ตอนที่ 387 หัวหน้าเหลี่ยวแปรพักตร์
ห้องโถงแห่งยาพิษนั้นเป็นที่พรั่นพรึงของนักรบโดยทั่วไป
ยาพิษมีหลากหลายรูปแบบ ทำให้ยากที่ใครสักคนจะปกป้องตัวเองจากมันได้ ต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหนก็ตาม
ในตอนแรกที่เหลี่ยวฉวินเดินออกมากับพวกตระกูลหลิน ก็ไม่มีใครสนใจเขา แต่เมื่อได้ยินเสียงตะโกนนั้น ทุกคนก็รู้ทันทีว่า…เขาคือหัวหน้าคนใหม่ของห้องโถงแห่งยาพิษสาขาสันเขาบัวแดง!
เรื่องนี้ไม่เป็นที่รู้กันแพร่หลายนัก แต่บางตระกูลที่ขยันสืบข่าวก็ได้ข่าวนี้มาแล้ว
ในฐานะหัวหน้าห้องโถงแห่งยาพิษ ก็แน่นอนว่าเขาต้องมีความแข็งแกร่งตามแบบของกูรูยาพิษระดับ 2 ดาวขั้นสูงสุด อย่าว่าแต่นักรบจงซรือขั้นสูงสุดเลย ต่อให้นักรบขั้นจื้อจุนก็ยังต้องหวาดระแวงกับยาพิษของเขา!
นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลหลินจะมีสายสัมพันธ์กับคนแบบนี้
หัวจิตหัวใจของพวกเขาช่างเลือดเย็นเหลือเกิน
ประธานหลิวอาจจะแข็งแกร่ง แต่…ยาพิษน่าสะพรึงกว่ากันมาก แค่โดนเข้าไปนิดเดียว นักรบเก่งกาจคนไหนๆก็ไปไม่เป็นแล้ว
“ประธานหลิวตายแน่…”
“จริงด้วย ว่ากันว่าหัวหน้าเหลี่ยวสังหารได้แม้กระทั่งนักรบจื้อจุนขั้นต้น ประธานหลิวเป็นแค่นักรบจงซรือขั้นสูงสุด จะต้านทานยาพิษของเขาได้หรือ?”
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกตระกูลหลินมีเส้นสายกับห้องโถงแห่งยาพิษด้วย พวกเขาทำได้อย่างไร…”
……
เมื่อรู้แล้วว่าเหลี่ยวฉวินเป็นใคร แม้ฝูงชนจะไม่พอใจกับพฤติกรรมของพวกตระกูลหลิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ด้วยยาพิษที่อีกฝ่ายมี จำนวนกองกำลังที่มากกว่าของพวกเขาไม่มีความหมายเลย
“ผมจะต้องช่วยปรมาจารย์จางให้ได้! ถ้าห้องโถงแห่งยาพิษออกโรงจริงๆล่ะก็ จะต้องส่งคำร้องอย่างเร่งด่วนไปถึงสำนักงานใหญ่ ให้ปลดอำนาจสาขาสันเขาบัวแดงนี้ทันที!”
ประธานเจียงนัยน์ตาวาววับ
บรรดาปรมาจารย์ให้ความสำคัญต่อทุกสาขาวิชาอย่างทัดเทียมกัน ดังนั้น แม้ห้องโถงแห่งยาพิษ จะน่าพรั่นพรึงแค่ไหน แต่ตราบใดที่พวกเขาไม่ล้ำเส้นหรือเหิมเกริมเกินไป สภาปรมาจารย์ก็จะไม่เอาเรื่องจนถึงขั้นกำจัดอีกฝ่าย
แต่หัวหน้าเหลี่ยวฉวินคนนี้กล้าแตะต้องปรมาจารย์จางผู้เป็นอัจฉริยะ เพราะฉะนั้น จะหาว่าเขาหยาบคายไม่ได้
เขาจะต้องทำให้สำนักงานใหญ่ส่งกองกำลังไปจัดการถึงรังของฝ่ายนั้น!
…..
“จิตวิญญาณเพลงดาบ ดาบฉี และเพลงดาบเทียบฟ้า?”
ขณะที่ฝูงชนกำลังโกรธเกรี้ยว จ้าวหย่ากลับหน้าซีดเผือดและตัวสั่นไม่หยุด
ถึงอาจารย์หลิวจะไม่ได้สำแดงเพลงดาบเทียบฟ้าออกมาทั้งหมด แต่จ้าวหย่าก็ยังจับได้บางส่วน
มันคือกระบวนท่าที่อาจารย์ปู่ถ่ายทอดให้เธอ!
ชายผู้นี้รู้จักเพลงดาบที่อาจารย์ปู่สอนให้เธอได้อย่างไร?
“หรือว่า…”
เมื่อเกิดความคิดนั้นขึ้นมา จ้าวหย่าก็หันขวับไปมองหวังหยิ่ง
ทันทีที่สายตาสองคู่สบกัน อีกฝ่ายก็พยักหน้า
“จริงๆหรือ?”
จ้าวหย่าหน้าซีดหนักกว่าเดิม
เธอเพิ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าทำไมอีกฝ่ายถึงขอยืมดาบ และทำไมเขาถึงมีสีหน้าพิลึกพิลั่นนักเมื่อรู้ว่าเธอดวลกับมู่เสว่คิง…
กลายเป็นว่าอาจารย์หลิว…คืออาจารย์จาง!
“ท่านอาจารย์ ระวังด้วย!”
เมื่อรู้ความจริงข้อนี้ จ้าวหย่าก็กำหมัดแน่น
เธอมั่นใจเต็มร้อยในพละกำลังของอาจารย์ แต่อีกฝ่ายเป็นถึงกูรูยาพิษ…แล้วอาจารย์จะต้านทานได้หรือ?
จ้าวหย่าหันกลับไปมองการต่อสู้อย่างกังวลใจ
…..
“คุณชื่อหลิวเฉินใช่ไหม? ผมต้องขอยอมรับว่าคุณคืออัจฉริยะ!”
เหลี่ยวฉวินก้าวออกมาและมองจางเซวียนหน้านิ่ง “แต่ว่า…โชคไม่ดีที่คุณมาเจอกับผม!”
เขาส่ายหน้าอย่างเสียดาย
อีกฝ่ายเก่งกาจก็จริง แต่…เก่งแล้วได้อะไร?
ไม่ควรทำตัวเป็นศัตรูกับพวกตระกูลหลินเลย!
เมื่อไรก็ตามที่ตระกูลหลินได้กุมอำนาจของอาณาจักรเทียนหวู่ ห้องโถงแห่งยาพิษก็จะได้เลิกปิดบังตัวเองเสียที เหลี่ยวฉวินจึงยอมให้ใครทำลายแผนการของเขาไม่ได้…
เขาสะบัดข้อมือหนึ่งครั้ง แล้วขวดที่บรรจุผงพิษไว้ก็มาอยู่ในมือ เหลี่ยวฉวินรวบรวมพลังปราณ และเตรียมจะขว้างผงนั้นใส่จางเซวียน
เห็นเหลี่ยวฉวินเตรียมออกตัว จางเซวียนจับดาบไว้มั่น
ทันทีที่การโจมตีจากดาบฉีอันทรงพลังนั้นหยุดลง หลินโหลวเทียนก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นยืนได้ เขารีบพุ่งเข้าไปหลบหลังเหลี่ยวฉวิน
“ใช้ยาพิษฆ่ามันเลย!”
เขาตะโกนอย่างสะใจ
โชคดีเหลือเกินที่เชิญหัวหน้าเหลี่ยวมาวันนี้ ไม่อย่างนั้น ต่อให้ตระกูลหลินไม่ถูกทำลายจนราบคาบ เกียรติยศศักดิ์ศรีก็คงป่นปี้ไม่มีเหลือ
“อย่าห่วง ผมจัดการเอง…”
หัวหน้าเหลี่ยวหมุนเกลียวขวดที่อยู่ในมือ และพร้อมโจมตี
“ท่านอาจารย์…”
ลู่ชงถลันเข้ามาด้วยความเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวจางเซวียน อาจารย์ก็ดึงมือของเขาไว้และหันไปยิ้มให้เซียนสมุนไพร “เซียนสมุนไพร ตั้งแต่รักษาความทุกข์ทรมานจากสัญญาหนอนกู้ของคุณได้นี่ ดูคุณช่างเหิมเกริมเสียเหลือเกินนะ! กล้าดีอย่างไรถึงพาเหลี่ยวฉวินมาป่วนถึงที่นี่?”
“สัญญาหนอนกู้?”
เซียนสมุนไพรที่กำลังเฝ้าดูความชุลมุนตรงหน้าถึงกับหรี่ตา และแทบทรุดฮวบลงกับพื้น
เหลี่ยวฉวินไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของ ‘นายแพทย์ไป๋’ แต่เขารู้
นายแพทย์ไป๋ก็คือ…อัจฉริยะปรมาจารย์แห่งสภาปรมาจารย์, จางเซวียน!
เขาคือผู้รักษาความทุกข์ทรมานที่เกิดจากสัญญาหนอนกู้ให้เขา
มีแค่สองสามคนที่รู้เรื่องนี้ ในเมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาเต็มปากเต็มคำขนาดนั้น หรือว่า…
เขาได้เห็นความสามารถในการปลอมตัวของปรมาจารย์จางคนนี้มาแล้วกับตา!
หรือว่าอาจารย์หลิวที่อยู่ตรงหน้าเป็นหนึ่งในร่างปลอมของเขา?
ไม่แปลกใจแล้ว…เขายังคิดอยู่ว่าออกจะบังเอิญมากไปหน่อยที่บรมครูด้านการรักษาโรคถึง 2 คนจะมาปรากฏตัวพร้อมกันในอาณาจักรเทียนหวู่…
ทั้งคู่เป็นคนเดียวกันจริงๆ!
“ถึงคุณจะรู้จักเซียนสมุนไพร ก็ไม่ช่วยอะไรหรอก…”
เหลี่ยวฉวินไม่ใส่ใจคำพูดของอีกฝ่าย เขาคำรามกร้าวและเตรียมจะขว้างผงพิษในมือใส่จางเซวียน
“หัวหน้าเหลี่ยว หยุดก่อน…”
เซียนสมุนไพรพุ่งเข้าขวางเหลี่ยวฉวินด้วยสีหน้าปั่นป่วน
“มีอะไร?”
เหลี่ยวฉวินชะงัก
เซียนสมุนไพรเป็นคนสุขุมเยือกเย็นมาตลอด ทำไมถึงกระหืดกระหอบเอาตอนนี้?
“หัวหน้าเหลี่ยว อย่าทำอะไรลงไปนะ…ขะ-เขา…” เซียนสมุนไพรหน้าตาเหยเกและร่ำๆจะปล่อยโฮ เขารีบส่งโทรจิตอธิบายสถานการณ์ “เขาคือ…ศิษย์ปู่!”
“ศิษย์ปู่?”
หัวหน้าเหลี่ยวถึงกับเข่าอ่อนและแทบลงไปกองกับพื้น
ศิษย์ปู่…นั่นคือผู้ที่แม้แต่ตัวแทนกู้มู่ยังให้ความเคารพสูงสุด
การที่เขาได้ก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าห้องโถงแห่งยาพิษก็เพราะความช่วยเหลือของศิษย์ปู่คนนี้…ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาคือศิษย์ปู่?
เหลี่ยวฉวินแทบกระอักเลือด
“คุณแน่ใจหรือ?”
เขาตัวสั่นและรีบส่งโทรจิตถามเซียนสมุนไพร
ถ้าอีกฝ่ายเป็นศิษย์ปู่จริงๆ การที่เขาพยายามกำลังจะใช้ผงพิษเข้าสังหาร…หากตัวแทนกู้มู่รู้เรื่องนี้เข้า ต้องจับเขาถลกหนังทั้งเป็นแน่!
“จริงแท้แน่นอน…”
เซียนสมุนไพรพยักหน้าอย่างหนักแน่นและกำลังจะอธิบายต่อ ก็พอดีกับที่ได้ยินเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง “หัวหน้าเหลี่ยว กู้มู่อยู่ไหนล่ะ? เขาฝึกเจ้าอสูรลาวาให้เชื่องเต็มที่ได้หรือยัง?”
“เอาแล้ว…”
ถ้าก่อนหน้านี้ยังไม่ค่อยแน่ใจ แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เหลี่ยวฉวินก็แทบจะทรุดตัวลงขอขมา
มีแค่ 3 คนเท่านั้นที่รู้เรื่องอสูรลาวา คือกู้มู่ ตัวเขา และศิษย์ปู่
ในเมื่อกู้มู่กลับอาณาจักรชวนหยวนไปแล้ว และเขาก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าจึงต้องเป็นศิษย์ปู่อย่างแน่นอน ไม่มีข้อสงสัยแล้ว!
“หัวหน้าเหลี่ยว อย่าไปฟังมันพล่าม รีบฆ่ามันซะ…”
เห็นหัวหน้าเหลี่ยวรวนเร หลินโหลวเทียนรีบสำทับอย่างร้อนรน แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นขวดหยก ปลิวเข้าใส่
บึ้ม!
ยังไม่ทันจะถึงตัวเขา ขวดนั้นก็ระเบิด ทำให้ผงพิษกระจายใส่เขาทั่วทั้งตัว
เมื่อผงพิษสัมผัสกับผิวหนัง ความคันคะเยออย่างสาหัสก็เข้าโจมตี หลินโหลวเทียนคันคะเยออย่างรุนแรงทั่วทั้งตัว รู้สึกเหมือนผิวหนังจะฉีกขาดเสียให้ได้ ความเจ็บปวดนั้นทำให้เขาแทบคลั่ง
“หัวหน้าเหลี่ยว คุณ…”
เขาคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว
นี่ทำบ้าอะไร?
ผมบอกให้คุณฆ่าหลิวเฉิน แล้วคุณขว้างผงพิษใส่ผมทำไม?
ยังไม่ทันจะหายงง ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้า ใครคนหนึ่งตบหน้าเขา
หลินโหลวเทียนถึงกับเซและทรุดลงบนพื้น เลือดกองใหญ่กระอักออกจากปาก เห็นฟันสีขาว 2-3 ซี่อยู่ในกองเลือดนั้น
“ไอ้สวะ ฉันจะฆ่าแก…”
ขณะที่เขากำลังจ้องว่าใครที่บังอาจมาทำร้าย ก็เห็นหัวหน้าเหลี่ยวพุ่งเข้าใส่เขาอย่างเดือดดาลด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ
“แก…”
หัวหน้าเหลี่ยวก็แทบคลั่ง หากวันนี้เขาทำอะไรศิษย์ปู่ลงไป นอกจากเก้าอี้หัวหน้าจะกระเด็นแล้ว ยังต้องตายอย่างอนาถด้วย
ทุกอย่างเป็นความผิดของไอ้สวะคนนี้ เขาไม่มีทางหายแค้นหากไม่ได้จัดการมัน…
“อะไรนี่?”
“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น?”
เห็นหัวหน้าเหลี่ยวโมโหจนแทบคลั่ง บรรดาผู้ชมที่กำลังจะเข้าช่วยอาจารย์หลิวก็จังงังไป
โดยเฉพาะประธานเจียงกับอาจารย์ใหญ่เซี่ย
พวกตระกูลหลินเชิญหัวหน้าเหลี่ยวให้มาช่วยไม่ใช่หรือ?
ตัวเขาก็เพิ่งประกาศกร้าวอยู่หยกๆว่าจะฆ่าประธานหลิว?
แล้วทำไม…แค่พริบตาเดียวก็แปรพักตร์ แถมซ้อมหลินโหลวเทียนอย่างเอาเป็นเอาตาย?
“….”
หัวหน้าตระกูลจี้ซึ่งหลบอยู่หลังสุด ก็แทบขาดใจตายด้วยความช็อกในสิ่งที่เห็น
นี่ใครบอกได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น?
ทำไมหัวหน้าเหลี่ยวซึ่งเพิ่งจะเข้าข้างหลินโหลวเทียนอย่างสุดตัวอยู่เมื่อครู่ จู่ๆก็เป็นบ้าไป?
นั่นหลินโหลวเทียนซึ่งเป็นถึงนักรบขั้นจื้อจุนนะ! ถูกซ้อมเสียขนาดนั้น…
บ้าไปแล้ว! โชคดีเหลือเกินที่เราไม่ออกหน้า ไม่อย่างนั้นจะต้องทุเรศทุรังยิ่งกว่านั้นอีก…
แน่นอนว่าหลินโหลวเทียนมีพละกำลังแข็งแกร่งกว่าเหลี่ยวฉวิน แต่ด้วยความไม่ทันระวัง อีกทั้งยาพิษด้วย แล้วเขาจะต้านทานฝ่ายนั้นได้อย่างไร? ตอนนี้ก็ถูกซ้อมจนหมดสภาพ หน้าบวมฉึ่งจนแทบจะไม่หลงเหลือเค้าหน้าเดิมแล้ว
“พอ!” เห็นหลินโหลวเทียนถูกซ้อมจนร่อแร่เต็มที จางเซวียนรีบโบกมือห้าม
“ขอรับ!” เหลี่ยวฉวินหยุดกึก และรีบเข้ามายืนตรงหน้าจางเซวียนพร้อมกับยิ้มอย่างประจบประแจง “ศิษย์ปู่…ได้โปรดให้อภัยกับความหูหนวกตาบอดของผมด้วย ที่จดจำความยิ่งใหญ่ของคุณไม่ได้…”
“แล้วเจ้างั่งพวกนั้นมาจากไหน? กลับไปอยู่ในที่ของตัวเองซะ!”
จางเซวียนขมวดคิ้วและตำหนิ
แทนที่จะอยู่อย่างสงบที่ห้องโถงแห่งยาพิษในสันเขาบัวแดง พวกคนจากห้องโถงแห่งยาพิษมาที่นี่ทำไม?
ใฝ่ฝันว่าจะได้ยึดอำนาจ? สงสัยอยากตายเต็มที!
“ขอรับ!”
เห็นอีกฝ่ายไม่คิดจะเอาเรื่อง เหลี่ยวฉวินถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารีบกลับไปยืนอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าพูดอะไรอีก
“หัวหน้าเหลี่ยวรีบหลบไป ทำตัวเหมือนลูกศิษย์ที่ว่านอนสอนง่ายหลังจากถูกอาจารย์เอ็ด?”
มู่เสว่คิงกับพรรคพวกกระพริบตาปริบๆ อยากจะทึ้งหัวตัวเองเต็มที
พวกเขาคิดว่าอาจารย์หลิวต้องจบเห่แน่ จึงอ้อนวอนให้บรรดาผู้อาวุโสในตระกูลมาช่วย แต่แล้ว…
ยังไม่ทันที่บรรดาผู้สนับสนุนจะได้ทำอะไรเลย อาจารย์หลิวก็จัดการทั้งตระกูลเสียราบคาบ…
ขนาดหลินโหลวเทียนซึ่งเป็นถึงนักรบกึ่งจื้อจุนก็ยังสู้ไม่ได้!
พวกเขารู้อยู่แก่ใจว่าอาจารย์หลิวแข็งแกร่งและเก่งกาจ แต่กูรูยาพิษก็เป็นบุคคลที่ทำให้พวกเขาหวาดกลัว นึกไม่ถึงเลยว่าจู่ๆจะทำตัวเป็นกระต่ายแสนเชื่องขนาดนั้น?
ยอมทำทุกอย่างที่อาจารย์ของพวกเขาบอกให้ทำ…
แล้วเขาซ้อมหลินโหลวเทียนทำไม?
ผู้ชมต่างพากันสงสัย
“โว้ยยยยย! ไอ้ฉิบหาย…”
ขณะที่ทุกคนกำลังจังงัง ก็มีเสียงคำรามดังขึ้น เมื่อมองไปก็เห็นหลินโหลวเทียนกำลังกระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน ประกายดุดันฉายกร้าวออกจากนัยน์ตาของเขา “หลิวเฉิน แกกดดันให้ฉันทำแบบนี้ ฉันไม่อยากใช้วิธีนี้เลย เพราะมันจะเกิดความสูญเสียมากเกินไป แต่…ในเมื่อกดดันกันนัก พวกแกทุกคนก็ตายซะเถอะ!”
เขาคำรามอย่างดุเดือด จากนั้น กระแสพลังปราณอันเข้มข้นสองสายก็พุ่งออกจากทั้งสองมือ
ฟู่!
เกิดหมอกหนาปกคลุมไปทั่ว และค่ายกลอันหนึ่งก็ถูกเปิดใช้งาน
“นี่มัน…ค่ายกลสังหาร เกรด 3 ขั้นสูงสุดที่หลินหลงทิ้งไว้เมื่อครั้งนั้น? คราวนี้…
“…พวกเราตายแน่…”
โม่เทียนเชว่ตัวสั่น!
