวตาย”
ทหารผู้น้อยรับคำสั่ง
เฮ่อจิ้งหยวนพยักหน้าอีกครั้งให้แม่ทัพหนุ่มที่พูดเมื่อครู่นี้ “นายกองสวี นำกำลังคนไปแถวแม่น้ำเพื่อค้นหาหัวหน้าโจร และพยายามจับเป็นให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
แม่ทัพหนุ่มรีบแสดงสีหน้าจริงจังอย่างรวดเร็ว ประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ส่งเจ้าหน้าที่หวังไปโรงหมอ นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามันเกือบจะมืดแล้วและเซี่ยเจิงยังไม่กลับมา นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อยหลังจากบอกกล่าวกับเจ้าหน้าที่หวังแล้ว นางก็จะออกไปตามหาเซี่ยเจิง
ในเวลานี้ ประตูเมืองได้รับการดูแลโดยเจ้าหน้าที่ทหารของจี้โจว
ด้วยกลัวว่ายังมีผู้สมรู้ร่วมคิดซ่อนตัวอยู่ในเมือง การเข้าออกประตูเมืองจึงเข้มงวดอย่างยิ่ง และคนในชนบทบางคนที่มักจะมาทำการค้าก็ถูกควบคุมตัวชั่วคราว
ฝานฉางอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็พร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่ออธิบายสถานการณ์ อย่างไรก็ตาม นางถามพวกเขาว่าพวกเขาเคยเห็นเหยียนเจิ้งตอนที่พวกเขากำลังไล่ตามศัตรูหรือไม่ ท้ายที่สุดเหยียนเจิ้งสวมหน้ากากผีสีเขียวบนใบหน้าดังนั้นคนอื่นคงจะจดจำเขาได้บ้าง
ขณะที่นางกำลังจะก้าวไปข้างหน้า นางก็ได้ยินเสียงกีบม้าจากด้านนอกประตูเมือง เจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าประตูเมืองมองดูและเห็นม้าสีแดงลูกท้อกลับมาเพียงลำพัง
ฝานฉางอวี้ถูกมือใหญ่คว้าไว้ ซึ่งจู่ๆ มือนั้นก็ยื่นออกมาจากด้านข้างและถอยหลังไปหลายก้าว
เจ้าหน้าที่ทหารที่รวมตัวกันมองไปนอกเมืองและไม่เห็นใครอยู่บนหลังม้า พวกเขาประหลาดใจมากและถามว่า “นั่นม้าของนายกองสวีนี่ ทำไมมันถึงกลับมาด้วยตัวเอง?”
ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ฝานฉางอวี้ก็เห็นชายที่ถอดหน้ากากผีสีเขียวออกปรากฏตัวต่อหน้านางในชุดคลุมสีดำ หลังจากตกใจนางก็ดีใจมาก นางถูกเขาพาไปตลอดทาง และลืมไปว่าเขายังคงจับมือของนางอยู่ นางแค่พึมพำ “ทำไมเจ้าถึงหายไปนานขนาดนี้ เจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นก็จับคนกลับมาแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าประสบเหตุ……”
เซี่ยเจิงรับฟังคำบ่นของนางอย่างสบายๆ แต่มือของเขาที่ข้อมือของนางไม่ได้คลายออกเลย และเขาเพียงแต่พูดว่า “ข้าไล่ล่าคนร้ายไปอีกเล็กน้อย”
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็คิดว่าเขาต้องพูดถึงผู้นำที่ฉลาดแกมโกงของเจ้าหน้าที่ทหารตัวปลอมเหล่านั้น นางจึงถามอย่างรวดเร็ว “เจ้าจับเขาได้แล้วหรือยัง?”
เซี่ยเจิงส่ายศีรษะ
เขาค้นหาไปตามแม่น้ำเป็นระยะทางกว่าสิบลี้ แต่ไม่เห็นสุยหยวนชิงเลย เขาสวมชุดเกราะขณะหนีลงไปในแม่น้ำ และเขามีบาดแผลที่เอว ไม่ว่าน้ำในแม่น้ำจะเป็นอย่างไร มันก็จะอาจจะร้ายมากกว่าดี
ถ้าสุยหยวนชิงสามารถหลบหนีได้จริงๆ ก็คงพูดได้แค่ว่าดวงของเขายังไม่ถึงที่ตาย
ฝานฉางอวี้รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าเขาตามสุยหยวนชิงไม่ทันแล้วจึงพูดว่า “ว่ากันว่าคนสารเลวอายุยืนพันปีเหมือนลูกเต่า ถ้าเจ้าสารเลวนั่นไม่ตายก็ถือว่าคำพูดนี้ถูกต้อง”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินว่าฝานฉางอวี้ไม่มีคำพูดดีๆ ที่จะพูดเกี่ยวกับสุยหยวนชิง และเมื่อนึกถึงสิ่งที่สุยหยวนชิงพูดอย่างยั่วยุก่อนจะหนีไป ดวงตาของเขาก็เริ่มมืดลงและถามว่า “เจ้ามีความแค้นกับเขาหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เดิมทีก็ไม่มีความแค้นต่อกัน แต่ข้าได้ยินเจ้าบอกว่านายอำเภออยู่ภายใต้การควบคุม ข้าต้องการที่จะพาเขาออกไป เพื่อคืนตำแหน่งให้ท่านลุงหวังเพื่อที่จะได้เป็นเรื่องง่ายสำหรับท่านลุงหวังที่จะกระทำการสิ่งต่างๆ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าสารเลวน้อยนั้นจะอาศัยอยู่ในจวนนายอำเภอด้วย ดังนั้นข้าจึงสามารถทำได้เพียงจับตัวเจ้าสารเลวน้อยนั่น และตอนนี้เราก็กลายเป็นศัตรูกันแล้ว”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงเพื่อซ่อนอารมณ์ของเขา “เขามีฝีมือไม่ธรรมดา เจ้าจับตัวเขาได้ยังไง?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ฝานฉางอวี้รู้สึกเขินอายและรู้สึกควบคุมไม่ได้เล็กน้อย แต่นางก็พูดอย่างจริงใจว่า “มีคนมากเกินไปและข้าเกรงว่าจะไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้ ข้าอยากจะใช้ยาสลบอะไรทำนองนั้นเพื่อทำให้พวกเขามึนงง แต่จวนของนายอำเภอไม่มีของเหล่านั้น ข้าก็เลยแกล้งทำตัวเป็นสาวใช้ในจวนนายอำเภอแล้วไปส่งน้ำแกงเห็ดหูหนูที่ใส่ปาโต้วให้เจ้าสารเลวนั่น”
นางยังคงสวมชุดของสาวใช้อยู่ และเซี่ยเจิงก็ยกข้อมือที่งดงามของนางขึ้นมาครึ่งหนึ่ง
เซี่ยเจิงก้มหน้าลงและมองดูนาง โดยจินตนาการภาพที่นางใส่ชุดนี้ไปส่งน้ำแกงให้สุยหยวนชิง และแรงที่จับข้อมือของนางก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ในที่สุดความเจ็บปวดที่มือก็ทำให้ฝานฉางอวี้นึกได้ว่าเขายังจับข้อมือนางอยู่
นางตบหลังมือเขาแล้วพูดว่า “เจ้าเบาๆหน่อย เจ้าสารเลวน้อยนั่นรังแกข้าบนกำแพงเมืองเพราะข้าไม่มีอาวุธเลย เขาใช้ดาบเล่มใหญ่มาสู้กับข้าที่มีเพียงมีดตัดกระดูก แล้วยังพยายามดึงข้าลงจากกำแพงเมืองอีก ตอนนี้ข้อมือของข้ายังคงเจ็บอยู่เลย”
เซี่ยเจิงปล่อยมือของเขา และเมื่อเขาลดสายตาลง เขาเห็นรอยช้ำบนข้อมือสีขาวที่เย็นจัดของนาง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาจากเขาเช่นกัน มีรอยบาดตรงง่ามมือและมีเลือดไหลออกมาและเหือดแห้งไปแล้ว
ความโกรธแวบผ่านดวงตาของเขา
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นว่าเขาเงียบ นางก็ตระหนักว่าสิ่งที่นางเพิ่งพูดดูเหมือนจะเป็นการบ่นและตำหนิ ดังนั้นนางจึงกล่าวเสริมทันที “แต่ข้าได้แก้แค้นแล้ว ข้าแทงเขาหลายครั้ง และเจ้าสารเลวน้อยนั่นก็วิ่งหนีไป ก่อนหน้านั้นข้ายังเตะหน้าเขาด้วยซ้ำ!”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินสิ่งที่นางพูด เขาก็ยังคงไม่พูดอะไร ดวงตาของเขาเย็นชาและหนักหน่วง
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าเขาพูดน้อยมากระหว่างทาง นางเดาว่าเขาอาจจะรำคาญที่ตามจับเจ้าสารเลวน้อยผู้นั้นไม่ได้ ดังนั้นนางจึงปลอบโยนเขาสองสามครั้ง
ก่อนกลับตำบลฝานฉางอวี้จึงไปบอกเจ้าหน้าที่หวังให้ทราบก่อนว่าพวกเขาปลอดภัยแล้ว เพื่อที่เจ้าหน้าที่หวังจะได้ไม่ต้องกังวลว่าเหยียนเจิ้งยังไม่กลับมา
เมื่อเจ้าหน้าที่หวังรู้ว่าพวกเขากำลังจะกลับตำบล เขาก็พูดว่า “มันมืดแล้ว ทั้งหิมะตกยังตกหนักอีก รวมทั้งวันนี้ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น คงจะมีคนร้ายใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ มันไม่ปลอดภัยที่จะเดินทางตอนกลางคืน ทำไมพวกเจ้าไม่พักอยู่ที่นี่ก่อนล่ะ?”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่ง นางกับเหยียนเจิ้งเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว และเหนื่อยมากจริงๆ หลังจากขอบคุณเขา พวกนางก็ตอบตกลง
เมื่ออวี๋เป่าเอ๋อร์เห็นฝานฉางอวี้มา เขาก็วิ่งออกไปด้วยขาสั้นและถามนางว่า “ท่านน้าฉางอวี้ ท่านแม่ของข้าจะมารับข้าเมื่อไหร่หรือขอรับ?”
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับอวี๋เฉียนเฉียนและเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง “ตอนนี้เจ้าของร้านอวี๋ยังอยู่ในคุกหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงกอดอกของเขาและพิงประตูอยู่และส่ายศีรษะเบาๆ ดวงตาของเขามองลงไปที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ และซ่อนความซับซ้อนเล็กน้อยหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มองออกไปแล้วพูดว่า “กรณีของหออี้เซียงยังไม่สรุป ข้าไม่รู้ว่าทางการจะทำเช่นไร เนื่องจากเจ้าของร้านมอบเด็กน้อยคนนี้ให้เจ้าดูแลแล้ว เจ้าก็ดูแลเขาจนกว่าคดีจะคลี่คลายเถิด”
ฝานฉางอวี้คิดว่าอวี๋เฉียนเฉียนปฏิบัติต่อนางอย่างดี และนางควรช่วยดูแลอวี๋เป่าเอ๋อร์สักระยะหนึ่ง
ก่อนหน้านี้นางและอวี๋เฉียนเฉียน เคยคิดว่านายอำเภอต้องการใช้ทรัพย์สินของครอบครัวอวี๋เฉียนเฉียน เพื่อแปรพักตร์กับอ๋องกบฏ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น
หากทางการจัดการคดีนี้อย่างเป็นกลาง ทุกฝ่ายก็จะมีความสุข
หากนายอำเภอมีแผนการเจ้าเล่ห์อะไร นางก็มีหลักฐานว่านายอำเภอนั้นอยากได้ความดีความชอบ และนางไม่กลัวที่เขาจะทำให้อวี๋เฉียนเฉียนอับอาย
ฝานฉางอวี้แตะด้านหลังศีรษะของอวี๋เป่าเอ๋อร์แล้วพูดว่า “ท่านแม่ของเจ้ากำลังประสบปัญหาเล็กน้อย นางจะมารับเจ้าหลังจากที่นางแก้ไขปัญหานั้นได้ เจ้าไปกับข้า ไปเล่นกับหนิงเหนียงสักระยะหนึ่งก่อน ดีหรือไม่?”
ในอดีตเมื่อร้านของอวี๋เฉียนเฉียนมีงานยุ่ง นางจะปล่อยให้อวี๋เป่าเอ๋อร์อยู่กับแม่นมเพื่อดูแลเขา บางครั้งอวี๋เป่าเอ๋อร์ก็ไม่ได้เจอหน้าอวี๋เฉียนเฉียนเป็นเวลาสามถึงห้าวัน
แม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่เขาก็มีอารมณ์ที่สงบมาก เขาพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและถามอย่างสงสัย “ท่านน้าฉางอวี้จะเชือดหมูด้วยหรือไม่?”
ฟานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “อาจจะ”
เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เกิดความตื่นตระหนกไปทั่วทั้งอำเภอ ไม่มีใครบอกได้ว่าในช่วงสองวันข้างหน้าตลาดจะกลับมาคึกคักอีกครั้งได้หรือไม่
อวี๋เป่าเอ๋อร์เพียงเพิกเฉยต่อคำว่า “อาจจะ” หลังจากได้รับคำตอบของฝานฉางอวี้ เขาก็ถูกพาไปอาบน้ำและเข้านอนอย่างพึงพอใจ
ฝานฉางอวี้ยังไม่ได้จิบน้ำเลยตั้งแต่มาที่หออี้เซียงเพื่อส่งหมูตุ๋นให้อวี๋เฉียนเฉียนในตอนเช้า
ฮูหยินหวังรู้ว่านางคงจะหิวมากจึงบอกให้คนเตรียมอาหารบนเตา
ฝานฉางอวี้ไม่ได้คิดเรื่องหิวเลยตลอดทั้งบ่าย เมื่อนางได้กลิ่นของอาหาร นางก็ตระหนักตอนนั้นเองว่านางหิวมาก
วันนี้นางใช้แรงมามากแล้ว และท้องของนางก็ว่างเปล่า นางกินข้าวสามชามติดต่อกัน เมื่อนางอยากจะกินข้าวชามที่สี่ต่อ เซี่ยเจิงก็วางตะเกียบกินข้าวลง
เขาพูดว่า “ถ้าเจ้าหิวมาก ไม่ควรกินมากเกินไปในคราวเดียว มันจะทำร้ายม้ามและกระเพาะอาหารของเจ้า”
ฝานฉางอวี้วางชามและตะเกียบลงด้วยความขุ่นเคือง
หลังอาหารเย็นเซี่ยเจิงออกไปข้างนอก เจ้าหน้าที่หวังคอยดูแลคดีตลอดทั้งปีและมักจะได้รับบาดเจ็บจากการกระแทกและรอยฟกช้ำ ดังนั้นเขาจึงเก็บยาไว้ที่บ้านมากมาย
เซี่ยเจิงขอยาทารักษารอยฟกช้ำจากฮูหยินหวัง และได้ยาทาบาดแผลมาหนึ่งขวด
เมื่อเขากลับมาที่ห้อง ฝานฉางอวี้เพิ่งซักผ้าเสร็จ
เขาเห็นฝานฉางอวี้บิดผ้าเช็ดหน้าในอ่างแล้วขมวดคิ้ว “ไม่มีใครบอกหรือว่าอย่าให้น้ำโดนบาดแผล?”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองบาดแผลบนมือของเขาแล้วพูดอย่างเฉยเมย “นี่เป็นอาการบาดเจ็บเล็กน้อย ไม่สำคัญ”
เมื่อหันกลับไปและเห็นขวดยาบนมือของเซี่ยเจิง นางจึงพูดว่า “เอ๋ เจ้าไปเอายามาให้ข้าเหรอ?”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงและพูดอย่างเบาๆ “ฮูหยินหวังมอบให้ข้ามา”
ฝานฉางอวี้ไม่สงสัยเลยว่าเขาเป็นคนไปขอ “ท่านป้าเป็นคนเอาใจใส่มาก นางสังเกตเห็นอาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ของข้าด้วย”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ เขาพิงกรอบประตูแล้วถามว่า “เจ้าต้องการใช้มันหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้สงสัยว่าชายคนนี้มีนิสัยดีและไม่ดีอย่างไร แต่เมื่อนึกได้ว่าเขาช่วยนางหลายครั้งบนกำแพงเมือง นางเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ทาสิ ทำไมจะไม่ทาล่ะ นี่คือยาที่ท่านป้าให้มา มันเป็นความปรารถนาดีจากใจของนางไม่มากก็น้อย”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ใจ’ เซี่ยเจิงก็เงยหน้าขึ้นมองนางอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้โรยยารักษาบาดแผลสีทองเข้าไปในง่ามมือเสียก่อน เซี่ยเจิงเห็นว่านางยังใช้ปากกัดผ้าพันแผลด้านหนึ่งและผูกมันได้ยาก เขาจึงเดินไปช่วยนางมัดมัน
แต่เมื่อเขาทายาบนข้อมือ ฝานฉางอวี้ก็ตระหนักว่านางได้ทำสิ่งที่โง่เขลา
นางควรทายาบนข้อมือก่อน ตัวยามีความมันและต้องรอให้มันซึมเข้าสู่ผิวทีละน้อย ตอนนี้มือของนางถูกพันด้วยผ้าพันแผล นางทำได้เพียงใช้ปลายนิ้วจิ้มมันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และใช้ปลายนิ้วนวดอย่างลำบากมาก
นอกจากนี้ตัวยามันยังลื่นมากและเป็นการยากที่จะถูด้วยปลายนิ้วของตนเอง
ฝานฉางอวี้ถูมันอย่างไม่ระมัดระวังและคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อนางกำลังจะปิดขวดยา ข้อมือของนางก็ถูกมือใหญ่สัมผัส
เซี่ยเจิงนวดยาบนข้อมือของนางด้วยฝ่ามือที่หยาบกร้านของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจัง “เจ้ามักจะประมาทในทุกสิ่งที่เจ้าทำเลยหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้ถูกเขาดุอีกครั้งและอดไม่ได้ที่จะตอบโต้ “นี่เป็นมือของข้า มีอะไรไม่สะดวงงั้นเหรอ?”
เซี่ยเจิงดูเหมือนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็มุ่งความสนใจไปที่การช่วยนางยาบนมือของนางโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ผิวสีขาวนวลของนางกลายเป็นสีอุ่นเหมือนหยกใต้แสงเทียน และรอยนิ้วมือสีเขียวบนข้อมือของนางก็สะดุดตามากขึ้น แม้จะมองดูตกใจเล็กน้อยก็ตาม
ทันใดนั้นจิตใจของเซี่ยเจิงก็แวบไปที่รอยยิ้มท้าทายที่สุยหยวนชิงมอบให้เขา ก่อนจะหลบหนีลงแม่น้ำไป
มีความโกรธที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่ในใจและริมฝีปากบางของเขาก็ถูกเม้มแน่น
มีชั้นน้ำมันยาอยู่ระหว่างฝ่ามือกับข้อมือของนาง เมื่อน้ำมันยาไม่แห้ง เขารู้สึกมันเยิ้มเมื่อนวดน้ำมันลงบนผิวหนัง ความรู้สึกเมื่อเขานวดข้อมือของนางก็ชัดเจนมาก
ไม่เพียงเพราะเขาถูมันมาเป็นเวลานาน ฝ่ามือของเขายังร้อนมาก
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วและกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เขากลับดึงฝ่ามือกลับต่อหน้านาง
ฝานฉางอวี้ต้องกลืนคำพูดของนางลงไป
เซี่ยเจิงหยิบขวดยาขึ้นมาแล้วเดินไปล้างมือที่อ่างน้ำใกล้ๆ
ฝานฉางอวี้ลดสายตาลงและมองไปที่ข้อมือสีแดงของนาง นางรู้สึกว่าข้อมือร้อนและคันไปหมด
นางแอบคิดว่าถ้านางรู้ว่ายาจะทำให้มือของนางชาและคัน นางคงไม่ทามัน นางอาจจะรอจนกลับถึงบ้านแล้วทาเหล้าสมุนไพรเอาก็ได้
เซี่ยเจิงหันกลับมาและเห็นสีหน้าลำบากใจของนางจึงถามว่า “มีอะไรผิดปกติหรือ”
ฝานฉางอวี้สะบัดข้อมือของนางแล้วพูดว่า “ยากำลังออกฤทธิ์ ข้าไม่ชิน”
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว เนื่องจากมีคนเคาะยามเดินผ่านถนน และทั้งสกุลหวังก็เงียบงัน
เซี่ยเจิงไม่ต้องการให้ฝานฉางอวี้พูดอะไร เขาไปเปิดตู้ในห้องและพบว่าไม่มีผ้านวมแล้ว
ฝานฉางอวี้ก็เห็นเหตุการณ์ขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะเช่นกัน
ในเวลานี้เราไม่สามารถปลุกฮูหยินหวังและบอกให้นางเอาผ้านวมมาปูบนพื้นได้
หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเจิงก็หันกลับมาและพูดว่า “ข้ายังไม่ง่วง เจ้าพักผ่อนเถอะ”
ฝานฉางอวี้รู้อยู่แก่ใจว่าเขานอนไม่ค่อยหลับมาทั้งคืนแล้ว และยังต้องไปช่วยนางขายหมูเมื่อเช้านี้
ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นฤดูหนาวที่โหดร้ายที่สุด หากไม่มีอ่างถ่านในตอนกลางคืน คงต้องหนาวตายแน่นอน
ฝานฉางอวี้เหลือบมองผ้านวมหนาๆ ผืนเดียวที่เหลืออยู่บนเตียงแล้วพูดก่อน “แล้ว……ถ้าเราจะนอนด้วยกันสักคืนหนึ่งล่ะ?”
หัวใจของเซี่ยเจิงเต้นรัว และเมื่อเขามองนางด้วยใบหน้าขมวดคิ้ว ฝานฉางอวี้ก็เข้าใจผิดและรีบยกมือที่พันผ้าพันแผลไว้เพื่อสัญญา “ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่มีวันคิดไม่ดีไม่ร้ายต่อเจ้า!”