บทที่ 53
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง
นางตอบสนองเมื่อนางรู้สึกเหมือนถูกอะไรต่อยบนริมฝีปากของนาง นางโบกมืออีกข้างเข้าหาใบหน้าของเขาด้วยสัญชาตญาณ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเตรียมพร้อมแล้ว เขาจับมือนางไว้อย่างง่ายดาย และดึงนางเข้าใกล้เขามากขึ้น โดยมีหน้าอกที่แข็งแรงและแขนเหล็กคู่หนึ่งกอดนางไว้แน่น
ฝานฉางอวี้ไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน นางใช้กำลังความดุร้ายในการดิ้นรน แต่อีกฝ่ายก็ใช้ทักษะอันเชี่ยวชาญสกัดกั้นไว้
นางโกรธมากจนใช้กำลังทั้งหมดไปที่ฟันของนาง เมื่อนางใช้ฟันกัด เซี่ยเจิงก็ส่งเสียงเล็กน้อย เมื่อทั้งสองแยกออกจากกัน เขาก็ขมวดคิ้ว “เจ้า–”
ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค ฝานฉางอวี้ก็ใช้ศีรษะชนเข้ากับสันจมูกของเขา และเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยื่นมือออกมาเพื่อปกปิด ช่วงเวลาต่อมามือที่ว่างของฝานฉางอวี้ ต่อยเข้าอย่างแรงที่หางตาของเขา
เซี่ยเจิงรู้สึกเจ็บปวดแต่ก็ไม่ปล่อยมืออีกข้างที่จับนางไว้ เขาผลักนางไปข้างหลังและกดมือของนางเข้ากับกำแพง เขากดร่างของเขาลงบนลงร่างกายของนางโดยตรงและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เสียใจอย่างนั้นหรือ?”
ฝานฉางอวี้อยากกัดเขาจนตาย แต่เนื่องจากข้อมือของนางได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้ นางจึงไม่สามารถหลุดพ้นจากการพันธนาการของเขาได้ชั่วขณะหนึ่ง
นางตะโกนและสบถด่า “เจ้าเป็นบ้าอะไร? หากเจ้ากำลังมองหาผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วย มีหลายคนที่เต็มใจที่จะดูแลกิจการของเจ้า เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มของเขามืดมนลง “เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”
ฝานฉางอวี้ถูกเขาจับไว้และขยับตัวไม่ได้ สายตาของนางแทบจะระเบิดออกมาจากดวงตาของนางด้วยความอับอายและความโกรธ “เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่? ใช้ประโยชน์ของตนเองเอาเปรียบรังแกผู้อื่น!”
เซี่ยเจิงอาจจะโกรธ ดังนั้นเขาจึงหัวเราะเบาๆ “เอาเปรียบเหรอ? ถ้าข้าต้องการเอาเปรียบเจ้าจริงๆ คงไม่ต้องรอจนถึงตอนนี้”
เขาปล่อยนางแล้วก้าวถอยหลัง เขาโค้งปากอย่างเย็นชา “เจ้าจะปล่อยอดีตคู่หมั้นของเจ้าไปไม่ได้เหรอ? เจ้าจะอยากเจอคนที่คล้ายกับเขาในอนาคตอีกหรือ? อยากมีความทรงจำที่ยาวนานเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงเหน็บแนมและถากถางของเขา นางก็รู้สึกโกรธมาก เมื่อได้โอกาสโต้ตอบ นางก็ชกหน้าเขาอีกครั้ง “ไม่ว่าข้าจะปล่อยไปได้หรือไม่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า”
เซี่ยเจิงไม่ได้หลบหรือหลีกเลี่ยง และเขาถูกโจมตีด้วยหมัดอันทรงพลังของนาง มุมริมฝีปากของเขาแตกออก และใบหน้าที่หล่อเหลาก็แดงระเรื่อครึ่งหนึ่งอย่างไม่คาดคิด
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงไปครู่หนึ่งหลังจากการทุบตี นางเป็นคนต่อยเขาเอง ดังนั้นแน่นอนว่านางรู้ดีว่ามันทรงพลังแค่ไหน
ทำไม……ทำไมเขาไม่หลบล่ะ?
เซี่ยเจิงใช้ปลายลิ้นแตะมุมปากที่แตก หลังจากได้กลิ่นเลือดจางๆ แล้ว เขาก็หันหน้าไปมองฝานฉางอวี้แล้วถามว่า “ไม่ทำต่อเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถอธิบายได้ว่านางรู้สึกอย่างไรในใจในขณะนี้ นางยังมีอาการปวดข้อนิ้วเล็กน้อย แต่ใบหน้าของนางกลับแย่ลงมากกว่า
แต่เขาทำแบบนั้นกับนาง และนางก็ไม่สามารถยกโทษให้เขาได้ นางเม้มริมฝีปากแล้วหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน
แต่โดยไม่คาดคิด คนที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งก้าวก็เข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วราวกับผี ฝานฉางอวี้มองเห็นเพียงดวงตาสีเข้มที่น่ากลัวของเขาก่อนที่นางจะถูกคว้าที่ด้านหลังศีรษะและถูกจูบอีกครั้ง
หนังศีรษะของนางกำลังจะระเบิด แต่เนื่องจากนางสูญเสียโอกาส นางจึงถูกควบคุมทุกวิถีทาง ในระหว่างการผลักดัน ร่างกายของนางจึงถูกกดทับกับกำแพง เขาจับสองมือของนางแล้วยกขึ้นเหนือศีรษะ โดยใช้ประโยชน์จากขนาดร่างกายของเขา เขากดนางลงอย่างแน่นหนา ลมหายใจของเขาแตกต่างจากปกติ และลมหายใจที่ชัดเจนของเขาก็รินรดใส่นาง นางหันหน้าไปทางประตู แต่จูบนั้นรุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อน
ฝานฉางอวี้กัดเขาด้วยความโกรธ และเขาก็รีบจับกรามของนางไว้อย่างรวดเร็ว โดยใช้กำลังอันเชี่ยวชาญบางอย่างที่ป้องกันไม่ให้นางกัดเขาอีก แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะขยับหนี แต่กลับใช้โอกาสนี้ในการรุกล้ำเข้าไปในฟันของนางและกวาดริมฝีปากของเขาไปมาในปากของนางหลายครั้ง
เมื่อทุกอย่างจบลง ฝานฉางอวี้ก็หอบหายใจอย่างหนักและสมองของนางก็ขาดอากาศอยู่ครู่หนึ่ง นางลืมชกเขาอีกครั้งและจ้องมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เซี่ยเจิงปล่อยนางไป และใช้นิ้วชี้เช็ดเลือดบนริมฝีปากของเขาแล้วพูดว่า “ถึงเวลาใช้ประโยชน์จากการเอาเปรียบผู้อื่นแล้ว”
ความโกรธที่ขุ่นเคืองพุ่งตรงไปที่ศีรษะของฝานฉางอวี้ เมื่อเซี่ยเจิงคลายพันธนาการบนมือของนาง เท้าของนางก็ก้าวออกไป นางดึงมีดตัดกระดูกมาจ่อที่คอของเขาโดยตรง “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร อยากจะรังแกข้าเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่เจ้าต้องการเช่นนั้นหรือ?”
เซี่ยเจิงกำลังพิงเสาไม้ และนางก็ถือมีดจ่อไว้บนหน้าของเขา ไม่มีร่องรอยของความกลัวใดๆ บนใบหน้าของเขาเลย เมื่อเขาได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าจริงจังที่หาได้ยาก “เมื่อเทียบกับรสนิยมที่ไม่ดีของเจ้า หากเจ้ายังคงมองหาหมาป่าตาขาวต่อไป เจ้ามาติดตามข้าไม่ดีกว่าหรือ”
หลังจากพูดคำเหล่านี้จบ ไม่เพียงแต่ฝานฉางอวี้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงเซี่ยเจิงเองก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และจากนั้นก็มีความยินดีอย่างยิ่ง
ใช่แล้ว แทนที่จะให้นางแต่งงานกับคนอื่นในอนาคต สู้เก็บนางไว้ข้างๆ ไม่ดีกว่าหรือ?
หลังจากเปิดปากไปแล้ว คำพูดต่อไปดูเหมือนจะง่ายดายกว่ามาก เขาเงียบไปครู่หนึ่งและพูดช้าๆ “ข้ามีศัตรูที่แข็งแกร่งมากอยู่ข้างนอก บางทีข้าอาจจะตายเพราะเขา หรือเขาอาจจะตายเพราะข้า แต่ถ้าข้ายังมีชีวิตอยู่ และตราบใดที่เจ้ายังเต็มใจ รอข้าสักสองปี ถ้าข้าตายจะมีคนส่งข่าวถึงเจ้า พอถึงตอนนั้นก็ยังไม่สายเกินไปหากเจ้าต้องการจะแต่งงานกับคนอื่น”
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขาอย่างเย็นชา “เจ้าเอาแต่พูดว่าซ่งเยี่ยนเป็นหมาป่าตาขาว แล้วเจ้าดีกว่าเขาอย่างไร? เจ้าทำตัวเหลาะแหละใส่ข้า แล้วบอกว่าสนใจข้างั้นหรือ?”
นางวางมีดลง และความโกรธที่ขุ่นเคืองก็ครอบงำอารมณ์อื่นๆ ชั่วคราว นางยกแขนเสื้อขึ้นและเช็ดริมฝีปากอย่างแรง “ข้าตีเจ้าไปแล้ว ดังนั้นก็หายกัน ทุกอย่างอยู่บนโต๊ะ เมื่อประตูอำเภอเปิด เจ้าก็ไปเสียเถิด”
เซี่ยเจิงมองดูแผ่นหลังของนางขณะที่นางเดินเข้าไปในบ้าน และไม่สามารถแม้แต่จะเบะปากอย่างเย็นชาได้
แล้วนี่แปลว่าเขาถูกปฏิเสธแล้วเหรอ?
ตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ ผู้ที่ได้รับความพ่ายแพ้เพียงครั้งเดียวในสนามรบฉงโจว ได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้รูปแบบอื่นในเวลานี้
เขาไม่ได้หยิบอะไรจากโต๊ะในห้องหลัก เขายืนพิงเสาอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะออกจากประตูลานบ้านสกุลฝาน
เนื่องจากการปิดล้อมต่อต้านผู้คนและการจลาจลในอำเภอชิงผิงเมื่อไม่กี่วันก่อน และกฎอัยการศึกของราชสำนักในปัจจุบัน ถนนในตำบลหลินอันก็ถูกทิ้งร้างเช่นกัน และแทบไม่มีเกษตรกรในชนบทมาที่ตลาดเลย
เซี่ยเจิงเดินอย่างไร้จุดหมายเข้าไปในป่าสนริมแม่น้ำนอกตำบล พื้นถูกปกคลุมไปด้วยหิมะมากกว่าหนึ่งฉื่อ และน้ำในแม่น้ำก็ไหลออกมาเป็นเกลียวคลื่นอย่างรวดเร็ว ได้ยินเสียงน้ำไหลกลางภูเขา
เขานอนลงบนทางลาดที่มีหิมะ โดยมีแขนข้างหนึ่งอยู่ด้านหลังศีรษะ และจ้องมองไปที่โครงร่างที่คลุมเครือของตำบลหลิงอันในระยะไกล
เขาไม่ตื่นตระหนกเมื่อชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายในสนามรบฉงโจว เขาโชคดีที่สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ และเขาไม่กลัวที่จะถูกไล่ล่าจากทหารหน่วยกล้าตาย เขาตกลงมาจากหน้าผาและลอยไปตามแม่น้ำจี้โจว เขาตื่นขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำและต้องทนกับบาดแผลที่ถูกดาบฟันทั่วร่างกายตลอดการเผชิญกับลมหนาวและเป็นไข้สูงจนหมดสติไป และเขาก็ถูกสตรีผู้นั้นแบกขึ้นมา
ในเวลานั้น สิ่งที่เขาวางแผนคือวิธีรักษาสถานการณ์โดยรวมในซีเป่ยให้คงที่ จากนั้นจึงแก้แค้นพ่อลูกสกุลเว่ยไปทีละขั้นตอน
เมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มลังเลที่จะต้องจากไป?
บ้านหลังเล็กๆ มักจะมีเสียงดังและเต็มไปด้วยพลัง เขาเคยเห็นกระดูกสันหลังโค้งงอมากเกินไปจากความทุกข์ทรมาน แต่สตรีผู้นั้น แม้ว่าท้องฟ้าจะถล่มลงมา นางก็ยังจะยืดหลังอันบอบบางของนางไว้ให้ตรงและแบกรับมันไว้
บางที……อาจเป็นเพราะว่า แค่ไม่มีใครใจดีกับเขามานานเกินไปแล้ว?
ลูกอมเปลือกส้มเมื่อเขาต้องดื่มยา ซองแดงสำหรับปีใหม่……รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเซี่ยเจิง และครู่หนึ่งเขาก็นึกถึงคำที่ว่า ‘กระดิกหางขอความเมตตา’
นางเป็นคนใจดีมาก แม้ว่าวันนั้นจะไม่ใช่เขาที่ได้รับการช่วยเหลือ และเป็นคนอื่น นางก็จะพยายามดูแลอย่างเต็มที่เช่นกัน ซื้อขนม ลูกอม และให้เงินปีใหม่……
เพราะเขาน่าสงสาร นางจึงดีกับเขา ไม่ใช่เพราะว่านางมีความรักต่อเขา
สิ่งที่เขาพูดหลังจากนั้นกลายเป็นเรื่องตลกจริงๆ
คนที่ภูมิใจมาครึ่งชีวิตไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้เหมือนเป็นเรื่องตลกนี้
บนท้องฟ้า ไห่ตงชิงกำลังบินโฉบและส่งเสียงร้องราวกับกำลังมองหาใครบางคน
เซี่ยเจิงไม่ได้เป่าสัญญาณมือเป็นเวลานานแล้ว เขาหันศีรษะเล็กน้อยและเห็นว่าใกล้กับฝั่งที่หิมะส่วนใหญ่ละลายไปแล้ว มีหญ้าสีเขียวกำลังแตกหน่อและเติบโตอยู่บนหิมะ
เมื่อน้ำแข็งและหิมะละลาย หญ้าในฤดูใบไม้ผลิก็เติบโตขึ้น
นี่เป็นคำอวยพรปีใหม่ที่เขาเขียนถึงนางแต่แรก
เขาเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงนั่งหลับตา ฉีกหน่อหญ้าออก โยนมันลงไปในน้ำที่ไหลเชี่ยว และเฝ้าดูอย่างเงียบๆ ขณะที่แม่น้ำพัดพาหน่อหญ้าออกไป
ถ้าลำบากใจก็แค่ถอนมันออกมา
ไห่ตงชิงซึ่งบินอยู่บนท้องฟ้าในที่สุดก็เห็นเขา เมื่อมันโฉบลง เซี่ยเจิงก็ไม่ได้ยกมือขึ้นเพื่อให้มันเกาะ มันเอียงศีรษะพลางมองดูเขา มันเดินเข้ามาใกล้แล้วใช้ปากจิกหลังมือเบาๆ
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อเขี่ยขนบนศีรษะของไห่ตงชิง ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่สายน้ำในระยะไกล และต้องใช้เวลาสักพักก่อนที่เขาจะหยิบกระดาษจดหมายออกจากเท้าของมัน
หลังจากอ่านจดหมายสามบรรทัดอย่างรวดเร็ว จดหมายก็กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยบนปลายนิ้วของเขา เขามองไปที่ตำบลหลินอันในระยะไกลเป็นครั้งสุดท้ายแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ถึงเวลากลับแล้ว”
จี้โจว
รายงานด่วนจากจิ่นโจวถูกส่งไปยังจวนแม่ทัพจี้โจว เจ้าหน้าที่ทั้งหมดต่างตกใจเมื่ออ่านข้อความดังกล่าว
“ชาวเป่ยเจวี๋ยโจมตีจิ่นโจวจริงๆ!”
“โชคดีที่อู่อันโหวไม่ได้ตายในสงครามฉงโจว มีอู่อันโหวอยู่ คนป่าเถื่อนชาวเป่ยเจวี๋ยที่ต้องการยึดจิ่นโจว คงต่างตกใจเมื่อได้ยินชื่ออู่อันโหว!”
เฮ่อจิ้งหยวนซึ่งนั่งอยู่เหนือห้องประชุมมีใบหน้าที่มืดมนราวกับน้ำ ก่อนที่เขาจะพูดอะไร ทหารอีกคนก็รายงานอยู่นอกห้องประชุม “เมืองหลูตกอยู่ในอันตราย! แม่ทัพกัวซิ่นโฮ่วภายใต้การนำของฉางซิ่นอ๋องได้นำกองทหารห้าหมื่นนายล้อมเมืองหลู!”
ทันทีที่คำกล่าวนี้ออกมา เจ้าหน้าที่ทุกคนในห้องประชุมก็ตกตะลึง
เหตุการณ์ที่ฉางซิ่นอ๋องนำมหารหน่วยกล้าตายกลุ่มหนึ่งแสร้งทำเป็นชาวนาและยุยงให้ผู้คนในอำเภอชิงผิงก่อกบฏเพิ่งจะผ่านมาได้กี่วัน?
หากการจลาจลในอำเภอชิงผิงยังไม่ถูกปราบปราม และประชาชนก่อกบฏจริงๆ เมืองหลูจะเป็นแนวป้องกันทางทหารแนวแรกบนชายแดนระหว่างจี้โจวและฉงโจว ตามมาด้วยอำเภอชิงผิง และเมืองหลูก็จะถูกโจมตีจากทั้งสองฝ่ายจริงๆ
เจ้าหน้าที่สบถ “เห็นได้ชัดว่ากลุ่มกบฏวางแผนไว้ล่วงหน้า! จิ่นโจวอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน และกองทหารของอู่อันโหวที่ประจำการในหุยโจวจะถูกย้ายไปยังจิ่นโจวแต่ไม่มีทางที่จะหยุดยั้งพวกกลุ่มกบฏได้ทัน! พวกกบฏต้องการใช้โอกาสนี้บุกโจมตีซีเป่ย!”
นายพลทหารคนหนึ่งกล่าวว่า “เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือกลุ่มกบฏมาถึงเมืองหลูแล้ว เราจะป้องกันจี้โจวได้อย่างไร”
เมื่อเมืองหลูพ่ายแพ้ จี้โจวจะง่ายต่อการถูกโจมตี
ท่ามกลางความโกลาหล เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “กัวซิ่นโฮ่วเป็นแม่ทัพที่เชี่ยวชาญในการใช้ยุทธวิธีทางทหาร ข้าจะไปที่เมืองหลูเป็นการส่วนตัวเพื่อรับผิดชอบเรื่องนี้”
“ใต้เท้า ไม่ได้นะขอรับ! ตอนนี้เมืองหลูกำลังตกอยู่ในอันตราย มีกองกำลังกบฏห้าหมื่นนายกำลังบุกเข้ามา ทางด้านเมืองหลูมีทหารเพียงสองหมื่นนายเท่านั้น หากท่านทำพลาดเราจะต้องรับผิดชอบต่อการเสียชีวิตของผู้คนหลายพันคน!”
ท่ามกลางความเงียบงัน เฮ่อจิ้งหยวนยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณไปยังเจ้าหน้าที่ด้านล่างว่าให้พวกเขาหยุดพูด เขากล่าวว่า “ถ้าข้ายังตกอยู่ในอันตราย แล้วทหารที่เฝ้าเมืองหลูจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหรือ? ถ้าข้าไปพวกกบฏจะยังกลัวข้า และมันไม่ได้อันตรายขนาดนั้น พวกเจ้ายังมีเวลาพอที่จะเกณฑ์ทหารจากประชาชนได้”
ทันทีที่การประชุมสิ้นสุดลง ทหารม้าก็รีบเร่งไปยังอำเภอต่างๆ พร้อมคำสั่งรับสมัครทหาร
ตำบลหลินอัน
ฝานฉางอวี้อารมณ์บูดบึ้งตลอดบ่ายเพราะเซี่ยเจิง
นางเปิดหนังสือบนโต๊ะอ่านเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของนาง เมื่อนางเห็นคำเล็กๆ น้อยๆ อัดแน่นไปด้วยคำอธิบายประกอบ ลมหายใจของนางก็ถูกปิดกั้นอีกครั้ง และนางก็ไม่สามารถลุกขึ้นหรือนั่งลงได้อย่างสงบ
คำอธิบายประกอบในหนังสือเล่มนี้เขียนโดยผู้ที่นั่งอยู่ดึกดื่นในตอนนั้น
หลังจากที่ความโกรธของนางค่อยๆ ลดลง ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยในใจเมื่อนางคิดว่าเขาอาจจะตายด้วยน้ำมือของศัตรู
เป็นเพราะเขาเอาแต่พูดว่าเขาอยากจะจากไป เพราะเขามีความแค้นมากใช่ไหม?
เมื่อนางเดินออกจากห้องและเดินผ่านห้องหลัก นางเห็นว่ากองข้าวของที่นางเตรียมไว้ให้เขายังคงอยู่บนโต๊ะ และหนังสือหย่าก็อยู่ที่นั่นด้วย มีเพียงชื่อของนางเท่านั้น และเขาไม่ได้ลงชื่อ มันช่วยไม่ได้ที่เรื่องราวจะซับซ้อนมากขึ้น
ฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์ออกไปเล่นกับเด็กๆ ในตรอกแต่ยังไม่กลับมา
ฝานฉางอวี้เดินไปที่ประตูห้องทิศใต้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเคาะประตู
ไม่มีใครตอบจากข้างใน
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปาก เคาะอีกสองครั้งแล้วพูดว่า “เหยียนเจิ้ง เจ้าอยู่หรือไหม?”
นางยังคงเรียกเขาต่อไป
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาพูดอะไรบางอย่างที่รุนแรงด้วยความโกรธ หรือเขาอาจจะจากไปโดยไม่บอกลา นางผลักประตูเปิดออกและเห็นว่าเขาไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปด้วย และจู่ๆ ใจของนางก็ตกลงไปด้านล่าง
บางทีเขาคงจะออกไปเดินเล่นสินะ?
ฝานฉางอวี้ปิดประตูและกำลังจะกลับห้องของนาง แต่นางได้ยินเสียงตะโกน ร้องไห้ และเสียงทหารตะโกนเสียงดัง
“ท่านเจ้าหน้าที่! ท่านเจ้าหน้าที่! ครอบครัวเรามีลูกชายเพียงคนเดียว! ได้โปรดสงสารพ่อแม่เช่นเราด้วย…”
“กลุ่มกบฏกำลังจะโจมตีจี้โจว ถ้าไม่ไปสนามรบแล้วจะรอให้พวกกบฏมาโจมตีจี้โจวหรือ?”
หัวใจของฝานฉางอวี้เต้นรัว นางเปิดประตูลานบ้านแล้วมองออกไปข้างนอก นางเห็นเจ้าหน้าที่ทหารพร้อมอาวุธเดินทางจากบ้านหนึ่งไปอีกบ้านหนึ่งเพื่อจับคนเหล่านั้น
คนที่นั่งบนพื้นร้องไห้คือนางคัง
นางกอดบุตรชายของนางและปฏิเสธที่จะปล่อย แต่นางยังคงสู้กับความแข็งแกร่งของเจ้าหน้าที่ทหารที่แข็งแกร่งกว่าหลายคนไม่ได้ บุตรชายของนางถูกเจ้าหน้าที่ทหารพาตัวไป
นางคังร้องไห้และพูดว่า “ลูกข้า ไม่ต้องกลัว ข้าจะไปสกุลซ่งเพื่อให้บัณฑิตซ่งไปหานายอำเภอ ให้เขาขอความเมตตาปล่อยเจ้ากลับมา”
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นว่าเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านี้สวมเครื่องแบบทหารของจี้โจว นางก็รู้ว่าการไปหานายอำเภอนั้นไม่มีประโยชน์ เว้นแต่ว่านายอำเภอจะให้ประโยชน์แก่เจ้าหน้าที่ทหารที่รับคัดเลือกทหาร
นางเริ่มกังวลเกี่ยวกับเหยียนเจิ้งทันที
เมื่อพวกเขาถูกจับเกณฑ์ทหารแล้ว สงครามจะจบลงเมื่อใด และพวกเขาจะสามารถกลับบ้านได้เมื่อใด ส่วนใหญ่จะตายในสนามรบ และอาจไม่มีสถานที่ฝังศพด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นความเคลื่อนไหวนี้ เด็กๆ ที่เล่นนอกบ้านก็ไม่กล้าซนอีกต่อไปจึงวิ่งกลับบ้านกัน
ฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์วิ่งไปที่ประตูบ้านของพวกเขา และทั้งหมดก็ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังฝานฉางอวี้ โดยมีเพียงครึ่งศีรษะเท่านั้นที่โผล่ออกมา และมองดูเจ้าหน้าที่ทหารที่บุกเข้าไปในตรอกอย่างกลัวๆ
ฉางหนิงเงยหน้าขึ้นอย่างประหม่าและถามฝานฉางอวี้ว่า “พี่หญิง พี่เขยของเยี่ยนจื่อถูกเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านี้พาตัวไปแล้ว แล้วพี่เขยของข้าจะถูกพวกเขาพาตัวไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ?”
ฝานฉางอวี้ไม่แน่ใจ เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นการเกณฑ์ทหาร
ในอดีต นางได้ยินจากป้าจ้าวว่าสามารถใช้เงินจ่ายค่าหัวเกณฑ์ทหารได้ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้
นางพาเด็กสองคนไปที่ลานบ้านแล้วพูดว่า “พวกเจ้าเข้าไปในบ้านก่อน”
ทันทีที่นางปิดประตูลานบ้าน นางก็เห็นหัวหน้าในตรอกนำเจ้าหน้าที่ทหารไปที่ประตูลานบ้านของนาง
ตามกฎหมายของราชวงศ์นี้ ผู้คนจะถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มละห้าหรือสิบครัวเรือน การเก็บภาษีและการเกณฑ์ทหารจะขึ้นอยู่กับสิบครัวเรือนที่อยู่ติดกัน หากมีใครสักคนปกป้องใครสักคน ทั้งสิบครัวเรือนก็จะเดือดร้อนร่วมกัน
ด้วยสีหน้าที่เคร่งครัดบนใบหน้าของเขา เขาบอกเจ้าหน้าที่และทหารถึงสถานการณ์ที่บ้านของฝานฉางอวี้ตามความเป็นจริง “นี่คือหัวหน้าครอบครัว นางแซ่ฝานมีนามว่าฉางอวี้ นางได้แต่งเขยเข้าบ้านแล้ว”
เมื่อเจ้าหน้าที่ทหารได้ยินว่านางแต่งเขยเข้าบ่าน พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้เป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างนอกบ้าน และประตูลานบ้านยังคงปิดแน่น ใบหน้าของพวกเขาดูไม่ดีอีกต่อไป พวกเขาตะโกนว่า “สามีของเจ้าอยู่ที่ไหน?”
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากของนาง ถ้านางบอกว่านางกับเหยียนเจิ้งได้หย่ากันแล้ว เพียงแต่เหยียนเจิ้งยังไม่ได้ประทับลายนิ้วมือบนหนังสือหย่าที่อยู่ในบ้าน นางคงจะผลักครอบครัวอีกเก้าครอบครัวเข้าไปในหลุมไฟอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ถ้าเหยียนเจิ้งถูกพาตัวออกไป มันจะเป็นหายนะที่ไม่สมเหตุสมผลสำหรับเหยียนเจิ้งเช่นกัน
ฝานฉางอวี้คิดครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดตามความจริง “เขาไม่อยู่บ้าน”
ดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่ทหารจะคุ้นเคยกับการได้ยินคำพูดประเภทนี้ และเขาก็ยกเท้าถีบประตูด้วยสีหน้าไม่ดี เจ้าหน้าที่ทหารที่ถือเอกสารอยู่ข้างๆ เขาน่าจะรู้หนังสือ และอ่านชื่อของฝานฉางอวี้ในทะเบียนตำบลหลินอันและรีบเรียกสหายของเขา “เดี๋ยวก่อน”
เขาดูบัญชีรายชื่ออย่างระมัดระวังอีกครั้ง จากนั้นมองไปที่ฝานฉางอวี้ “ฝานฉางอวี้ ใช่ไหม?”
ฝานฉางอวี้กล่าวอย่างไม่ถ่อมตัวหรือหยิ่งผยอง “เป็นข้าผู้น้อยเอง”
เจ้าหน้าที่ทหารผู้รู้หนังสือกล่าวกับเพื่อนของเขาว่า “สามีของเจ้าอยู่ในรายชื่อรับสมัครแล้ว ดูเหมือนว่าสามีของเจ้าจะอยู่ในกลุ่มคนที่ถูกจับบนท้องถนนเมื่อสักครู่นี้”
หัวใจของฝานฉางอวี้เต้นแรงและนางก็รีบถามว่า “สามี สามีของข้าถูกพาตัวไปแล้ว? ท่านเจ้าหน้าที่ ท่านพูดจริงหรือ?”
เจ้าหน้าที่ทหารที่มีความรู้เหลือบมองบัญชีรายชื่อแล้วพูดว่า “สามีของเจ้าชื่อเหยียนเจิ้งไม่ใช่เหรอ?”
เมื่อนางได้ยินชื่อนี้ ฝานฉางอวี้ก็สูญเสียความหวังสุดท้ายของนาง
นางพูดเสียงแหบแห้ง “เขาเป็นสามีของข้า”
หัวหน้านำเจ้าหน้าที่ทหารไปที่ประตูบ้านถัดไปแล้วเคาะประตู ฝานฉางอวี้นั่งยองๆ อยู่ที่ประตูลานบ้านด้วยมือและเท้าที่เย็น
ด้วยทักษะที่แท้จริงของเขา มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าหน้าที่ทหารจะหยุดเขาหากเขาต้องการจากไป
เขาอ่านหนังสือมามากมายและเชี่ยวชาญด้านกฎหมาย เขาเต็มใจที่จะถูกเจ้าหน้าที่ทหารพาตัวไปเพราะกลัวจะทำให้บ้านเรือนใกล้เคียงทั้งเก้าหลังเดือดร้อนหรือไม่?
ฝานฉางอวี้คิดถึงกองข้าวของที่นางเตรียมไว้ให้เขาบนโต๊ะในห้อง และการทะเลาะกันอย่างไม่มีความสุขของทั้งสองคนเมื่อไม่นานมานี้ และใจของนางก็หดหู่มากขึ้นเรื่อยๆ นางไม่รู้ว่ามันเป็นความรู้สึกผิดหรืออย่างอื่น
นางนั่งอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงอะไรบางอย่าง แล้วจึงเงยหน้าขึ้น ถามเจ้าหน้าที่ที่กำลังเคาะประตูอยู่ว่า “ท่านเจ้าหน้าที่ ตอนนี้สามีของข้าอยู่ที่ไหน ข้าจะได้เจอเขาอีกไหม เขาถูกพาตัวออกไปข้างนอกอำเภอแล้วหรือยัง ข้าอยากจะให้อะไรบางอย่างกับเขา”
เจ้าหน้าที่ทหารมองไปที่ฝานฉางอวี้แล้วกล่าวว่า “กลุ่มที่ถูกจับได้บนถนนถูกนำตัวไปยังที่ตั้งของอำเภอแล้ว และกำลังจะติดตามกองทัพไปยังเมืองหลู ไม่รู้ว่าถ้าเจ้าจะรีบเร่งตามไปตอนนี้จะทันหรือไม่”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินแบบนี้ นางก็ขอบคุณเขา โดยฝากฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์ไว้กับป้าจ้าว และรีบเข้าไปในบ้าน หยิบของบนโต๊ะ ยัดลูกอมเปลือกส้มสองห่อไว้ข้างใน แล้วรีบไปที่ตั้งของอำเภอ
นางคิดว่าเกวียนวัวนั้นช้า ดังนั้นนางจึงขอยืมม้าจากใครบางคน และเมื่อนางรีบไปที่ประตูเมือง นางก็สายเกินไปหนึ่งก้าว พวกเขาไปถึงเมืองหลูพร้อมกับกองทหารรักษาการณ์แล้ว
ยกเว้นผู้ที่มีรายชื่ออยู่ในบัญชีทหาร คนทั่วไปยังคงไม่สามารถเข้าและออกจากอำเภอชิงผิงได้อย่างง่ายดายนัก
หิมะตกหนักฝานฉางอวี้ยืนอยู่ที่ประตูเมืองพร้อมกับถุงผ้าใบใหญ่และม้าของนาง นางมองไปที่ถนนสายหลักที่ทอดยาวออกไปนอกประตู
ความรู้สึกในใจของนางนั้นรุนแรง นางจูงม้าและเดินกลับโดยไม่พูดอะไรสักคำ
มีคนชนนางบนถนนและของในถุงผ้าของนางก็กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ฝานฉางอวี้เก็บมันขึ้นมาอย่างเงียบๆ เมื่อนางหยิบลูกอมเปลือกส้มสองห่อขึ้นมา นางก็แกะมันหนึ่งอันแล้วใส่เข้าไปในปากของนาง
นางคิดว่ามันอาจเป็นเรื่องดีถ้านางตามเขาไม่ทัน ลูกอมเปลือกส้มสองห่อที่นางซื้อมามีรสเปรี้ยวเกินไปและไม่หวานเหมือนห่อที่แล้ว
พูดตามตรงเขาอาจจะไม่ชอบมันก็ได้
หลังจากจัดข้าวของแล้ว เมื่อฝานฉางอวี้แขวนสัมภาระไว้บนอาน นางก็วางศีรษะบนอานเป็นเวลานาน
มันจบลงแบบนี้ได้อย่างไร?
นางรู้สึกรำคาญเขา แต่เขาถูกเกณฑ์ทหารและพาตัวไปโดยไม่ได้บอกลาเลย นางมักจะรู้สึกราวกับว่านางติดหนี้เขา
เมื่อกลับมาที่ตำบล นางบังเอิญพบกับเจ้าหน้าที่ทหารกลุ่มที่สองที่พาทหารที่ได้รับคัดเลือกใหม่ไปยังอำเภอ
ญาติๆ ต่างร้องไห้กันจนแทบขาดใจ สายตาของคนที่ถูกเกณฑ์ทหารเป็นสีแดงไปหมด และบอกครอบครัวของตนซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าไม่ต้องไปส่งอีกต่อไป
ฝานฉางอวี้ค้นพบว่า ช่างไม้จ้าวก็อยู่ในฝูงชนด้วย
นางอดไม่ได้ที่จะตะโกน “ลุงจ้าว ทำไมท่านถึงจะไปเมืองหลูด้วยล่ะเจ้าคะ?”
ช่างไม้จ้าวย่นหน้าแก่ๆ ของเขาและพูดอย่างขมขื่น “เป็นเพราะคนแก่เช่นข้าเลือกอาชีพผิดเอง สมัยยังหนุ่มข้าเป็นหมอรักษาสัตว์และเป็นช่างไม้เมื่อแก่ตัวลง ทหารเหล่านั้นบอกว่าเมื่อข้าไปกองทัพ ข้าสามารถรักษาม้าศึกและเป็นทั้งช่างไม้ได้”
เจ้าหน้าที่ทหารใช้แส้ไล่ฝูงชนออกไปเร็วขึ้น
ฝานฉางอวี้กลัวว่าช่างไม้จ้าวจะเสียชีวิตจากความเหนื่อยล้าบนถนนเพียงเพราะเขาอายุมากแล้ว ดังนั้นนางจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ลุงจ้าวเอาม้าตัวนี้ไป!”
เมื่อเจ้าหน้าที่ทหารเห็นฝานฉางอวี้เข้ามาใกล้ พวกเขาก็กำลังจะขับไล่นางออกไป แต่เมื่อพวกเขาได้ยินว่านางกำลังจะมอบม้า พวกเขาก็เมินเฉยทันที
ม้าเป็นสิ่งที่ดี พวกมันสามารถบรรทุกคนและสิ่งของได้ หากถูกโจมตีพวกมันอาจช่วยชีวิตคนได้
ช่างไม้จ้าวปฏิเสธ “ม้าตัวนี้ล้ำค่านัก จะเอาไปได้อย่างไร?”
ฝานฉางอวี้ยื่นบังเหียนม้าให้ช่างไม้จ้าว “เอาไปด้วยเถิด ข้าเตรียมของในถุงผ้าให้เหยียนเจิ้งแล้ว แต่ตามเขาไปไม่ทัน ลุงจ้าวถ้าท่านไปถึงเมืองหลูและพบเหยียนเจิ้ง ช่วยข้ามอบสิ่งเหล่านี้ให้เขาด้วย”
เมื่อช่างไม้จ้าวได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เขารู้สึกเสียใจกับคู่รักหนุ่มสาวและพูดว่า “เจ้าวางใจ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะส่งมอบของให้เจ้าอย่างแน่นอน”
ฝานฉางอวี้เฝ้าดูช่างไม้จ้าวจากไป จากนั้นเดินกลับไปที่ตำบล หยิบเงินออกมาและจ่ายค่าม้า
เมื่อนางไปรับฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์จากบ้านของป้าจ้า ป้าจ้าวได้ยินว่าฝานฉางอวี้ซื้อม้าให้ช่างไม้จ้าว นางก็ร้องไห้และกล่าวคำขอบคุณฝานฉางอวี้
ถ้าเป็นม้าที่นำมาเอง นั่นถือว่าเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของทหาร หลังจากไปเข้าค่ายทหารแล้วส่วนใหญ่จะจัดเป็นกองพันทหารม้า
แม้แต่ผู้ที่มีสุขภาพไม่ดีและไม่สามารถเข้าค่ายทหารม้าได้ก็ไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้าย
ฝานฉางอวี้ปลอบใจป้าจ้าวและพาฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์กลับบ้าน ดูเหมือนว่าเด็กทั้งสองคนจะหยุดส่งเสียงดังแล้วเพราะไม่มีใครอยู่ในบ้าน
ไม่มีความโกลาหลอีกต่อไป ฝานฉางอวี้ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ และรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าบ้านของนางดูเหมือนรกร้างอย่างน่าประหลาด
แปลกจริงๆ เห็นว่าชัดว่าเขาไม่ใช่คนช่างพูด แต่ทำไมทุกอย่างจู่ๆ ทุกอย่างถึงเปลี่ยนไปทันทีที่เขาจากไปแล้ว?
ฝานฉางอวี้ไปที่ห้องทางใต้เพื่อทำความสะอาดและพบว่าโต๊ะที่เขาใช้นั้นเรียบร้อยและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก และนางแทบจะไม่จำเป็นต้องจัดให้มันเป็นระเบียบเลย
มีสายรัดข้อมือหนังวางอยู่ที่มุมโต๊ะ และกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่ข้างใต้
ดูจากขนาดของสายรัดข้อมือ ดูแล้วไม่น่าจะใช่ของเขา
ฝานฉางอวี้หยิบมันขึ้นมาดู มีเพียงประโยคสองประโยคที่เขียนไว้บนกระดาษ “สุขสันต์วันเกิด ขอให้เจ้ามีความสุขไร้กังวลตลอดไป”
ความทรงจำของที่เขาถามนางเกี่ยวกับวันเกิดของผุดเข้ามาในใจ และทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่าสายรัดข้อมือคู่หนึ่งบนมือของนางดูเหมือนจะหนักถึงพันชั่ง
นางลดสายตาลงและมองดูอย่างระมัดระวัง และพบว่ามันดูเหมือนจะได้รับการขัดใหม่ เมื่อรัดเข้ากับข้อมือของนาง มันก็สวมใส่ได้พอดี
เมื่อฝานฉางอวี้ปลดหัวตะขอบนสายรัดข้อมือ นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะมือของนางสั่นเล็กน้อย หรือเพราะข้อนิ้วของนางเจ็บจากการต่อยที่เหยียนเจิ้งที่หน้า ดังนั้นนางจึงลองหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวในการถอดมันออก
นางสับสนและเอนหลังบนเก้าอี้ มองสายรัดข้อมือบนข้อมือด้วยความงุนงง หัวใจของนางรู้สึกว่างเปล่าอย่างอธิบายไม่ถูก