บทที่ 56
หลังจากที่กงซุนหยินจากไปแล้ว เซี่ยเจิงทำเป็นเหมือนไม่เห็นห่อผ้าใบใหญ่ เขาหยิบตำราทางทหารขึ้นมาบนโต๊ะและเริ่มอ่าน
เมื่อเจ้าหน้าที่ทหารนำชาเข้ามาส่งเขา เขาก็พูดอย่างเย็นชา “นำของนี้ไปที่กระโจมด้านหลัง”
เจ้าหน้าที่ทหารตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะตระหนักว่าสิ่งที่เขาพูดถึงน่าจะเป็นห่อผ้าห่อใหญ่ที่กงซุนหยินนำเข้ามา เขาหยิบห่อผ้านั้นแล้วไปที่กระโจมด้านหลัง
เห็นได้ชัดว่าสิ่งนั้นไม่ได้อยู่ตรงหน้าเขาอีกต่อไปแล้ว แต่คิ้วของเซี่ยเจิงยังคงขมวดเป็นปมอยู่ และปลายนิ้วของเขาพลิกหน้าหนังสืออย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ยังไม่สามารถระงับความกระสับกระส่ายในใจได้
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็โยนหนังสือในมือออกไป เจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าประตูได้ยินเสียงและกำลังจะเข้ามาถามเขาว่ามีคำสั่งอะไรหรือไม่ ทันทีที่เขาเปิดม่านก็เห็นเซี่ยเจิงลุกขึ้นไปด้านหลังกระโจม
เจ้าหน้าที่ทหารรีบดึงมือกลับอย่างรวดเร็วและกลับไปยืนยังตำแหน่งเดิม ยืนเฝ้าต่อไปโดยไม่หรี่ตา
ตัวตนในปัจจุบันของเซี่ยเจิงนั้นมีเพียงกงซุนหยินและคนสนิทของเขาในกองทัพเยี่ยนโจวเท่านั้นที่รู้ กระโจมทหารที่เขาอาศัยอยู่นั้นก็เป็นกระโจมของนายกองธรรมดาคนหนึ่ง โดยแบ่งออกเป็นกระโจมด้านหน้าและกระโจมด้านหลัง ด้าหน้าใช้สำหรับสนทนา และด้านหลังใช้สำหรับอาศัยและพักผ่อน
ห่อผ้าที่เจ้าหน้าที่ทหารนำมาวางไว้ที่กระโจมด้านหลังก่อนหน้านี้ถูกวางไว้บนโต๊ะเล็กๆ ถัดจากเตียงนอน
เซี่ยเจิงหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วจึงแก้ปมบนห่อผ้า
มีเสื้อผ้าใหม่สองชุดและรองเท้าคู่หนึ่งอยู่ข้างใน ซึ่งฝานฉางอวี้จัดเตรียมให้เขาในวันนั้น
เมื่อเขาเห็นลูกอมเปลือกส้มอีกสองห่ออยู่ข้างใน มุมปากที่เม้มแน่นก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย หัวใจของเขาที่รู้สึกอึดอัดและตื่นตระหนก ดูเหมือนจะเปียกโชกไปด้วยน้ำร้อน และความปั่นป่วนที่อธิบายไม่ได้เหล่านั้นก็ลดลง
เซี่ยเจิงใช้ปลายนิ้วลูบเสื้อผ้าใหม่ทั้งสองชิ้นแล้วหยิบมันขึ้นมาใส่ลงในกล่อง อย่างไรก็ตามเมื่อเขาหยิบมันออกมา ในนั้นมีตั๋วเงินที่ซ้อนอยู่ในเสื้อผ้าหลุดออกมาพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่ง
เมื่อเขาเห็นกระดาษสี่เหลี่ยมและตัวอักษรอันตระการตา “หนังสือหย่า” มุมปากของเขาก็เม้มแน่นทันที
เป็นเรื่องจริงที่……นางตั้งใจจะหย่าขาดกับเขา!
เซี่ยเจิงยกริมฝีปากบางของเขาขึ้นอย่างเย็นชา และความภาคภูมิใจโดยกำเนิดของเขา ทำให้เขาหวังว่าเขาจะเรียกใครสักคนเข้ามาทันที และหยิบโยนสัมภาระห่อนี้ทิ้งมันไปไกลๆ
เขาหลับตาและหายใจเข้าเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็หยิบสิ่งของในห่อผ้าขึ้นมาและเก็บมันทั้งหมดไว้ในกล่องใกล้ๆ
เขานั่งข้างๆ มองลงไปที่กรงที่อยู่ตรงเท้าของเขา โดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
หากโยนทิ้งไปตอนนี้ ก็จะยังคงคิดถึงอยู่เสมอ
เพียงเก็บไว้จนกว่ามันจะไม่สามารถสร้างคลื่นในใจเขาได้อีกต่อไป เมื่อถึงเวลาค่อยโยนมันทิ้งไป
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เขาได้รับการสั่งสอนโดยเว่ยเหยียน สิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดที่เขาเรียนรู้จากเว่ยเหยียนคือการเผชิญกับความปรารถนาของตัวเองและเรียนรู้ที่จะควบคุมความปรารถนาเอาไว้ในเวลาเดียวกัน
เป็นเรื่องจริงที่เขาสนใจนาง และนั่นคือทั้งหมด
ว่ากันว่าหลังจากที่กงซุนหยินออกจากค่ายทหารเยี่ยนโจว เขาก็ทนไม่ไหวราวกับว่ามีกรงเล็บของแมวกำลังข่วนหัวใจของเขา ดังนั้นเขาจึงเดินกลับไปที่ค่ายทหารใหม่จี้โจว
เซี่ยเจิงปิดปากของเขา และเขาไม่สามารถรู้อะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับการแต่งงานของเขาได้เลย แต่เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ สตรีนางนั้นขอให้ลุงของนางนำของบางอย่างมามอบให้เซี่ยเจิง และดูเหมือนนางจะไม่ได้ไร้เยื่อใยกับเขา ทำไมเซี่ยเจิงถึงบอกว่าสตรีผู้นั้นไม่ต้องการติดตามเขามาล่ะ?
ด้วยความสงสัยในใจ กงซุนหยินจึงไปถามแม่ทัพหนุ่มที่ดูแลช่างฝีมือในจี้โจว และการหาตัวช่างไม้จ้าวก็ไม่ใช่เรื่องยากนัก
เขาเป็นช่างไม้เพียงคนเดียวที่รู้วิชาแพทย์และยังรักษาโรคไขข้ออักเสบให้กับนายกองด้วยยากอเอี้ยะ
ปัจจุบันทหารเกณฑ์ใหม่ยังคงต้องได้รับการฝึกฝนและยังไม่เข้าร่วมการต่อสู้จริง ช่างฝีมือเหล่านี้ที่ได้รับคัดเลือกและได้รับมอบหมายให้สร้างอุปกรณ์ป้องกันเมือง
ไม่จำเป็นต้องรักษาม้าศึก ดังนั้นช่างไม้จ้าวจึงได้รับมอบหมายให้ไปทำงานช่างไม้ก่อน
เมื่อทหารที่ดูแลช่างฝีมือพากงซุนหยินไปพบช่างไม้จ้าว ช่างไม้จ้าวก็กำลังไสไม้
ทหารตะโกน “ช่างไม้จ้าว อยู่ที่นี่หรือเปล่า? มีคนตามหาเจ้าอยู่!”
ช่างไม้จ้าววางเครื่องไสไม้ในมือลง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองออกไปด้านนอก “ข้าน้อยอยู่ที่นี่”
ทหารโบกมือให้เขา และช่างไม้จ้าวก็ลาพักงานจากหัวหน้าคนงานแล้วเดินออกไป
พวกเขาเป็นช่างฝีมือ และค่ายทหารไม่ได้ออกชุดเครื่องแบบให้ช่างไม้ ช่างไม้จ้าวยังคงสวมเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเขาเอง หลังโค้งและดูผอมเพรียว
และทหารยังคงสุภาพต่อช่างไม้จ้าวค่อนข้างมาก “ใต้เท้าผู้นี้กำลังตามหาเจ้า”
ไม่นานนับตั้งแต่ช่างไม้จ้าวเข้ามาในค่ายทหาร เขาก็เชี่ยวชาญการเอาชีวิตรอดไปชุดหนึ่งแล้ว เมื่อเขาเห็นก็ตามที่สวมชุดเกราะ เขาจะเรียกขานว่า ‘แม่ทัพ’ เมื่อเห็นทหารธรรมดา เขาจะเรียกว่า ‘ท่านเจ้าหน้าที่’ หากใครไม่สวมชุดเกราะและมีนิสัยพิเศษ เขาจะเรียกเขาว่า ‘ใต้เท้า’ ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใครก็ตาม
ทันทีที่เขาเห็นกงซุนหยิน ช่างไม้จ้าวก็รีบโค้งคำนับเขาแล้วพูดว่า “ข้าน้อยคารวะใต้เท้า”
กงซุนหยินโบกมือให้เขาแล้วยิ้มราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ “ไม่จำเป็นต้องสุภาพหรอกท่านผู้อาวุโส ข้าได้ยินมาว่าผู้อาวุโสมีหลานเขยชื่อเหยียนเจิ้ง?”
ในช่วงระหว่างอยู่ในกองทัพช่างไม้จ้าวได้สอบถามข่าวเกี่ยวกับเหยียนเจิ้ง แต่มีทหารนับหมื่นคนเข้ามา เขาไม่สามารถหาเบาะแสเรื่องนี้ได้สักระยะหนึ่ง โดยบังเอิญเขาได้ทำการรักษาให้กับนายกองคนหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ นายกองผู้นี้เป็นคนอัธยาศัยดี ดังนั้นหากใครมีปัญหาใดๆ ก็ไปหาเขาได้ ช่างไม้จ้าวกังวลว่าเขาจะไม่จริงจังหากเขาบอกว่าเหยียนเจิ้งเป็นเพื่อนบ้าน เขาจึงโกหกเรื่องตามหาหลานเขยของเขา และให้นายกองผู้นั้นช่วยตามหา
นายกองเป็นคนรักษาคำพูดของเขา และเขามั่นใจมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากพบว่าเหยียนเจิ้งเป็นทหารหนึ่งในพันที่ถูกยืมตัวไปเยี่ยนโจว เขาก็บอกกับช่างไม้จ้าวทันที
ช่างไม้จ้าวก็เป็นเช่นเดียวกับช่างฝีมือส่วนใหญ่ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาหลบหนี พวกเขาทั้งหมดอยู่ภายใต้การดูแลและไม่สามารถเคลื่อนที่ไปรอบๆ ค่ายได้หากไม่ได้รับอนุญาต ช่างไม้จ้าวจึงขอร้องให้นายกองช่วยมอบห่อผ้าที่ฝานฉางอวี้เตรียมไว้ให้กับเซี่ยเจิง
หลังจากที่นายของมอบของแล้ว เขาก็บอกข่าวกับช่างไม้จ้าวด้วยความโล่งใจ และเขารู้สึกว่าเขามีคำอธิบายให้ฝานฉางอวี้แล้ว
ในขณะนี้ชายหนุ่มที่แต่งตัวหรูหราก็เข้ามาหาช่างไม้จ้าว เขาไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาสงสัยว่าเป็นเพราะเขาโกหกที่บอกว่าตามหาหลานเขยและจะถูกลงโทษหรือไม่
เขาขยับริมฝีปากสองสามครั้ง และในที่สุดก็พยักหน้าด้วยหัวใจที่ลังเล
เมื่อกงซุนหยินเห็นว่าเขาเจอคนที่ตามหาแล้ว รอยยิ้มตาจิ้งจอกของเขาก็กลายเป็นดวงตาที่หรี่ตามอง เขายังถามทหารถึงกระโจมทหารอย่างเปิดเผยและเชิญช่างไม้จ้าวเข้าไปนั่งพักหนึ่ง
ช่างไม้จ้าวไม่เคยเห็นการต้อนรับแบบนี้ และเขารู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยเหมือนเดินบนเข็มหลังจากเข้าไปในกระโจม
กงซุนหยินยิ้มอย่างสุภาพ และยังเป็นฝ่ายรินชาให้เขา “ข้าได้ยินมาว่าท่านผู้อาวุโสรักษาโรคไขข้อของนายกองหูได้ ท่านมีทักษะทางการแพทย์ แล้วทำไมไม่ไปเป็นแพทย์ทหาร แต่มาทำงานในค่ายช่างฝีมือแทนล่ะ?”
ช่างไม้จ้าวพูดด้วยความเขินอาย “ทักษะทางการแพทย์ของข้าน้อยยังอ่อนด้อย ข้าน้อยเคยเป็นหมอรักษาสัตว์ จะกล้าเป็นหมอทหารได้อย่างไร”
เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นหมอรักษาสัตว์ กงซุนหยินจึงยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นนายกองหู ก็เป็นคนคนแรกที่ผู้อาวุโสรักษา?”
ช่างไม้จ้าวตอบตามความจริง “ก็ไม่ใช่หรอก ข้าน้อยเป็นหมอรักษาสัตว์มานานกว่าสิบปีแล้ว และต่อมาได้เปลี่ยนอาชีพเป็นช่างไม้ คนแรกที่ข้ารักษาก็คือหลานเขยของข้า เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสตอนนั้นแม้แต่โรงหมอในตำบลยังไม่กล้ารับเขาไว้ ข้าน้อยจึงยอมเสี่ยงและช่วยชีวิตเขาไว้ด้วยทักษะอันน้อยนิด”
กงซุนหยินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมาดังๆ ช่างไม้จ้าวมองเขาด้วยความสับสน เขาจึงทำเป็นไอหลายครั้งแล้วกลั้นหัวเราะไว้และพูดว่า “มันเป็นโชคชะตาของเขาที่ได้พบกับท่าน”
ช่างไม้จ้าวตอบว่าไม่ “หลานสาวของข้าต่างหากที่แบกเขาลงมาจากภูเขา ถ้าหลานสาวของข้าไม่แบกเขาลงมา แม้ว่าเขาจะไม่ได้ตายเพราะบาดแผล เขาก็คงจะแข็งตัวแข็งตายในน้ำแข็งหิมะ”
กงซุนหยินชื่นชมในใจว่าหญิงงามช่วยวีรบุรุษเป็นเรื่องราวที่ดี เขาระงับความอยากรู้อยากเห็นของเขาและถามว่า “แล้วเขาแต่งงานกับหลานสาวของท่านได้ยังไงเหรอ?”
เมื่อช่างไม้จ้าวเห็นเขาถามอย่างลึกซึ้ง เขาก็อดไม่ได้ที่จะพิจารณาคนตรงหน้าและแอบสงสัยว่าทำไมใต้เท้าผู้นี้ถึงอยากสอบถามเกี่ยวกับการแต่งงานของเหยียนเจิ้ง?
กงซุนหยินตระหนักดีว่าความอยากรู้อยากเห็นของเขาชัดเจนเกินไป ดังนั้นเขาจึงต้องหาข้อแก้ตัวไปส่งเดช “หลานเขยของท่านค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่แม่ทัพของเรา บรรดาแม่ทัพต้องค้นหารายละเอียดต่อลูกน้องคนสำคัญของตน จึงสั่งให้ข้ามาเยี่ยมเยียน”
แม้ว่าช่างไม้จ้าวจะไม่ได้อ่านหนังสือมามากนัก แต่เขามีชีวิตอยู่มาหลายสิบปีจะไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อนได้อย่างไร ก่อนที่การรบจะเริ่มขึ้น เหยียนเจิ้งก็ถูกหมายตาไว้แล้ว ช่างไม้จ้าวมีความคิดที่ไม่ดี เป็นไปได้ไหมที่รูปร่างหน้าตาของเหยียนเจิ้งนั้นดีมาก จนแม่ทัพบางคนจินตนาการถึงเขาและต้องการรับสมัครเหยียนเจิ้งให้เป็นลูกเขยของเขา?
เขาควรทำอย่างไรกับฉางอวี้? เขาจะปล่อยให้เรื่องแบบซ่งเยี่ยนเกิดขึ้นอีกงั้นเหรอ?
ช่างไม้จ้าวคิดหนักมากแล้วพูดว่า “เรียนใต้เท้า ต่อมาเด็กคนนั้นก็แต่งเข้าให้หลานสาวข้าน้อยแล้ว”
กงซุนหยินกำลังดื่มชา เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้เขาก็สำลักชาทันที “แต่ง……แต่งเข้า?”
แม้แต่ยุวฮ่องเต้ก็ยังไม่กล้าพูดอย่างกล้าหาญขนาดนี้ การปล่อยให้เซี่ยเจิงแต่งเข้าบ้านหญิงสามัญชนเป็นเรื่องน่าขบขันเพียงใด?
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสียสติไปแล้ว ช่างไม้จ้าวก็มั่นใจในการเดาของเขามากขึ้น
เขารีบพูดว่า “เหยียนเจิ้ง เจ้าเด็กนั่น ถูกหลานสาวของข้าแบกกลับจากกองหิมะ ต่อมาเขาได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถลุกจากเตียงได้ ก็เป็นหลานสาวของข้าเองที่ไม่รังเกียจเขาและปล่อยให้เขาพักฟื้นรักษาตัว และยังเชือดหมูหาเงินไปซื้อยาและเป็นค่ารักษาให้เขา……ไปๆมาๆ จากการช่วยเหลือก็กลายเป็นความรัก……”
กงซุนหยินเพิ่งเช็ดคราบน้ำชาออกจากมุมปากของเขา เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้สีหน้าของเขาก็แปลกมากขึ้น “หลานสาวของท่าน……เป็นคนขายเนื้อหมูเหรอ?”
เขาเคยคิดมาก่อนว่าสตรีธรรมดาจะแบกเซี่ยเจิงไว้บนหลังได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร?
ช่างไม้จ้าวกลัวว่าเขาจะดูถูกฝานฉางอวี้ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “ยายหนูนั่นก็ไม่ได้เป็นเด็กยากจนเช่นนั้นมาตั้งแต่แรก ครอบครัวของนางหาเลี้ยงชีพด้วยการเชือดหมู นางยังเปิดร้านขายเนื้อในตำบลและมีชีวิตค่อนข้างดี แต่ไม่คาดคิดว่าพ่อแม่ของนางจะเสียชีวิตด้วยน้ำมือของโจร เหลือเพียงนางกับน้องสาววัยห้าขวบ เพื่อที่จะหาเลี้ยงชีพ นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชือดหมู เพื่อหาเลี้ยงครอบครัว”
ขณะที่เขาพูด หางตาของเขาก็เหลือบมองไปที่ใบหน้าของกงซุนหยิน และเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าการแสดงออกของกงซุนหยินค่อนข้างพูดไม่ออก เขาก็รู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อยในใจ
เขาพูดแบบนี้เพียงเพื่อบอกใต้เท้าที่อยู่ตรงหน้าเขาว่า ความใจดีของฝานฉางอวี้ที่มีต่อเหยียนเจิ้งนั้นยิ่งใหญ่เหมือนภูเขา มันจะผิดศีลธรรมเพียงใด ถ้าพวกเขาบังคับให้เซี่ยเจิงแต่งงานกับบุตรสาวของแม่ทัพ
หากคิดอีกแง่หนึ่ง หากเหยียนเจิ้งตกลงที่จะแต่งงานกับบุตรสาวของแม่ทัพ นิสัยของเขาก็ถือว่าต่ำช้า ท้ายที่สุดแล้ว แม้แต่ภรรยาคนแรกที่ช่วยชีวิตเขาไว้ก็ยังถูกละทิ้งได้ หากพวกเขาต้องการลูกเขยเช่นนี้ก็ต้องคิดให้รอบคอบ
อย่างที่ทุกคนรู้ หลังจากฟังสิ่งที่ช่างไม้จ้าวพูด กงซุนหยินก็จินตนาการถึงหญิงรูปร่างใหญ่ เอวกลม มีถือมีดแล่เนื้อ และมีใบหน้าที่น่ากลัว
เขาส่งเสียงฟู่อย่างแรง จากนั้นนึกถึงคำพูดของเซี่ยเจิง ‘เป็นเพราะนางไม่ต้องการตามข้ามา’ แล้วจึงลูบแขนของเขาอย่างรวดเร็ว
บุรุษผู้นั้นไม่ใช่คนเก่งเรื่องสตรี เขาเต็มใจกับเรื่องนี้หรือ?
ด้วยความหวังสุดท้ายในใจ กงซุนหยินถามด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน “เขาจึงแต่งงานกับหลานสาวของท่านเพื่อตอบแทนบุญคุณงั้นหรือ”
ช่างไม้จ้าวลูบเคราของเขาทันทีและจ้องมอง “ทำไมถึงเรียกว่าตอบแทนบุญคุณล่ะ? ความรักของคู่หนุ่มสาวช่างล้ำลึกเหลือเกิน! พวกอันธพาลในเมืองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปที่บ้านหลานสาวของข้าเพื่อสร้างปัญหา สุดท้ายเป็นหลานเขยของข้าที่ทุบตีพวกเขาจนเละ ทั้งเขาสามารถอ่านออกและเขียนได้ เมื่อเขาเห็นหลานสาวของข้าออกจากบ้านแต่เช้ากลับบ้านมืดค่ำเพื่อเชือดหมูหาเงิน ก่อนที่อาการบาดเจ็บของเขาจะหายดี เขายังเขียนบทความแล้วให้ข้านำไปขายที่ร้านหนังสือ ในช่วงเทศกาลปีใหม่ เขายังเขียนโคลงชุนเหลียนให้กับเพื่อนบ้านทุกคนในตรอกด้วย! เมื่อร้านขายเนื้อของหลานสาวของข้ายุ่งมาก หลังจากที่เขาอาการดีขึ้นแล้วเขาก็ยังไปที่ร้านเพื่อช่วยขายหมู……”
ช่างไม้จ้าวยังคงพูดถึงชีวิตรักของคู่รักหนุ่มสาวอย่างไม่รู้จบ กงซุนหยุนจินตนาการถึงภาพเซี่ยเจิงขายหมู และอดไม่ได้ที่จะขนลุก
เจ้าผ่านอะไรมาบ้างในช่วงที่เจ้าลำบาก?
แต่งงานกับหญิงเชือดหมูเหรอ?
ฟู่ - น่ากลัวเกินไปแล้ว
จากความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับเซี่ยเจิง ถ้าเซี่ยเจิงไม่ต้องการทำสิ่งใด แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ลงมายังโลกและบังคับให้เขาทำ ก็ไม่สามารถบังคับเขาได้ ดังนั้นเซี่ยเจิงอาจจะสมัครใจแต่งงานเอง
เพียงเข้าใจถึงหลักการนี้ กงซุนหยินก็รู้สึกอุกอาจมากขึ้นเรื่อยๆ
เป็นไปได้ไหมที่เขาจะชมชอบสตรีแข็งแกร่งที่มีไหล่กว้างและเอวหนาจริงๆ?
กงซุนหยินรู้สึกว่าถ้าขุนนางในเมืองหลวงรู้เรื่องนี้ ทุกคนคงจะหลั่งน้ำตา……
เมื่อเห็นสีหน้าที่คาดเดาไม่ได้บนใบหน้าของกงซุนหยิน ช่างไม้จ้าวก็กลัวว่าเขาอาจมีความคิดอื่นเกี่ยวกับเซี่ยเจิง ดังนั้นเขาจึงกล่าวเสริม “เมื่อสงครามครั้งนี้สิ้นสุดลงและหลานเขยกลับบ้าน บางทีเด็กๆ อาจจะสามารถวิ่งได้แล้ว”
สีหน้าของกงซุนหยินอาจเรียกได้ว่าน่ากลัว “หลาน……หลานสาวของท่านตั้งครรภ์ด้วยหรือ?”
ช่างไม้จ้าวพูดอย่างเฉยเมย “แม้จะบอกแน่นอนไม่ได้ แต่ในหมู่บ้านของเรา ก็มีหญิงสาวที่พบว่าตนเองตั้งครรภ์ได้ไม่นานหลังจากที่สามีของนางถูกเกณฑ์เข้ากองทัพและจากไป”
สิ่งที่เขาคิดคือแม้ว่าครอบครัวที่ร่ำรวยเหล่านั้นอาจจยอมให้เซี่ยเจิงรับอนุก่อนค่อยแต่งภรรยาเอก แต่พวกเขาทนไม่ได้แน่นอนที่จะให้เซี่ยเจิงมีบุตรที่เกิดจากอนุก่อนแต่งงาน
กงซุนหยินผู้ที่อ่อนโยนต่อหน้าผู้อื่นมาโดยตลอด ล้มเหลวจริงๆ ในครั้งนี้ และความวุ่นวายก็เกิดขึ้นในใจของเขา
เซี่ยเจิงผู้ซึ่งมีสายตาที่สูงส่งกว่าตัวเขามาโดยตลอด ตกอยู่ในมือของสาวขายเนื้อโดยไม่คาดคิด?
กงซุนหยินอดไม่ได้ที่จะบีบต้นขาของเขาอย่างแรง ความเจ็บปวดทำให้ปากของเขาบิดเบี้ยว หลังจากยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน สีหน้าของเขาก็ดูไม่แยแสมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากพูดคำสุภาพสองสามคำกับช่างไม้จ้าว เขาก็จากไปพร้อมสีหน้าสับสน
ช่างไม้จ้าวมองดูแผ่นหลังของเขาที่ทั้งตกใจและสับสน และดื่มชาอย่างอารมณ์ดี
ถือได้ว่าเป็นการปิดกั้นเคราะห์ดอกท้อให้คู่รักหนุ่มสาว
เมื่อกงซุนหยินออกจากกระโจมทหาร เขาได้พบกับนายกองของจี้โจวที่มาหาช่างไม้จ้าวอีกครั้งเพื่อขอยากอเอี้ยะ
อีกฝ่ายจำกงซุนหยินได้ เขาจึงโค้งคำนับทำความเคารพแล้วพูดว่า “ท่านกงซุน”
กงซุนหยินยังคงงุนงง หลังจากพยักหน้าทักทายแล้วถามว่า “เจ้าคือทหารที่ช่างไม้เจ้ารักษาโรคไขข้อให้อย่างนั้นหรือ?”
นายกองหูเป็นคนหยาบ และเขาไม่มีข้อห้ามอะไรเลย แม้ช่างไม้จ้าวจะเป็นหมอรักษาสัตว์ แต่เพราะเขาโรคไขข้อที่เอวของเขานั้นไม่เจ็บอีกต่อไป และเขารู้สึกสบายใจมากตลอดสองวันที่ผ่านมา เขายิ้มและพยักหน้าทันที “ขอรับ ท่านกงซุนมีเรื่องอันใดกับเขาหรือขอรับ?”
ดูเหมือนว่าเขาจะพบคนไม่ผิด
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลานเขยที่ช่างไม้จ้าวข้างในพูดถึงคือเซี่ยเจิงแน่นอน
กงซุนหยินกล่าวว่า “แค่ถามเฉยๆ น่ะ”
หลังจากที่เขากลับไปที่ค่ายทหารเยี่ยนโจวด้วยสีหน้าสับสน เขาก็เรียกทหารของเขาเอง หลังจากพึมพำคำอธิบายแล้ว เขาก็พูดด้วยสีหน้าซับซ้อน “อย่ารบกวนสตรีผู้นั้น แค่จับตาดูการเคลื่อนไหวของนาง”
หลังจากที่ทหารรับคำสั่งและล่าถอย กงซุนหยินก็จ้องมองกระโจมทหารของเซี่ยเจิงอยู่พักหนึ่ง เมื่อนึกถึงสีหน้าตกต่ำในกระโจมเมื่อครู่ เขาก็ตัวสั่นอย่างหนักและพึมพำ “หรือว่าเขาไม่ได้เจอผู้หญิงมานานมากเกินไปหรือ?”
เซี่ยเจิงซึ่งกำลังกลับจากการเดินทางไปลาดตระเวนในค่ายจึงบังเอิญได้ยินประโยคครึ่งหลังของเขา เขาจูงม้าสีดำตัวใหญ่ซึ่งยังคงพ่นอากาศสีขาวจากรูจมูกของมัน และยืนไม่ไกลพูดอย่างเย็นชา “คงเพราะไม่ได้เจอสตรีนานเกินไปจริงๆ คืนนี้ให้ข้าโยนเจ้าเข้าไปในหอนางโลมดีหรือไม่?”
ในอดีตกงซุนหยินคงไม่กล้าตอบ แต่หลังจากพบกับช่างไม้จ้าวในวันนี้ เขาคงรู้สึกตื่นเต้นมากเกินไป ในขณะนี้เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่เย็นชาของเซี่ยเจิง เขาคิดเกี่ยวกับมันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงมองไปที่เซี่ยเจิงและพูดว่า “จิ่วเหิง พวกเราทั้งสองคนยังไม่เคยไปหอนางโลมเลย ทำไมเราไม่ลองไปดูล่ะ?”
เขาต้องการยืนยันอย่างเป็นทางการว่ามีอะไรผิดปกติกับสายตาของบุรุษผู้นี้หรือไม่
เซี่ยเจิงหยุดชะงักชั่วคราวเล็กน้อยในขณะที่เขาม้วนแส้ขึ้น เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความหย่อนคล้อยในดวงตาของเขาหายไป “ถ้าเจ้าเป็นทหารภายใต้คำสั่งของข้า ลงโทษโบยร้อยไม้ยังเป็นโทษสถานเบา”
กงซุนหยินรู้ว่าเขาทำผิด อย่างไรก็ตาม หากเขาเชื่อฟังคำพูดและยอมรับการลงโทษในเวลานี้ พวกเขาก็คงเป็นสหายกันไม่ได้เช่นกัน เขายักไหล่และพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่ข้าไม่ใช่”
เซี่ยเจิงมอบม้าให้ทหารองครักษ์ของเขาและเดินผ่านเขาไปที่กระโจมทหาร และเพียงพูดประโยคเดียว “อย่าฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ทางทหาร”
กงซุนหยินมองไปที่แผ่นหลังของเขาแล้วพูด “ชิ’ เบาๆ” ถ้าเช่นนั้นบอกข้ามา เรื่องสาวขายเนื้อผู้นั้นเป็นเช่นไรกันแน่”
ตำบลหลินอัน
ในตอนกลางคืน หิมะปกคลุมยอดไม้เป็นชั้นหนา ทั้งเมืองเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงสุนัขเห่า
“โจรมาแล้ว!”
“ฆ่าคนแล้ว รีบหนีเร็ว!”
ผู้คนที่หนีจากตำบลหนึ่งไปยังตำบลหนึ่งโดยรอบต่างกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วความเงียบงันของคืนที่หิมะตก ทุกคนในตำบลก็ตื่นขึ้นจากการหลับไหล
ทันทีที่พวกเขาเปิดประตู ดาบคมๆ ก็แทงเข้าที่หน้าอกของพวกเขา
ชายที่ยังรอความตายพยายามรั้งคนร้าย ผู้หญิงที่อยู่ข้างในก็พาเด็กน้อยไปซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้อง แต่เด็กที่อยู่ในมือกลับถูกคนร้ายผลักไสออกไป เขาดึงผมของผู้หญิงคนนั้นแล้วลากนางขึ้นไปบนเตียงด้วยรอยยิ้ม……
ในไม่ช้าตำบลหลิงอันก็ลุกเป็นไฟ และเสียงร้องของเด็กๆ และเสียงตะโกนของโจรก็ดุร้ายและรุนแรง
ท่ามกลางแสงไฟ มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าตัวใหญ่ มองดูกลุ่มโจรที่กำลังต่อสู้และปล้นสะดมอย่างเย็นชา เขามองลงไปที่นายอำเภอชิงผิง ที่ถูกจับอยู่ในมือของเขาราวกับสุนัขที่ตายแล้ว และพูดอย่างเกียจคร้า “สตรีผู้นั้นอาศัยอยู่ที่ไหน?”
เมื่อนายอำเภอหลิวทราบว่ากลุ่มโจรใช้ประโยชน์จากการเกณฑ์ทหารของทางการเพื่อรับสมัครชายหนุ่มไปหมด พวกโจรภูเขาก็เริ่มโจมตีอำเภอชิงผิงโดยไม่ลังเลเลย เขาพาครอบครัวทั้งหมดของเขาหนีไปโดยไม่คิดอะไร เขาคิดว่าแค่คนกลุ่มนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะสังหารหมู่ผู้คนในอำเภอชิงผิง
โดยไม่คาดคิด หลังจากที่รถม้าวิ่งไปมากกว่าสิบลี้ ชายคนนั้นก็ยังคงขี่ม้าไล่ล่าเขา
ในขณะนี้ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด และเขาก็ถูกม้ากระแทกไปจนสุดทาง เขาตกใจกลัวมาก และเขาก็ขอร้องอย่างสมเพช “ผู้น้อยไม่ทราบ ผู้น้อยไม่ทราบจริงๆ……”