ตอนที่ 133 ปิดประตูซะ
ดูเหมือนหลิงเทียนหยู่จะรู้แล้วว่าเจ้านายของเขาคือปรมาจารย์ ถึงได้รีบมาที่นี่
แต่ตัวเขาก็ไม่ควรจะเปลี่ยนจุดยืน เพราะเรื่องนี้ไม่ได้ผิดคาดอะไร อีกอย่าง เขาเป็นถึงพ่อบ้านของปรมาจารย์ ตำแหน่งที่แม้แต่ท่านเจ้าเมืองยังก้มหัวให้
ถึงหลิงเทียนหยู่จะเลิศเลอขนาดไหนก็เป็นแค่พ่อค้า มีอะไรที่เขาต้องกลัว?
เมื่อคิดได้ ความกลัวของซุนฉางก็มลายไป เขายืดตัวตรงและวางท่าโอหัง
“ผมเสียใจด้วย แต่เจ้านายหลับแล้ว ท่านสั่งไว้ชัดเจนว่าไม่ให้ใครเข้าพบ ผมต้องขอโทษจริงๆ ท่านหลิงมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ”
สาแก่ใจนัก!
ช่างสาแก่ใจอะไรอย่างนี้ ฮี่ฮี่ฮี่!
ที่ผ่านมา เขาเจรจากับท่านหลิงอย่างผู้ที่มีสถานะต่ำต้อยกว่ามาตลอด ไม่กล้าพูดอะไรมาก เรื่องจะปฏิเสธท่านหลิงยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ แต่วันนี้เขากล้าตอบได้ชัดเจนขนาดนี้!
“หลับแล้ว?” มุมปากของหลิงเทียนหยู่กระตุก
เขาไล่ตามทั้งคู่มาติดๆ น่าจะช้ากว่ากันแค่สามถึงห้านาทีเท่านั้น ปรมาจารย์หลับได้ในชั่วพริบตาเลยหรือ…นี่หลอกใครกัน?
ดูเหมือนเขาได้ทำให้ปรมาจารย์ขุ่นเคืองเสียแล้ว
ทำให้ปรมาจารย์ขุ่นเคือง…ไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่าเขาเป็นแค่พ่อค้า แต่แม้ฮ่องเต้เซินจุยก็ไม่กล้าทำเช่นนี้
อีกอย่าง ภรรยาของเขาก็กำลังจะตาย ในเมื่อปรมาจารย์ท่านนี้ระบุอาการป่วยของเธอได้ทั้งที่ยังไม่เห็น ก็แปลว่าท่านต้องมีหนทางรักษา ดังนั้น ไม่ว่าอย่างไร เขาจะถอดใจไม่ได้
หลิงเทียนหยู่จึงตั้งหน้าตั้งตาเอ่ยอย่างเอื้ออาทร “ลูกน้องผมทำรุนแรงไป ทำให้น้องซุนต้องบาดเจ็บ ยานี่จะช่วยรักษาบาดแผลได้ดีเยี่ยม สิ่งนี้ก็เหมือนกัน ผมไม่ได้คิดเป็นอื่น แค่หวังว่าน้องซุนจะช่วยแจ้งคำขอร้องของผม…”
เขายื่นขวดที่ทำจากหยกและเงินปึกหนึ่งให้
ซุนฉางไม่ได้ตั้งใจจะรับของกำนัล เขาก้มหน้าลงและเหลือบไปเห็นโดยบังเอิญ
ในฐานะพ่อค้า เขามีสายตาที่เฉียบแหลม ยาเม็ดภายในขวดหยกนั้นมีชื่อว่า
[ยาสมานแผล] เป็นยารักษาแผลที่ให้ผลเป็นเลิศ มีแต่นักปรุงยาอย่างเป็นทางการของสมาคมเท่านั้นที่จะปรุงได้ หนึ่งเม็ดมีราคาสูงถึงหนึ่งหมื่นเหรียญ
ท่านหลิงให้เขามาทั้งขวด…
ยิ่งไปกว่านั้น เงินในมือของอีกฝ่ายคือใบละห้าพันกว่า มียี่สิบถึงสามสิบใบ นั่นหมายความว่า แค่ไปแจ้งนายว่าท่านหลิงมา เขาก็จะได้เงินมากกว่าแสนเหรียญ!
จะบ้าตาย!
จำเป็นต้องทุ่มขนาดนี้เชียวหรือ?
แต่ถึงจะประหลาดใจอย่างไร เขาก็รู้ว่าทั้งท่าทีและของกำนัลนั้นเป็นการแสดงความเคารพต่อเจ้านาย หาใช่ตัวเขาไม่ ถ้าเขารับ นายก็จะโกรธ แล้วทุกอย่างก็จะแตกโพละเหมือนฟองสบู่
คิดได้เช่นนั้น ซุนฉางกัดฟันตอบ “ผมเสียใจด้วย แต่ขอให้ผมได้เคร่งครัดสักหน่อยเถิด ท่านปรมาจารย์ได้กำชับผมเป็นการส่วนตัวแล้วว่าท่านจะไม่พบใคร ผมจึงไม่อาจช่วยได้ ถ้าท่านหลิงอยากพบจริงๆล่ะก็ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”
กล้ำกลืนความปวดใจไว้ ซุนฉางยืดตัวตรงและวางท่าราวกับจะดูหมิ่นอีกฝ่ายที่พยายามติดสินบนเขา
ไม่มีทางอื่น นับจากวันนี้ เขาเป็นพ่อบ้านของท่านปรมาจารย์ มีที่ทางแตกต่างจากเดิม ดังนั้นก็ต้องปรับตัวปรับใจกันหน่อย
ต้องหัดไว้ ไม่ตะกละตะกราม!
ถ้าเงินสินบนนิดหน่อยกับยาสองสามเม็ดซื้อเขาได้ ใครๆจะมองเขาอย่างไร?
“พรุ่งนี้หรือ?” หลิงเทียนหยู่ดูผิดหวังมาก
เขายังไม่รู้เลยว่าภรรยาจะอยู่พ้นคืนนี้หรือไม่ ถ้าต้องรอถึงวันพรุ่งนี้ จะเหลือแต่ร่างไร้ชีวิตหรือเปล่า
“ผมขอร้องน้องซุน ได้โปรดช่วยผมเถิด ผมมีเรื่องด่วนมากที่ต้องขอพบท่านปรมาจารย์” หลิงเทียนหยู่ควักเงินออกมาอีกปึกหนึ่งแล้วยื่นให้ด้วยท่าทีจริงใจ
“ผมเสียใจด้วย แต่ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ” เห็นเงินมหาศาลที่ฝ่ายนั้นควักออกมา ซุนฉางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล้มละลาย แต่เขาก็โบกมือแล้วเดินกลับเข้าข้างใน “ปิดประตูซะ!”
เขาเดินไปยังลานบ้าน
“ปัง!”
ประตูปิด
“น้องซุน…”
หลิงเทียนหยู่ตะโกนอย่างร้อนใจ แม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นถึงนักรบขั้น 7-ทงฉวน ในขณะที่เหล่าองครักษ์เป็นเพียงนักรบขั้น 4-ผีกู่ เท่านั้น แต่เขาก็ไม่กล้าบุกเข้าไป
“พี่หลิง…” ผู้เชี่ยวชาญเฉิงหย่วนอับจนถ้อยคำ
“เฮ้อ…ความผิดของพี่เอง ถ้าพี่หยุดท่านไว้ตั้งแต่ตอนนั้น ก็จะไม่ลงเอยแบบนี้” แม้จะโดนอีกฝ่ายปิดประตูใส่หน้า แต่หลิงเทียนหยู่ก็ไม่โกรธ เขาเพียงแต่ถอนหายใจและสั่นศีรษะเท่านั้น
ถ้าจะโทษใครสักคน ก็ควรเป็นตัวเขา เขามัวแต่ลังเลและไม่เชื่อใจท่านปรมาจารย์ ทำตัวเองทั้งนั้น
“แล้วเราจะทำอย่างไรต่อ?” ผู้เชี่ยวชาญเฉิงหย่วนถาม
“พี่จะรอ! ต่อให้ทั้งคืนก็จะรอ พี่พลาดโอกาสมาครั้งหนึ่งแล้ว จะไม่ยอมพลาดเป็นครั้งที่สอง!” แววตาของหลิงเทียนหยู่เด็ดเดี่ยว
เพราะความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นนี้เองที่ทำให้เขาไต่เต้าจากเด็กยากจนมาเป็นคหบดีผู้ทรงอำนาจได้ เพื่อช่วยชีวิตภรรยา เขาเต็มใจจะรอนานเท่าที่อีกฝ่ายจะหายขุ่นเคือง
อันที่จริง แม้แต่ฮ่องเต้เซินจุยก็คงไม่อาจตรัสอะไรได้หากต้องตกอยู่ในสภาพนี้
ปรมาจารย์สามารถทำเช่นนั้นได้
“นี่เราเพิ่งปิดประตูใส่หน้าเขาจริงๆหรือ?” ซุนฉางเดินมายังลานบ้าน รู้สึกตัวลอยเหมือนอยู่ในความฝัน
ใครกันเล่าที่อยู่ข้างนอกนั่น? หลิงเทียนหยู่!
แม้เขาจะไม่ได้ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรเทียนเซวียน แต่ก็ถือว่าเกือบๆทีเดียว ถึงอย่างไรก็เรียกได้ว่าเป็นมหาเศรษฐีพันล้าน ขนาดนายกรัฐมนตรีหรือข้าราชการระดับสูงก็ยังต้องรีบมาต้อนรับเขา ไม่อาจวางท่าโอหังใส่ได้ แต่วันนี้กลับถูกทิ้งไว้ให้รอหน้าประตู…แค่คิดก็เหลือเชื่อแล้ว
ไม่เพียงแต่ตัวเขาเองที่เป็นคนทำเช่นนั้น แต่ท่านหลิงยังไม่กล้าแผลงฤทธิ์ใส่เขาด้วย
แค่คิดว่าตัวเองสามารถปิดประตูใส่หน้าท่านหลิงได้ นั่นหมายความว่าสถานภาพของเขาค่อยๆสูงขึ้นแล้ว ในที่สุดอาจจะกลายเป็นคนใหญ่คนโตของเมืองหลวงนี้ก็ได้?
ดูเหมือนว่าการตัดสินใจปิดกิจการมาเป็นพ่อบ้านครั้งนี้เป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดที่สุดในชีวิตของเขาทีเดียว
นี่คือ…ปรมาจารย์ตัวจริง!
ณ เวลานี้ ทุกสิ่งที่เขาเคยเคลือบแคลงในตัวเจ้านายมลายไปสิ้น
ก่อนหน้านี้เขาเคยมีข้อแคลงใจเมื่ออีกฝ่ายประกาศตัวว่าเป็นปรมาจารย์ แต่เมื่อได้เห็นว่าท่านหลิงให้ความเคารพขนาดไหน เขาก็เข้าใจแล้วว่ามันคือเรื่องจริง มีแต่ปรมาจารย์ของแท้เท่านั้นที่จะโดดเด่นเช่นนี้
คุณน่าเกรงขามขนาดไหนรึ?
ต่อให้น่าเกรงขาม… แล้วไงล่ะ?
ต่อหน้าปรมาจารย์ ทุกคนก็กระจอกเหมือนกันหมด
“ไปหาท่านปรมาจารย์ดีกว่า!” หลังจากกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ครู่ใหญ่ ซุนฉางก็เข้าไปในห้องโถงอีกครั้ง เขาเห็นแสงไฟยังไม่ดับ และผู้อาวุโสนั่งอยู่เงียบๆ
“ผู้อาวุโส หลิงเทียนหยู่มา” ซุนฉางประสานมือคารวะ
“อือ!” จางเซวียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“เขาอยาก…ขอพบท่าน” ซุนฉางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็อดพูดไม่ได้
“ไว้คุยกันพรุ่งนี้เถอะ ถ้าแค่คืนเดียวเขารอไม่ได้ ก็บอกเขาไปเลยว่าอย่าได้มาอีก” จางเซวียนพูดเรียบๆ
หลังจากได้สัมผัสราชสีห์ เขาก็รู้ว่าวัตถุนั้นไม่ใช่หยกเขียวแห่งดินแดนทักษิณ ทั้งยังรับรู้ได้ถึงอันตรายของมัน หอสมุดเทียบฟ้าไม่ได้บอกวิธีแก้ไขเอาไว้ แต่บอกอาการของผู้ที่ถูกหยกเลือดดูดเอาพลังชีวิตไป สำหรับตอนนี้ ภรรยาของท่านหลิงจะยังคงปลอดภัย ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนั้น การที่เขาต้องรออยู่ข้างนอกทั้งคืนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
มีมหาเศรษฐีพันล้านแกร่วรออยู่หน้าคฤหาสน์แบบนี้ ไม่ช้าชื่อเสียงของเขาต้องกระฉ่อนแน่
เขาต้องหาเงินยี่สิบล้านให้ได้ภายในเก้าวัน ไม่มีทางเลือก
“ครับท่าน” ซุนฉางพยักหน้าและออกไปจากห้อง
