ตอนที่ 1500 ผมพาเธอออกมาแล้ว
“คุณฝ่าด่านวรยุทธได้แล้วหรือ?” ผู้อาวุโสฉู่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะทำตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ
นับตั้งแต่ปรมาจารย์ขงกับเหล่าศิษย์สายตรงของเขาเสียชีวิตไป บางอย่างก็ดูเหมือนจะหายไปจากทวีปแห่งปรมาจารย์ด้วย อันที่จริง ตลอดหมื่นปีที่ผ่านมา ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ฝ่าด่านวรยุทธได้ถึงขั้นนั้น
ด้วยเหตุผลดังกล่าว ปรมาจารย์หยางจึงออกตระเวนท่องโลกเพื่อหาแรงบันดาลใจที่จะก้าวข้ามขั้นสุดท้ายให้ได้
เป็นไปได้หรือเปล่าว่าความพยายามของเขาสัมฤทธิ์ผล?
ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ถือเป็นโชคดีของสภาปรมาจารย์และมวลมนุษยชาติ!
ปรมาจารย์ที่มีวรยุทธระดับนั้นย่อมมีความเข้าใจที่ล้ำลึกกว่าคนอื่นๆ ลำพังแค่คำชี้แนะเพียงข้อเดียวจากเขาก็มีประโยชน์มาก ภายใต้คำแนะนำของเขา มวลมนุษยชาติจะต้องเจริญรุ่งเรืองขึ้นอีกระดับหนึ่งอย่างแน่นอน
เพียงแต่…ต่อให้ปรมาจารย์หยางสำเร็จวรยุทธระดับนั้นจริงๆ ก็ไม่ควรจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจนถึงขั้นที่แม้แต่ตัวเขายังจำไม่ได้!
“ใช่แล้ว ในอดีตผมอาจแก้ปัญหาเรื่องความบอบช้ำและการบิดเบี้ยวของทางเดินพลังปราณของคุณไม่ได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป” เห็นความลังเลในดวงตาของอีกฝ่าย จางเซวียนพูดอย่างมั่นใจ
ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การที่ผู้อาวุโสฉู่จะเชื่อตัวตนของเขาหรือไม่ แต่จะต้องทำให้อีกฝ่ายหวาดกลัวจนไม่กล้าเปิดการโจมตี อีกอย่าง เป้าหมายของเขาก็เพื่อหาข้อมูลจากผู้อาวุโสที่ 1 เรื่องวิธีการนำตัวล็อคฉนวนสวรรค์ออก และเมื่อเรื่องนั้นสำเร็จ เขาก็จะหาทางหลบหนี
ถึงตอนนั้น อีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาเป็นตัวปลอมหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญแล้ว
เพราะทันทีที่เขากลับคืนสู่รูปลักษณ์ของจางเซวียน ผู้อาวุโสฉู่ก็จะจดจำเขาไม่ได้อีกต่อไป
“ไม่เป็นปัญหาอีก?” คำนั้นทำให้ผู้อาวุโสฉู่หัวใจกระตุก “หมายความว่า…คุณหาวิธีแก้ไขปัญหาที่ผมกำลังเผชิญอยู่ได้แล้ว?”
“ก็ใช่น่ะสิ ศิลปะแม่น้ำไหลเชี่ยวทำให้นักรบสามารถขับเคลื่อนพลังปราณผ่านทางเดินพลังปราณได้อย่างรวดเร็ว แต่หากนักรบขับเคลื่อนพลังปราณโดยใช้พลังมากไปเป็นระยะเวลานานเกิน ก็จะส่งผลกระทบให้รากฐานของวรยุทธบอบช้ำและเกิดการบิดเบี้ยวของทางเดินพลังปราณ ซึ่งเมื่อเกิดปัญหานี้ขึ้นแล้ว ก็ยากที่จะแก้ไขโดยใช้สมุนไพรทั่วไป แต่ถ้ามีกระแสพลังปราณที่บริสุทธิ์กว่าไหลเข้าสู่ร่างของนักรบผู้นั้นเพื่อเยียวยาทางเดินพลังปราณ ก็จะแก้ไขปัญหาได้ทั้งหมด” จางเซวียนพูด
ด้วยระดับวรยุทธและประสบการณ์ที่จำกัดของเขา จึงเป็นเรื่องยากที่จะแก้ไขปัญหาเรื่องวรยุทธที่ผู้อาวุโสฉู่กำลังเผชิญอยู่ แต่หากเป็นแค่การเยียวยาพลังทางเดินพลังปราณล่ะก็ ถือว่าง่ายมากสำหรับเขา
พลังปราณเทียบฟ้าสามารถเยียวยาอาการบอบช้ำของทางเดินพลังปราณและฟื้นฟูมันให้กลับสู่สภาพดั้งเดิมได้ ปัญหาที่ผู้อาวุโสฉู่เผชิญอยู่เป็นเพียงการบิดเบี้ยวของทางเดินพลังปราณเท่านั้น หากได้รับกระแสพลังปราณเทียบฟ้าอย่างเพียงพอ การเยียวยาอีกฝ่ายก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินไป
เมื่อได้ยินปรมาจารย์หยางเสนอวิธีแก้ปัญหา ผู้อาวุโสฉู่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “ผมเข้าใจ แต่ผมจะไปหาพลังปราณที่บริสุทธิ์กว่านี้จากที่ไหนล่ะ?”
เขาได้เสาะหานายแพทย์ระดับ 9 ดาวมากมายเพื่อปรึกษาเรื่องสภาวะที่เขาเป็นอยู่ มีสองสามคนที่เสนอแนะวิธีแก้ไข แต่ตัวเขาเองก็เป็นถึงปรมาจารย์ระดับ 9 ดาวแล้ว ในเรื่องความบริสุทธิ์ของพลังปราณ มีน้อยคนในโลกที่จะมีพลังปราณที่บริสุทธิ์กว่าเขา แล้วจะไปหาใครที่ไหนที่มีพลังปราณบริสุทธิ์กว่าตัวเขาได้?
“ลองนี่…” จางเซวียนรอจนอีกฝ่ายพูดจบ
เขากระดิกนิ้ว แล้วกระแสพลังปราณก็ถูกส่งออกไป
ด้วยความงงงัน ผู้อาวุโสฉู่ยกมือขึ้นและรับกระแสพลังปราณที่จางเซวียนส่งให้จากปลายนิ้วมือ เมื่อจ้องดูกระแสพลังปราณใกล้ๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาด้วยความประหลาดใจ
กระแสพลังปราณนั้นค่อนข้างจะอ่อนแอ ในแง่ของพละกำลัง มันเทียบได้กับนักรบขั้นพื้นที่ลวงตาเท่านั้น แต่ความบริสุทธิ์ของพลังปราณนั้นถือว่าพิเศษ เพียงแค่ได้สัมผัสมัน ผู้อาวุโสฉู่ก็รู้สึกได้ว่าทุกเซลล์ในร่างกายของเขาตื่นตัวเต็มที่ สัญชาตญาณบอกเขาว่าหากหลอมรวมกระแสพลังปราณนี้เข้ากับเซลล์ในร่างกาย ก็จะสามารถแก้ไขอาการบอบช้ำได้อย่างง่ายดาย
ด้วยการบ่มเพาะจากพลังปราณที่มีความบริสุทธิ์ระดับนี้ ทางเดินพลังปราณที่บิดเบี้ยวของเขาจะกลับสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว และประสิทธิภาพการต่อสู้ของเขาก็จะเพิ่มสูงขึ้นอีกมาก
ผู้อาวุโสฉู่อดตั้งคำถามไม่ได้ “กระแสพลังปราณนี้มาจากไหน?”
“ผมขัดเกลามัน แต่ยังทำได้เพียงแค่ถึงขั้นพื้นที่ลวงตาเท่านั้น หากมีเวลา ก็คงสามารถยกระดับมันได้มากกว่านี้ แต่คุณควรใช้มันไปก่อน ผมยังมีกระแสพลังปราณอยู่อีกจำนวนหนึ่ง คุณทดสอบอานุภาพของมันดูก่อนก็ได้ว่ามันส่งผลอย่างไรต่ออาการบอบช้ำของคุณ” จางเซวียนพูดขณะกระดิกนิ้วและส่งกระแสพลังปราณเพิ่มขึ้นอีก
“ขอบคุณมาก!” ผู้อาวุโสฉู่รีบรับกระแสพลังปราณที่จางเซวียนส่งให้ เขาเปิดใช้การรับรู้จิตวิญญาณเพื่อศึกษากระแสพลังปราณนั้นอย่างถี่ถ้วน แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าไม่เจอสิ่งปนเปื้อนใดๆ อยู่ในพลังปราณนั้นเลย
เขาสูดหายใจลึกแล้วแตะนิ้วกับกระแสพลังปราณนั้น จากนั้นก็ปล่อยให้มันไหลเวียนอย่างอิสระอยู่ในร่างกายของเขา
ซรืดดดดด!
ทันทีที่กระแสพลังปราณเข้าสู่ร่างของผู้อาวุโสฉู่และหลอมรวมเข้ากับทางเดินพลังปราณที่บิดเบี้ยว ทางเดินพลังปราณเหล่านั้นก็กลับฟื้นคืนชีพราวกับฟองน้ำที่ได้น้ำ เพียงครู่เดียว อาการบิดเบี้ยวก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ทำให้พลังปราณไหลเวียนผ่านทางเดินพลังปราณของเขาได้โดยปราศจากสิ่งปิดกั้นอีกต่อไป
“เอ่อ…” ผู้อาวุโสฉู่ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น
ถ้าการปรากฏขึ้นของกระแสพลังปราณได้จุดประกายความหวังที่จะเยียวยาทางเดินพลังปราณอันบิดเบี้ยวของเขา ความแน่ใจที่ได้เห็นว่ากระแสพลังปราณสามารถเยียวยาความบอบช้ำของเขาได้จริงๆ ก็ทำให้เขามีความสุขจนเกินจะบรรยาย
ถึงการบิดเบี้ยวของทางเดินพลังปราณจะไม่ส่งผลกระทบต่อความแข็งแกร่งของเขามากนัก แต่หากสภาวะนี้คงอยู่ไปนานๆ ก็จะทำให้ระดับวรยุทธเสื่อมลงทีละน้อย ซึ่งหากเขาแก้ปัญหาได้ ก็จะสามารถบ่มเพาะตัวเองให้อยู่ในสภาพแข็งแกร่งสูงสุดได้ตลอดเวลา บางทีเขาอาจมีโอกาสที่จะฝ่าด่านวรยุทธได้ในอนาคต!
ผู้อาวุโสฉู่กำหมัดแน่น และอดไม่ได้ที่จะประเมินชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้งด้วยความระแวง
ลึกๆ แล้วเขายังคงไม่คิดว่าอีกฝ่ายคือปรมาจารย์หยาง แต่ในเมื่อชายผู้นี้มองเห็นอาการบอบช้ำที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานอยู่และถึงกับรักษามันได้ด้วย ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะต้องเป็นหนึ่งในผู้มีอำนาจของทวีปแห่งปรมาจารย์
อย่างน้อยที่สุด อีกฝ่ายก็จะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญในระดับเดียวกับเขา หากไม่สูงกว่า
จางเซวียนเฝ้าดูผู้อาวุโสฉู่นำพลังปราณเข้าสู่ร่างของตัวเอง เขาหัวเราะหึๆ และพูดว่า “ผู้อาวุโสฉู่ ตอนนี้คุณคงเชื่อคำพูดของผมแล้วใช่ไหม?”
ทุกสิ่งที่เขาพูดกับผู้อาวุโสฉู่ก่อนหน้านี้ล้วนแต่ผ่านโทรจิต แม้แต่โหยวโร่วชิงซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่ 1 ของศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็งก็ยังมีคุณสมบัติไม่เพียงพอที่จะได้รับรู้ถึงสภาวะของปรมาจารย์ระดับ 9 ดาวจากสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่
เมื่อเห็นว่าตัวเองถ่วงเวลากับผู้อาวุโสฉู่ได้แล้ว จางเซวียนก็หันไปพูดกับโหยวโร่วชิง “เหตุผลที่ผมมาเยือนศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็งของคุณในครั้งนี้ก็เพื่อขอให้คุณทำอะไรสักอย่าง ผมอยากขอให้คุณปลดปล่อยศิษย์หลานของผมจากพันธนาการ!”
“ศิษย์หลาน? ปรมาจารย์หยาง ได้โปรดบอกความต้องการของคุณมาเถอะ” เห็นผู้อาวุโสฉู่เงียบงันไปหลังจากแลกเปลี่ยนข้อความทางโทรจิตกับชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ โหยวโร่วชิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลอยู่ลึกๆ
เธอไม่เคยพบปรมาจารย์หยางมาก่อน แต่ในฐานะผู้อาวุโสของสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่ ไม่มีทางที่ผู้อาวุโสฉู่จะจดจำปรมาจารย์หยางไม่ได้ ดังนั้น การที่อีกฝ่ายเงียบงันไปหลังจากแลกเปลี่ยนข้อความทางโทรจิตกันครู่ใหญ่ ก็เป็นไปได้ว่าพวกเขาคงพูดถึงความลับสุดยอดบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับสภาปรมาจารย์ซึ่งเธอไม่มีสิทธิ์รับรู้
พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ มีความเป็นไปได้สูงที่ชายวัยกลางคนผู้นี้จะเป็นปรมาจารย์หยางตัวจริง!
ผู้อาวุโสสูงสุดของสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่…ต่อให้ใครเพิ่มความกล้าให้เธอมากกว่านี้อีกสิบเท่า เธอก็ไม่กล้าทำให้เขาขุ่นเคืองใจ!
เห็นผู้อาวุโสฉู่ไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว จางเซวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าสง่างาม “ศิษย์หลานของผม, จ้าวหย่า ครั้งหนึ่งเคยเป็นหัวหน้าน้อยของศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็งของคุณ แต่วันนี้ผมได้รับข้อความที่บอกว่าคุณกักขังเธอไว้ และใช้ตัวล็อคฉนวนสวรรค์เพื่อปิดกั้นทางเดินพลังปราณของเธอ ผมจึงตั้งใจมาเพื่อวิงวอนแทนเธอ ขอร้องให้ผู้อาวุโสที่ 1 ปลดปล่อยพันธนาการและคืนอิสรภาพให้เธอด้วย!”
“จ้าวหย่า? เธอเป็น…ศิษย์หลานของปรมาจารย์หยาง?” โหยวโร่วชิงแทบกระโดดด้วยความตกใจ
จ้าวหย่าเป็นลูกศิษย์ของนักรบไร้ชื่อเสียงที่ชื่อจางเซวียนไม่ใช่หรือ? ถ้าจ้าวหย่าเป็นศิษย์หลานของปรมาจารย์หยางจริงๆ ก็หมายความว่าจางเซวียนเป็นศิษย์สายตรงของปรมาจารย์หยางใช่ไหม?
“ผู้อาวุโสที่ 1!”
ขณะที่โหยวโร่วชิงกำลังประหลาดใจ เสียงร้องอย่างตื่นตระหนกก็ดังขึ้น ผู้อาวุโสที่ 2 พรวดพราดเข้ามา เมื่อเห็นว่ามีคนแปลกหน้า 2 คนอยู่ในห้องประชุมก็เกิดอาการลังเล แต่เธอก็รีบเข้าไปยืนข้างผู้อาวุโสที่ 1
“มีอะไร?” เห็นความปั่นป่วนของผู้อาวุโสที่ 2 โหยวโร่วชิงขมวดคิ้ว
“ข่าวร้าย! ค่ายกลของหอสงบใจยังคงทำงานอยู่ แต่หัวหน้าน้อยจ้าวหย่า…หายตัวไปแล้ว!” ผู้อาวุโสที่ 2 อุทานด้วยใบหน้าซีดเผือด
“คุณบอกว่าจ้าวหย่าหายตัวไป?” โหยวโร่วชิงหรี่ตาด้วยความพรั่นพรึง ความคิดแรกของเธอคืออยากจะรีบไปตรวจสอบค่ายกลที่หอสงบใจ แต่แล้วอีกความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามา เธอหันไปมองชายวัยกลางคนที่อยู่ในห้องนั้น “ปรมาจารย์หยาง…”
จางเซวียนสะบัดแขนเสื้อและพูดหน้าตาเฉย “ใช่ ผมพาเธอออกมาแล้ว”
