ตอนที่ 265 คฤหาสน์เซียนสมุนไพร
ไม่เหมือนกับเมืองหลวงของอาณาจักรเทียนเซวียน เมืองนี้ก่อสร้างด้วยอิฐสีแดง ดูโบร่ำโบราณและเข้ากันดีกับสันเขาบัวแดงที่ทอดตัวอยู่ มันมีขนาดเล็กกว่ามาก และเทียบไม่ได้เลยกับดงอสูร
“เมืองบัวแดงมีอายุเก่าแก่กว่าอาณาจักรเทียนหวู่เสียอีก ว่ากันว่าน่าจะมากกว่าสามพันปี มันเป็นศูนย์กลางการค้าขายแลกเปลี่ยนสมุนไพรของอีกสิบกว่าอาณาจักรที่อยู่รอบอาณาจักรเทียนหวู่ แต่ว่า…ก็ด้วยอิทธิพลของห้องโถงแห่งยาพิษ ทำให้ไม่มีใครอยากอยู่ที่นี่นานนัก มันจึงกลายเป็นเมืองไม่พึงประสงค์ และในตอนนี้ เทียบกับเมืองกระจอกๆทั่วไปก็ยังไม่ได้”
โม่หยู่อธิบาย
เมืองบัวแดงขึ้นกับอาณาจักรเทียนหวู่ และในฐานะที่เป็นองค์หญิงแห่งอาณาจักรเทียนหวู่ โม่หยู่จึงมีความรู้เรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี
“เจ้าเขี้ยวเหล็กกับเจ้านกอินทรีนี่เตะตาเกินไป ถ้าเราพามันไปด้วย คงเท่ากับหาเรื่องใส่ตัว เดินเข้าไปน่าจะดีที่สุด”
แม้เมืองบัวแดงจะเป็นเพียงเมืองเล็กๆที่อยู่ชายขอบ แต่ก็เป็นศูนย์กลางการค้าขายแลกเปลี่ยนสมุนไพรและยาพิษที่สำคัญ ดังนั้นจึงมีผู้เชี่ยวชาญจากอาณาจักรโดยรอบเดินทางเข้าออกประตูเมืองอยู่ตลอดเวลา ด้วยขนาดใหญ่โตของนกอินทรีสีเขียวอ่อนกับเจ้าเขี้ยวเหล็กเหินฟ้า การเข้าไปแบบนั้นมีแต่จะทำให้พวกเขาเป็นที่สะดุดตาไปเปล่าๆ
ในเชิงพละกำลัง คงแทบไม่มีใครโค่นเจ้าอสูรที่มีวรยุทธขั้นกึ่งจื้อจุนได้ แต่ก็เป็นไปได้ที่จะมีกูรูยาพิษซ่อนตัวปะปนอยู่กับผู้คนในเมือง การรนหาที่แบบนั้นจึงรังแต่จะเป็นอันตราย ถึงจางเซวียนกับโม่หยู่จะไม่กลัวการโจมตีซึ่งๆหน้า แต่ก็ยากที่พวกเขาจะป้องกันตัวเองจากการลอบทำร้ายโดยใช้ยาพิษ
“ตามนั้น!” จางเซวียนตอบ เขาพาเจ้าเขี้ยวเหล็กไปยังพื้นที่ที่อยู่ห่างจากตัวเมืองออกไป และสั่งเสียทั้ง 2 ตัวไม่ให้เพ่นพ่านไปไหนไกลนัก ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองบัวแดงกับโม่หยู่
เมื่อเดินอยู่บนถนนในเมืองโบราณที่มีสิ่งปลูกสร้างแบบโบราณอยู่รายรอบ ก็ให้ความรู้สึกเหมือนได้ย้อนอดีต
ถึงจะเป็นเมืองเล็ก แต่ก็มีผู้คนอยู่คลาคล่ำ ตลอดสองข้างถนนเต็มไปด้วยพ่อค้าที่มีสมุนไพรกองโตวางตรงหน้า มีหลายชนิดที่แทบจะหาไม่ได้ในตลาดอื่น
“หญ้าโลกแตก จั๊กจั่นโปร่ง ด้ายไหมห้าพิษ…”
เมื่อชำเลืองมองสมุนไพร จางเซวียนก็ต้องขมวดคิ้ว
สมุนไพรเหล่านี้มีพิษร้ายอยู่ภายใน พวกมันแทบจะไม่ถูกใช้ในการรักษาโรคและการปรุงยาเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นว่ามีขายในปริมาณมากขนาดนี้
“ต้องมีกูรูยาพิษอยู่ที่นี่แน่!”
มีแต่กูรูยาพิษเท่านั้นที่จะตุนของแบบนี้ไว้ทีละมากๆ สำหรับนักปรุงยาทั่วไปและนายแพทย์นั้นไม่มีความจำเป็นต้องตุนของแบบนี้เลย
“มีกูรูยาพิษอยู่ที่นี่ก็จริง แต่คุณไม่รู้หรอกว่าเป็นคนไหน ถ้าเขาไม่มาผสมยาพิษให้เห็นต่อหน้า” โม่หยู่พูด
จางเซวียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
ไม่เหมือนกับปรมาจารย์ ทักษะของกูรูยาพิษไม่ได้ขึ้นอยู่กับระดับวรยุทธ บางครั้ง เด็กน้อยที่ดูไร้พิษสงหรือแม่เฒ่าสักคนก็อาจมีความสามารถในการผสมยาพิษระดับที่นักรบขั้นจงซรือยังสู้ไม่ไหว
นั่นคือเหตุผลที่ชี้ตัวกูรูยาพิษได้ยาก ต่อให้มีใครสักคนที่มีวรยุทธสูงส่งมาซื้อสมุนไพรมีพิษ ก็ไม่จำเป็นว่าเขาจะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่หญิงสาวบอบบางธรรมดาสามัญคนหนึ่งอาจเป็นฆาตกรตัวฉกาจก็ได้
“ถ้าคุณอยากจะหากูรูยาพิษสักคน ก็มาขายสมุนไพรที่นี่สิ อยู่สัก 3-5 ปีก็คงได้พบสักคนแน่” โม่หยู่พูด “มีผู้คนมากมายนะที่อยากแก้แค้นแต่ไม่สามารถยกระดับวรยุทธของตัวเองได้ พวกเขาก็มารอคอยอยู่ที่นี่ เผื่อจะได้มีโอกาสเป็นศิษย์ของกูรูยาพิษสักคน แต่ว่า…คนที่ทำได้แบบนั้นก็มีน้อยเหลือเกิน”
“3-5 ปี?” จางเซวียนส่ายหน้า
นานขนาดนั้น เราคงตายเสียก่อน…ทำไมไม่เอามีดจ้วงกันเสียตอนนี้ให้จบๆไปเลยนะ?
หอสมุดเทียบฟ้าสามารถเปิดเผยอาชีพของบุคคลได้ แต่เงื่อนไขก็คือคนนั้นต้องแสดงวรยุทธเสียก่อน หรือไม่ก็ต้องสลบไป…ถ้าจางเซวียนลุกขึ้นมาต่อยใครให้สลบตรงนี้ จะต้องเกิดปัญหาไม่จบสิ้นแน่
ใครต่อใครจะพากันคิดว่าเขาเป็นคนบ้า และเฉดหัวเขาออกไป
“ไปตามหาเซียนสมุนไพรก่อนเถอะ!” จางเซวียนพูด
“เอาจริงๆนะ ร่องรอยเดียวที่เรามีตอนนี้ก็คือเซียนสมุนไพร ว่าแต่…คุณไม่สงสัยบ้างหรือว่าทำไมทุกคนถึงเลือกจะมาขายสมุนไพรที่นี่ ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าเซียนสมุนไพรรู้ที่ตั้งของห้องโถงแห่งยาพิษและคุ้นเคยกับกูรูยาพิษพวกนั้นเป็นอย่างดี?”
โม่หยู่จ้องหน้าจางเซวียน
“เอ่อ…”
“เซียนสมุนไพรไม่ใช่คนที่ใครจะได้พบง่ายๆ!” โม่หยู่ส่ายหน้า
“ต่อให้เป็นแบบนั้น เราก็ต้องลองสักตั้ง”
จางเซวียนก็รู้ว่ามันไม่ง่าย แต่เมื่อเขามาถึงที่นี่แล้ว ลองสักหน่อยก็ไม่ได้เสียหายอะไร บางทีอีกฝ่ายอาจจะยอมพบเขาก็ได้
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้เลย! แต่ฉันบอกไว้ก่อนนะ เซียนสมุนไพรไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครไปทำตัวเกะกะใส่เขา ถึงวรยุทธของคุณจะไม่ใช่ขี้ไก่ แต่เจียมเนื้อเจียมตัวไว้จะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นจะตายไม่รู้ตัว!” โม่หยู่แนะนำ
“วางใจเถอะ ผมไม่ใช่คนใจเร็วแบบนั้น!” จางเซวียนพยักหน้า
“งั้นก็ตามฉันมา!” เห็นอีกฝ่ายรับคำ โม่หยู่พาเขาไป
ดูเธอคุ้นเคยกับถนนหนทางแถวนี้เป็นอย่างดีเหมือนกับเคยมาที่นี่มาก่อน อีกประมาณ 1 ชั่วโมงต่อมา คฤหาสน์หลังใหญ่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า
มันสร้างขึ้นด้วยอิฐสีแดง หลังคาสีเขียวมรกต มีทั้งต้นไม้เขียวชอุ่มและลำธารงดงาม คฤหาสน์หลังนี้มีการตกแต่งแบบสมัยใหม่บางอย่างที่ทำให้ดูผิดที่ผิดทางในเมืองที่ดูโบร่ำโบราณแบบนี้ องครักษ์หลายคนยืนจังก้าอยู่หน้าประตู แผ่รังสีทรงพลังอันแสนจะน่าทึ่งออกมา
“ทงฉวน?”
แค่ชำเลืองมอง จางเซวียนก็หน้าเครียด
ขนาดองครักษ์หน้าประตูยังเป็นนักรบทงฉวนขั้นต้นกันทุกคน
ที่อาณาจักรเทียนเซวียน ใครที่มีวรยุทธระดับนี้ เหยียบย่างไปไหนก็สะท้านสะเทือนไปหมด แต่ที่นี่พวกเขาเป็นแค่องครักษ์
“นี่คือคฤหาสน์ของเซียนสมุนไพร!” โม่หยู่ใช้โทรจิตบอกจางเซวียน
ถึงเธอไม่อธิบายเขาก็รู้ ขณะที่กำลังจะอ้าปากพูด ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินไปที่หน้าประตู พร้อมกับผู้ติดตามอีก 2 คนที่ถือสมุดแนะนำตัวไว้
“ผมคือชิงหยู่ องค์ชายแห่งอาณาจักรไป๋ลี่ มาขอเข้าพบเซียนสมุนไพร”
อาณาจักรไป๋ลี่เป็นอาณาจักรขั้น 2 ที่มีสถานภาพทัดเทียมกับอาณาจักรเป๋ยอู๋ มันกว้างใหญ่กว่าและมีอำนาจมากกว่าอาณาจักรเทียนเซวียนมาก
“ผมเสียใจด้วย นายท่านกำชับพวกเราให้ปฏิเสธแขกทุกคน” องครักษ์พูดอย่างเฉยเมยและขวางทางไว้
“บังอาจ! เจ้านายของเราเป็นถึงองค์ชายแห่งอาณาจักรขั้น 2 พวกแกกล้าขวางทางเขาได้อย่างไร?” หนึ่งในผู้ติดตามตวาดก้อง เขาก้าวออกมาและคำราม “ออกไปให้พ้นทางเดี๋ยวนี้!”
“ที่เมืองบัวแดงนี่ นายท่านของเรามีอำนาจสูงสุด ต่อให้ฮ่องเต้เสด็จมา เราก็จะให้เขากลับไป นับประสาอะไรกับองค์ชายแห่งอาณาจักรขั้น 2! กลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าเราหยาบคายก็แล้วกัน”
องครักษ์หรี่ตา พรึ่บเดียวทุกคนก็ชูดาบในท่าเตรียมพร้อม
“แกรนหาที่ตายเสียแล้ว!”
ได้ยินคำพูดนั้น ผู้ติดตามก็โมโหเดือด เขาพุ่งออกมาและใช้ฝ่ามือฟาดเข้าใส่ลำคอขององครักษ์คนนั้น เกิดลมแรงพัดหวือโดยรอบ
“ทงฉวนขั้นกลาง?”
ผู้ติดตามคนนั้นเป็นถึงนักรบทงฉวนขั้นกลาง! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอวดดีขนาดนั้น
ฟึ่บ!
นักรบทงฉวนขั้นกลางจะมีพละกำลังประมาณ 200 ติ่ง ก่อนที่มือของเขาจะถึงตัวองครักษ์ อากาศที่อัดแน่นเพราะการเคลื่อนไหวของเขาก็เสียดสีกันจนเกิดเสียงหวีดหวิว
“แกคิดจะบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของเซียนสมุนไพรหรือ?”
องครักษ์ถอยไปก้าวหนึ่ง
“ก็ถ้าฉันจะบุกเข้าไป แล้วไงล่ะ?”
ผู้ติดตามขององค์ชายชิงหยู่คำรามกร้าว ไม่เพียงแต่จะไม่ถอย เขายังเพิ่มพละกำลังเข้าไปในฝ่ามือให้มากขึ้นอีก
“ถ้าเอาแบบนั้น ก็…ตายซะเถอะ!”
เห็นอีกฝ่ายมีทีท่าดุดันขึ้น องครักษ์คำรามและสะบัดข้อมือ
ฟิ้ว!
หมอกขาวปกคลุมตัวผู้ติดตามเอาไว้ทันที
“แก…”
เขายังไม่ทันได้ขยับตัว หมอกขาวก็เข้าปะทะกับผิวหนัง ทั้งร่างของเขาสั่นสะท้าน ไม่นานฟองสีขาวก็ไหลออกจากปาก ผู้ติดตามคนนั้นทรุดลงไปกองอยู่กับพื้นและตาเหลือก จากนั้นก็ถึงจุดจบ
“เฮ้ย?”
ชิงหยู่และผู้ติดตามอีกคนที่เหลือถึงกับตะลึง พวกเขาถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว
ผู้ติดตามคนที่พุ่งเข้าโจมตีมีพละกำลังแข็งแกร่งกว่าเขาทั้งสองมาก แต่ก็ตายโดยที่ยังไม่ทันจะได้แตะต้องอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ ยาพิษที่พวกเขาใช้ช่างร้ายกาจนัก
“ไปให้พ้น!”
หลังจากสังหารผู้ติดตามไปแล้วคนหนึ่ง องครักษ์ก็โบกมือไล่พวกเขา
คราวนี้ชิงหยู่กับผู้ติดตามของเขาไม่กล้าพูดอะไรอีก ทั้งคู่ลนลานแบกศพกลับไป
“เอ่อ…”
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายใน 2-3 อึดใจ เมื่อเห็นเหตุการณ์แล้ว จางเซวียนถึงกับหน้าเครียด
อีกฝ่ายเป็นองค์ชายแห่งอาณาจักรขั้น 2 แต่เจ้าองครักษ์ก็วางยาผู้ติดตามของเขาอย่างไม่ลังเล
สิ่งนี้เป็นเรื่องที่จางเซวียนนึกไม่ถึง
ไม่สงสัยเลยว่าทำไมโม่หยู่ถึงจริงจังกับเรื่องนี้มาก เซียนสมุนไพรคนนี้ใจคอโหดเหี้ยมจริงๆ
“ถึงมีสมุดแนะนำตัวของคุณ เราก็เข้าไปไม่ได้หรือ?” จางเซวียนถามหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ถึงอย่างไรโม่หยู่ก็เป็นถึงองค์หญิงแห่งอาณาจักรเทียนหวู่ ย่อมมีเกียรติมากกว่าองค์ชายแห่งอาณาจักรขั้น 2 อยู่แล้ว
“ก็ใช่” รู้ว่าจางเซวียนกำลังคิดอะไร โม่หยู่ส่ายหน้า “เมืองบัวแดงขึ้นกับอาณาจักรเทียนหวู่ก็จริง แต่ก็เป็นแค่ในนามเท่านั้น อันที่จริงมันเป็นพื้นที่เสรี ต่อให้เป็นองค์ชาย ถ้ามาเป็นการส่วนตัวก็ไม่สามารถจะก้าวก่ายกับเรื่องของที่นี่ได้ นับประสาอะไรกับฉันที่เป็นแค่องค์หญิง คุณก็เห็นกับตาแล้วไม่ใช่หรือ? ขนาดผู้ติดตามถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา องค์ชายคนนั้นยังไม่กล้าปริปากสักคำ”
“ถ้าอย่างนั้น…ลอบเข้าไปได้ไหม?”
“ลอบเข้าไป? ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่! เซียนสมุนไพรน่ะมีอำนาจสิทธิ์ขาดในเมืองนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะต้องมีการป้องกันแบบเหนือชั้นหลายอย่าง ถ้าใครก็ลอบเข้าไปในนั้นได้ง่ายๆ คฤหาสน์ของเขาก็คงจะมีใครต่อใครเข้าไปยุ่มย่ามเต็มไปหมด…”
โม่หยู่พูด
“ก็จริง…” จางเซวียนพยักหน้า
ในเมื่อเซียนสมุนไพรคือผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในเมืองบัวแดงอันดุเดือดแห่งนี้ ถ้าใครก็ลอบเข้าไปในคฤหาสน์ของเขาได้ง่ายๆ กว่าจะถึงวันนี้ เขาคงจะตายไปแล้วเป็นร้อยๆครั้ง
“อีกคนแล้วที่รนหาที่ตาย!”
“คุณคิดว่าจะเข้าไปในคฤหาสน์ของเซียนสมุนไพรได้ง่ายๆแบบนั้น?”
“ว่ากันว่า มีคนแค่ 3 จำพวกเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป คือเจ้าแห่งสมุนไพร กูรูยาพิษ และผู้ที่มีจดหมายเชิญ ถ้าไม่ใช่แบบนั้นล่ะก็ อย่ามาเสนอหน้าแถวนี้จะดีกว่า อาจจะตายไม่รู้ตัว!”
“ใช่เลย!”
…..
เห็นองค์ชายแห่งอาณาจักรขั้น 2 เปิดหนีไปแบบนั้น ก็มีเสียงออกความเห็นเซ็งแซ่อยู่โดยรอบ
“จดหมายเชิญ? ลุงหมายความว่าใครที่มีจดหมายเชิญก็เข้าไปได้อย่างนั้นหรือ?”
ได้ยินเสียงเซ็งแซ่พวกนั้น จางเซวียนตาโต เขาเดินไปหาคนที่จับกลุ่มคุยกันและยื่นเงินให้
“ใช่สิ!” ตาเฒ่ารีบคว้าเงินไป ยิ้มแฉ่งและพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้น จะได้จดหมายเชิญมาด้วยวิธีไหนล่ะ?” จางเซวียนถาม
“อันนี้ผมก็ไม่รู้…” ตาเฒ่าส่ายหน้า แต่เหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นได้จึงรีบเสริม “อ้อ แต่มีคนจำพวกหนึ่งนะที่เข้าไปในนั้นได้พร้อมกับจดหมายเชิญ”
“ฮะ?” จางเซวียนกับโม่หยู่อยากรู้เต็มที
“ก็เซียนสมุนไพรน่ะแก่แล้ว แถมยังไม่ค่อยสบาย สองสามวันมานี้เขาก็เลยเชิญนายแพทย์มา และนายแพทย์ทุกคนที่มีตราสัญลักษณ์นายแพทย์อยู่ในมือก็เข้าไปในคฤหาสน์ได้” ตาเฒ่าบอก
“นายแพทย์?” จางเซวียนมองตาเฒ่า “ที่นี่มีสมาคมนายแพทย์?”
อาชีพนายแพทย์ก็เหมือนกับอาชีพอื่นๆอีกมากที่มีองค์กรรองรับ ซึ่งองค์กรนี้ก็คือสมาคมนายแพทย์นั่นเอง
ด้วยความไกลปืนเที่ยงของอาณาจักรเทียนเซวียน จึงไม่มีสมาคมนายแพทย์อยู่ที่นั่น แต่ถ้ามีสมาคมนายแพทย์อยู่ที่เมืองบัวแดง จางเซวียนก็อาจจะไปลองสอบเป็นนายแพทย์ดู
“ที่นี่จะไปมีสมาคมนายแพทย์ได้อย่างไร นายแพทย์ทุกคนที่มาน่ะ ก็แค่แวะมาซื้อสมุนไพรเท่านั้น!” เขาชี้มือไปข้างหน้าและพูดต่อ “ดูนั่น คนนั้นน่ะท่าทางจะเป็นนายแพทย์!”
จางเซวียนมองตามทันที และเห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังจะเดินเข้าประตู
“ผมคือเนี่ยหยวน นายแพทย์ระดับ 2 ดาวจากอาณาจักรเป่ยเฉิน เซียนสมุนไพรเชิญผมมา”
เมื่อพูดจบก็ยื่นตราสัญลักษณ์ให้องครักษ์คนหนึ่งดู
“นายแพทย์เนี่ยหยวน เชิญทางนี้!”
เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ องครักษ์ก็รีบก้มคำนับและเปิดทางให้เขา
“ขอบคุณ!”
นายแพทย์เนี่ยหยวนเดินเข้าไปในคฤหาสน์
