บทที่ 58
ฝานฉางอวี้เห็นว่าสุยหยวนชิงขัดแย้งกับหัวหน้าโจรอย่างเห็นได้ชัด และดูเหมือนว่าเขาจะแต่งงาน ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งชายคนนี้ที่ทรยศ
หัวหน้าโจรขอให้เขาฆ่านาง ถ้าเขาปฏิเสธ หัวหน้าโจรก็จะลงมือเอง และการจับเขาเป็นตัวประกันของนางก็จะถูกเปิดโปง
ชั่วครู่หนึ่ง ฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อออกบนฝ่ามือของนางข้างที่ถือมีดตัดกระดูก และนางก็พยายามสงบสติอารมณ์อย่างเต็มที่
ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดคือการที่ใครสักคนจับได้ว่านางกำลังจับตัวเขาเป็นตัวประกัน แต่ตราบใดที่นางฆ่าเขาด้วยมีดก่อนที่เขาจะเปิดเผยว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ในบ่อน้ำฉางหนิงและคนอื่นๆ ก็ยังจะปลอดภัย
นางคนเดียวเท้าเปล่าย่อมไม่กลัวคนที่สวมรองเท้า
สุยหยวนชิงอยู่ใกล้กับฝานฉางอวี้มากและเขารู้สึกได้โดยธรรมชาติว่าร่างกายของนางตึงเครียดราวกับสัตว์ป่า และพร้อมที่จะฉีกเหยื่อเป็นชิ้นๆ
หากนางต้องการจะขยับมีดจริงๆ เขาจะเป็นคนแรกที่ตายอย่างแน่นอน
สุยหยวนชิงไม่ได้หยอกล้อนางในเวลานี้ และหัวเราะเบาๆ “พี่ใหญ่ ท่านอยากให้ข้ารักทะนุถนอมสือซานเหนียงเหมือนหยก และมีนางไปคนเดียวไปตลอดชีวิตหรือ?”
พวกเขาล้วนแต่เป็นกลุ่มโจร พวกเขาจะไม่รู้ความปรารถนาของบุรุษด้วยกันได้อย่างไร
ชายหน้ามีแผลเป็นตะโกน “ข้าไม่สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต แต่เจ้าและนางยังไม่ได้แต่งงานกัน และเจ้ากำลังจะพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับไปที่หมู่บ้าน เจ้าคิดว่าหมู่บ้านชิงเฟิงเป็นอะไร?”
สุยหยวนชิงขมวดคิ้ว และน้ำเสียงของเขาฟังดูจริงใจเล็กน้อย “ข้าเข้าร่วมกับหมู่บ้านชิงเฟิงและกลายเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับพี่ใหญ่ ข้าฉินหยวนเป็นบุรุษที่มากรักจริงๆ เป็นความจริงที่ว่าข้าไม่คู่ควรกับที่สือซานเหนียง ข้าจะถือว่าสือซานเหนียงเป็นน้องสาวของข้า นับจากนี้ไปหากใครรังแกนาง ข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ให้อภัยมันผู้นั้น”
ชายหน้ามีแผลเป็นกัดฟันแล้วพูดว่า “เจ้าไม่ได้จริงจังกับน้องสาวของข้างั้นหรือ?”
สุยหยวนชิงหรี่ตาลง “ข้าฉินหยวนมีนิสัยขี้เล่นและไม่คู่ควรที่จะเป็นสามีของสือซานเหนียง วันนี้พี่ใหญ่สามารถบังคับให้ข้าฆ่าผู้หญิงคนนี้ได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ? ถ้าข้าชอบผู้หญิงอีกคน พี่ใหญ่ก็จะบังคับให้ข้าฆ่าอีกคนงั้นหรือ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงมันจะทำร้ายความสัมพันธ์ของข้ากับพี่ใหญ่อย่างแน่นอน ดังนั้นเราอย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้กันตอนนี้ดีกว่า”
แม้ว่าชายที่มีรอยแผลเป็นจะโกรธ แต่เขาก็รู้ว่าคำพูดของสุยหยวนชิงนั้นสมเหตุสมผล
มันเป็นเพียงรูปลักษณ์ของเขาที่ทำให้สือซานเหนียงเกือบมอบจิตวิญญาณของนางให้เขา แต่ธรรมชาติของเขาเป็นเช่นนี้ ถ้าวันนี้เขาบังคับเขาได้ แต่เขาจะบังคับเขาไปตลอดชีวิตได้หรือ?
แต่ในใจเขารู้สึกเสียใจแทนน้องสาวและตะโกนว่า “สือซานเหนียงช่วยชีวิตเจ้าจากแม่น้ำไม่ต้องพูดถึงพระคุณช่วยชีวิต เจ้าและนางยังใกล้ชิดกันแล้ว หากเจ้าไม่แต่งงานกับสือซานเหนียง เจ้าจะให้นางมองหน้าผู้อื่นได้เช่นไร?”
สุยหยวนชิงเงยหน้าขึ้นมอง “เพื่อให้ข้าได้แต่งงานกับสือซานเหนียง พี่ใหญ่ไม่ลังเลเลยที่จะใช้ข้ออ้างที่ไม่สมเหตุสมผลนี้?”
ชายที่มีแผลเป็นบนใบหน้าดูใบหน้าน่าเกลียด และเขารู้ว่าคำพูดของเขาไม่อาจเอาชนะได้
ผู้คนในโลกนี้ไม่ชอบเรื่องเล็กๆ น้อยๆ และถ้าพวกเขาต้องการพูดคุยเกี่ยวกับความสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ ที่น้องสาวของพวกเขาช่วยชีวิตเขาไว้จริงๆ มันจะทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะแน่นอน หากมีการแพร่กระจายข่าวออกไป
ในท้ายที่สุด เขาไม่ได้พูดอะไรอีกเลย เขาหันหัวม้าด้วยใบหน้าบูดบึ้งแล้วตะโกน “กลับไปที่หมู่บ้านชิงเฟิง!”
สมุนกลุ่มหนึ่งด้านล่างก็ส่งเสียงตะโกนและจากไป และมีเพียงไม่กี่คนที่อยู่เพื่อเยินยอสุยหยวนชิง “นายท่านห้า ช่างเป็นคนตรงไปตรงมาเสียจริงๆ บางคนพูดก่อนหน้านี้ว่านายท่านห้าอาศัยสือสานเหนียงเพื่อให้ได้รับความโปรดปราน เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าใหญ่ต่างหากที่จินตนาการถึงความสามารถของนายท่านห้าและต้องการให้ท่านแต่งงานกับน้องสาวของเขา ในวันที่หมู่บ้านเฮยหลงโจมตีหมู่บ้านของเรา เขาอาศัยแผนการของนายท่ายห้าเพื่อเอาชนะศัตรู……”
บาดแผลใต้ซี่โครงของสุยหยวนชิงยังคงถูกฝานฉางอวี้กดทับด้วยมีด เขาไม่ต้องการฟังลูกน้องเหล่านี้เยินยอเขา และขัดจังหวะพวกเขา “อย่าพูดเรื่องไร้สาระ เพื่อไม่ให้กระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างข้าและพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ปฏิบัติต่อข้าเหมือนเป็นพี่ชายแท้ๆ เรื่องของสือสานเหนียงเขาแค่อยากจะปกป้องน้องสาวของเขา ดังนั้นข้าจะกลับไปที่หมู่บ้าน”
หลายคนได้เรียนรู้บทเรียนจากเขาแล้ว และไม่กล้าพูดอะไรที่ไม่เหมาะสมอีกต่อไป
ฝานฉางอวี้ยังคงเงียบ หลังจากฟังการสนทนาของพวกเขา นางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมสุยหยวนชิงถึงไปอยู่กับพวกโจรเหล่านี้
ปรากฎว่าเขาได้รับบาดเจ็บเพราะเหยียนเจิ้งในวันนั้น เขาหนีลงไปในแม่น้ำและได้รับการช่วยเหลือจากผู้คนจากหมู่บ้านชิงเฟิง
นางสังเกตเห็นว่าในบรรดาสมุนที่ประจบประแจง มีคนคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าอย่างสงบ โดยแอบคิดว่าบุคคลนั้นคงเป็นคนของหัวหน้าโจรหมู่บ้านชิงเฟิง สุยหยวนชิงก็รู้ด้วยใช่ไหม ดังนั้นเขาจึงจงใจพูดคำเหล่านั้น?
ฝานฉางอวี้คิดกับตัวเองว่าผู้ชายคนนี้มีอุบายมากมายพอๆ กับรากบัวจริงๆ
สุยหยวนชิงมีมีดจ่อที่หัวใจของเขา เขาจูงฝานฉางอวี้ไปที่หลังม้าเหมือนคนปกติ จากนั้นก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วถามนางด้วยเสียงแผ่วเบา “เจ้าเอามีดจ่อข้าไว้ ข้าไม่สามารถขึ้นไปบนหลังม้าได้ ข้าควรจะทำอย่างไรดี”
ไม่ว่าเขาจะขึ้นม้าก่อนหรือฝานฉางอวี้ขึ้นม้าก่อน ฝานฉางอวี้ก็ไม่สามารถเอามีดจ่อเขาได้อีกต่อไป
ลูกสมุนสองสามคนคิดว่าพวกเขากำลังหยอกล้อกัน และมองดูมันอย่างคันๆ แต่พวกเขาไม่กล้าหยอกล้ออีก ดังนั้นพวกเขาจึงกระซิบคำพูดสกปรกสองสามคำแล้วเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม
พวกโจรคนหนึ่งพูดว่า “ครั้งนี้หวังว่าจะทำงานได้ดี พอกลับไปถึงหมู่บ้านก็จะได้พักผ่อนได้สักพัก คราวที่แล้วหัวหน้าใหญ่พาเราไปสังหารผู้คุ้มกันและค้นหาแผนที่สมบัติ แต่กลับกลายเป็นของปลอม……”
เดิมทีฝานฉางอวี้มุ่งความสนใจไปที่การจัดการกับสุยหยวนชิงเท่านั้น แต่เมื่อนางได้ยินประโยคนี้ เลือดเกือบทั้งหมดในร่างกายของนางก็พุ่งพล่าน
สังหารผู้คุ้มกัน แผนที่สมบัติ……
ทางการเคยปิดคดีนี้ไปแล้ว แล้วบอกว่าบิดามารดาของนางเสียชีวิตด้วยน้ำมือของโจรเพราะแผนที่สมบัติ
เป็นเรื่องบังเอิญที่บิดามารดาของนางถูกคนกลุ่มนี้สังหารด้วยเหรอ?
นางแทบจะไม่สามารถระงับกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าที่รั่วไหลออกมาจากร่างกายของนางได้
เมื่อเห็นว่านางยังคงเงียบ เจตนาฆ่าของสุยหยวนชิงก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และเขาก็ตื่นตัวทันที โดยคิดว่าฝานฉางอวี้ต้องการฆ่าเขาด้วยมีดที่นี่ จากนั้นจึงหนีไปบนหลังม้าเพียงลำพัง
เขากล่าวว่า “การฆ่าข้าที่นี่ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด เว้นแต่เจ้าต้องการจัดการกับคนหลายร้อยคนเพียงลำพัง”
ฝานฉางอวี้กำด้ามมีดแน่นขึ้น โดยรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่หุนหันพลันแล่น จะมีโอกาสล้างแค้นให้บิดามารดาของนางหรือไม่ สิ่งสำคัญคือการล่อลวงโจรเหล่านี้ออกไป
นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถอดดาบออกจากตัวของเจ้าแล้วมอบให้ข้า จากนั้นขึ้นไปบนหลังม้าก่อนแล้วค่อยดึงข้าขึ้นไป”
สุยหยวนชิงคิดว่าเขาเกลี้ยกล่อมนางได้สำเร็จ จึงยกริมฝีปากขึ้นและทำตามที่นางบอก
ขณะที่เขาหันไปด้านข้างเพื่อคว้าอาน ฝานฉางอวี้ใช้มือฟันไปที่หลังคอของเขาอย่างไม่ทันคาดคิด สุยหยวนชิงประสบความสูญเสียในครั้งที่แล้ว และคราวนี้เขาก็เตรียมพร้อมแล้ว เมื่อฝ่ามือของฝานฉางอวี้ปะทะกับลม นางก็หันไปด้านข้างและโจมตี เขาหลบนางจากนั้นฟาดออกไปราวกับสายฟ้าเพื่อสกัดกั้นมือของฝานฉางอวี้ เขากระแทกมันอย่างแรง และฝานฉางอวี้ก็คำรามทันที นางรู้สึกว่าแขนของนางอ่อนแรง และเหมือนว่ามือข้างหนึ่งจะเคล็ดหรือหัก
สุยหยวนชิงมองดูเหงื่อเย็นบนหน้าผากของนาง แล้วพูดช้าๆ “ข้าจะไม่มีทางล้มที่เดิมถึงสองครา……”
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขาด้วยดวงตากลมๆ โตเมล็ดซิ่ง และมีพลังอันดุเดือดอยู่ในนั้น
เมื่อสุยหยวนชิงพยายามคว้ามืออีกข้างของนาง ฝานฉางอวี้ก็เตะเขาอย่างแรงตรงหว่างขา
คราวนี้ถึงคราวของสุยหยวนชิงที่จะคร่ำครวญ เขาก้มหน้าลงด้วยสีหน้าเจ็บปวด กัดฟันแล้วพูดว่า “เจ้า……”
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าฝานฉางอวี้จะใช้อุบายเล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้
ฝานฉางอวี้ไม่สนใจอุบายอะไร เมื่อเขาก้มลง นางก็ตีเขาอย่างแรงสองครั้งที่หลังคอด้วยข้อศอก สุยหยวนชิงรู้สึกว่าดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำและเซลงไปในที่สุด
การเคลื่อนไหวนี้ยังดึงดูดสมุนสองสามคนที่เดินอยู่ข้างหน้าให้หันมามองดูด้วย
คนหลายคนถือคบเพลิงตกตะลึงเมื่อเห็นฝานฉางอวี้แบกสุยหยวนชิงที่สลบเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว
ฝานฉางอวี้ไม่มีเวลาคิด ดังนั้นนางจึงรีบดันสุยหยวนชิงขึ้นไปบนหลังม้า
นางต้องการจะฆ่าเขาโดยตรงที่นี่ แต่สิ่งที่สุยหยวนชิงพูดก่อนหน้านี้ก็ดูสมเหตุสมผล แม้ว่าจะอยู่ในช่วงที่สภาพร่างกายของนางพร้อมกว่านี้ นางก็อาจจะไม่สามารถรับมือกับกลุ่มโจรกลุ่มนี้ได้ ตอนนี้มือข้างหนึ่งเคล็ดไปแล้ว มันยิ่งอันตรายยิ่งกว่าเดิม จะดีกว่าถ้าพาชายคนนี้ไปด้วย นางสามารถใช้เขาเป็นตัวประกันเพื่อช่วยชีวิตตนเองในช่วงเวลาวิกฤติได้
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในพริบตา ในที่สุดพวกสมุนก็โต้ตอบและตะโกนว่า “ผู้หญิงคนนั้นลักพาตัวนายท่านห้า!”
คนกลุ่มหนึ่งถือคบเพลิงและดาบ และกำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดฝานฉางอวี้ อย่างไรก็ตาม ฝานฉางอวี้นั่งอยู่บนหลังม้าแล้ว และนางก็เตะท้องม้าด้วยกำลังทั้งหมดและรีบวิ่งออกจากตรอก เหล่าลูกสมุนกลัวจะถูกม้าเหยียบตาย ดังนั้นพวกเขาจึงหลบที่ด้านข้างกำแพง ในที่สุดพวกเขาก็ไม่สามารถหยุดนางได้
เสียงดังจากที่นี่ทำให้ชายที่มีแผลเป็นบนใบหน้าซึ่งกำลังขี่ม้าอยู่ข้างหน้าหันกลับมามองด้านหลัง ท่ามกลางแสงของท้องฟ้า เขาเห็นม้าที่แข็งแกร่งตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากตรอกโดยแบกคนทั้งสองคนไว้บนหลังม้า แต่คนที่กุมบังเหียนนั้นเป็นผู้หญิงอย่างชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นเห็นเขา และหลังจากตกใจนางก็รีบหันหัวม้าแล้ววิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามกับถนนสายยาว
พวกสมุนที่ไล่ตามก็ออกจากตรอกแล้วตะโกน “นายท่านห้าอยู่บนหลังม้าของผู้หญิงคนนั้น!”
ชายผู้มีรอยแผลเป็นนึกถึงก่อนหน้านั้นที่เขาพบสุยหยวนชิง ผู้หญิงคนนั้นมักจะดูไร้กระดูกและโน้มตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา นางดูไม่เหมือนผู้หญิงที่มาจากครอบครัวที่ดี ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและไล่ตามนาง “หยุดผู้หญิงคนนั้นซะ!”
ฝานฉางอวี้นำกลุ่มคนที่ไล่ล่านางออกจากตำบลหลิงอันเป็นระยะทางกว่าสิบลี้ ในบรรดาโจรมีบางคนที่ขี่ม้าและยิงธนูเก่ง และพวกเขาก็ยิงธนูใส่เธอไปตลอดทาง นางจับสุยหยวนชิงที่หมดสติไปแล้วไว้ข้างหลังนาง และใช้เขาเป็นโล่มนุษย์ พวกโจรจึงต้องยิงธนูแบบระมัดระวัง ดังนั้นลูกธนูที่พวกเขายิงออกมาจึงไม่ได้ทำร้ายนาง
แต่ม้าที่นางขี่อยู่กำลังบรรทุกคนสองคนและไม่สามารถวิ่งได้เร็วเท่ากับกลุ่มโจรบนหลังม้าข้างหลัง ยิ่งนานเข้า เสียงเกือกม้าที่ดังมาจากด้านหลังถนนก็เกือบจะสอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจของฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ประเมินว่าป้าจ้าวและคนอื่นๆ คงจะหลบหนีจากตำบลหลิงอันไปพร้อมกับฉางหนิงแล้ว เมื่อถึงทางโค้งของภูเขาด้านหน้า และนางสามารถหลบหนีการไล่ล่าของพวกเขาได้ชั่วคราวด้วยการกระโดดลงไปจากบนหลังม้า
นางเหลือบมองชายที่อยู่ข้างหลังนางซึ่งทำหน้าที่เป็นโล่มนุษย์ และนึกถึงความวุ่นวายในอำเภอชิงผิงในวันนั้นและผู้ที่เสียชีวิตอย่างบริสุทธิ์ในคืนนี้ นางดึงมีดตัดกระดูกออกจากเอวของนาง
แต่ก่อนที่นางจะแทงมีดลงไป ชายผู้ที่สั่นสะเทือนไปตลอดทางบนหลังม้าก็ตื่นขึ้นในขณะนี้ เมื่อเขาเห็นแสงเย็นที่อยู่ตรงหน้าเขา เขาสกัดกั้นมือของฝานฉางอวี้อย่างแรงโดยสัญชาตญาณ
ฝานฉางอวี้เองก็ได้รับบทเรียนก่อนหน้าที่มือเคล็ดไปก่อนหน้านี้ คราวนี้นางตอบสนองอย่างรวดเร็ว และใช้กำลังของนางถอยกลับ และกระแทกบาดแผลที่หน้าอกของเขาอย่างแรงด้วยข้อศอก
สุยหยวนชิงรู้สึกเจ็บปวดและปล่อยฝ่ามือใหญ่ที่จับข้อมือของนางออก เมื่อฝานฉางอวี้แทงเขาด้วยหลังมืออีกครั้ง เขาก็ไม่มีเวลาที่จะหลบและเตะขาของฝานฉางอวี้ในโกลนม้าแทน
ฝานฉางอวี้สูญเสียการทรงตัวและกำลังจะตกจากหลังม้า จากนั้นลูกศรก็ได้แทงเข้าที่ก้นของม้าด้วย
เมื่อฝานฉางอวี้ตกจากหลังม้า ม้าก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วก็วิ่งไปอย่างบ้าคลั่ง
สุยหยวนชิงที่เพิ่งรอดพ้นจากการถูกโจมตี แต่เกือบจะถูกเหวี่ยงลงจากหลังม้า ม้าตัวนั้นกำลังวิ่งด้วยความเร็วอย่างบ้าคลั่งและกำลังจะล้มลง แม้ว่าเขาจะไม่ตายเพียงแต่ก็สาปแช่งอยู่ภายในใจ เข้ากำบังเหียนเพื่อทรงตัวบนหลังม้าอีกครั้ง
พื้นถูกปกคลุมไปด้วยหิมะมากหลายฉื่อ หลังจากที่ฝานฉางอวี้ตกลงบนพื้น นางก็กลิ้งตัวหลายครั้งเผื่อผ่อนแรง และไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ เกิดขึ้นเพิ่มเติม แต่อย่างไรก็ตามมือที่เคล็ดของนางถูกบดขยี้ระหว่างการกลิ้ง ซึ่งทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างมาก รองเท้าที่เท้าของนางก็หลุดออกหลังจากตกจากหลังม้าเช่นกัน
ฝานฉางอวี้ไม่สนใจความหนาวเย็นหรือความเจ็บปวด นางรีบลุกขึ้นหยิบรองเท้าแล้วโยนไปที่ริมฝั่งแม่น้ำด้านล่างถนนหลัก จากนั้นกระโจนเข้าไปในป่าหนาทึบที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ
ในไม่ช้าก็มีเสียงกีบม้าดังกึกก้องเข้ามาใกล้ พวกมันควบม้าควบม้าไปโดยไม่หยุด
หิมะตกหนักยังคงตกลงบนพื้น และฝานฉางอวี้ก็ค่อยๆ พ่นอากาศขุ่นๆ ออกมา
นางโยนรองเท้าไปทางแม่น้ำเพื่อว่าเมื่อโจรไล่ล่านางมา พวกเขาคงเข้าใจผิดคิดว่านางหนีไปทางแม่น้ำไปแล้ว
นางเดินลึกเข้าไปในป่าสนเพียงลำพัง สภาพอากาศที่เต็มไปด้วยหิมะเป็นสิ่งที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการซ่อนตัวที่สุด ไม่ว่านางจะเดินไปทางไหน ก็จะมีรอยเท้าหลงเหลืออยู่ในหิมะ โชคดีที่เป็นเวลากลางคืน ดังนั้นจึงไม่ง่ายเลยที่จะพบรอยเท้าเหล่านี้
ถึงกระนั้น ฝานฉางอวี้ก็ยังหักกิ่งสนและกวาดรอยเท้าทั้งหมดบนหิมะออกไป
ขณะนี้หิมะตกหนัก ดังนั้นจึงทำให้รอยเท้าของนางเรียบขึ้น และในไม่ช้าร่องรอยก็จะถูกหิมะปกคลุม
หลังจากจัดการกับรอยเท้าแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ละทิ้งกิ่งสนและเดินไปข้างหน้าโดยอาศัยกลุ่มดาวไถบนท้องฟ้าเพื่อระบุทิศทาง
นางมีรองเท้ามีข้างเดียว และเดินบนหิมะโดยมีเพียงถุงเท้าสักหลาดทำให้รอยเท้าข้างหนึ่งลึก ข้างหนึ่งตื้น เท้าของนางเปียก นางหนาวมากจนรู้สึกแทบจะหมดสติ ริมฝีปากของนางเปลี่ยนเป็นสีขาว และนางก็สั่นไม่หยุด
แต่ฝานฉางอวี้ไม่กล้าหยุดแม้เพียงครู่เดียว
ฉางหนิงยังคงรอนางอยู่
หน่วยสอดแนมกลุ่มหนึ่งมาถึงชายแดนของอำเภอชิงผิง และต้องตกใจเมื่อเห็นทั่วอำเภอลุกเป็นไฟจากระยะไกล
ทหารหน่วยสอดแนมที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีลงจากม้าและกำลังจะสอดแนมศัตรู แต่พวกเขาเห็นผู้หญิงเด็กและคนชราอ่อนแอหลายสิบคนเดินมาทางนี้ คอยช่วยเหลือกันและกันบนเส้นทางที่ขรุขระ……
……
เมืองหลู
รุ่งเช้า ม้าเร็วตัวหนึ่งขี่เข้าไปยังค่ายทหารเยี่ยนโจว
“ทั้งอำเภอชิงผิงถูกกวาดล้าง?”
ในกระโจมทหาร ใบหน้าที่อ่อนโยนและสงบสุขของกงซุนมักจะไม่ค่อยแสดงสีหน้าจริงจัง หายากนักที่จะแสดงสีหน้าจริงจัง
หน่วยสอดแนมที่รีบกลับมารายงานข่าวก้มศีรษะลง “เมื่อข้าไปถึงอำเภอชิงผิงตามคำสั่งของท่าน ทั้งอำเภอก็กลายเป็นเมืองที่ตายแล้วเมื่อข้าไปเสาะหาสาเหตุ ข้าก็บังเอิญพบกับคนที่ยังรอดชีวิตอยู่ไม่กี่คน”
กงซุนหยินรีบถาม “ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน?”
หน่วยสอดแนมตอบว่า “ข้ากลับมารายงานและรอรับคำสั่งต่อไป ส่วนคนที่เหลือกำลังปกป้องผู้รอดชีวิตหลายสิบคนไปที่จวนแม่ทัพจี้โจว”
กงซุนหยินเดินไปรอบกระโจมโดยเอามือไพล่หลังแล้วถามว่า “มีหญิงขายเนื้อสกุลฝานอยู่ในนั้นด้วยหรือเปล่า”
ทหารหน่วยสอดแนมกล่าวว่า “ไม่มี มีแต่น้องสาวของนาง และผู้คนหลายสิบคนที่รอดชีวิตบอกว่าหญิงขายเนื้อซ่อนพวกเขาไว้ในห้องใต้ดินของบ้านนาง และบอกให้พวกเขาช่วยดูแลน้องสาวของนาง แต่ในขณะนั้นพวกโจรค้นพบว่าหญิงขายเนื้อซ่อนคนไว้อยู่ในห้องใต้ดิน จากนั้นหญิงขายเนื้อก็ใช้วิธีบางอย่างเพื่อล่อพวกโจรออกไป เมื่อผู้คนออกมาพวกเขาไม่พบศพของหญิงขายเนื้อ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าพวกโจรน่าจะพานางกลับไปยังหมู่บ้านแล้ว”
กงซุนหยินไม่เคยพบกับฝานฉางอวี้ แต่ในขณะนี้ เมื่อเขาได้ยินจากผู้ใต้บังคับบัญชาว่าฝานฉางอวี้หลอกล่อให้พวกโจรจับตัวนาง เพื่อปกป้องคนเหล่านั้น นอกเหนือจากสิ่งอื่นๆ แค่เพียงความกล้าหาญและความชอบธรรมของนางเพียงอย่างเดียวก็ไม่ด้อยไปกว่าบุรษทั้งหลายเลย
เขาบอกให้หน่วยสอดแนมออกไปได้และถามทหารส่วนตัวของเขา “ตอนนี้ท่านโหวอยู่ที่ใด?”
ทหารคนสนิทประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ท่านโหวไปตรวจสอบเส้นทางภูมิประเทศตั้งแต่เช้าตรู่แล้วขอรับ”
แน่นอนว่ากงซุนหยินรู้ดีว่าเหตุใดจู่ๆ เซี่ยเจิงจึงไปตรวจเส้นทางภูมิประเทศ จิ่นโจวและหุยโจวขึ้นอยู่กับฉงโจว แต่ยังมีทางน้ำในจี้โจวที่สามารถขนส่งเสบียงอาหารได้ อย่างไรก็ตามในช่วงฤดูหนาวระดับน้ำลดลงทำให้ไม่สามารถขนส่งได้ แต่หลังจากฤดูใบไม้ผลิ ช่องทางนี้จะสามารถเปิดได้อีกครั้ง
หากจี้โจวก็พ่ายแพ้เช่นกัน พวกเขาจะถูกฉางซิ่นอ๋องล้อมจับไว้จริงๆ ดังนั้นเพื่อปกป้องจี้โจวจะต้องไม่สูญเสียการป้องกันของเมืองหลู
เขาและเซี่ยเจิงได้เคยพูดคุยกันว่าวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการจัดการกับกองทัพที่แข็งแกร่งห้าหมื่นนายของฉางซิ่นอ๋องคือการพึ่งพาทางน้ำในฤดูใบไม้ผลิ
กงซุนหยินกล่าวว่า “ส่งคนไปตามท่านโหวทันที!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ทหารคนหนึ่งที่อยู่นอกกระโจมก็ตะโกนว่า “ท่านโหว”
กงซุนหยินกังวลมาก และเมื่อเขาได้ยินเสียง เขาก็รีบออกไปทันที
เมื่อแสงแดดส่องสว่าง ชายคนที่เดินอยู่ข้างนอกกระโจมสวมชุดเกราะสีดำและเสื้อคลุมที่ไหล่ของเขาเปื้อนไปด้วยหิมะและน้ำค้างแข็งในตอนเช้า คิ้วของเขาเย็นชาและเข้มงวด และใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างามของเขาก็เย็นชาเหมือนหิมะไปด้วย ทำให้ผู้คนไม่กล้าที่จะมองอย่างใกล้ชิด
เมื่อกงซุนหยินเห็นเขา เขาก็พูดตรงประเด็น “ดูเหมือนว่าอำเภอชิงผิงจะโดนแก้แค้น ทั้งอำเภอถูกกวาดล้าง”
เซี่ยเจิงหยุดชะงักชั่วคราวในขณะที่เขาถอดเสื้อคลุมออก “เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
กงซุนหยินกล่าวว่า “ข่าวที่เพิ่งกลับมาจากหน่วยสอดแนมบอกว่าเป็นฝีมือของพวกโจร หญิงขายเนื้อสกุลฝานในตำบลหลิงอันก็ถูกโจรจับตัวไปเช่นกัน ข้าคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ตอนนี้ยังไม่พบร่องรอยใดๆ ของฉางซิ่นอ๋องซื่อจื่อ หรือนี่อาจเป็นการแก้แค้นของเขาหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงหยิบดาบขึ้นมาแล้วเดินออกไป “เตรียมม้า และสั่งทหารม้าหนึ่งร้อยนายตามข้าไปที่อำเภอชิงผิง!”
จนกระทั่งรุ่งสางฝานฉางอวี้ก็เดินไปตามถนนหลัก พวกโจรก็ถูกนางสลัดทิ้งไปอย่างไร้ร่องรอยมานานแล้ว
นางเดินบนหิมะด้วยเท้าเปล่าเป็นเวลาครึ่งคืน ตอนนี้นางเหนื่อยล้า นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมหนาวหรือเปล่า แต่นางก็ปวดศีรษะหนักมากเช่นกัน
ฝานฉางอวี้ก่นด่าสุยหยวนชิงในใจเป็นพันครั้ง โดยคิดว่าหากได้พบกันอีกครั้งนางจะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน
เมืองจี้โจวอยู่ทางใต้ของอำเภอชิงผิง หลังจากที่ป้าจ้าวและคนอื่นๆ ออกจากอำเภอชิงผิงได้ พวกเขาจะต้องไปที่เมืองจี้โจวเพื่อรายงานสถานการณ์ต่อทางการอย่างแน่นอน นางก็จะไปที่เมืองจี้โจวด้วย และนางก็จะได้พบกับป้าจ้าวและคนอื่นๆ
เมื่อได้ยินเสียงล้อหมุนจากในระยะไกล ฝานฉางอวี้รู้ว่าพวกโจรภูเขาจะเป็นกลุ่มคนที่ซุ่มโจมตีหรือขี่ม้าเท่านั้น ไม่มีทางนั่งรถม้าเพียงคันเดียว ดังนั้นนางจึงไม่หลีกเลี่ยง
เมื่อรถม้ามาถึง นางเหลือบมองและพบว่าแม้ว่ารถม้าจะดูไม่หรูหรา แต่ล้อของมันก็ดูใหญ่กว่ารถม้าทั่วไป มันขับได้อย่างราบรื่นมากในหิมะ และเพลาก็ดูมั่นคงและใช้งานได้ดี ทำจากวัสดุหนาที่ฝานฉางอวี้ไม่เคยเห็นมาก่อน
ฟานฉางอวี้เดาว่านี่คงจะเป็นรถม้าของครอบครัวที่ร่ำรวย นางแค่เหลือบมองมัน จากนั้นก็ก้มศีรษะลงแล้วเดินต่อไปตามทางของนางเอง
เมื่อคนขับรถม้าเห็นว่าฝานฉางอวี้รองเท้าเหลือข้างเดียว เขาก็พูดกับคนในรถว่า “ผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นไม่กลัวความหนาวจริงๆ นางถึงกับเดินบนถนนโดยไม่สวมรองเท้าในวันที่หิมะตก”
มือเรียวสีขาวเปิดม่านรถอันหนักอึ้ง ดวงตาสีอ่อนของเขาสะท้อนสีของภูเขาและหิมะบนถนนหลักและผู้หญิงคนนั้นที่เดินเท้าเปล่าและพูดว่า “ข้าเดาว่านางคงจะประสบอุบัติเหตุ ลองถามนางว่านางอาศัยอยู่ที่ไหน และให้นางขึ้นรถมาด้วยกัน”
ในเมื่อบุรุษบนรถม้าพูดเช่นนั้น คนขับรถม้าจึงหยุดรถแล้วก็ตะโกนไปหาฝานฉางอวี้ “แม่นางน้อย เจ้าอาศัยอยู่ที่ไหน? คุณชายของข้าเห็นใจเจ้าที่ต้องเดินทางลำบากท่ามกลางวันที่หิมะตก คุณชายยินดีให้เจ้าขึ้นรถม้าไปด้วยกัน”
ฝานฉางอวี้รู้ดีว่าสภาพร่างกายของนางไม่ดี มือที่เคล็ดบวมยังไม่ได้รับการรักษาทันเวลา และเท้าที่ไม่มีรองเท้าใส่ก็เย็นชาและเจ็บปวดจนนางไม่รู้สึกอะไรเลย
นางจึงตอบโดยไม่ปฏิเสธ “ข้าอยากไปจี้โจว จวนแม่ทัพจี้โจว”
คนขับรถม้าบอกว่า “พวกเราก็ไปทางนั้น ขึ้นมาเลย”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ขอบคุณอีกฝ่าย นางก็ขึ้นรถม้าของอีกฝ่าย
ทันทีที่ม่านรถเปิดออก ความอบอุ่นภายในก็พุ่งเข้ามาที่ใบหน้าของนาง
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถม้าอ่านหนังสือและสวมเสื้อคลุมสีขาวหิมะโดยไม่มีลวดลายหรืองานปักใดๆ แต่มันเผยให้เห็นแนวคิดทางศิลปะเล็กน้อย ‘ความเรียบง่ายที่ยิ่งใหญ่’
เมื่อเห็นชายคนนี้ครั้งแรก ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าเขาเป็นบัณฑิตที่แท้จริง
แตกต่างจากความเย่อหยิ่งที่ประกาศตัวเองของซ่งเยี่ยน และแตกต่างจากความสบายๆ และความเย่อหยิ่งของเหยียนเจิ้ง มันมีความอบอุ่นและความสงบระหว่างคิ้วของเขา ราวกับแสงตะวันที่อบอุ่นส่องประกายในน้ำแข็งและหิมะ ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกใกล้ชิดกับเขาอย่างลึกลับ
เมื่อเห็นฝานฉางอวี้มองเขาด้วยความงุนงง ชายหนุ่มไม่ได้แสดงความอดทนหรือเยาะเย้ยใดๆ เลย เขาเพียงแต่พยักหน้าอย่างสุภาพให้นาง เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าและผมของนางถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ เขาก็ดันเตาถ่านเข้าหานางอีกตัวหนึ่ง และมอบเสื้อคลุมซึ่งทำจากวัสดุที่ไม่รู้จักแต่ให้สัมผัสที่นุ่มมากให้นางอีกตัวหนึ่ง
“แม่นาง รองเท้าและถุงเท้าของเจ้าเปียกแล้ว ผิงไฟให้อบอุ่นเถอะ”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าตอนนี้นางอยู่ในสภาพน่าอายแค่ไหน การตกแต่งในรถดูเรียบง่าย แต่ก็มีความรู้สึกสง่างามที่นางไม่สามารถอธิบายได้ นางพยายามนั่งเฉพาะบริเวณใกล้ประตูรถแล้วส่ายศีรษะและพูดว่า “ขอบคุณคุณชาย แต่ข้าไม่หนาว”
น้ำค้างแข็งและหิมะบนศีรษะและขนตาของนางละลายไปกับความอบอุ่นบนรถ และกลายเป็นหยดน้ำเล็กๆ เกาะอยู่บนตัว ราวกับเสือดาวตัวน้อยที่โผล่ออกมาจากป่ายามเช้าตรู่และมีน้ำค้างปกคลุมในตอนเช้า
นางสูญเสียความเข้มแข็งและดูงุนงงเล็กน้อย ดูไร้เดียงสาและน่าสงสาร
ชายหนุ่มคิดว่านางไม่สะดวกใจที่เขาอยู่บนรถม้าด้วย จึงปิดหนังสือแล้วยิ้มอย่างอบอุ่น “มันน่าเบื่อนิดหน่อยหลังจากนั่งอุดอู้อยู่ในรถม้าเป็นเวลานาน ข้าจะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก”
ขณะที่เขาพูดเขาก็ยกม่านรถขึ้นแล้วไปนั่งกับคนขับรถม้าด้านนอก
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งขณะที่นางมองดูม่านรถที่หนักและสั่นไหว
ในที่สุดความอบอุ่นของเตาถ่านก็ทำให้มือและเท้าของนางรู้สึกหายชา หลังจากที่ถูกแช่แข็งมาเป็นเวลานาน
ฝานฉางอวี้ยังคงไม่ต้องการเสื้อคลุม ดังนั้นนางจึงพับมันและวางไว้ข้างๆ เพียงแต่ใช้เตาถ่านอบเสื้อผ้าที่เปียกโชกไปด้วยหิมะละลาย
สายรัดข้อมือหนังกวางคู่หนึ่งบนมือของนางรู้สึกร้อนเล็กน้อยเนื่องจากความร้อน
มือข้างหนึ่งของฝานฉางอวี้เคล็ด และเป็นการยากที่จะปลดสายรัดข้อมือออก และเมื่อคลายออกแล้ว ก็ยากที่จะสวมกลับเข้าไปใหม่ ดังนั้นนางจึงต้องจัดการกับไฟ
เมื่อนางรู้สึกว่าสายรัดข้อมือของนางร้อนขึ้น นางก็ยกมือขึ้นแล้ววางมือไว้ที่ด้านข้างของใบหน้า
เมื่อคิดถึงสิ่งที่เหยียนเจิ้งพูดในวันที่เขาจากไป ความรู้สึกในใจก็อธิบายไม่ถูก
เมื่อเสื้อผ้าบนร่างกายของนางแห้งไปครึ่งหนึ่ง ฝานฉางอวี้กำลังจะเรียกให้ชายหนุ่มกลับเข้ามา แต่รถม้าก็หยุดกะทันหัน
ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงครวญครางของคนขับรถข้างนอก และเสียงของหนักที่ตกลงสู่พื้น นางกระชับมีดตัดกระดูกที่ซ่อนอยู่ใกล้ตัวนางทันที
เสียงกีบม้าดังมาจากนอกรถตามด้วยเสียงหัวเราะ “ไม่พบผู้หญิงที่ทำร้ายนายท่านห้า แต่จับปลาตัวใหญ่ได้ข้างทาง”
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มต้องเผชิญกับเรื่องเช่นนี้ มีน้ำเสียงตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่คำพูดของเขายังคงสงบ “ผู้กล้าทุกท่าน อย่าคร่าชีวิตบ่าวรับใช้ของข้าเลย พวกเจ้าอยากได้อะไรเอาไปได้เลย หากทรัพย์สินในรถม้ามีเพียงแต่หนังสือและไม่เพียงพอ ข้าจะส่งจดหมายกลับไปบ้าน และให้พวกเขาเตรียมเงินทองไว้ด้วย”
พวกโจรภูเขาที่กำลังปล้นเขาต่างหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเขาพูดง่าย “เป็นเด็กดีจริงๆ น่าสนใจทีเดียว!”
โจรหลายคนเดินเข้ามาเพื่อจะเปิดม่านดูว่ามีอะไรอยู่ในรถ ฝานฉางอวี้กลัวว่าคนในกลุ่มจะจำนางได้ ดังนั้นนางจึงต้องสลัดเสื้อคลุมที่วางไว้ข้างๆ ออกแล้วสวมทับตัวเอง
เมื่อคืนเป็นคืนที่มืดมิด และนางก็ซ่อนใบหน้าของนางด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่สุยหยวนชิงสวมอยู่ คนเหล่านี้คงจำไม่ได้ว่าหน้าตานางเป็นอย่างไรโดยเฉพาะเจาะจง
โดยไม่คาดคิดก่อนที่ม่านรถม้าจะเปิดออก ฝานฉางอวี้ก็ได้ยินเสียงอาวุธมีคมแทงทะลุร่างกาย
เสียงถามด้วยความโกรธสุดขีดของชายหนุ่มดังมาจากนอกรถม้า “เจ้า……เจ้าฆ่าเขาทำไม?”
เหล่าโจรหัวเราะเสียงดัง “เก็บเจ้าไว้คนเดียวก็แลกกับเงินได้ ทำไมต้องลำบากพาบ่าวรับใช้ไปด้วย แต่ถ้ามีผู้หญิงอยู่ข้างในยังสามารถพาตัวนางกลับไปหมู่บ้านได้”
เมื่อโจรเปิดม่านรถด้วยมีด คนในรถก็เตะเขาออกไปไกลกว่าสิบฉื่อ
โจรที่เหลือก็ตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ และโต้ตอบไม่ออกไประยะหนึ่ง
ฝานฉางอวี้โยนตัวเองไปที่เพลารถม้าโดยสวมเสื้อคลุมไว้ และตัดเชือกที่เชื่อมรถม้าด้วยมีดเล่มเดียว จากนั้นนางก็เหยียบบนเพลาและตกลงบนหลังม้า นางจับบังเหียนไว้แน่นด้วยมือเดียวแล้วจับม้าไว้ ขณะที่นางผ่านชายหนุ่มนางก็คว้าเอวของคนคนนั้นแล้วเหวี่ยงตัวเขาขึ้นมา
“ผู้หญิงคนนี้แหละที่ทำร้ายนายท่านห้า รีบไล่ตามนางไปเร็วๆ เข้า!” พวกโจรที่ตอบโต้ก็รีบวิ่งเข้ามาเหมือนฝูงหมาป่า
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มไม่เคยขี่ม้ามาก่อน เขาเกือบจะถูกโยนตกจากหลังม้า ฝานฉางอวี้ตะโกน “จับเสื้อผ้าของข้าไว้!”
ชายหนุ่มมีมโนธรรมเกี่ยวกับการปฏิบัติตามมารยาท ฝานฉางอวี้บอกให้เขาจับเสื้อผ้าของนาง แต่เขาคว้าแค่ชายเสื้อที่เอวของนางเท่านั้น และเกือบจะถูกโยนลงจากหลังม้าหลายครั้ง แม้ว่าเขาจะเกือบจะตาย แต่เขาก็ยังไม่ยอมเสียมารยาทมากนัก
ฝานฉางอวี้ฉันไม่สามารถหากกำลังของตนมาจับเขาได้จริงๆ ดังนั้นนางจึงจับคอเสื้อของเขาแล้ววางเขาในแนวนอนตรงหน้านาง ในขณะนี้ ชายหนุ่มไม่สามารถตกลงจากหลังม้าได้ แต่เขาตกใจมากจนท้องเขาแทบจะพลิกคว่ำ
โจรภูเขาที่อยู่ข้างหลังกำลังไล่ตามพวกนาง และกลุ่มโจรอีกระลอกหนึ่งก็ล้อมรอบพวกเขาที่ทางสามแยกข้างหน้า ผู้นำคือชายที่มีใบหน้าแผลเป็น ผู้คนทั้งสองปะทะกันและต่างตกตะลึง
ฝานฉางอวี้สังเกตเห็นว่าโจรส่วนใหญ่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด ราวกับว่าพวกเขาเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือด
ชั่วขณะหนึ่ง นางไม่สามารถเดาได้ว่ากลุ่มโจรกลุ่มนี้กำลังต่อสู้กับใคร ดังนั้นนางจึงเลือกวิธีเดียวที่ชัดเจน คือการหลบหนีโดยสัญชาตญาณ
กลุ่มของโจรที่กำลังไล่ล่าฝานฉางอวี้ก็ตามมาทันเช่นกัน เมื่อเห็นกลุ่มโจรอีกกลุ่ม พวกเขาพูดว่า “หัวหน้าใหญ่ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย”
ชายที่มีรอยแผลเป็นกล่าวด้วยความเคียดแค้น “หมู่บ้านชิงเฟิงถูกเจ้าหน้าที่ทหารโจมตี!”
พวกโจรที่ไล่ล่าฝานฉางอวี้ตกตะลึง “แล้วเราควรทำอย่างไรดี?”
ชายผู้มีรอยแผลเป็นกล่าวว่า “จับผู้หญิงคนนั้นไว้! เจ้าหน้าที่ทหารกำลังตามหาผู้หญิงที่ทำให้น้องห้าได้รับบาดเจ็บเมื่อคืนนี้!”
เมื่อโจรทั้งสองกลุ่มร่วมมือกันเพื่อตามนางให้ทัน ฝานฉางอวี้ก็แอบสบถด่า ตัวนางไม่ได้เป็นคนขุดหลุมศพบรรพบุรุษของพวกเขา แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องมาไล่ตามนางด้วยท่าทีสิ้นหวังเช่นนี้?
ถนนหลักข้างหน้าสิ้นสุดและข้างหน้าคือเรือข้ามฟาก
อากาศหนาวจัดและมีเรือลำเล็กจอดอยู่เพียงลำเดียวและไม่มีคนพายเรืออยู่ที่นั่น
ฝานฉางอวี้ลงจากหลังม้า นางช่วยชายหนุ่มด้วยมือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บลงมา และขึ้นเรือลำเดียวที่เหลืออยู่ อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถถ่อเรือได้ ดังนั้นนางจึงใช้เพียงไม้ไผ่แล้วดันมันออกจากฝั่ง แต่มันก็ห่างออกไปไม่เท่าไร และยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ
หลังจากที่โจรตามพวกนางมา พวกเขาก็กระโจนลงไปในแม่น้ำ โดยไม่สนว่าน้ำในฤดูหนาวจะเย็นหรือโหดร้ายแค่ไหนก็ตาม
ฝานฉางอวี้ไล่พวกเขาไปด้วยไม้ไผ่ อย่างไรก็ตามมีโจรมากมายที่ว่ายมาสัมผัสด้านข้างของเรือ
เซี่ยเจิงทำลายล้างหมู่บ้านชิงเฟิง และไม่พบฝานฉางอวี้ในหมู่บ้าน นอกจากนี้เขายังสอบปากคำโจรหลายคน หลังจากรู้ว่าพวกเขาไม่ได้จับฝานฉางอวี้มาเมื่อคืน เขาก็เพียงนำทหารม้าของเขาไปกำจัดโจรที่หลบหนี
หลังจากไล่ตามไปจนสุดทาง เขาก็เห็นร่างของผู้หญิงคนนั้นในแม่น้ำจากระยะไกล ซึ่งดูคุ้นเคยมาก เมื่อพิจารณามองให้ชัดๆ ก็เห็นว่านั่นคือฝานฉางอวี้จริงๆ! ก่อนที่ความวิตกกังวลอันเร่าร้อนในใจจะสงบลง เขาก็พบว่านางพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกป้องบัณฑิตที่ทำอะไรไม่ถูกบนเรือ และมุมริมฝีปากของเซี่ยเจิงก็กระชับขึ้นทันที
ทหารที่อยู่ข้างหลังเขาตามมาทันและเห็นเซี่ยเจิงหยุดอยู่บนหลังม้าของเขา เขามองไปที่ชายและหญิงที่ถูกกลุ่มโจรปิดล้อมริมแม่น้ำแล้วพูดว่า “ท่านโหว โจรพวกนั้นดูเหมือนจะพยายามปล้นเรืออยู่ขอรับ”
เซี่ยเจิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นำธนูมา”
ดวงตาของเขาซึ่งเย็นชาจนสามารถกลายเป็นน้ำแข็งได้ จับจ้องไปที่ชายหนุ่มบนเรือซึ่งฝานฉางอวี้กำลังปกป้องอยู่