บทที่ 52
ห้องมืดสนิทเมื่อแสงไฟดับลง ฝานฉางอวี้นอนอยู่บนเตียงเกือบชิดผนัง นางมองดูคนที่นอนอยู่ข้างๆ นางด้วยสายตาว่างเปล่า
เซี่ยเจิงกำลังจะนอนบนเตียง
นางหลับตาและไม่สนใจว่าเขาจะนอนหลับสบายหรือไม่ นางพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่านางจะไม่คิดอะไรเกินควรเกี่ยวกับเขา อย่างไรก็ตาม เขาเข้านอนโดยไม่พูดอะไรสักคำ และยังคงเลือกที่จะนอนข้างนาง
ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามหลีกเลี่ยงนาง ไม่ใช่ว่าเขากลัวว่านางจะละโมบในความงามของเขาใช่หรือไม่?
ฝานฉางอวี้หันไปมองเขาแล้วนอนหันหน้าเข้ากำแพง นางคิดกับตัวเองว่าด้วยอารมณ์ไม่ดีของเขา นางจะไม่แปลกใจเลยถ้าเขาเติบโตมาเป็นเซียน!
‘เซียน’ เซี่ยเจิงกำลังหลับตาและหลับไป จู่ๆ คนที่นอนอยู่ข้างในก็หันไปด้านหนึ่ง และมุมผ้าห่มของเขาที่อยู่ด้านเดียวก็ถูกกวาดออกไปในทันที
ความหนาวเย็นในตอนกลางคืนแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังของเขาโดยตรงผ่านเสื้อผ้าบางๆ ของเขา เซี่ยเจิงเปิดเปลือกตาของเขาและมองเข้าไปที่ฝานฉางอวี้ นางมีโครงร่างเล็กๆ อยู่ใต้ผ้าห่มหนา และผ้าห่มส่วนใหญ่ก็กองอยู่ตรงกลางเตียง
หากต้องการห่มผ้าห่ม จะต้องขยับเข้าไปเล็กน้อย แต่นั่นจะรบกวนฝานฉางอวี้แน่นอน
ลมหายใจของนางแผ่วเบา และเห็นได้ชัดว่านางหลับไปแล้ว
เซี่ยเจิงมองย้อนกลับไปและหลับตาอีกครั้ง
ปีๆ หนึ่งเขานำกองกำลังทหาร เผชิญกับหิมะถล่ม และรอดชีวิตจากการถูกฝังอยู่ใต้หิมะเป็นเวลาสามวัน เขาไม่ได้ใส่ใจกับความหนาวเย็นอย่างจริงจังนัก
ทั้งสองคนอยู่ห่างจากกันอย่างน้อยสามฉื่อ แต่อาจเป็นเพราะว่าพวกเขาอยู่บนเตียงเดียวกัน พวกเขาจึงรู้สึกอึดอัดอยู่เสมอ
พี่น้องชายหญิงยังไม่สามารถอยู่ในห้องเดียวกันได้หลังจากที่พวกเขารู้ความ นับประสาอะไรกับชายหญิงที่ไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด
คนเดียวในโลกที่จะนอนด้วยกันแบบนี้ได้คือสามีภรรยา
ในขณะนี้ ผู้หญิงคนนี้กำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ เตียงของเขา
เซี่ยเจิงถูกรบกวนจากความคิดที่ยุ่งเหยิงเหล่านี้และนอนไม่หลับเลย เมื่อเขาได้ยินฝานฉางอวี้หายใจยาวอยู่ข้างๆ เขารู้สึกหายใจไม่ออกโดยไม่มีเหตุผล จากนั้นจึงลุกขึ้นนั่งลงข้างเตียง
ฝานฉางอวี้นอนหลับเป็นเวลานานและเปลี่ยนท่านอน
เซี่ยเจิงได้ยินการเคลื่อนไหวและเหลือบมองเบาๆ
นางมีใบหน้าที่หลอกลวงมากจริงๆ เมื่อมองดูมันขณะนอนหลับ มันดูอ่อนโยนและไม่เป็นอันตราย
แต่เมื่อนางทำอะไรไม่ดี นางก็ยังมีสีหน้าซื่อสัตย์และจริงใจอีกด้วย
สุยหยวนชิง……ถูกหลอกเพราะรูปร่างหน้าตาของนางใช่ไหม?
เมื่อนึกถึงบุคคลนี้ ดวงตาของเซี่ยเจิงก็เย็นลงเล็กน้อย
เขาไม่สามารถบอกได้ว่ารู้สึกอย่างไร เขาคิดว่ามีแค่เขาที่สนใจดอกไม้ป่า แต่จริงๆ แล้วยังมีคนอื่นๆ ที่ปรารถนามันเช่นกัน
บริเวณรอบๆ หัวใจของเขารู้สึกเหมือนมีคนจุดเทียนไว้ มันไม่ได้เจ็บปวด แต่มันกำลังมอดไหม้
เขาจ้องมองฝานฉางอวี้ในขณะที่นางหลับอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของนางซ่อนอยู่ในคืนที่มืดมิด ทำให้มองเห็นได้ยากขึ้น
ฝานฉางอวี้อาจรู้สึกได้ถึงการจ้องมองของเขาในขณะนอนหลับ และพึมพำอย่างไม่พอใจ “ไม่ชอบ……”
เซี่ยเจิงได้ยินไม่ชัด เขาขมวดคิ้วและถามว่า “อะไรนะ?”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างคลุมเครือ แม้แต่เสียงของคำก็ไม่ได้ยินชัดเจน ดังนั้นเซี่ยเจิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตั้งใจฟัง
ความหนาวเย็นบนร่างกายของทำให้ฝานฉางอวี้ซุกตัวในขณะที่นางหลับ เมื่อนางพลิกตัว ริมฝีปากของนางก็สัมผัสเบาๆ ที่หูของเขา และร่างกายของเซี่ยเจิงก็แข็งทื่อ
หลังจากประสบกับสิ่งต่างๆ มากมาย เมื่อมีคนเข้ามาใกล้เกินไป ฝานฉางอวี้ยังคงตื่นตัวเล็กน้อย และขนตาของนางก็สั่นขณะที่นางกำลังจะลืมตาตื่นขึ้น นิ้วเย็นของเซี่ยเจิงแตะจุดชีพจรที่ด้านข้างคอของนาง และนางก็หลับไปอีกครั้งก่อนที่จะเปิดเปลือกตาได้
เซี่ยเจิงลุกขึ้นยืนโดยไม่ได้จุดเทียนด้วยซ้ำ โดยใช้ประโยชน์จากแสงสลัวที่สะท้อนจากหิมะด้านนอก เขาเดินไปที่โต๊ะและรินชาเย็นสองถ้วยเพื่อดื่ม
หลังจากที่เขาดื่มชาเขาก็ไม่ได้นอนอีกต่อไป เขาแค่นั่งที่โต๊ะขมวดคิ้วและดวงตาสีดำของเขาก็จ้องมองที่หน้าอกที่ยุบขึ้นลงอยู่ครู่หนึ่งราวกับว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง
ดูเหมือนจะมีเสียงนกร้องอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน
เขายกเปลือกตาขึ้นและออกจากห้องโดยไม่ส่งเสียงดังมากนัก เขาเดินออกจากลานบ้านของบ้านสกุลหวัง และเดินไปที่ถนนอีกสายหนึ่งก่อนที่จะเอาข้อนิ้วไปที่ริมฝีปากและเป่าเสียงอันหวีดแหลม
หากไห่ตงชิงไม่พบคนที่มันต้องส่งจดหมาย มันจะบินขึ้นไปในอากาศและส่งเสียงร้อง เมื่อมันได้ยินเสียงสัญญาณการเป่าปาก มันจะติดตามเสียงและโฉบลงมา
ภายในชั่วขณะหนึ่ง ไห่ตงชิงสีขาวบริสุทธิ์ก็บินมาจากท่ามกลางยามราตรีที่มืดมิด เซี่ยเจิงเหยียดแขนขวาของเขาออก ราวกับตะขอเหล็ก มันบินมาเกาะแขนของเขาไว้แน่นแล้วจึงหุบปีกทั้งสองข้าง
เซี่ยเจิงหยิบจดหมายออกมาจากเท้าของไห่ตงชิง หลังจากอ่านมันภายใต้แสงจันทร์ จดหมายก็กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยบนปลายนิ้วของเขา
คืนนั้นแสงไฟของจวนแม่ทัพจี้โจวก็ไม่ได้ดับลง
เจิ้งเหวินฉางออกมาจากคุกและนำคำรับสารภาพจากการสอบสวนมารายงานต่อเฮ่อจิ้งหยวน เขาก็ก้มศีรษะแล้วพูดว่า “เป็นไปตามที่ท่านคาดไว้จริงๆ เป็นคนของฉางซิ่นอ๋องที่สกัดกั้นและสังหารทหารของเราที่ไปอำเภอชิงผิง และแสร้งทำเป็นเจ้าหน้าที่มารวบรวมเสบียง ผู้คนหลายสิบคนในหมู่บ้านหม่าก็เป็นผลงานของกลุ่มกบฏเช่นกัน เหตุการณ์การเก็บเสบียงข้าวและการทุบตีคนจนตายในไท่โจวน่าจะเป็นฝีมือกบฏในฉงโจวเช่นกัน”
เฮ่อจิ้งหยวนมองดูแถวโคมไฟสีเหลืองอันอบอุ่นและหิมะตกใต้ชายคาและถามคำถามว่า “เหวินฉาง บอกข้าที เมล็ดพืชสองแสนกระสอบถูกส่งไปที่ไหนหลังจากผ่านมือของพ่อค้าแซ่จ้าว?”
เจิ้งเหวินฉางไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ผู้ที่เป็นทั้งเจ้านายและอาจารย์ของเขาจึงถามถึงเสบียงอาหาร เขาพูดตามความเป็นจริง “ตอนแรกข้าน้อยเดาว่าเป็นเพียงพ่อค้าที่กำลังมองหาผลกำไร แต่เมื่อรวบรวมอาหารจากทั้งเมืองไท่โจวและจี้โจว ก็ไม่เห็นว่าเขาจะทำการค้าธัญพืชสองแสนกระสอบนี้ในราคาที่สูง เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน ดูเหมือนว่ากลุ่มกบฏกำลังก่อปัญหา ข้าน้อยเชื่อว่าตราบใดที่พ่อค้าแซ่จ้าวถูกตรวจพบ ก็จะพบฐานที่มั่นของกลุ่มกบฏหลายแห่ง”
เฮ่อจิ้งหยวนส่ายศีรษะ “เจ้าดูถูกศัตรูมากเกินไป มาดูกันว่าพรุ่งนี้จะพบทรัพย์สินของสกุลจ้าว มากเพียงใดในเมืองจี้โจว”
เจิ้งเหวินฉางก้มหน้าด้วยความละอาย “หากข้าน้อยสังเกตเห็นได้เร็วกว่านี้และตรวจค้นบ้านของพ่อค้าแซ่จ้าว คงไม่ทำให้เกิดเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ในอำเภอชิงผิง”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “ข้าไม่ตำหนิเจ้า พวกกบฏใช้ประโยชน์จากช่องโหว่นี้และเป็นความรับผิดชอบของข้า หากข้าไม่ถูกกลุ่มกบฏหลอกและต้องการบังคับคนที่ซื้อเมล็ดพืชออกไป และอนุญาตให้เว่ยซวนยึดธัญพืชด้วยการใช้กำลัง ไม่ว่ากลุ่มกบฏจะมีตาและหูกี่คนในจี้โจว พวกเขาก็ไม่สามารถสร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ได้”
เจิ้งเหวินฉางไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของเขาและพูดด้วยความสับสน “ท่านจะโทษตัวเองทั้งหมดได้อย่างไรขอรับ เมื่อมองดูแล้ว ข้าน้อยก็สามารถบอกว่าการซื้อธัญพืชในตอนแรกเป็นกับดักที่ตั้งไว้ และเว่ยซวนเขาใช้ประโยชน์จากสถานะของเขาทางซีเป่ยเพื่อยึดตราประทับของท่าน ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ท่านสามารถควบคุมได้”
หากพ่อค้าแซ่จ้าวไม่ได้ตั้งใจทิ้งกับดักเพื่อให้เขาเดาว่าอู่อันโหวซื้อธัญพืชสองแสนกระสอบ เขาจะคิดผิดได้อย่างไรว่าอู่อันโหวต้องการซื้อธัญพืชเพียงเพื่อต้องการให้เว่ยซวนสะดุด
ในการต่อสู้ของผู้อยู่เบื้องบน คนที่อยู่ล่างสุดย่อมต้องทนทุกข์เสมอ
เขาอนุญาตให้เว่ยซวนเก็บเมล็ดพืชเพราะเขาต้องการให้อู่อันโหวเห็นอย่างชัดเจนถึงสิ่งที่เขาทำเพื่อผู้คนที่อยู่ด้านล่าง เขายังต้องการทราบว่าอู่อันโหวเป็นคนประเภทที่จะทำอะไรได้ทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเองด้วยหรือไม่
ดังนั้นมันเป็นการมอบอำนาจของเขาที่ทำให้กลุ่มกบฏมีโอกาสได้เปรียบ
ผู้คนถูกบังคับให้ทำเช่นนี้ และเป็นอู่อันโหวที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจาก “ปรากฏตัว” และบอกให้กองทัพเก่าของเยี่ยนโจวส่งคำสั่งโอนทหาร ย้ายเว่ยซวนและหยุดยั้งการรวบรวมธัญพืช
เขาอยู่เบื้องหลัง และไม่ว่าจุดประสงค์ของเขาจะเป็นอย่างไร ในที่สุดเขาก็เป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังแผนการกบฏ
วันนี้เมื่อเขาไปที่อำเภอชิงผิงและเห็นชายสวมหน้ากากผีสีเขียวที่กำลังพยายามพลิกกระแสน้ำ เฮ่อจิ้งหยวนก็นึกถึงคำถามขึ้นมา
หากเขาเดาผิดตั้งแต่แรกและอู่อันโหวไม่ได้ตั้งใจจะใช้คนของไท่โจวและจี้โจวเป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อโค่นล้มเว่ยซวน แล้วทำไมเขาถึงรวบรวมเสบียงสองแสนกระสอบ?
ดวงตาของเขาซึ่งปิดไว้เป็นเวลานาน จู่ๆ ก็เปิดออก และเขาพูดว่า “จิ่นโจว!”
เจิ้งเหวินฉางไม่เข้าใจ “ใต้เท้า เกิดอะไรขึ้นกับจิ่นโจวขอรับ?”
เฮ่อจิ้งหยวนรีบเดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบแผนที่ทางซีเป่ยออกมาแล้วกางออก โดยชี้ไปที่จิ่นโจวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมที่หายาก “ฉางซิ่นอ๋องก่อกบฏในฉงโจว มีความขัดแย้งทางซีเป่ย และอู่อันโหวเสียชีวิตในสนามรบ สิ่งนี้มีความหมายต่อชาวเป่ยเจวี๋ยที่อยู่นอกเส้นทางหรือไม่?”
เจิ้งเหวินฉางคิดตามและรู้สึกว่าหนังศีรษะของเขากำลังจะระเบิด เขาพูดว่า “นี่คือเวลาที่ดีที่สุดในการโจมตีต้าอิน”
เฮ่อจิ้งหยวนเดินไปมาหน้าบันทึกคดี “จิ่นโจวเป็นประตูสู่ต้าอิน ตามด้วยหุยโจวและเยี่ยนโจว เป็นรูปสามเหลี่ยมที่ทำให้ประตูต้าอินมั่นคง แต่อาหารและหญ้าจำเป็น อย่างไรก็ตาม เสบียงธัญพืชและอาหารสัตว์ทั้งหมดจะต้องได้รับการจัดสรรโดยราชสำนัก แต่ฉงโจวก่อกบฎและปิดกั้นเส้นทางการขนส่งเสบียงอาหารและธัญพืชในหุยโจว แล้วธัญพืชในจิ่นโจวจะเอามาจากไหน? ข้าสับสนไปเอง! ธัญพืชสองแสนกระสอบที่ซื้อมาไม่ได้มีไว้เพื่อวางแผนต่อต้านเว่ยซวน แต่มีไว้เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับจิ่นโจว!”
เจิ้งเหวินฉางตกตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งที่เฮ่อจิ้งหยวนพูด เมื่อรวมกับคำพูดก่อนหน้านี้ของเขา ในที่สุดเขาก็คิดออกว่า “ท่านหมายถึงว่าอู่อันโหวซื้อธัญพืชสองแสนกระสอบ? ในเวลานั้นเมื่ออู่อันโหวที่อยู่ในสนามรบฉงโจวพ่ายแพ้ไปแล้ว เขาก็คิดถึงอันตรายที่จิ่นโจวจะต้องเผชิญในอนาคตใช่หรือไม่?”
เฮ่อจิ้งหยวนพยักหน้าช้าๆ
เจิ้งเหวินฉางกล่าวว่า “อู่อันโหวช่างมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลซึ่งอยู่นอกเหนือการคาดการณ์ของพวกเรา ตอนนี้แผนการของคนทรยศถูกกำจัดแล้ว หุยโจวก็แข็งแกร่งและจิ่นโจวก็มีเสบียงอาหารแล้ว มันควรเป็นเรื่องดี แต่ทำไมใต้เท้าถึงดูไม่ได้ยินดีเลย?”
เฮ่อจิ้งหยวนถอนหายใจ “ถ้าปัญหาทั้งจากภายนอกและภายในมารวมกัน สถานการณ์นี้จะจบลงอย่างไร?”
คำพูดเหล่านี้ทำให้เจิ้งเหวินฉางตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ยังมีบางสิ่งที่เฮ่อจิ้งหยวนไม่ได้พูด
เว่ยเหยียนจะต้องไม่เก็บอู่อันโหวไว้แน่ ครั้งสุดท้ายเขาสามารถจัดการอู่อันโหวที่สนามรบฉงโจวได้ คราวนี้หากกลุ่มกบฏเป่ยเจวี๋ยและฉงโจวโจมตีอู่อันโหวจากทั้งสองฝ่ายและราชสำนักจงใจปิดกั้นการปันส่วนทางทหาร เขาจะกังวลมากว่าโศกนาฏกรรมจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
เฮ่อจิ้งหยวนยืนเอามือไพล่หลังเป็นเวลานานแล้วพูดกับเจิ้งเหวินฉางว่า “จงปิดล้อมเขตอำเภอชิงผิงต่อไปและพยายามเอาหูและตาของพวกกบฏออก คลองขนส่งแม่น้ำจะแห้งเหือดในฤดูหนาวเช่นกัน เป็นเวลาที่ดีในการทำความสะอาดตะกอน เหวินฉาง หลังจากจัดการเรื่องอำเภอชิงผิงแล้ว เจ้าพาคนไปขุดแม่น้ำจากจี้โจวไปยังฉงโจว”
ถ้าเดินทางน้ำสามารถขนส่งสิ่งของจำนวนเท่าใดก็ได้
หัวใจของเจิ้งเหวินฉางเต้นผิดจังหวะและเขาก็ถอยกลับรับคำสั่ง
เฮ่อจิ้งหยวนเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้อง จากนั้นประตูปีกจึงถูกผลักเปิดออก และชายชราผมสีขาวผิวเหี่ยวย่นเหมือยหนังไก่ก็ออกมาและพูดว่า “บอกข้าสิ ถ้าคนแซ่เว่ยรู้ว่าเจ้าทำเช่นนั้น เจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้กี่วัน”
เฮ่อจิ้งหยวนเพียงกล่าวว่า “ในตำแหน่งของข้า วางแผนเรื่องการเมือง ดำรงตำแหน่งและปฏิบัติตามความรับผิดชอบ เพียงพอแล้วที่จะคู่ควรกับโลกใบนี้”
ชายชราส่ายศีรษะและหัวเราะแล้วพูดว่า “เมื่อตาแก่อย่างข้ากลับมาหาเจ้าเพื่อดื่มสุราองุ่นและหมากรุก หวังว่าเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “ข้ารอท่านอยู่เสมอ ท่านราชครู ข้าสงสัยว่าท่านมีแผนจะไปที่ไหนต่อ?”
ชายชราสวมเสื้อผ้าขาดๆ และผมสีขาวของเขาถูกปิ่นปักผมไม้อย่างหลุดรุ่ย เขามีน้ำเต้าสุราห้อยอยู่รอบเอวของเขา และพูดว่า “ฉางซิ่นอ๋อง ส่งเสี่ยวเอ้อร์ไปที่กระท่อมมุงจากเป็นครั้งคราวเพื่อรบกวนข้า ข้ารู้สึกรำคาญมาก คงต้องมองหาสถานที่ใหม่”
เฮ่อจิ้งหยวนลดเปลือกตาลงแล้วพูดว่า “ข้าคิดว่าท่านราชครูออกมาจากกองทัพมาหลังจากได้ยินว่าอู่อันโหวเสียชีวิตในสนามรบเสียอีก”
ชายชราหัวเราะเยาะ “ข้าแก่แล้วมีความสามารถไม่มากนัก แต่ข้ามีลูกศิษย์เพียงคนเดียวในชีวิตของข้า คนที่สามารถสังหารเขาได้ยังไม่เกิด ไม่เช่นนั้นเขาคงจะมีศิษย์น้องหลายคน”
เฮ่อจิ้งหยวนฟังคำพูดของชายชรา แต่ก็ยิ้มและไม่พูดอะไร
ราชครูเถาลาออกจากตำแหน่งและใช้ชีวิตอย่างสันโดษเป็นเวลาหลายปี หลังจากที่ฉางซิ่นอ๋องก่อกบฏ ก็ส่งคนไปตามหาเขาหลายครั้ง และบอกว่าต้องการขอให้เขาเป็นไม้เท้าให้เขา แต่จริงๆ แล้วเขาต้องการให้เขาไปสั่งสอนบุตรชายสองคนของเขา
แต่คำพูดสุดท้ายของชายชราหมายความว่าหากเขายอมรับลูกศิษย์เพิ่มเติม เขาจะยอมรับเฉพาะผู้ที่มีคุณสมบัติดีกว่าอู่อันโหวเท่านั้น
ดูเหมือนว่าบุตรชายทั้งสองของฉางซิ่นอ๋องจะไม่เข้าตาเขาเลย
เฮ่อจิ้งหยวนรู้ความจริงและถามว่า “หลังสงครามในเมืองฉงโจว ฉางซิ่นอ๋องซื่อจื่อเป็นที่รู้จักในนามอู่อันโหวน้อย ท่านราชครูไม่ได้สนใจเขาเลยหรือ?”
ราชครูเถาดูไม่ใจดีและพูดว่า “เมื่อเด็กสารเลวคนนั้นอายุได้สิบขวบ แม้แต่ตำราบันทึกหมากรุกที่ข้าเคยสอนเขาก็ตกไปอยู่ในมือของฉางซิ่นอ๋อง เจ้าคิดว่าฉางซิ่นอ๋องวางแผนอะไรไว้”
ใบหน้าของเฮ่อจิ้งหยวนมืดลงเล็กน้อย อู่อันโหวน้อย ฉางซิ่นอ๋อง กำลังเลี้ยงดูบุตรชายคนเล็กของเขาเอาอย่างอู่อันโหวหรือ?”
อำเภอชิงผิง
ฝานฉางอวี้ตื่นขึ้นมาเมื่อไก่ขันเป็นครั้งแรก
ยามเช้าเพิ่งเริ่มต้น และนางก็พลิกตัวด้วยความงุนงง หลังจากกลิ้งไปอีกด้าน นางก็ประหลาดใจเมื่อพบว่าเตียงเย็นอย่างน่าประหลาดใจ และทันใดนั้นนางก็ตื่นขึ้นด้วยความหนาวเย็น
ฝานฉางอวี้นั่งผมยุ่งเหยิงเพราะการนอนหลับ นางจำได้ว่านางกับเหยียนเจิ้งนอนบนเตียงเดียวกันเมื่อคืนนี้ นางเงยหน้าขึ้นมองที่โต๊ะตามที่คาดไว้ นางเห็นเหยียนเจิ้งนอนหลับอยู่ที่โต๊ะ
ดูจากอุณหภูมิบนเตียงด้านนี้ เขาคงไม่ได้นอนบนเตียงทั้งคืน
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถบอกได้ว่านางรู้สึกอย่างไรในใจ นางอาจจะโกรธเพราะเขามีเจตนาดี
จากนั้นนางก็สับสนว่าทำไมนางถึงโกรธ นางควรจะดีใจที่เขาสุภาพมากและนางควรคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ
ในขณะที่นางยังคงดิ้นรนกับความคิด ชายที่กำลังงีบหลับด้วยมือเดียวที่รองหน้าผากไว้ก็ตื่นขึ้นมาเช่นกันเมื่อเขาได้ยินเสียงขัน เมื่อดวงตาของเขาสบกับดวงตาของฝานฉางอวี้ เขาก็สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดเบาๆ ว่า “ตื่นแล้วเหรอ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า เกาศีรษะของนางแล้วพูดว่า “ถ้าข้ารู้จะเป็นเช่นนี้ ควรจะกลับไปที่ตำบลตั้งแต่เมื่อคืนนี้เลย ทำให้เจ้าต้องนอนไม่หลับทั้งคืนอีกครั้ง”
เซี่ยเจิงพูดว่า “ข้าตื่นขึ้นมาตอนกลางคืนและเห็นว่าใกล้จะรุ่งเช้าแล้ว ก็เลยไม่ได้กลับไปนอนอีก”
ฝานฉางอวี้ตอบกลับอย่างคลุมเครือและไม่ได้ซักไซ้เขามากเกินไปในเรื่องนี้
มันเป็นเพียงเรื่องของการนอนหลับตามที่เขาชอบ และมันก็ไม่ใช่ว่านางหนาวทั้งคืนและนอนไม่หลับ
หลังจากรับประทานอาหารเช้าที่บ้านของเจ้าหน้าที่หวังแล้ว ฝานฉางอวี้ก็พาอวี๋เป่าเอ๋อร์และเซี่ยเจิงกลับตำบล
เมื่อคืนฉางหนิงนอนกับป้าจ้าวและเกือบจะร้องไห้เมื่อฝานฉางอวี้กลับมา หลังจากเห็นอวี๋เป่าเอ๋อร์ นางก็กลัวที่จะอับอายและกลั้นน้ำตาไว้
เด็กทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นอยู่ด้วยกัน สิ่งเดียวที่ทำให้ฝานฉางอวี้มีความสุขก็คืออวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่เคยพูดถึงการตามหาแม่ของเขาอีกเลย และฉางหนิงดูเหมือนจะลืมไปแล้วเรื่องเหยี่ยว
เพื่อที่จะจับผู้สมรู้ร่วมคิดที่เหลือของพวกโจร อำเภอชิงผิงยังคงทำให้ทั้งอำเภออยู่ภายใต้กฎอัยการศึก อย่างไรก็ตาม เมื่อเจ้าหน้าที่หวังส่งคนไปที่บ้านของนาง นายอำเภอก็แอบตอบแทนนางด้วยเงินห้าสิบตำลึง
วันนั้นที่จวนนายอำเภอ นางบอกว่านางคือคนของเจ้าหน้าที่หวัง ดูเหมือนว่านายอำเภอจะอยากได้ความดีความชอบและมอบผลประโยชน์ให้นางเป็นพิเศษเพื่อเอาชนะใจผู้คน
ฝานฉางอวี้เชี่ยวชาญหลักการหาเงินอย่างเงียบๆ การมีชื่อเสียง มันไม่มีประโยชน์สำหรับนางและมันจะนำมาซึ่งปัญหาเท่านั้น มันไม่ดีเท่าเงินจริงๆ
หลังจากรับเงินแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ยิ้มและนำเงินไปเก็บไว้ในบ้าน เมื่อนางได้พบกับเซี่ยเจิง นางก็พูดอย่างไม่เห็นแก่ตัว “แบ่งกันคนละครึ่งดีไหม?”
เป็นสิ่งหนึ่งที่ผู้ชายคนนี้ต้องการวาดเส้นแบ่งที่ชัดเจนกับนาง แต่นี่เป็นความคิดของเขาที่จะแก้ไขการปิดล้อมเขตอำเภอชิงผิงในวันนั้น นางก็ได้รับการช่วยเหลือจากเขาบนกำแพงเมืองด้วย และบัญชียังคงต้องได้รับการชำระบัญชี
เซี่ยเจิงรู้สึกเพียงว่าฝานฉางอวี้ดูเหมือนจะปฏิบัติต่อเขาดีขึ้นมากในสองวันนับตั้งแต่เขากลับมา
เมื่อนางเห็นเขานางยังคงทักทายเขาด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม แต่แตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด
เขาระงับความทุกข์ในใจอย่างอธิบายไม่ได้และถามว่า “ทางการรู้ตัวตนของข้าหรือไม่”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะ “ข้าไม่ได้บอกใครว่าเจ้าเป็นใคร นายอำเภอต้องการความดีความชอบ เขาไม่ได้เอ่ยถึงชื่อของเจ้าหน้าที่หวังด้วยซ้ำ”
นางก็ไม่ต้องการถูกเปิดเผย เพราะกลัวว่าจะถูกคนเหล่านั้นไม่พอใจ เมื่อเหยียนเจิ้งปรากฏตัวบนกำแพงเมือง เขาก็สวมหน้ากาก ฝานฉางอวี้เดาว่าเขาไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนของเขาอย่างแน่นอน
ท้ายที่สุด หากพวกเขาทำให้เจ้าหน้าที่เหล่านั้นขุ่นเคือง จะมีปัญหาไม่รู้จบรออยู่
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เจ้าได้รับเงินรางวัลเหล่านี้ ทำไมเจ้าจะแบ่งเงินรางวัลให้ข้าด้วย”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าไม่ได้เป็นผู้เสนอความคิดนี้ขึ้นมาหรอกเหรอ?”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลง “เงินรางวัลนี้ที่นายอำเภอมอบให้กับเจ้า ไม่ใช่เพราะเจ้าปกป้องประตูเมือง มันเป็นเพราะเจ้าช่วยเขาจากปัญหาและจับคนร้าย มันไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถต้านทานเขาได้ หลังจากกลับไปในบ้านพร้อมเงินแล้ว นางก็ออกมาพร้อมกับสิ่งต่างๆ มากมายในเวลาต่อมา “เจ้าพูดก่อนหน้านี้ว่าเจ้าจะออกไป แต่บังเอิญว่าเขตอำเภอถูกปิดกั้น ดังนั้นเจ้าคงต้องอยู่ต่ออีกสองสามวัน ข้าก็เตรียมของบางอย่างให้เจ้าด้วย เจ้าสามารถนำเสื้อผ้าสองชุดนี้ติดตัวไปด้วยและสวมใส่ระหว่างทาง รองเท้าแบบนี้หนาสองชั้นและทนทาน ตั๋วเงินห้าสิบตำลึงเพื่อความสะดวกของเจ้า……”
นางพูดพล่ามราวกับว่านางเป็นมารดาแก่ๆ ที่กำลังจะส่งลูกไปเดินทางไกล “ข้าได้เขียนจดหมายหย่าแล้วด้วย เหลือแค่ต้องให้เจ้าประทับลายนิ้วมือลงไป”
จดหมายหย่าจะต้องเขียนโดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดการหย่าแบบสันติกันเองและทั้งสองฝ่ายต้องลงนามและประทับลายนิ้วมือ
อาการหายใจไม่ออกที่เซี่ยเจิงรู้สึกอยู่ในใจของเขาทุกวันนี้ ยิ่งอึดอัดมากขึ้นเมื่อเขาได้ยินนางพูดถึงเรื่องนี้
เขากอดอกและพิงกรอบประตูแล้วมองดูนางครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มและพูดอย่างรุนแรง “ลำบากเจ้าแล้ว ให้ความสำคัญกับข้ามากถึงขนาดนี้”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ทะเลาะกับเขา นางแค่พูดว่า “เจ้าอยู่บ้านดีกว่า เตรียมตัวได้ก็เตรียมตัวให้พร้อมที่สุด หากประสบปัญหาภายนอกไม่มีใครสามารถช่วยได้ เจ้า……”
อารมณ์ที่อธิบายไม่ได้บางอย่างพลุ่งพล่านอยู่ในใจของเขา และเซี่ยเจิงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะบนใบหน้าของเขา เขามองไปทางหิมะบนกำแพงและถามทันทีว่า “แล้วเจ้าล่ะ เจ้ามีแผนอย่างไรในอนาคต?”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่ได้เคยถามข้ามาก่อนแล้วเหรอ? ตราบใดที่อำเภอชิงผิงยังสงบสุขต่อไปได้ ข้าจะสร้างโรงเลี้ยงหมู……”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองแล้วพูดว่า “ข้าหมายถึง เจ้าวางแผนที่จะแต่งงานหรือมีลูกต่อไปอย่างไร?”
คำถามนี้ทำให้ฝานฉางอวี้หยุดลง นางวางกองข้าวของไว้บนโต๊ะ เดินไปที่บันไดตรงประตูแล้วนั่งลงที่ต้นสาลี่ที่มีใบไม้อยู่เต็มสนามแล้วคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “จะต้องแต่งงานอย่างแน่นอนเมื่อถึงเวลาแต่งงาน ส่วนว่าจะแต่งงานกับใครก็ต้องตัดสินใจเมื่อถึงเวลา”
เซี่ยเจิงกำก้อนกรวดในมือของเขาแล้วโยนมันไปที่ต้นสาลี่อย่างไม่ใส่ใจ ไล่นกสองสามตัวที่อยู่บนต้นไม้นั้นออกไป “เจ้าชอบคนแบบไหนล่ะ ในอนาคตถ้าเกิดไม่มีใครแต่งงานกับเจ้า ข้าจะหาให้เจ้าเอง”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความโกรธเมื่อนางได้ยินเขาเย้ยหยันตัวเอง “ยังไงก็ตาม ไม่ใช่ว่าเจ้าจะมีอารมณ์ที่ดีน่าคบหาขนาดนั้น! ปากของเจ้าก็แย่มาก เจ้าก็ควรกังวลกับตนเองว่าจะแต่งภรรยาไม่ได้!”
เซี่ยเจิงนั่งลงโดยงอขาข้างหนึ่งลงครึ่งหนึ่ง และพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันครึ่งหนึ่งว่า “ข้าจะไม่แต่งงานกับคนแบบเจ้า ข้าจะแต่งงานกับคนที่อ่อนโยน สุภาพ และสามารถดูแลกิจการของครอบครัวได้”
ก้อนหินที่เหลืออยู่ในมือของเขาถูกขว้างไปไกลมาก ลอยข้ามกำแพงลานบ้านและตกลงไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครรู้จัก
ฝานฉางอวี้เหลือบมองใบหน้าด้านข้างที่บอบบางของเขา หรี่ตาลงแล้วกระตุกมุมปากแล้วพูดอย่างใจเย็น “ข้าชอบคนที่สง่างามและละเอียดอ่อน โดยเฉพาะคนที่อ่านหนังสือมาเยอะ มีความสามารถและมีความรู้ เป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน นิสัยดี และชอบหัวเราะ เมื่อท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านแม่บอกว่าอารมณ์ของข้านั้นสุดโต่งเกินไป และข้าต้องการใครสักคนที่คอยควบคุมข้าอย่างอ่อนโยน เพื่อให้ชีวิตคู่อยู่ได้นาน”
ในใจของนางมีอาการขมขื่นอย่างอธิบายไม่ได้ และฝานฉางอวี้คิดว่าอาจเป็นเพราะเขาคิดถึงมารดาของนาง
นางพูดว่า “เราอยู่ด้วยกันมานานและรู้ตื่นลึกหนาบางกันมามากแล้ว ในเมื่อเจ้ากำลังจากไป ดังนั้นอย่าสาปแช่งข้าว่าจะไม่มีใครต้องการเลย ข้าเองก็จะหวังว่าเจ้าจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่อ่อนโยนและสุภาพในอนาคต และเจ้าเองก็ต้องหวังว่าข้าจะได้พบกับสามีที่อ่อนโยนและสง่างามด้วย!”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ดี”
เขายิ้มจริงจังมากจนมันงดงามมาก
เมื่อเขายืนขึ้น เขาก็ยื่นมือให้ฝานฉางอวี้อย่างใจดี เมื่อนั่งมาเป็นเวลานานและขาของนางก็ชาเล็กน้อย เมื่อนางเห็นมือที่เขายื่นให้นาง นางก็วางมันลงโดยไม่คิดอะไร
เหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นในขณะนั้น ฝานฉางอวี้ก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาด้วยแรงมหาศาล และแรงที่บีบรัดข้อมือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของนางนั้นรุนแรงมากจนเกือบจะหักข้อมือของเนาง
เขาจับคางของนาง ลดศีรษะลง และปิดริมฝีปากของนางจนแทบจะรุนแรง