ตอนที่ 1445 ยอมจำนนให้ฉันซะ!
“แก…”
ระหว่างที่เริ่มเก็บดาบ จางเซวียนก็เห็นภาพนั้น เขายืนตัวแข็งทื่อ
“ผมต้องขอบอกว่าขอบคุณอย่างมากสำหรับของขวัญที่คุณมอบให้ด้วยความใจกว้าง แต่คุณเลิกสร้างภาพเสียที ผมรู้แล้วว่าคุณคิดอะไร คุณบอกว่าจะช่วยผมล้างแค้น แต่ลงท้ายก็แค่พยายามจะทำให้ผมยอมจำนนใช่ไหม? ผมบอกคุณชัดๆ ตรงนี้ไว้เลยนะ ฝันไปเถอะ!”
อสูรเพลิงนรกขับเคลื่อนเพลิงนรกของมันเพื่อสลายองค์ประกอบของยา จากนั้นก็มองจางเซวียนและคำรามเยาะ “พวกเราเผ่าพันธุ์เพลิงนรกนั้นทั้งสูงส่งและภาคภูมิใจในตัวเอง จะให้เรายอมจำนนให้มนุษย์ได้อย่างไร?”
สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดปลุกเร้าของอีกฝ่ายก็คือเจตนาเลวร้ายที่จะบีบบังคับให้มันยอมเป็นทาส
ในเมื่อมันปฏิเสธที่จะยอมจำนนแม้แต่กับหัวหน้าตระกูลจาง แล้วจะให้มันยอมจำนนต่อนักรบสุดยอดการควบคุมคนหนึ่งได้อย่างไรกัน?
คุณล้อผมเล่นแล้วล่ะ!
เหตุผลเดียวที่มันยอมพูดคุยกับอีกฝ่ายอยู่นานก็เพราะเบื่อที่ต้องถูกกักขังไว้ตัวเดียว จึงอยากหาใครสักคนมาคุยด้วย แต่ใครจะไปคิดว่าชายหนุ่มจะนำมาซึ่งสิ่งที่มันไม่คาดคิด?
อสูรเพลิงนรกจับจ้องอสูรมังกรบาดาลอย่างถี่ถ้วน แม้วรยุทธของอีกฝ่ายจะเข้าถึงระดับเซียนขั้น 8 สูงสุดแล้ว แต่ก็ถูกจำกัดไว้ด้วยศักยภาพของสายเลือดของมัน การจะฝ่าด่านวรยุทธได้ถือเป็นภารกิจที่ยากพอๆ กับการปีนขึ้นสู่สวรรค์
แต่เพียงแค่กินยาเม็ดสีทองเข้าไป มันก็ฝ่าด่านคอขวดไปยังวรยุทธขั้นถัดไปได้…จากสิ่งที่เห็น ก็ชัดเจนแล้วว่ายาเม็ดที่อยู่ในขวดหยกใบนั้นมีอานุภาพอันน่าทึ่ง ถึงอย่างไร การกินมันเข้าไปก็ย่อมได้รับประโยชน์มาก
อย่างน้อยที่สุด หากฝ่าด่านวรยุทธได้เพียงขั้นย่อยก็คงไม่ใช่ปัญหา!
“ยาเม็ดของฉัน!” จางเซวียนไม่ใส่ใจกับการเยาะเย้ยของอสูรเพลิงนรก เขามีสีหน้าพรั่นพรึงสุดขีด
“ผมกลืนมันลงไปหมดแล้ว คุณจะทำไง? ให้ผมขย้อนมันออกมาหรือไงล่ะ?” อสูรเพลิงนรกเย้ย
ก็สมควรแล้วที่คุณวางของล้ำค่าไว้ตรงหน้าผมโดยไม่ระมัดระวัง
ผมไม่ได้ถูกผูกมัดไว้ด้วยเกียรติยศหรือหลักการงี่เง่าที่เหล่าปรมาจารย์อย่างพวกคุณต้องทำตามเสียหน่อย การอยู่รอดคือสิ่งที่จำเป็นที่สุด ในเมื่อผมฉกฉวยมันมาได้ ก็แน่นอนว่ามันเป็นของผม!
“ไม่ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…” จางเซวียนอุทานด้วยความปั่นป่วนขณะรีบส่ายหัว
“อย่างกับผมสนใจอย่างนั้นแหละว่าคุณหมายความว่าอะไร! ในเมื่อคุณให้ยาเม็ดกับผมแล้ว ผมก็จะให้โอกาสคุณ ไสหัวออกไปจากกรงของผมเดี๋ยวนี้เลย ไม่อย่างนั้นจะมาหาว่าผมหยาบคายกับคุณไม่ได้นะ!”
อสูรเพลิงนรกฟาดหางขนาดใหญ่ของมันอย่างดุร้ายขณะเดินกลับไปตรงที่ที่มันนอนอยู่เมื่อครู่
“ฉัน…” คำพูดของอสูรเพลิงนรกดูจะทำให้ความร้อนรนของจางเซวียนลดลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังพูดออกมาอย่างกังวลใจ “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องที่แกเอายาเม็ดของฉันไป แต่จะบอกว่าฉันมียาเพื่อฝ่าด่านวรยุทธอยู่เพียงเม็ดเดียว และก็ให้อสูรมังกรบาดาลกินไปแล้ว!”
“เม็ดเดียว?” คำพูดนั้นทำให้อสูรเพลิงนรกชะงัก มันหันหน้ามาถามด้วยความสงสัย “คุณมียาเพื่อการฝ่าด่านวรยุทธแค่เม็ดเดียว แล้วยาเม็ดอื่นๆ ที่เหลือที่อยู่ในขวดล่ะ?”
“ยาพวกนั้น…เป็นยาพิษหมดเลย!” จางเซวียนร้องออกมา
“ยาพิษ?” อสูรเพลิงนรกชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเดาะลิ้นอย่างดูถูก “อย่าคิดนะว่าจะทำให้ผมคายยาพวกนั้นออกมาได้เพียงเพราะคุณบอกว่ามันเป็นยาพิษ! บอกไว้เลย ผมซึมซับยาพวกนั้นเข้าสู่ร่างของผมแล้ว!”
ต่อให้ชายหนุ่มจะไม่พอใจที่ยาเม็ดของเขาถูกกินไปหมด แต่ก็ไม่ควรจะใช้เรื่องโกหกที่เหลวไหลแบบนี้
มันใช้การรับรู้จิตวิญญาณตรวจสอบยาเม็ดอย่างถี่ถ้วนแล้วก่อนจะกินเข้าไป และแน่ใจว่ายาเม็ดสีทองทั้ง 7 เม็ดนั้นเหมือนกับเม็ดที่ชายหนุ่มใช้ไปก่อนหน้า ถ้ามันเป็นยาพิษจริงๆ ป่านนี้อสูรของเขาคงจะตายไปแล้ว!
และที่สำคัญกว่านั้น จะมีใครที่ไหนในโลกนี้ที่เก็บยาเม็ดเพื่อการฝ่าด่านวรยุทธไว้ในขวดเดียวกันกับยาพิษ ถ้าเกิดพลั้งเผลอกินยาพิษเข้าไปโดยบังเอิญล่ะ?
อย่างน้อยก็พยายามสร้างเรื่องโกหกให้มันดูดีกว่านี้หน่อย ผมหาความจริงใจจากคุณไม่เจอเลย!
เมื่อได้ยินคำนั้น ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือด เขาลดสายตาลงขณะพึมพำ “แกกินไปหมดแล้วหรือ? ไม่ได้การล่ะ นี่มันหายนะแล้ว…”
“เลิกปลอมซะที ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว แล้วผมจะไว้…” อสูรเพลิงนรกรำคาญกับทีท่าของชายหนุ่ม มันคำรามและหันหลังกลับ แต่เดินไปได้เพียงครึ่งทางก็แข็งทื่อไปทั้งตัวด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้าใส่อวัยวะภายใน
มันเป็นความเจ็บปวดชนิดที่รู้สึกเหมือนกับมีใครกำลังดึงปลายแต่ละข้างของหัวใจของมัน พยายามจะฉีกให้เป็น 2 ส่วน
ในตอนนั้น อสูรเพลิงนรกรู้สึกได้ถึงพลังที่ซึมซาบเข้าสู่ทางเดินพลังปราณที่เล็กที่สุดในร่างกายของมันและทำลายระบบประสาทของมันอย่างรุนแรง ทำให้เกิดความเจ็บปวดที่เข้าโจมตีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เมื่อเจอเข้ากับสถานการณ์นั้น อสูรเพลิงนรกถึงกับตื่นตระหนก
เปลวเพลิงนรกสามารถแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่านได้ ดังนั้นยาพิษส่วนใหญ่จึงมักจะมอดไหม้เป็นเถ้าถ่านไปเสียก่อนที่จะสามารถทำอันตรายร่างกายของมัน แต่ทำไมจู่ๆ มันถึงได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัสแบบนี้?
ขณะที่กำลังครุ่นคิดหนัก ความเจ็บปวดที่เข้าโจมตีมันจากภายในก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ลามไปทั่วทั้งร่างราวกับน้ำท่วมที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
พลั่ก!
อสูรเพลิงนรกทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างอ่อนเพลีย หมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน
“ต้องเป็นเพราะยาเม็ดสีทองที่เราเพิ่งกินเข้าไปแน่ บ้าที่สุด!” มันกัดฟันสาปแช่ง
มันแน่ใจว่าสาเหตุของความเจ็บปวดครั้งนี้มาจากยาเม็ดสีทองที่เพิ่งกินเข้าไป เมื่อร่างกายซึมซับยา กระแสพลังงานที่ระเบิดออกมาได้หลอมรวมเข้าด้วยกันก่อนจะพุ่งเข้าสู่ทางเดินพลังปราณที่เล็กที่สุดในร่างของมันเพื่อรอคอยการออกฤทธิ์
“คะ-คุณ คุณวางยาผม!” อสูรเพลิงนรกจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างโกรธเกรี้ยว
ทุกอย่างกระจ่างชัดแล้วสำหรับมัน
ชายหนุ่มจงใจวางขวดหยกไว้กับพื้นใกล้ๆ เพื่อล่อลวงให้มันมาขโมยไป
ด้วยการกระทำแบบนี้ นอกจากจะไม่ผิดกฎเกณฑ์ของปรมาจารย์แล้ว ยังสามารถต้อนมันให้จนมุมได้ด้วย ยิ่งไปกว่านั้น มันก็โทษใครไม่ได้ เพราะความโง่เง่าของมันเองที่ทำให้มันกระโจนเข้าใส่และขโมยยาเหล่านั้นไป
จริงๆ เลยนะ ไม่มีอะไรที่น่ากลัวไปกว่าปรมาจารย์ที่ไร้ยางอายอีกแล้ว!
“แกควรจะถามฉันก่อนที่จะมาฉกฉวยไป ทำไมถึงหุนหันพลันแล่นแบบนั้น? ยาพวกนั้นเป็นยาพิษนะ แกรู้ไหม!” จางเซวียนร้องออกมาด้วยน้ำเสียงจนปัญญา
“คุณ…” อสูรเพลิงนรกตัวสั่นด้วยความโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไร
จะให้มันพูดอะไรได้? ทั้งหมดที่ชายหนุ่มทำก็แค่วางขวดหยกไว้ข้างๆ ในตอนแรก อีกฝ่ายเสนอยาเม็ดสีทองให้แล้ว แต่มันเองที่ปฏิเสธ และหลังจากนั้นก็เป็นตัวมันเองที่ไปฉกฉวยขวดหยกมาและกลืนสิ่งที่อยู่ในนั้นลงไป…
หากถามใครๆ ทุกคนก็คงจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าชายหนุ่มไม่ได้ทำอะไรผิดศีลธรรมเลยตั้งแต่ต้น
อสูรเพลิงนรกจ้องหน้าจางเซวียนด้วยแววตาโหดเหี้ยมก่อนจะคำราม “เอายาถอนพิษมาให้ผม!”
ในเมื่อชายหนุ่มมียาพิษอยู่ในครอบครอง คงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่มียาถอนพิษ
“บอกตามตรงนะ ฉันไม่มียาถอนพิษหรอก แต่ฉันรู้วิธีที่จะบรรเทาอานุภาพของยาพิษนั้นได้ แค่แกยอมจำนนให้ฉัน ฉันจะช่วยแกเอง!” จางเซวียนพูดด้วยสีหน้าที่ดูลำบากใจ
“คุณจะให้ผมยอมจำนนให้คุณ? ฝันไปเถอะ!”
หลังจากล่อลวงมันอย่างชั่วร้ายให้กินยาพิษเข้าไป หมอนี่ยังมีหน้าจะมาบอกมันให้ยอมจำนนอีก?
อสูรเพลิงนรกโมโหจนแทบระเบิด เจตนาสังหารโหดเหี้ยมแผ่ซ่านออกมาขณะที่มันคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว “ต่อให้ผมต้องตายวันนี้ ผมก็จะลากคุณลงนรกไปด้วย!”
ฟึ่บ!
อสูรเพลิงนรกกระโจนขึ้นกลางอากาศ ตั้งใจจะตะปบลงบนร่างของจางเซวียน
ในตอนนั้น เปลวเพลิงก็ลุกลามไปทั่วทั้งกรง พลังงานมหาศาลซึ่งทรงพลังพอที่จะทำให้อากาศแยกออกจากกันได้แผ่ซ่านออกมาและพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่ม
แต่ก่อนที่การโจมตีจะทันได้ได้ถึงตัวจางเซวียน อสูรเพลิงนรกก็ร่วงลงมาจากกลางอากาศ กระแทกกับพื้นอย่างจัง ร่างของมันสั่นสะท้านไม่หยุดด้วยความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วอวัยวะภายใน ฟองสีขาวไหลซึมออกจากมุมปาก
พิษนั้นร้ายแรงเกินกว่าที่มันจะทนไหว
จางเซวียนเดินเข้าไปหาอสูรเพลิงนรกด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาส่ายหัวและหว่านล้อมมันอีกครั้ง “ยอมจำนนให้ฉันเถอะ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ แกจะตายนะ”
“คุณจะให้ผมซึ่งมีสายเลือดเพลิงนรกยอมจำนนให้กับมนุษย์ที่เจ้าเล่ห์และชั่วร้ายแบบคุณหรือ? ฝันไปเถอะ!” อสูรเพลิงนรกกัดฟันคำราม
สายเลือดเพลิงนรกนั้นสืบทอดกันมาตั้งแต่โบร่ำโบราณ และเผ่าพันธุ์เพลิงนรกก็มีอำนาจและพละกำลังสูงสุดแม้แต่ในยุคสมัยที่อสูรผู้ทรงพลังยังเร่ร่อนไปทั่วทวีปแห่งปรมาจารย์ ถึงความบริสุทธิ์ของสายเลือดของมันจะลดลงเมื่อเทียบกับเหล่าบรรพบุรุษ แต่ก็ไม่มีทางที่มันจะลดตัวลงไปยอมจำนนให้มนุษย์เพียงคนหนึ่งอย่างแน่นอน!
ยอมตายเสียดีกว่า!
ไม่อย่างนั้น ตระกูลจางก็คงจะไม่จนปัญญาทั้งๆ ที่จับมันมาได้ถึง 3 ปีเต็มแล้ว
“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็เกรงว่าจะไม่มีทางเลือกนะ…” จางเซวียนส่ายหน้า เขากำลังจะดำเนินการขั้นต่อไปกับอสูรเพลิงนรก ก็พอดีกับที่แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่เขาจากด้านบน ในตอนนั้น แม้แต่จะหายใจก็ยังลำบาก
เมื่อเงยหน้าขึ้นดู จางเซวียนเห็นเมฆดำกลุ่มใหญ่ปกคลุมไปทั่วทั้งท้องฟ้าที่เคยแจ่มใส สายฟ้าฟาดอย่างเกรี้ยวกราดราวกับจะบ่งบอกการมาถึงของหายนะครั้งใหญ่
“นั่นมัน…การทดสอบสายฟ้าของวรยุทธระดับเซียนขั้น 9-ก้าวสู่จักรวาลใช่ไหม?” จางเซวียนหรี่ตาด้วยความประหลาดใจ
