บทที่ 55
รอยฟกช้ำที่มุมดวงตาของเซี่ยเจิงจางลงมาก เขาเอนตัวลงบนเก้าอี้โดยหลับตาลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ กงซุนหยินพูดอย่างขบขัน ทำให้เขายกเปลือกตาขึ้น “ถ้าเจ้าว่างเกินไป ก็ไปที่จิ่นโจวเพื่อควบคุมสงคราม”
กงซุนหยินหาที่นั่งให้ตนเอง เขาเทชาร้อนหนึ่งแก้วแล้วดื่มชาพร้อมกับพูดว่า “ข้าเนี่ยนะว่าง ทันทีที่เจ้าใช้เสวี่ยหลวนส่งจดหมายมา ข้าก็เดินทางหลายร้อยลี้มาพร้อมกับทหารของเยี่ยนโจว เพื่อมาที่เมืองหลู มันหนาวมากและยังต้องทำงานหมือนวัวเหมือนม้า เพื่อแลกกับคำพูดดังกล่าวจากเจ้า!”
เซี่ยเจิงอารมณ์ไม่ดี และเขาก็ไร้ความปรานีมากขึ้นเรื่อยๆ “เจ้าไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องหรือที่จะตั้งชื่อให้สิ่งโง่เขลาแบบนั้น ในเมื่อเจ้าเป็นวัวเป็นม้า ระหว่างทางกลับไปเยี่ยนโจวก็ไม่ต้องใช้ม้าหรือรถม้าแล้ว สามารถเดินกลับไปเองได้เลย”
กงซุนหยินแทบสำลัก ทุกคนบอกว่าเขามีฝีปากเฉียบคม แต่ปากของเขาไม่เคยเทียบเท่าเซี่ยเจิงได้เลย
เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “โกรธมากเหรอ ถ้าเจ้าไม่ชอบเสวี่ยหลวน ก็แค่มอบมันให้ข้า!”
เมื่อเขาพูดประโยคสุดท้าย ดวงตาจิ้งจอกของเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ไห่ตงชิงที่มุมกระโจม
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ตอนนี้ไห่ตงชิงชอบใช้ตะกร้าไม้ไผ่เป็นรัง เดิมทีตะกร้าไม้ไผ่เคยใช้เก็บเสื้อผ้าสกปรก
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองเบาๆ “มันไม่เห็นขยับ ข้าไม่เห็นว่ามันจะชอบชื่อที่เจ้าตั้งให้มัน”
กงซุนหยินโกรธมากจนพับแขนเสื้อขึ้นและกำลังจะจากไป “เซี่ยจิ่วเหิง อย่ารังแกคนอื่นมากเกินไป!”
เซี่ยเจิงปล่อยให้เขาพับแขนเสื้อแล้วเดินจากไป
กงซุนหยินเดินไปที่ประตูกระโจม แต่จู่ๆ ก็หันกลับมานั่งลงอีกครั้งแล้วพูดว่า “ข้าเกือบจะติดกับดักของเจ้าแล้ว ถ้าข้าไป เจ้าก็มีความสุขสิ……”
เขาหรี่ตาจิ้งจอก “ข้าได้ยินมาว่าฉางซิ่นอ๋องซื่อจื่อไปที่อำเภอชิงผิงเมื่อไม่กี่วันก่อน เจ้าตกหลุมพรางและพ่ายแพ้ให้กับเขาในสนามรบฉงโจว ว่ากันว่าในกองทัพเขากล้าหาญมาก หรือว่าบาดแผลบนใบหน้าของเจ้า เป็นเพราะถูกเขาตีมาหรือ?”
เซี่ยเจิงเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “เจ้าประเมินเขาสูงไปแล้ว”
ทันทีที่กงซุนหยินได้ยินคำพูดของเซี่ยเจิง เขาก็รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ที่เซี่ยเจิงจะแพ้สุยหยวนชิง
เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าคงไม่ไปติดหนี้ดอกท้อ จนถูกสตรีทุบตีเข้าให้……”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา เขาก็ชิงหัวเราะก่อน “นี่เป็นไปไม่ได้เลย เจ้าเซี่ยจิ่วเหิงไม่มีโชคชะตาเช่นนั้นหรอก แม้ว่าเจ้าจะอยากทำ แต่ก็ไม่มีสตรีผู้ใดที่จะสามารถมีทักษะเช่นนี้ได้”
เซี่ยเจิงดูแข็งทื่อเล็กน้อยและพูดอย่างไม่อดทน “เจ้ามาที่นี่เพื่อพูดคุยกับข้าเรื่องนี้เหรอ?”
เมื่อเห็นว่าเขาดูไม่มีความสุข กงซุนหยินจึงหยุดล้อเล่นและพูดว่า “แน่นอนว่ามีเรื่องสำคัญจะพูด เมื่อทหารเยี่ยนโจวไปพบพ่อค้าแซ่จ้าวเพื่อขนส่งธัญพืช พวกเขาไม่ได้เปิดเผยร่องรอยใดๆ เลย ในทางตรงกันข้าม พ่อค้าแซ่จ้าวต่างหากได้ทิ้งร่องรอยไว้ให้กับทางการของจี้โจว ซึ่งทำให้เฮ่อจิ้งหยวนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเยี่ยนโจว”
“เมื่อข้าสั่งให้ผู้คนทำลายฐานที่มั่นลับของสกุลจ้าว ข้าจงใจกระจายข่าวเพื่อให้พวกเขาสามารถเคลื่อนตัวไปก่อนเวลาได้ จากนั้นข้าก็ไปถึงฐานที่มั่นลึกลงไปที่พวกเขาซ่อนไว้ หลังจากการสอบสวนอย่างละเอียด ข้าพบสิ่งหลายอย่างที่น่าสนใจ”
เขายิ้มอย่างลึกลับ และเมื่อเซี่ยเจิงมองไป เขาก็พูดว่า “สกุลจ้าวก็มีการติดต่อกับฉางซิ่นอ๋องเช่นกัน”
เซี่ยเจิงไม่ได้มีร่องรอยของความแปลกใจ “เมื่อจ้าวสวินพบข้า เขาพูดเป็นนัยหลายครั้งว่านายท่านของเขาเป็นพระนัดดาที่สิ้นพระชนม์ในกองเพลิงเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ฉางซิ่นอ๋องก็ก่อกบฏ และไม่น่าแปลกใจที่ผู้คนที่อยู่เบื้องหลังจ้าวสวินจะมีข้อตกลงใดๆ กับฉางซิ่นอ๋อง”
เมื่อกงซุนหยินได้ยินคำว่า ‘พระนัดดา’ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปและเขาถามเซี่ยเจิงว่า “ท่านโหว คิดเห็นเช่นไร”
เขาเรียกเซี่ยเจิงว่า ‘ท่านโหว’ แทนที่จะเป็น ‘เจ้า’ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ถามเขาในฐานะสหาย แต่ในฐานะที่ปรึกษาเกี่ยวกับจุดยืนครั้งต่อไปของเขา
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “หลังจากการรบในฉงโจว เว่ยเหยียนและข้าก็เข้ากันไม่ได้อีกต่อไป”
กงซุนหยินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉางซิ่นอ๋องไม่ใช่คนใจดีอย่างแน่นอน ถ้าพระนัดดายังมีชีวิตอยู่ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขาทำข้อตกลงแบบใดกับฉางซิ่นอ๋อง”
เซี่ยเจิงงอขาข้างหนึ่ง ผมยาวมัดรวบ มีคิ้วสีเข้มบนหน้าผากของเขา น้ำเสียงของเขาสบายๆ และเย็นชา “พระนัดดาติดต่อกับฉางซิ่นอ๋อง แต่การที่ฉางซิ่นอ๋องกบฏไม่ได้อ้างชื่อของพระนัดดา เดิมทีนี่เป็นระเบิดควันที่ปล่อยออกมาโดยฉางซิ่นอ๋องหรือ……ฉางซิ่นอ๋องมีความทะเยอทะยานและไม่เต็มใจที่จะยอมจำนนต่อผู้อื่นหลังจากได้รับอำนาจ”
หลังจากที่กงซุนหยินได้ยินการเดาของเซี่ยเจิง เขาก็ตกใจและพูดว่า “แม้แต่ฉางซิ่นอ๋องก็ไม่เต็มใจที่จะอยู่ใต้บังคับบัญชาและใช้ชื่อของพระนัดดาเพื่อกบฏ ดังนั้นจึงสมเหตุสมผลมากกว่าที่เขาอยากใช้ชื่อของเขา ในอนาคตใต้หล้าจะสงบลง และเขาจะมีอำนาจยิ่งใหญ่ พระนัดดาของเขาจะต้องอยากนั่งบนบัลลังก์มังกรอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และนั่นไม่ใช่การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของเขา ด้วยวิธีนี้เรื่องของพระนัดดาดูเหมือนจะเป็นแผนของฉางซิ่นอ๋องจริงๆ”
เขาขมวดคิ้ว “แต่เว่ยเหยียนดูเหมือนจะกำลังสืบสวนเรื่องของพระนัดดาจริงๆ เขาได้จับกุมคนจำนวนมาก แม้แต่เจ้า……ก็สืบสวนคดีของจิ่นโจวอีกครั้งและทำให้เขาเกิดเจตนาสังหาร จากจุดนี้ดูถ้าข่าวที่พระนัดดายังมีชีวิตอยู่ดูเหมือนจะไม่เป็นเท็จ ไม่อย่างนั้นเว่ยเหยียนจะต้องกังวลไปทำไม”
เซี่ยเจิงคิดถึงคำพูดของจ้าวสวินในวันนั้น จ้าวสวินพูดเป็นนัยว่านายท่านของเขาเป็นพระนัดดา แต่เขาไม่รู้ว่าอะไรอยู่เบื้องหลังการสังหารหมู่ที่จิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว แม้แต่คำพูดเกี่ยวกับวิธีที่พระนัดดารอดชีวิตจากไฟไหม้ในตำหนักตงกง ก็เป็นเพียงคำพูดของเขาฝ่ายเดียวเท่านั้น และไม่มีหลักฐานใดที่จะพิสูจน์สิ่งที่เขาพูดได้
ในเวลานั้นเขารู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าสงสัย ดังนั้นเขาจึงขอให้คนที่อยู่เบื้องหลังจ้าวสวินมาคุยกับเขาด้วยตนเอง อย่างไรก็ตามเนื่องจากทรัพย์สินของสกุลจ้าวถูกทางการยึดไป เรื่องนี้จึงถูกระงับ
เขาถามว่า “ก่อนที่ทางการจะยึดฐานที่มั่นของสกุลจ้าวในอำเภอชิงผิง คนที่เจ้าส่งไปพบอะไรบ้าง”
กงซุนหยินกล่าวว่า “ฐานที่มั่นเหล่านั้นในเขตอำเภอชิงผิงล้วนเป็นเพียงฐานที่มั่นชั่วคราว ร้านค้า ร้านอาหาร ร้านต่างๆ ถูกซื้อโดยสกุลจ้าวเมื่อไม่ถึงสองเดือนก่อน มันมีน้อยมากจริงๆ ที่สามารถพบได้”
เซี่ยเจิงเคาะข้อนิ้วของเขาบนโต๊ะและหยุดชั่วคราว “เมื่อร้านค้าของสกุลจ้าว ได้รับคำสั่งให้ปิดร้าน ข้าเพิ่งไปในเขตอำเภอชิงผิงได้หนึ่งเดือนเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าฐานที่มั่นเหล่านี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพราะข้า”
กงซุนหยินยังรู้สึกว่าเรื่องนี้เริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ “เจ้าหมายถึง มีบางอย่างเกิดขึ้นในเขตอำเภอชิงผิงหนึ่งเดือนก่อนที่เจ้าจะถูกสังหาร ซึ่งทำให้สกุลจ้าวตั้งฐานที่มั่นมากมายในอำเภอชิงผิง”
เกิดอะไรขึ้นในอำเภอชิงผิง หนึ่งเดือนก่อนที่เขาจะถูกลอบสังหาร……
ดวงตาของเซี่ยเจิงเป็นประกาย มีเพียงสามี ภรรยาสกุลฝานเท่านั้นที่เสียชีวิตในช่วงเวลานั้น
เว่ยเหยียนส่งคนไปสังหารทั้งคู่ และส่งทหารหน่วยกล้าตายไปที่บ้านสกุลฝานหลายครั้งเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง คนที่ให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของเว่ยเหยียนไม่ควรพลาดการเคลื่อนไหวนี้
ดังนั้น……ฐานที่มั่นของสกุลจ้าว จึงถูกสร้างขึ้นสำหรับสกุลฝาน?
จ้าวสวินสามารถหาเขาพบไม่ใช่เพราะเขามาเยี่ยมเยียนด้วยความเคารพหลังจากอ่านงานเขียนของเขาและบังเอิญพบว่าเป็นเขาเซี่ยเจิง แต่เป็นเพราะสกุลจ้าวให้ความสนใจกับสกุลฝานมาโดยตลอด ดังนั้นพวกเขาจึงค้นพบที่อยู่ของเขาโดยบังเอิญ
มีบางอย่างกำลังเปิดเผยออกมา
เซี่ยเจิงพูดช้าๆ “ดูเหมือนว่าฉางซิ่นอ๋องก็ลงมือกับเว่ยเหยียนด้วย”
กงซุนหยินฉลาดมาก เมื่อเขาพูดสิ่งนี้ เขาก็เข้าใจความหมายของคำพูดของเซี่ยเจิงทันที “เจ้าหมายถึงว่าฉางซิ่นอ๋องจงใจเผยแพร่ข่าวเกี่ยวกับการต่อรบระหว่างพระนัดดาและจิ่นโจว เพื่อนำเว่ยเหยียนเข้าสู่ความสับสนวุ่นวาย?”
เซี่ยเจิงแสดงการเดาของเขา “พระนัดดาอาจเป็นตัวจริงหรืออาจเป็นเพียงการปกปิดเท่านั้น แต่ฉางซิ่นอ๋องคงรู้บางสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น เขาจงใจปล่อยข่าวลือเหล่านี้แต่ไม่มีหลักฐาน แต่ก็ทำให้เว่ยเหยียนคิดว่าเขาไม่ได้ทำความสะอาดให้ดีในตอนนั้น เขาจึงย้อนกลับไปถอนรากถอนโคน ซึ่งเป็นการเปิดเผยร่องรอยหลักฐาน”
แม้ว่าจะเป็นกงซุนหยินแต่เขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและขมวดคิ้ว “หากไม่มีพระนัดดา การที่จ้าวสวินซื้อข้าวให้เจ้าสองแสนกระสอบ จุดประสงค์ตั้งแต่แรกคือเพื่อหลอกล่อเว่ยซวนให้รวบรวมเมล็ดพืชและใช้กำลัง อำเภอชิงผิงจะกบฏ ในนอกร่วมมือกันโจมตีเมืองหลูถูกหรือไม่?”
เขาลุกขึ้นและเดินไปมาในกระโจมทหาร “บังเอิญว่าเป่ยเจวี๋ยเริ่มโจมตีจิ่นโจว ด้วยธัญพืชสองแสนกระสอบนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับชาวเป่ยเจวี๋ยเลยที่จะยึดครองจิ่นโจว มิฉะนั้นเมื่อจิ่นโจวหลงทาง ประตูซีเป่ยจะถูกเปิดกว้าง และชาวเป่ยเจวี๋ยจะมุ่งตรงลงไป และฉางซิ่นอ๋องเองก็จะไม่มีชีวิตที่ดีเช่นกัน ธัญพืชสองแสนกระสอบพูดได้ว่าเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!”
“เว่ยเหยียนต้องการให้เจ้าตาย ฉางซิ่นอ๋องกำลังปิดเส้นทางเสบียงอาหารของฉงโจว หากเจ้าต่อต้านชาวเป่ยเจวี๋ย กองทัพของพวกเขาจะยังคงเคลื่อนตัวไปทางใต้ เมื่อสงครามมาถึงจุดสิ้นสุด เจ้าจะอดตายในจิ่นโจวเช่นเดียวกับบิดาของเจ้าและองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ ไม่ว่าเจ้าจะต้องอดตายในจิ่นโจว หรือจะถูกบังคับให้สร้างพันธมิตรกับฉางซิ่นอ๋องและมอบอำนาจทางทหารให้กับเขาก็..”
เมื่อกงซุนหยินนั่งลงอีกครั้ง เขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “เป็นแผนที่ดีและชั่วร้ายจริงๆ!”
การแสดงออกของเซี่ยเจิงดูสบายๆ เล็กน้อย และดูเหมือนเขาจะไม่ได้คำนึงถึงทางตัน เขาพูดในใจ “ข้าคิดว่าเจ้าจะเกลี่ยกล่อมให้ข้าเป็นพันธมิตรกับฉางซิ่นอ๋องเสียอีก”
การแสดงออกของกงซุนหยินไม่ดีนัก “อย่าปฏิบัติต่อข้าเหมือนขี้แพ้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้าเป็นหลานชายของเว่ยเหยียน หรือเพียงเพราะเจ้ามีกองกำลังมากมาย แม้ว่าเจ้าจะยอมจำนนต่อฉางซิ่นอ๋องด้วยตนเอง เขาก็ไม่กล้าใช้เจ้า ในใต้หล้านี้ไม่มีใครสามารถนอนหลับอย่างสงบโดยมีดาบคมห้อยอยู่เหนือศีรษะของเขาได้”
เขาเป็นดาบที่ดีที่สุดในโลก และไม่มีใครเทียบความคมของเขาได้
เขาถูกเว่ยเหยียนนปิดบังโดยไม่รู้มาก่อน แต่เมื่อเขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง มันก็ทำให้ดาบเล่มนี้ในมือของเว่ยเหยียนหัก
คนที่มีอำนาจมากที่สุดในราชสำนักยังคงกลัวเขา ฉางซิ่นอ๋องจะกล้าถือดาบเล่มนี้ได้อย่างไร?
หากเซี่ยเจิงต่อต้านเขา ยังคงไม่แน่ใจว่าใครจะครองใต้หล้าระหว่างเขากับฉางซิ่นอ๋อง ฉางซิ่นอ๋องผู้ชาญฉลาดเช่นนี้จะเอาอันตรายใหญ่หลวงที่มาไว้ข้างตัวเขาได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม คำพูดของเซี่ยเจิงทำให้กงซุนหยินมีความคิด เขาหรี่ตาจิ้งจอกของเขาแล้วพูดว่า “ท่านโหว ต้องการครอบครองใต้หล้านี้หรือไม่?”
เซี่ยเจิงหัวเราะ “ข้าแค่ต้องการรู้ความจริงเกี่ยวกับสงครามในจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว”
คำพูดเหล่านี้ทำให้กงซุนหยินหัวเราะ “นี่คือเซี่ยจิ่วเหิงที่ข้ารู้จัก”
กงซุนหยินจัดชายเสื้อคลุมของเขาให้ตรงแล้วกล่าวคำอำลา เมื่อเขาเดินไปที่ประตูกระโจม เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมาแล้วพูดว่า “ข้ายังค่อนข้างสงสัย ใครกันทำร้ายเจ้าได้”
เขาไม่มีอาการบาดเจ็บอื่นใดบนร่างกาย และไม่น่าเชื่อจริงๆ ที่ใบหน้าของจะถูกทำร้ายเช่นนี้
เมื่อเซี่ยเจิงใช้สายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งเหลือบมอง กงซุนหยินก็รีบยกม่านแล้วจากไป
เซี่ยเจิงหลับตาลง และอารมณ์เหล่านั้นที่เขาจงใจเพิกเฉยก็พุ่งออกมาอย่างอธิบายไม่ได้เพราะคำพูดไม่กี่คำของกงซุนหยิน
อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยประสบกับความล้มเหลวมากมายในชีวิตมากนัก นอกจากการไม่แยแสแล้ว เขายังรู้สึกไม่เต็มใจด้วยเหตุผลบางอย่างอีกด้วย
สตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงหรือแม้กระทั่งองค์หญิง เขาสามารถแต่งงานเข้าจวนได้ทั้งนั้นถ้าเขาต้องการ แต่สตรีผู้นั้นเพียงคนเดียว นางดูหมิ่นเขาและทำให้เขากลายเป็นเหมือนวัชพืชข้างทาง
บริเวณหน้าอกของเขารู้สึกอัดแน่นและรำคาญเล็กน้อย
ในขณะนี้ ม่านก็ถูกเปิดขึ้น เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่อดทนและเห็นว่าเป็นกงซุนหยินที่จากไปและกลับมาโดยถือถุงผ้าห่อใหญ่ไว้ในมือ ที่ดูแล้วรู้สึกคุ้นเคย
กงซุนหยินยักไหล่และพูดว่า “ค่ายทหารจี้โจวส่งมา เขาบอกว่ามีช่างไม้รักษาโรคไขข้ออักเสบได้ด้วย ด้วยความที่ต้องการขอบคุณความมีน้ำใจของช่างไม้ เขาจึงช่วยตามหาหลานเขยของช่างไม้ให้ และบังเอิญว่าหลานเขยของช่างไม้ชื่อเหยียนเจิ้ง ในบรรดาทหารนับพันที่ข้าขอมาจากเฮ่อจิ้งหยวน เจ้าคือคนเดียวที่ใช้ชื่อเหยียนเจิ้ง นี่ใช่สิ่งของของเจ้าหรือไม่?”
เขาอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อในดวงตาจิ้งจอกขณะที่เขาพูดว่า “หลานเขย? เจ้าแต่งงานแล้วหรือ?”
เมื่อเซี่ยเจิงเห็นห่อผ้า เขาก็สะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เม้มริมฝีปากและดูเย็นชาเล็กน้อย “วางไว้ในกระโจมด้านหลัง”
เมื่อกงซุนหยินได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาสุนัขจิ้งจอกของเขาก็เบิกกว้างและดูโง่เขลาเล็กน้อย “ไม่ใช่สิ นี่เจ้าแต่งงานแล้วจริงๆ เหรอ?”
เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร
พวกเขาแต่งงานกันแล้ว แต่มันก็เป็นของปลอม
กงซุนหยินขมวดคิ้วเมื่อเห็นสิ่งนี้ และทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง เขามองไปที่เซี่ยเจิงด้วยความไม่เชื่อ “เจ้าเป็นคนริเริ่มที่จะก่อเรื่อง แต่แพ้ใช่หรือไม่?”
ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของเซี่ยเจิง และเขารู้สึกว่าการคาดเดาของเขาเริ่มถูกต้องมากขึ้นเรื่อยๆ “อาการบาดเจ็บบนใบหน้าของเจ้าเกิดขึ้นเพราะเจ้าทรยศสตรีนางนั้นหรือ? เจ้าถูกครอบครัวของนางทุบตีหรือ?”
ใบหน้าของเซี่ยเจิงดูน่าเกลียด “หุบปาก”
เขาเป็นคนที่ถูกทิ้งเหมือนรองเท้าที่ใส่แล้วต่างหาก
ในทางกลับกันกงซุนหยินบ่นเกี่ยวกับฝานฉางอวี้และมองไปที่เซี่ยเจิงอย่างเศร้าหมอง “จิ่วเหิงเอ๋ยจิ่วเหิง ข้าไม่คาดคิดว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้..”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาของเขาอย่างไม่อดทน “เจ้าต้องการออกไปเองหรือจะให้ข้าเรียกคนมาโยนเจ้าออกไป?”
กงซุนหยินขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึม “จิ่วเหิง แม้ว่าฝ่ายจะมีสถานะต่ำต้อยและไม่คู่ควรที่จะเป็นภรรยาของเจ้า แต่ท้ายที่สุดนางก็ติดตามเจ้ามาตลอด เจ้าควรรับนางกลับมาด้วยกัน แม้จะเป็นอนุก็ไม่เป็นไร ทำไมเจ้าถึงใจร้ายเช่นนี้……”
เซี่ยเจิงนิ่งเงียบอยู่นานก่อนจะพูดว่า “นางไม่อยากตามข้ากลับมา”
ทันใดนั้นการแสดงออกของกงซุนหยินก็แปลกใจมากขึ้นเรื่อยๆ