บทที่ 54
เนื่องจากการเกณฑ์ทหารครั้งนี้ ตลาดในตำบลหลิงอันซึ่งตกต่ำอยู่แล้ว จึงไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
ปีใหม่ผ่านไปแล้ว นอกจากงานแต่งงานและงานแต่งงานแล้ว จู่ๆ ฝานฉางอวี้ก็แทบจะไม่มีงานเชือดหมูที่บ้านเลย
การค้าในตลาดเนื้อสัตว์ก็ไม่ดีเช่นกัน ร้านขายเนื้อหลายแห่งปิดตัวลงชั่วคราว เนื่องจากอำเภอชิงผิงอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลู ผู้คนจำนวนมากจึงวิตกกังวลถึงขนาดขายทรัพย์สินของตนและหนีไปทางใต้
ฝานฉางอวี้ดูแลเด็กสองคนของที่บ้านในช่วงสองวันที่ผ่านมา แม้ว่านางจะอ่านหนังสือไม่มาก แต่นางก็ยังรู้จัก “หนังสือสามอักษร” และ “ตำราพันอักษร” แล้ว นางต้องการสอนฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์ให้รู้จักวิธีการอ่าน
โดยไม่คาดคิด แม้จะอายุยังน้อยแต่อวี๋เป่าเอ๋อร์ก็ลายมือสวยงามมากแล้ว เมื่อเขาถือแท่งถ่านและเขียนลงบนพื้น คำที่เขาเขียนนั้นสวยงามเหมาะสม
ฉางหนิงเก่งกว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ในเรื่องอื่นๆ นางมักจะพาอวี๋เป่าเอ๋อร๋ไปเล่น และอวี๋เป่าเอ๋อร์ก็เป็นผู้ฟังนาง
ทันใดนั้นนางก็ค้นพบว่าเด็กชายที่ดูหม่นหมองคนนี้อ่านออกและเขียนได้ดีกว่านาง ฉางหนิงไม่มั่นใจมากและไม่อยากเล่นอีกต่อไป นางคอยรบกวนฝานฉางอวี้เพื่อสอนให้นางอ่าน
อวี๋เป่าเอ๋อร์กระตือรือร้นมาก “ถ้าเจ้าต้องการเรียน ข้าสามารถสอนเจ้าได้”
ฉางหนิงคว้าชายเสื้อของฝานฉางอวี้สูดจมูกแล้วพูดออกมาว่า “ข้าไม่อยากเรียนกับเจ้า ข้ามีพี่หญิงสอนข้า พี่หญิงของข้าสอนทุกคำที่นางรู้แล้ว และพี่เขยก็มาสอนข้าอีกครั้ง ข้าอ่านได้ดีกว่าเจ้า!”
ฝานฉางอวี้กำลังเปิด “หนังสือสามอักษร” เพื่อสอนฉางหนิง ทันใดนั้นเมื่อนางได้ยินฉางหนิงพูดถึงเหยียนเจิ้ง นางก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ
หลายวันแล้ว และไม่รู้ว่าทหารที่ถูกคัดเลือกไปถึงเมืองหลูแล้วหรือยัง คราวนี้มีทหารหลายหมื่นคนถูกคัดเลือกเข้าทำงานเป็นหมอรักษาสัตว์และช่างไม้ ค่ายทหารก็กว้างใหญ่ โอกาสที่ช่างไม้จ้าวจะได้พบเขาช่างน่าสมเพช
หากเขาได้รับเลือกให้เข้าค่ายทหารม้า ช่างไม้จ้าวจะมีโอกาสสูงที่จะพบเขา
ฉางหนิงสังเกตเห็นว่าฝานฉางอวี้ไม่ได้พูดเป็นเวลานานในขณะที่มือเปิดหนังสือ นางจึงเขย่าแขนเสื้อของนางเบาๆ “พี่หญิง เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?”
ฝานฉางอวี้สงบความคิดของนางแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร เอาเถิด วันนี้มารู้จักห้าคำนี้กันเถอะ……”
พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นหมึกมีราคาแพง ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงไม่ได้มอบมันให้กับเด็กทั้งสองคน นางใช้เพียงแท่งถ่านเพื่อให้พวกเขาเขียนบนกระดานชนวนที่สะอาด
ในขณะที่ฉางหนิงกำลังยุ่งอยู่กับการฝึกคัดอักษร ฝานฉางอวี้ก็ค่อยๆ เปิดหนังสือสี่เล่มที่เหยียนเจิ้งเขียนคำอธิบายประกอบโดยละเอียด นางเริ่มอ่านคัมภีร์หลุนอวี่ว์ เนื่องจากเหยียนเจิ้งเคยสอนนางมาสองบทแล้วและได้ให้คำอธิบายประกอบโดยละเอียดตลอด ดูเหมือนนางจะไม่ต้องดิ้นรนในการอ่านมากเกินไป
ตอนเที่ยงก็มีเสียงเคาะประตูบ้านสกุลฝาน
ฝานฉางอวี้เดินไปเปิดประตูและเห็นอวี๋เฉียนเฉียนเดินเข้ามา นางรีบต้อนรับอวี๋เฉียนเฉียนเข้าไปในบ้านอย่างกระตือรือร้น
นางสวมเสื้อคลุมสีเข้ม แม้ว่านางจะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่นางก็ดูซีดเซียวเล็กน้อย นางพูดว่า “น้องฉางอวี้ วันนี้ข้ารีบมาก ดังนั้นข้าไม่เข้าไปข้างในล่ะ ข้ามาที่นี่เพื่อมารับเป่าเอ๋อร์น่ะ”
เมื่ออวี๋เป่าเอ๋อร์ได้ยินเสียงของอวี๋เฉียนเฉียน เขาก็วิ่งออกมากอดขาของอวี๋เฉียนเฉียน เขาเงยหน้าขึ้นแล้วตะโกน “ท่านแม่” อย่างมีความสุข
อวี๋เฉียนเฉียนสัมผัสตัวเด็กน้อยและพูดกับฝานฉางอวี้ “เป่าเอ๋อร์สร้างความลำบากใจให้กับน้องฉางอวี้บ้างหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้รีบบอกว่าไม่มีเรื่องเช่นนั้น
อวี๋เฉียนเฉียนไม่เห็นเซี่ยเจิง จึงถามว่า “สามีของเจ้าถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารที่เมืองหลูเมื่อสองวันก่อนหรือเปล่า”
ฝานฉางอวี้ตอบรับและเชิญอวี๋เฉียนเฉียนให้เข้ามานั่งในห้องอีกครั้ง แต่อวี๋เฉียนเฉียนยังคงปฏิเสธ
นางมองไปที่ฝานฉางอวี้และลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “น้องฉางอวี้ ข้าขอบอกตามตรงกับเจ้าว่า คนทำการค้าที่ร่ำรวยในอำเภอชิงผิงทั้งหมดกำลังสร้างความสัมพันธ์และย้ายรกรากของพวกเขาไปทางทิศใต้ ข้าเองก็ขายหออี้เซียงทั้งสองแห่งแล้วด้วยในราคาส่วนลด รวมทั้งข้ายังได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าประตูเมืองแล้วด้วย ครอบครัวของข้าจะออกจากอำเภอเพื่อไปเจียงหนาน ข้าไม่รู้ว่าเมืองหลูจะยืนหยัดไว้ได้หรือไม่ เจ้าตามข้าไปเจียงหนานเถิด หากเจ้ากังวลเกี่ยวกับสามีของเจ้า หลังสงครามสิ้นสุดลงค่อยกลับมายังอำเภอชิงผิงอีกครา”
ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็เข้าใจว่าทำไมอวี๋เฉียนเฉียนถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งและปฏิเสธอย่างสุภาพ “ขอบคุณมากสำหรับความมีน้ำใจของเจ้าของร้าน แต่ที่บ้านยังมีอีกหลายอย่างที่ข้ายังไม่ได้จัดเตรียมไว้ ถ้าข้าจากไปอย่างหุนหันพลันแล่นหากทางการยังคงออกคำสั่งภาษีและจัดเก็บเมล็ดข้าว เก้าครอบครัวที่อยู่ข้างๆ ข้าในตรอกนี้จะต้องเดือดร้อน”
ครัวเรือนใกล้เคียงสิบครัวเรือนไม่ได้รับอนุญาตให้ย้ายออก หากย้ายก็ต้องให้ทางการจัดการเอกสารการย้ายถิ่นฐาน กระบวนการนี้ยุ่งยากและเข้มงวด
คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นหลายครั้งในครอบครัวของนาง ตอนนั้นนางวางแผนที่จะพาฉางหนิงไปที่อื่นเพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย นางยังต้องจัดการกับทรัพย์สินของครอบครัวและดำเนินการเรื่องเอกสาร นางจึงเลื่อนออกไปเป็นเวลาหลายวันจนกว่าทางการตัดสินคดีเสร็จ แต่เอกสารก็ยังไม่เสร็จ ต่อมานางก็วางแผนว่าจะอยู่ที่เดิมต่อไป
แน่นอนว่าอวี๋เฉียนเฉียนรู้ว่ามันยากแค่ไหนสำหรับคนธรรมดาที่จะได้รับเอกสารเหล่านี้ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญนี้ คำสั่งปิดเมืองยังไม่ถูกยกเลิก พวกเขาซึ่งเป็นคนค้าขายก็ให้ผลประโยชน์มากมายแก่เจ้าหน้าที่เหล่านั้น และพวกเขาก็ได้รับการอนุมัติเอกสารบนพื้นฐานของขบวนคาราวานที่ออกไปซื้อสินค้า
นางจับมือฝานฉางอวี้อย่างแรงแล้วพูดว่า “ข้าเป็นเพียงแค่คนทำการค้า พาคนอื่นไปด้วยไม่ได้ แต่ถ้าเจ้าเต็มใจจะไปกับข้า ก็มาที่ประตูเมืองวันนี้”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าและพูดว่า “ข้าเข้าใจเจตนาของเจ้าของร้านดี”
เพียงแต่ตอนนี้นางออกไปไม่ได้แล้วจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงกระบวนการย้ายที่ยุ่งยาก ช่างไม้จ้าวก็ถูกทหารพาตัวไป โดยทิ้งป้าจ้าวไว้ตามลำพัง ดังนั้นนางจึงทิ้งป้าจ้าวไว้ตามลำพังไม่ได้
ป้าจ้าวก็เหมือนกับเป็นผู้อาวุโสในบ้านของนางและฉางหนิงไปแล้วครึ่งหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถโน้มน้าวฝานฉางอวี้ได้ อวี๋เฉียนเฉียนจึงไม่พยายามชักชวนนางอีกต่อไป นางก้มหน้าลงและพูดกับอวี๋เป่าเอ๋อร์ว่า “เป่าเอ๋อร์บอกลาน้าฉางอวี้และน้องฉางหนิงเร็วเข้า”
อวี๋เป่าเอ๋อร์รู้ว่าอวี๋เฉียนเฉียนมารับเขา แต่เขาไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะต้องไปจากอำเภอชิงผิงด้วย เขาหันไปมองฝานฉางอวี้ “ลาก่อนขอรับ ท่านน้าฉางอวี้”
จากนั้นเขาก็มองไปที่ฉางหนิงซึ่งเกาะชายกระโปรงของฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ข้าจะสอนเจ้าอ่านหนังสือ”
ฉางหนิงไม่มั่นใจมากแต่นางพูดว่า “ข้าจะรู้ตัวอักษรมากกว่าเจ้าแน่นอน!”
เด็กสองคนทะเลาะกันฝานฉางอวี้และอวี๋เฉียนเฉียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
ฝานฉางอวี้จับมือฉางหนิงและพาอวี๋เฉียนเฉียนและบุตรชายของนางไปที่รถม้านอกตรอก
อวี๋เป่าเอ๋อร์กำลังจะขึ้นรถ แต่เขาวิ่งกลับมา ถอดจี้หยกที่ห้อยอยู่รอบคอของเขาออกแล้วมอบให้ฉางหนิง “นี่ให้เจ้า”
ฝานฉางอวี้รีบปฏิเสธ และพูดกับอวี๋เฉียนเฉียน “มันมีค่ามากเกินไป”
อวี๋เฉียนเฉียนยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ให้หนิงเหนียงเก็บไว้เถอะ เด็กคนนี้เหงาเกินไป ทุกครั้งที่เขาพบกับเพื่อนเล่นและต้องบอกลา เขามักจะลังเลที่จะต้องแยกทาง เขาจะมอบของโปรดให้เพื่อนๆ เหล่านั้น นี่เป็นส่วนหนึ่งของหัวใจของเด็กคนนี้”
ฉางหนิงเห็นฝานฉางอวี้พยักหน้าก่อนจะรับจี้หยก
นางดึงที่มุมเสื้อผ้าของนาง แล้วมองที่อวี๋เป่าเอ๋อร์แล้วพูดว่า “แต่ข้าไม่มีอะไรจะให้เจ้าเลย”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ชี้ไปที่ตั๊กแตนสานที่ห้อยอยู่บนถุงผ้าของนางแล้วพูดว่า “ข้าต้องการสิ่งนี้”
ฝานฉางอวี้เลี้ยงดูฉางหนิงมา และนางมักจะซื่อสัตย์มาก นางไม่เคยเห็นหยกเลย และนางไม่รู้ว่ามันมีค่าแค่ไหน แต่หยกสีขาวนั้นสวยงามมาก
แต่นางก็ชอบตั๊กแตนสานเช่นกัน ฉางหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ชอบตั๊กแตนสานมาก นางจึงตัดสินใจแก้เชือกและมอบมันให้เขา
นางพูดว่า “นี่คือตั๊กแตนที่ท่านลุงจ้าวทำให้ข้าก่อนที่เขาจะถูกจับ ท่านลุงจ้าวไปเกณฑ์ทหารแล้ว ต่อไปจะไม่มีใครสานตั๊กแตนให้ข้าอีก เจ้าต้องรักษามันไว้ให้ดี ถ้าเจ้าไม่ต้องการมันอีกต่อไป เจ้าแค่นำมันกลับมาแลกกับจี้หยกของเจ้า”
อวี๋เป่าเอ๋อร์กล่าวว่า “ข้าจะเก็บรักษามันไว้อย่างดี”
เขายังเด็กเกินไปที่จะปีนขึ้นไปบนรถม้าด้วยตัวเอง เมื่ออวี๋เฉียนเฉียนอุ้มเขาขึ้น แขนเสื้ออันกว้างใหญ่ของนางก็เลื่อนลงมาเล็กน้อย และกำไลหยกอันกว้างบนมือของนางก็เลื่อนลงมาเล็กน้อยด้วยเช่นกัน
ฝานฉางอวี้สังเกตเห็นว่าข้อมือของอวี๋เฉียนเฉียนดูเหมือนจะมีรอยแผลเป็นเหลืออยู่หลังจากถูกมัดไว้
นางเดาว่ามันคงทิ้งไว้ตอนที่นางถูกจับอยู่ในคุก นางขมวดคิ้ว และรู้สึกเสียใจแทนอวี๋เฉียนเฉียนมาก
เมื่ออวี๋เฉียนเฉียนหันกลับมาเพื่อกล่าวคำอำลา และเห็นฝานฉางอวี้จ้องมองข้อมือของนาง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางหยุดนิ่ง นางปิดแผลเป็นบนมือโดยไม่รู้ตัวด้วยแขนเสื้อแล้วพูดต่อ “ถ้าเช่นนั้น พวกเราไปก่อนนะ”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้สังเกตและแค่ยิ้มแล้วพูดว่า “ขอให้เดินทางปลอดภัย”
หลังจากที่อวี๋เฉียนเฉียนขึ้นรถม้าแล้ว คนขับก็ขับรถม้าออกไป
เมื่อฝานฉางอวี้พาฉางหนิงกลับเข้าบ้าน นางพบว่าฉางหนิงก้มหน้าลง และเตะก้อนกรวดบนถนนด้วยรองเท้าของนางเป็นครั้งคราว และดูหดหู่เล็กน้อย
เมื่อฝานฉางอวี้ย่อตัวลง จึงได้ตระหนักว่าดวงตาของนางแดงก่ำ
ฝานฉางอวี้ถามว่า “เจ้าเสียใจที่จะต้องแยกทางกับเป่าเอ๋อร์หรือ?”
ฉางหนิงพยักหน้าและส่ายศีรษะ และพูดด้วยความโศกเศร้า “เจ้าเหยี่ยวจากไปแล้ว พี่เขยก็จากไป ลุงจ้าวก็จากไปเช่นกัน หนิงเนียงคิดถึงพวกเขา……”
ฝานฉางอวี้กอดน้องสาวของนางและลูบหลังของนาง และรู้สึกเศร้าเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง
นางกล่าวว่า “เมื่อสงครามสิ้นสุดลง พวกเขาจะกลับมา”
เมืองหลู ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้
ทันทีที่เฮ่อจิ้งหยวนมาถึงประตูเมืองพร้อมกับทหารใหม่ เขาก็พบกับกองทหารกลุ่มหนึ่งจากเยี่ยนโจว ผู้นำเห็นเขาจากระยะไกล และยิ้มและโค้งคำนับ ดวงตาจิ้งจอกของเขาดูไม่น่าไว้วางใจ “ใต้เท้าเฮ่อ”
เฮ่อจิ้งหยวนขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าชายคนนี้สวมชุดสีขาวและดูหล่อเหลาราวกับนักแสดงบนเวที
ทหารที่ไปทักทายเฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “บุคคลนี้คือท่านกงซุน ที่ปรึกษาทางทหารภายใต้การบังคับบัญชาของอู่อันโหว เขามาถึงเมืองหลูเมื่อไม่นานนี้ เขาบอกว่าการป้องกันของเยี่ยนโจวนั้นอ่อนแอและเขาต้องการมาที่หลูเฉิงเพื่อยืมกองทหาร”
ทันใดนั้นใบหน้าของเฮ่อจิ้งหยวนก็มืดมิดลง “กองทัพกบฏห้าหมื่นนายล้อมรอบเมืองหลู เมืองหลูจะหากองทหารให้เยี่ยนโจวยืมได้อย่างไร”
ผู้บัญชาการทหารของเมืองหลูก็เหงื่อออกและพูดว่า “ทุกคนเรียกท่านกงซุนผู้นี้ว่าเป็นอัจฉริยะ ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอันใด ข้าได้บอกเขาถึงสถานการณ์ของเมืองหลูแล้ว แต่ท่านกงซุนบอกว่าเขาต้องการทหารเพียงพันคนจากกองทัพใหม่ของท่านเท่านั้น”
เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาก็งงงวยเช่นกัน
ในขณะนี้ ท่านกงซุนได้เดินไปหาเฮ่อจิ้งหยวนโดยเขาสวมเสื้อคลุมสีขาวแบบนักบวชเต๋าหรือพวกนักพรตที่บำเพ็ญเซียนแล้วพูดว่า “ข้ามาที่นี่ เพราะหวังว่าใต้เท้าเฮ่อจะช่วยข้า”
กงซุนหยินทำงานให้กับเซี่ยเจิง และไม่มีตำแหน่งทางทหารในกองทัพ อย่างไรก็ตาม ชายคนนี้เต็มไปด้วยแผนการ และไม่มีใครกล้าดูถูกเขา
แม้ว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะเป็นแม่ทัพของจี้โจว เขามีหน้าที่โดยตรงในราชสำนัก แต่ในแง่ของการเมือง แต่เขาต้องฟังการเตรียมการทางทหารของเซี่ยเจิง
ดังนั้นเมื่อกงซุนหยินมาถึง เขาก็ลงจากหลังม้าและคิดอย่างรอบคอบ “เมื่อเยี่ยนโจวประสบปัญหา จี้โจวก็ควรช่วยเหลือ แต่ท่านกงซุนก็ได้เห็นสถานการณ์ปัจจุบันในจี้โจวแล้ว……”
กงซุนหยินยิ้มและพูดว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อคลี่คลายการล้อมเมืองหลูตามคำสั่งของท่านโหว”
เฮ่อจิ้งหยวนรู้สึกสับสนมากขึ้นเมื่อได้ยินว่าเขาไม่ได้พูดถึงการยืมกองกำลังเลย “ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
กงซุนหยินกล่าวว่า “เหตุการณ์ของเว่ยซวนในการขอเสบียงอาหารและการสังหารผู้คนในไท่โจว ทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ และมีกลุ่มกบฏที่เติมเชื้อเพลิงลงในเปลวไฟ โดยบอกว่ามีทะเลสาบเกลือในจี้โจว ดังนั้นกลุ่มกบฏจึงเลือกที่จะปิดล้อมจี้โจว หากไม่สามารถตีจี้โจวได้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่กลุ่มกบฏจะหันกลับมาโจมตีไท่โจว ความหมายของท่านโหวก็คือให้เยี่ยนโจวแสดงความอ่อนแอและรอกำลังเสริมจากจี้โจว พวกกบฏเมื่อเห็นว่าจี้โจวยังคงสามารถให้ยืมกองกำลังไปยังเยี่ยนโจวได้ พวกเขาจะสงสัยสถานการณ์ที่แท้จริงของจี้โจวอย่างแน่นอน และจะไม่กล้าดำเนินการอย่างหุนหันพลันแล่นในระยะสั้น”
เฮ่อจิ้งหยวนถามว่า “ฉางซิ่นอ๋องจะโดนแผนการนี้หลอกอย่างง่ายดายหรือ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาหันกลับมาโจมตีไท่โจว?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของกงซุนหยินยังคงปรากฏต่อไป “ท่านโหวได้ส่งคนอีกคนไปที่ไท่โจวเพื่อยืมกองกำลังแล้ว”
เฮ่อจิ้งหยวนไม่ได้พูดอะไรสักพักหลังจากได้ยินสิ่งนี้ เพียงแต่ไต่ตรองเกี่ยวกับแผนการนี้อยู่ในใจ
ทั้งไท่โจวและจี้โจวต่างก็มีเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับการจัดหาธัญพืช และผู้คนต่างสับสนวุ่นวาย อย่างไรก็ตามกลุ่มกบฏเลือกที่จะโจมตีจี้โจว เพียงเพราะพวกเขาสนใจทะเลสาบเกลือของจี้โจว
อู่อันโหวส่งคนจากเยี่ยนโจวไปขอความช่วยเหลือจากไท่โจวและจี้โจวไม่ต้องสงสัยเลยว่าเท่ากับเขาบอกกลุ่มกบฏว่า เยี่ยนโจวเป็นผู้ชนะที่ดีที่สุดในขณะนี้ และจี้โจวและไท่โจวก็สามารถให้ยืมกองกำลังไปยังเยี่ยนโจวได้ราวกับว่าความเข้มแข็งของทั้งสองนี้ดีกว่าเยี่ยนโจวมาก
ในอดีตฉางซิ่นอ๋องอาจกังวลว่ามันเป็นกลอุบาย แต่ตอนนี้จิ่นโจวทางตอนเหนือของเยี่ยนโจวกำลังต่อสู้กับชาวเป่ยเจวี๋ย และเป็นไปไม่ได้ที่เยี่ยนโจวจะป้องกันตนเองอ่อนแอลง
ในที่สุดเฮ่อจิ้งหยวนเรียกผู้ใต้บังคับบัญชา “ท่านกงซุนต้องการทหารและม้าเท่าไร เจ้าจัดการให้ท่านกงซุนด้วย”
กงซุนหยินโค้งคำนับยาวแล้วพูดว่า “ขอบคุณใต้เท้าเฮ่อ”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “หากเราสามารถทำลายการปิดล้อมของเมืองหลูและช่วยจี้โจวไว้ได้ ข้าต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณอู่อันโหว”
กงซุนหยินทักทายเขาด้วยคำพูดสุภาพอีกสองสามคำก่อนออกเดินทาง
ครึ่งชั่วยามต่อมา กงซุนหยินซึ่งแต่งกายด้วยชุดสีขาวและมีหิมะปกคลุม ก็กลับไปที่ค่ายซึ่งทหารเยี่ยนโจวที่เขาพามาด้วยได้นำทหารใหม่นับพันคนมาด้วย
ทันทีที่เขาเข้าไปในค่ายทหาร อารมณ์บนใบหน้าของเขาไม่สามารถยับยั้งได้อีกต่อไป เขามองไปที่ชายผู้เอนกายบนเก้าอี้โดยมีรอยฟกช้ำที่ดวงตาและใบหน้าของเขา เขาขยิบตาแล้วถามว่า “เฮ้ ใครกันที่สามารถเอาชนะเจ้าเช่นนี้ได้”