บทที่ 57
ลมร้อนที่มีกลิ่นไหม้ละลายหิมะที่ยังไม่ตกในตอนกลางคืน
เด็กคนหนึ่งวิ่งเท้าเปล่าและร้องโหยหวนออกจากบ้านที่ถูกไฟไหม้อย่างบ้าคลั่ง เขาถูกโจรฟันจนล้มลงกับพื้นก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นไปบนหิมะได้สองก้าว เลือดไหลกระเซ็นไปที่กีบม้าที่สุยหยวนชิงนั่งอยู่
เขากำลังเล่นกับกริชแวววาวในมือและมองลงไปที่นายอำเภอหลิว “เจ้าไม่ได้วางแผนที่จะจับตัวข้าเพื่อระบายความโกรธของผู้คนหรอกเหรอ? วันนั้นมีคนในอำเภอชิงผิงจำนวนมากที่อยากฆ่าข้าให้ตาย คืนนี้ข้าจะเอาคืนเป็นร้อยเท่าพันเท่า”
เขาตบหน้านายอำเภอหลิวด้วยกริชและเยาะเย้ย “เจ้าบอกว่าเจ้าไม่รู้ตัวตนของชายในหน้ากากผีสีเขียว และเจ้าไม่รู้ตัวตนของสาวใช้ในจวนของเจ้าที่มัดข้าไว้”
ทันใดนั้นใบมีดก็ลดลง ทำให้เกิดบาดแผลบนร่างกายของนายอำเภอหลิว นายอำเภอหลิวก็ส่งเสียงโหยหวนเหมือนหมูที่ถูกเชือด
สุยหยวนชิงพูดช้าๆ “เจ้ารู้แล้วหรือยัง?”
เพื่อให้ได้รับความดีความชอบ หลังจากปราบปรามการจลาจลในอำเภอชิงผิงเรียบร้อยแล้ว นายอำเภอหลิวได้บอกกับโลกภายนอกว่าเขาและผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเป็นคนวางแผนจับตัวสุยหยวนชิงและพรรคพวกของเขา และตอนนี้เขาถึงตระหนักได้แล้วว่ามันน่ากลัวเพียงใด
ใบหน้าอ้วนของเขาสั่นเทาและเขาร้องไห้ทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลออกมา “ข้าน้อยไม่ทราบจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นอาศัยอยู่ที่ไหน นางไม่ใช่สาวใช้ในจวนของข้า ข้าน้อยรู้แค่ว่านางชื่อฝานฉางอวี้และนางขายเนื้ออยู่ที่ตำบลหลินอัน ซื่อ……”
ในหมู่โจร มีชายคนหนึ่งที่มีใบหน้ามีแผลเป็นปรากฏบนหลังม้า ดวงตาของสุยหยวนชิงเปลี่ยนไป เมื่อนายอำเภอหลิวโพล่งคำว่า “ซื่อจื่อ” เขาก็ปาดคอของเขาด้วยกริชแล้วโยนเขาลงจากหลังม้า
เมื่อชายใบหน้ามีแผลเป็นได้ยินว่าสุยหยวนชิงกำลังตามหาผู้หญิง เขาก็พูดอย่างไม่พอใจ “น้องห้า เจ้าจับนายอำเภอที่อ่อนแอผู้นี้มา มิใช่ว่าตั้งใจจะตามหาศัตรูที่ทำร้ายเจ้าในวันนั้นเหรอ? ทำไมถึงถามถึงสาวใช้ในจวนเขา?”
สุยหยวนชิงยกริมฝีปากขึ้นแล้วยิ้ม “ศัตรูของข้าก็คือสาวใช้ในจวนนายอำเภอ”
เมื่อชายหน้ามีแผลเป็นได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงทันที แต่เขาบอกเป็นนัยถึงภัยคุกคาม “ด้วยนิสัยของสือซานเหนียง หากเจ้ามีหญิงคนอื่นอยู่ข้างนอก นางทนไม้ได้แน่นอน”
รอยยิ้มของสุยหยวนชิงไปไม่ถึงดวงตา “พี่ใหญ่ล้อเล่นแล้ว ข้าเกือบต้องตายในท้องปลาเพราะผู้หญิงคนนั้น การแก้แค้นครั้งนี้จะต้องได้รับการล้างแค้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
ชายหน้ามีแผลเป็นมองดูนายอำเภอที่กำลังนอนตายอยู่บนพื้น “พี่น้องได้ปล้นบ้านของนายอำเภอไปแล้ว และเราไม่เห็นสาวใช้คนใดที่รู้วรยุทธ์ เจ้าไล่ล่าพวกเขามามากกว่าสิบลี้แล้วก็ยังไม่พบสาวใช้คนนั้น หรือนางจะยังสามารถบินขึ้นไปบนฟ้าและหลบหนีได้?”
เขาพูดและมองไปที่สุยหยวนชิง “เราได้ปล้นอำเภอชิงผิงแล้ว เมืองจี้โจวจะส่งกองกำลังมาล้อมและปราบปรามพวกเราอย่างแน่นอน เราต้องกลับไปที่หมู่บ้านชิงเฟิงโดยเร็วที่สุด”
ความหมายก็คือเขาไม่ต้องการให้สุยหยวนชิงตามหาผู้หญิงคนนั้นอีก
สุยหยวนชิงดึงสายบังเหียนเพื่อควบคุมม้าที่กระสับกระส่าย และพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยบนริมฝีปากของเขา “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพี่ใหญ่”
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะตามหาผู้หญิงที่ทำร้ายเขาอีกต่อไป ชายที่มีรอยแผลเป็นก็รู้สึกพอใจเล็กน้อยและตะโกน “หลังจากปล้นอำเภอนี้แล้ว กลับไปที่หมู่บ้านชิงเฟิง!”
สุยหยวนชิงแขวนหอกยาวไว้บนหลังม้า เขาดึงสายบังเหียนและกระตุ้นให้ม้าติดตามเขาไปราวกับเดินเล่นสบายๆ ชาวเมืองที่มอมแมมบางคนออกมาจากตรอกอันมืดมิด และเขาก็ทำให้เกิดการนองเลือดออกมาโดยไม่กระพริบตา
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชายผู้มีรอยแผลเป็นก็ดูโล่งใจอย่างยิ่งและขี่ม้าไปตรวจสอบที่อื่น
อย่างไรก็ตาม สุยหยวนชิงถือหอกในมือข้างหนึ่ง ก้มศีรษะลงเล็กน้อยบนหลังม้า แล้วถามชายที่อยู่บนพื้นที่เกือบตายว่า “ฝานฉางอวี้ อาศัยอยู่ที่ไหน”
เมื่อชื่อนี้ออกมาจากริมฝีปากของเขา ก็มีรอยยิ้มที่น่าสนใจปรากฏบนริมฝีปากของเขา บ่งบอกถึงความก้าวร้าวและการทำลายล้าง
หลังจากพบผู้หญิงคนนั้นแล้ว เขาเดาว่าเขาก็น่าจะได้เจอชายที่สวมหน้ากากผีสีเขียวด้วย
ชายที่อยู่บนพื้นมีเลือดไหลออกมาจากหน้าอกของเขา สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของเขาทำให้เขาสั่นสะท้านยื่นมือออกไปและชี้ไปในทิศทางหนึ่ง “เมือง……ทางตะวันตกของเมือง……”
สุยหยวนชิงคว้าบังเหียนม้าแล้วมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของเมืองท่ามกลางเปลวเพลิงและหิมะที่ปลิวว่อน
บาดแผลที่เอวของเขาที่ยังรักษาไม่หายดีทำให้เกิดความเจ็บปวดเล็กน้อยเนื่องจากการกระแทกบนหลังม้า แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสุขในใจของเขาลดลงเลย
ตำบลหลิงอันไม่เจริญรุ่งเรืองเท่ากับอำเภอชิงผิง ดังนั้นกลุ่มโจรที่ปล้นสะดมจากอำเภอชิงผิง จึงไม่สนใจกระดูกอ่อนๆ ของตำบลหลิงอัน หลังจากกินเนื้ออ้วนๆ แล้ว โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาจะปล้นเฉพาะครอบครัวที่ร่ำรวยและคนยากจนบางคนเท่านั้น เป็นเรื่องยากอย่างยิ่งสำหรับครอบครัวที่ยากจนบางครอบครัวที่พวกเขาจะปล้น
โดยส่วนใหญ่แล้ว หลายครั้งที่หาเงินไม่เจอ พวกโจรก็ต้องใช้มีดบังคับคนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างในให้ขุดเงินที่ซ่อนไว้อย่างดีออกมาจากซอกทุกมุม
ม้าของสุยหยวนชิงก้าวเข้าไปในตรอกซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านของฝานฉางอวี้ และเห็นผู้คนจำนวนมากนอนกระจัดกระจายอยู่ในตรอก รวมทั้งคนแก่และเด็กๆ
เมื่อคิดว่าเหยื่อของเขาอาจถูกจับได้ก่อน เขาจึงหรี่ตาลงและน้ำเสียงของเขายังคงเกียจคร้าน แต่มันก็เย็นเยียบ “บ้านไหนเป็นบ้านของฝานฉางอวี้”
ชายร่างกายนองเลือดที่เขาคว้าอยู่ในมือตัวสั่นและชี้ไปที่บ้านหลังที่สองที่อยู่สุดตรอก
สุยหยวนชิงโยนชายคนนั้นทิ้งไป ชายคนนั้นคิดว่าเขาไว้ชีวิตตนแล้วจึงเริ่มวิ่งหนี ทันทีที่เขาลุกขึ้น ก็มีมีดแทงทะลุหน้าอกของเขา และเขาก็ล้มลงไปเป็นอีกศพหนึ่งที่พื้น
สุยหยวนชิงเหลือบมองเลือดบนมีดที่เขาหยิบขึ้นมาในมือ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือด้วยความรังเกียจ จากนั้นจึงเดินเข้าไปในประตูบ้านสกุลฝาน
เห็นได้ชัดว่าสกุลฝานถูกรื้อค้นแล้ว ลานหน้าบ้านดูยุ่งเหยิง และประตูบ้านหลังใหญ่ก็เปิดกว้าง ดูเหมือนว่าไม่มีใครซ่อนตัวอยู่
แต่สุยหยวนชิงไม่มีความตั้งใจที่จะออกไปเลย และเดินเข้าไปในห้องโดยถือคบเพลิงไว้ในมือ
หลังจากเข้าไปในห้อง ลิ้นชักและตู้ทั้งหมดข้างในถูกเปิดออก โถกระเบื้องแตกกระจายบนพื้น และผ้าปูที่นอนและผ้าห่มก็ถูกฉีกลงพื้น เห็นได้ชัดว่ามีคนทำสิ่งนี้เพื่อค้นหาเงินที่ซ่อนอยู่
เขากำลังจะออกไป แต่เมื่อเขาเห็นว่าดูเหมือนจะมีประตูอีกบานอยู่ด้านหลังห้องครัว เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินไปพร้อมคบเพลิง
เมื่อเปิดประตูออกไปก็เผยให้เห็นลานหลังบ้านของสกุลฝาน เล้าหมู บ่อน้ำที่ปูด้วยแผ่นหินหนัก และม้านั่งหินที่ออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับการเชือดหมู
สุยหยวนชิงมองไปรอบๆ และหันไปรอบๆ สายตาของเขาตกลงไปที่แผ่นหินเหนือบ่อน้ำแห้งในลานบ้าน เขาก็หยุดมองอีกครั้ง
ด้วยแสงจากคบเพลิง จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่าแผ่นหินเหนือบ่อน้ำแห้งนั้นถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนาเพียงนิ้วเดียว แต่พื้นดินด้านล่างขอบของบ่อกลับปกคลุมไปด้วยหิมะชั้นหนา
เห็นได้ชัดว่าแผ่นหินถูกปิดทับในภายหลัง
ทำไมต้องปูด้วยแผ่นหิน?
มีบางสิ่งซ่อนอยู่ที่ด้านล่างของบ่อน้ำ
แผ่นหินดูเหมือนหนักหลายร้อยชั่ง คนอื่นๆ อาจจะคิดว่ามันเป็นบ่อน้ำร้างและหันหลังกลับและจากไป
สุยหยวนชิงหัวเราะเบาๆ ดวงตาของเขาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่งดงาม และดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เขาถือคบเพลิงและเดินเข้าไปใกล้บ่อน้ำที่ปกคลุมไปด้วยแผ่นหินทีละก้าว หิมะที่อยู่ใต้เท้าของเขาถูกเหยียบย่ำ ส่งเสียงดังที่ชัดเจน และเสียงร้องไห้จากระยะไกลดูเหมือนจะเหยียบย่ำหัวใจของใครบางคน
เมื่อเขายกมือขึ้นเพื่อยกแผ่นหิน เจตนาฆ่าก็พุ่งมาจากด้านหลังของเขา
สุยหยวนชิงรีบหลบไปด้านข้าง และมีมีดตัดกระดูกเฉียดผ่านใบหูของเขา และถูกตอกไปที่ผนังลานบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกล
ก่อนที่สุยหยวนชิงจะเงยหน้าขึ้นมองสถานที่ที่มีดตัดกระดูกลอยมา ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่บนหลังคาก็กระโดดลงมาอย่างสง่างามราวกับเสือดาว และมีดเจาะเลือดในมือก็เข้าใกล้จุดสำคัญของเขาอีกครั้ง
สุยหยวนชิงอาศัยสัญชาตญาณในการหลบหลีก แต่คู่ต่อสู้ถือมีดสองเล่มไว้ในมือ มีดฟันมาหนึ่งครั้งและฟันต่อมาอีกหนึ่งครั้ง ทำให้เขาไม่มีที่ว่างให้หายใจ
ครั้งนี้ฝานฉางอวี้จริงจังกับการต่อสู้ ฉางหนิง ป้าจ้าวและเพื่อนบ้านหลายคนถูกซ่อนอยู่ในบ่อน้ำแห้ง ถ้านางพ่ายแพ้ พวกเขาจะตายอย่างแน่นอน
นางใช้มีดอย่างรวดเร็วและรุนแรง นางมีมีดสับกระดูกอยู่ในมือซ้ายและมีมีดเจาะเลือดอยู่ในมือขวาซึ่งสามารถใช้ในการฟันหรือแทงได้ทั้งนั้น แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว บังคับให้คู่ต่อสู้ต้องป้องกันตัวโดยไม่สามารถโต้กลับได้เลย
สุยหยวนชิงพยายามชักดาบของเขาหลายครั้ง แต่พลังดาบฝานฉางอวี้ทำให้เขายอมแพ้ และเขาก็ก้าวถอยหลังเพื่อหลีกเลี่ยงมีดที่กดทับของนาง
เขาใช้คบเพลิงในมือเป็นอาวุธ เขาไวมากจนไฟนั้นเหมือนกับเชือกสีส้ม การโจมตีของฝานฉางอวี้ยังคงดำเนินต่อไปทำให้เขาไม่สามารถสู้กลับได้
สุยหยวนชิงไม่กล้ารับมีดแล่เนื้อในมือของนางด้วยคบเพลิง ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงใช้คบเพลิงตีที่ด้านหลังของมีดหรือหลีกเลี่ยงใบมีดเพื่อปิดกั้นมัน
เป็นผลให้มันยากมากสำหรับเขาที่จะสกัดกั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคู่ต่อสู้ดูเหมือนจะไม่เหน็ดเหนื่อย ไม่ต้องพูดถึงความเร็วและความดุร้ายของคมมีด หลังจากถูกโจมตีเป็นเวลานาน เขาก็สูญเสียกำลังทั้งหมดไปเนื่องจากความตกใจ และมือที่ถือคบเพลิงก็ชาไป
สุยหยวนชิงแอบก่นด่าว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนประหลาด
ในแสงและเงาที่ริบหรี่ ดวงตาของฝานฉางอวี้เย็นชาและเฉียบคม ราวกับเสือหรือเสือดาวที่พร้อมขย้ำผู้บุกรุก ด้วยความดุร้ายอย่างไม่หยุดยั้ง แต่มันไม่แตกต่างจากรูปลักษณ์ที่ไร้เดียงสาและจริงใจเมื่อพบกันครั้งแรก
เมื่อนางโกรธ มุมตาและคิ้วของนางก็แสดงพลังที่อธิบายไม่ได้และน่าหลงใหล
สุยหยวนชิงจ้องมองไปที่ใบหน้าที่งดงามและเฉียบคมนี้และตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง คบเพลิงในมือของเขาถูกตัดออกโดยตรง และมีดเจาะเลือดก็แทงทะลุไหล่ของเขาอย่างแรง หากคู่ต่อสู้โจมตีเขาแรงขึ้นกว่านี้อีกครึ่งกำลัง แขนของเขาอาจลอยออกไปได้
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้สุยหยวนชิงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้งในทันที เขาตะโกนก่อนที่ฝานฉางอวี้จะตัดเส้นลมปราณของเขา “ถ้าเจ้าแตะต้องข้า เจ้าและผู้คนที่อยู่ใต้บ่อน้ำจะไม่มีความหวังแม้แต่จะมีชีวิตรอด”
ฝานฉางอวี้หยุดมีดในมือของนาง
สุยหยวนชิงพบจังหวะต่อรองทันที และพูดว่า “ถ้าเจ้าปล่อยข้าไป ข้าจะปล่อยเจ้าและผู้คนใต้บ่อน้ำไปด้วย”
ฝานฉางอวี้ตะโกนอย่างเย็นชา “ทำไมข้าถึงต้องเชื่อเจ้าด้วย”
นอกประตู กลุ่มโจรเห็นม้าของสุยหยวนชิงอยู่นอกตรอก และตะโกนเข้ามาข้างใน “นายท่านห้า ท่านอยู่ในนั้นหรือเปล่า”
เลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลของสุยหยวนชิงทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียกไปครึ่งหนึ่ง เขามีเวลายกมุมปากขึ้น “เชื่อหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า”
การตัดสินใจทั้งหมดเกิดขึ้นในทันที ก่อนที่ผู้คนจากภายนอกจะเข้ามา ฝานฉางอวี้ดึงมีดเจาะเลือดที่ตอกไว้ที่สะบักของสุยหยวนชิงออกมา และใช้มีดตัดกระดูกขนาดเล็กเพื่อจ่อแทงมันเข้ากับช่องว่างระหว่างซี่โครงซ้ายของเขา
ถ้าแทงจากตรงนั้นซึ่งเป็นตำแหน่งของหัวใจ
ฝานฉางอวี้กระซิบ “ครั้งที่แล้วข้าบอกว่าจะทำให้เจ้าเห็นว่าเลือดของหมูปีใหม่เป็นเช่นไร ถ้าเจ้าไม่รักษาคำพูด ทันทีที่ข้าแทงมีดนี้ลงไป ยมบาลก็จะมารอพาเจ้าไปนรกทันที”
นางใช้มีดจ่อเขาและดึงเขาขึ้นมา จากนั้นเตะแผ่นหินขนาดใหญ่ที่ทางเข้าบ่อน้ำออกไป โจรที่ตามหาเขาได้ยินเสียงดังจึงมาที่ลานบ้านด้านหลังเพื่อตามหาเขา
คบเพลิงหลายดวงส่องสว่างไปทั่ว และทั้งกลุ่มก็เห็นสุยหยวนชิงกำลังกดทับผู้หญิงคนหนึ่งไว้ที่มุมห้อง และแผงประตูร้างก็ล้มลงกับพื้น ดูเหมือนว่าเสียงเมื่อครู่นี้เกิดจากการที่แผงประตูตกลงสู่พื้น
พวกเขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ปิดอยู่ใต้แผงประตูคือมีดเจาะเลือดที่ทำให้เกิดรูขนาดใหญ่ที่สะบักของสุยหยวนชิง
อาการบาดเจ็บของสุยหยวนชิงไม่ดีนัก เขาสวมเสื้อคลุมหนาบนไหล่ ในขณะนี้ร่างของผู้หญิงคนนั้นถูกซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมจนหมด
กลุ่มโจรเห็นสิ่งนี้จึงหัวเราะโดยปริยาย
หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ข้าได้มาทำลายเรื่องดีๆ ของนายท่านห้าเสียแล้ว”
สุยหยวนชิงเพียงยิ้มและกล่าวว่า “รู้แล้วยังไม่รีบออกไปอีก”
เมื่อเขาจับเอวของฝานฉางอวี้ ฝานฉางอวี้ก็ส่งมีดตัดกระดูกไปข้างหน้าเล็กน้อย และผิวหนังบนหน้าอกของเขาก็ถูกเปิดออกเล็กน้อย ในที่สุดความเย็นของใบมีดก็สัมผัสเข้ากับผิวหนังของสุยหยวนชิง และเมื่อมองแวบแรกดูเหมือนว่าพวกเขากำลังกอดกันอยู่
แต่เขาลดเสียงลงและพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าต้องการใช้ข้าเป็นตัวประกัน หากไม่ใช่วิธีนี้ ข้าจะพาเจ้าออกไปและช่วยซ่อนความจริงที่ว่ามีคนอยู่ในบ่อน้ำได้อย่างไร”
ฝานฉางอวี้เงียบ แต่มีดไม่ได้เคลื่อนไปข้างหน้าอีกต่อไป
ดูเหมือนนางจะเอนกายอย่างเขินอายในอ้อมแขนของเขา โดยที่ใบหน้าส่วนใหญ่ของนางปกคลุมไปด้วยเสื้อคลุม แต่ในความเป็นจริง นางถือมีดจ่อไปที่ประตูชีวิตของเขาด้วยท่าทางเย็นชา
สุยหยวนชิงลดสายตาลงและมองหูสีขาวเพียงข้างเดียวของนางที่มองเห็นได้ในแสงไฟ เขารู้สึกคันอย่างรุนแรงที่โคนฟันของเขา เขาแค่อยากจะกัดใบหูส่วนล่างของนาง จะดีกว่าถ้าเขากัดใบหูส่วนล่างของนางจนเลือดออก และทิ้งรอยฟันเอาไว้ก็คงดี
แค่คิดก็รู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก
เขาตกอยู่ในมือของผู้หญิงคนนี้สองครั้ง และแต่ละครั้งเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสมากกว่าครั้งก่อน
โดยไม่คาดคิด เขาไม่รู้สึกรำคาญ เขาคุ้นเคยกับการเห็นผู้หญิงที่ยอมจำนนต่อเขา แต่ความรู้สึกนี้แปลก
มันเหมือนกับการฝึกม้าที่ดุร้าย เขาชอบความรู้สึกที่ถูกฝึกให้เชื่องด้วยตัวเองอย่างช้าๆ
แต่ฉากที่นางร้องเรียกชายสวมหน้ากากผีสีเขียวตอนที่เขาดึงนางลงจากกำแพงเมืองกลับฉายขึ้นมาต่อหน้าเขาโดยไม่รู้ตัว อาการคันที่ฟันของเขายิ่งแย่ลงไปอีก เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วโน้มตัวแนบหูนางแล้วถามว่า “ทำไมชายสวมหน้ากากคนนั้นไม่ออกมาช่วยเจ้าล่ะ”
ฝานฉางอวี้ส่งมีดตัดกระดูกไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล
เมื่อรู้สึกถึงความเยือกเย็นที่หน้าอก สุยหยวนชิงจึงยืดตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากของเขา
ในสายตาของคนนอก ฉากนี้เป็นเพียงเรื่องที่เขาเล่นหูเล่นตากับผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาและพูดอะไรบางอย่าง กลุ่มโจรเอาแต่จ้องมองเสื้อคลุมของสุยหยวนชิงด้วยสายตาที่ปรารถนาและชั่วร้าย
อย่างไรก็ตาม ร่างทั้งหมดของฝานฉางอวี้ถูกปกคลุมไปด้วยเสื้อคลุม พวกเขาเพียงแต่รู้สึกว่าฝานฉางอวี้ดูเหมือนจะสูงกว่าผู้หญิงธรรมดา และพวกเขาไม่สามารถบอกอะไรจากด้านข้างได้
สุยหยวนชิงกล่าวว่า “ไปกันเถอะ พวกพี่ใหญ่คงรอนานแล้ว”
ฝานฉางอวี้ถือมีดตัดกระดูกไว้จ่อกับบุคคลนั้นและเดินออกไปพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ปกคลุมอยู่ โดยคำนึงถึงการคำนวณของนางเอง
หลังจากฉากนี้ แทบไม่มีโจรคนใดสังเกตเห็นบ่อน้ำในลานบ้าน
เดิมทีบ่อน้ำแห้งถูกใช้เป็นห้องใต้ดิน มีบันไดเชือกอยู่ข้างใน เมื่อโจรออกไป ผู้คนในบ่อน้ำก็สามารถปีนขึ้นไปตามบันไดเชือกได้
สิ่งเดียวที่นางต้องทำคือจับชายคนนี้เป็นตัวประกันและประมาณเวลาจนกระทั่งป้าจ้าวและคนอื่นๆ หนีไปพร้อมกับฉางหนิง จากนั้นพาเขาพาไปยังสถานที่เงียบสงบ มันจะไม่มีปัญหาสำหรับนางที่จะหลบหนีจากเขาเพียงลำพัง
เพียงแต่……หลังจากที่ทางการจี้โจวปราบปรามกลุ่มกบฏ พวกเขาพบว่าบุคคลเหล่านั้นเป็นกบฏในฉงโจว แล้วกบฏฉงโจวจะสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มโจรเหล่านี้ได้อย่างไร
ประกาศที่ทางการประกาศออกมาไม่ได้ระบุชื่อตัวตนของสุยหยวนชิง เพียงรู้ว่าเขาเป็นกบฏ แต่ไม่รู้ว่าเขาคือฉางซิ่นอ๋องซื่อจื่อ
ฝานฉางอวี้ยังคงคิดถึงเหตุผล จู่ๆ ก็มีเสียงมาจากนอกตรอก “หัวหน้าใหญ่มาแล้ว!”
ฝานฉางอวี้มองไปด้านข้างอย่างสงบไปที่ชายที่โจรเรียกว่าหัวหน้าใหญ่ แต่นางเห็นว่าอีกฝ่ายมีใบหน้าที่มีแผลเป็น และแส้ในมือก็แกว่งเข้าหานางโดยตรง
ฝานฉางอวี้รู้ว่านางไม่สามารถรับแส้นั้นได้ ทันทีที่ชายที่มีแผลเป็นฟาดแส้ออกมา นางก็ขยับมีดตัดกระดูกที่อยู่ในมือนางเข้าไป
นางไม่ได้แทงมันต่อ แต่แค่ทำให้แผลใหญ่ขึ้น
รอยยิ้มของสุยหยวนชิง ยอมรับคำขู่เงียบๆ ของนาง และเมื่อแส้ฟาดใส่นาง เขาก็คว้ามันด้วยมือเปล่า
แส้พับไปข้างหลังมือของเขาเนื่องจากแรงปะทะ และมีรอยบวมปรากฏขึ้นที่หลังมือของเขา อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้ถึงความเจ็บปวด เขาเงยหน้าขึ้นมองชายที่มีรอยแผลเป็น บนหลังม้า “พี่ใหญ่ นี่หมายความว่าอย่างไร?”
ชายที่มีรอยแผลเป็นตะโกน “เจ้าต้องการพาผู้หญิงคนนี้กลับไปที่หมู่บ้านชิงเฟิงหรือ?”
สุยหยวนชิงพูดอย่างสบายๆ “ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการตกหลุมรักคนคนหนึ่ง”
ชายผู้มีรอยแผลเป็นขว้างมีดไปที่เท้าของสุยหยวนชิงโดยตรง “ถ้าเจ้ายังต้องการแต่งงานกับสือซานเหนียง ก็ฆ่าผู้หญิงคนนี้ซะ”