ตอนที่ 824 โบยบินเถอะ, นกกระเรียนสวรรค์
“หากคุณสามารถทำบางอย่างให้ผมได้ ผมก็พร้อมจะมอบแก่นไม้ฟีนิกซ์ให้คุณ”
เจียงชิงชิงเรียกความมั่นใจกลับคืนมาเมื่อนึกบางอย่างได้
“ฮะ?” จางเซวียนหันมามองด้วยความอยากรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร
“ตอนนี้ฝีมือบรรเลงพิณของผมสามารถเรียกนกกระเรียนมาได้เพียง 6 ตัวเท่านั้น ถ้าคุณสามารถช่วยให้ผมนำพานกกระเรียนมาได้ถึง 7 ตัวภายในเวลา 2 ชั่วโมงล่ะก็ ผมจะมอบแก่นไม้ฟีนิกซ์ให้คุณฟรีๆ เลย” เจียงชิงชิงเปิดเผยความในใจ
“นกกระเรียน 6 ตัว? การได้มาซึ่งนกกระเรียน 7 ตัว? มันคืออะไร?” จางเซวียนงงกับศัพท์แสงใหม่ๆ
เขาไม่เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับมือบรรเลงบทเพลงปีศาจเล่มไหนมาก่อน แล้วอีกฝ่ายมาใช้ศัพท์เทคนิค เขาจึงไม่เข้าใจ
“คุณไม่รู้จักหรือ?”
ตอนที่จางเซวียนพูดว่าจะเข้ารับการทดสอบเป็นมือบรรเลงบทเพลงปีศาจ หัวหน้าเจียงก็คิดว่าอีกฝ่ายคงมีความสามารถทัดเทียมกับเขา แต่มาได้ยินคำถามพื้นๆ แบบนี้ ก็เล่นเอาเกือบหน้ามืดและกระอักเลือดออกมา
ให้นรกกินหัวสิ! ศัพท์แสงพวกนี้ต้องเรียนกันตั้งแต่ระดับผู้ช่วย แต่คุณก็ยังไม่รู้ นี่หมายความว่าคุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมือบรรเลงบทเพลงปีศาจเลยใช่ไหม?
มือใหม่อย่างคุณบังอาจประกาศได้อย่างไรว่าจะเข้ารับการทดสอบ?
“ใช่” จางเซวียนพยักหน้า
“ในบรรดาบทเพลงปีศาจ บทเพลงที่บรรเลงโดยใช้พิณนั้นมีอานุภาพโจมตีสูงสุด ด้วยเหตุนี้ ผู้บรรเลงบทเพลงปีศาจส่วนมากจึงเลือกที่จะหมกมุ่นกับการฝึกฝนพิณ และกลายเป็นมาตรฐานในการจัดระดับวิชาชีพ หากผู้นั้นมีความเข้าใจในพิณล้ำลึกขึ้นเท่าไหร่ การบรรเลงของเขาก็จะยิ่งเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ นำพานกกระเรียนจากสรวงสวรรค์ให้มาร่ายรำได้ โดยทั่วไปมือบรรเลงบทเพลงปีศาจระดับ 1 ดาวจะชักนำนกกระเรียนมาได้ 1 ตัว ระดับ 2 ดาวก็นำมาได้ 2 ตัว และเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ มันคือมาตรฐานวัดระดับความสามารถของมือบรรเลงบทเพลงปีศาจ”
เจียงชิงชิงอธิบายความรู้พื้นฐานซึ่งแม้แต่ผู้ช่วยก็ยังรู้ให้จางเซวียนฟัง โดยพยายามระงับความหงุดหงิดไว้ “ตอนนี้ผมเป็นมือบรรเลงบทเพลงปีศาจระดับ 6 ดาวขั้นสูงสุด และเรียกนกกระเรียนสวรรค์มาร่ายรำได้เพียง 6 ตัวเท่านั้น, 7 ตัวยังเกินความสามารถของผมไป ถ้าคุณสามารถทำให้พิณของผมเรียกนกกระเรียนสวรรค์มาร่ายรำพร้อมกันได้ถึง 7 ตัว ผมจะมอบแก่นไม้ฟีนิกซ์ให้คุณเลย”
“เรียกนกกระเรียนสวรรค์ 7 ตัวให้มาร่ายรำพร้อมกัน?” จางเซวียนขมวดคิ้ว
“ใช่แล้ว” เจียงชิงชิงพยักหน้า “ที่ผมยังขาดอยู่ก็คือแรงบันดาลใจสำหรับการฝ่าด่านวรยุทธ หากคุณช่วยผมได้ ผมจะยอมทำตามที่คุณขอร้อง แต่ถ้าไม่ ผมคงต้องขอให้คุณออกไปจากที่นี่และอย่าได้กลับมาอีก!”
“เอ่อ”
จางเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองหน้าเจียงชิงชิงอีกครั้ง “พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้ามีนกกระเรียนสวรรค์ 7 ตัวร่ายรำพร้อมกันขณะที่คุณกำลังบรรเลงพิณ คุณก็จะทำตามคำขอของผม ผมพูดถูกไหม?”
“ใช่แล้ว” เจียงชิงชิงพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายมาก! ไม่ต้องถึง 2 ชั่วโมงหรอก, 5 นาทีก็เรียบร้อย” จางเซวียนยิ้มอย่างมั่นใจ
เขานึกว่าจะเป็นภารกิจยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้
ไว้ใจหัวไอ้เรืองเถอะ ผมแก้ปัญหาให้คุณได้ในชั่วพริบตา!
ผู้อาวุโสทั้ง 2 ถึงกับผงะ “แค่ 5 นาทีก็เรียบร้อย?”
เอาจริงๆ สิ?
เจียงชิงชิงหมั่นฝึกฝนมากว่า 500 ปี แต่ก็ยังนำพานกกระเรียนมาได้ไม่ถึง 7 ตัว แล้วภายใน 5 นาที คุณจะทำให้เขาฝ่าด่านวรยุทธสำเร็จได้หรือ?
ผมนึกว่าคุณไม่รู้ว่านกกระเรียน 6 ตัวและนกกระเรียน 7 ตัวคืออะไรด้วยซ้ำ แน่ใจนะว่าจะทำได้จริงๆ ?
ถ้าทำสำเร็จล่ะก็ อย่าว่าแต่แก่นไม้ฟีนิกซ์เลย เอาต้นฟีนิกซ์ไปทั้งต้นก็ยังได้!
“แน่นอน!” จางเซวียนพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ตกลงว่าผมผิดพลาดตรงไหน ทำไมผ่านมาหลายปีแล้วถึงยังฝ่าด่านวรยุทธไม่ได้เสียที?” เจียงชิงชิงออกจะลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงสถิติอันแสนน่าทึ่งที่ชายหนุ่มทำมา ก็ตัดสินใจว่าจะเชื่อมั่นในตัวอีกฝ่าย
แม้แต่รองหัวหน้าหนิงก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่าจางเซวียนกำลังจะทำอะไร
อวดอ้างเสียคำโตแบบนั้น คงต้องมีอะไรดีๆ ซ่อนไว้แน่
หรือนี่คือความเก่งกาจของปรมาจารย์ที่มีดวงตาหยั่งรู้?
“ดีดพิณสิ!” จางเซวียนสั่งการ
“ได้”
รู้ดีว่าต้องแสดงฝีมือของตัวเองก่อน อีกฝ่ายถึงจะให้คำชี้แนะได้ เจียงชิงชิงพรมนิ้วลงบนพิณ และเสียงดนตรีก็ก้องกังวาน
มันไพเราะราวกับดนตรีจากสรวงสวรรค์ ดังก้องไปทั่วทั้งลาน
เสียงบรรเลงจับใจผู้ฟังในทันที มันทั้งสง่างามและยิ่งใหญ่ ราวกับใครสักคนหนึ่งได้กลายเป็นเทพเจ้าและกำลังหัวเราะร่าให้กับโลกที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา
มือบรรเลงบทเพลงปีศาจเป็นอาชีพที่มีความสามารถพิเศษในการโจมตีจิตวิญญาณ หากมีความสามารถเข้าถึงระดับหนึ่ง เพียงแค่พรมนิ้วลงบนพิณก็สามารถทำลายล้างทั้งกองทัพได้ทันที ต่อให้นักรบระดับเซียนก็ยังต้านทานได้ยาก
มีตำนานกล่าวไว้ว่า ครั้งหนึ่งมือบรรเลงบทเพลงปีศาจเคยได้ชื่อว่ามือบรรเลงบทเพลงสรวงสวรรค์ แต่เมื่อ 20,000 ปีก่อน มือบรรเลงบทเพลงสรวงสวรรค์ระดับ 9 ดาวคนหนึ่งตกอยู่ในวงล้อมของคู่ต่อสู้ ด้วยพิณที่อยู่ในมือ การบรรเลงของเขานำพาปีศาจมากมายออกมาสังหารทั้งกองทัพที่มีกว่าล้านคน
การต่อสู้ในครั้งนั้นนำมาซึ่งการตั้งชื่อมือบรรเลงบทเพลงปีศาจในทวีปแห่งปรมาจารย์ ทุกคนได้รู้ว่าอาชีพที่ดูไม่ได้น่าประทับใจอะไรกลับมีอานุภาพทรงพลังอย่างน่าทึ่ง และด้วยความยำเกรงที่มีต่อพวกเขา จึงได้รับสมญา ‘ปีศาจ’ แทนคำว่า ‘สรวงสวรรค์’
“น่าทึ่งจริงๆ”
จางเซวียนต้องขับเคลื่อนพลังปราณเทียบฟ้าให้ไหลเวียนภายในร่างกายจนแรงกดดันที่เข้าจู่โจมเขาสลายไป เขาได้แต่อัศจรรย์ใจ
ถ้าไม่ได้ตั้งตัว เสียงพิณจะต้องทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์แน่
ดูเหมือนแม้แต่อาชีพในเก้าสถานะระดับล่างก็มีอานุภาพไม่น้อย ไม่อย่างนั้นคงไม่อาจโค่นกองทัพที่มีกว่าล้านคนได้โดยไม่ต้องสูญเสียอะไร
“เอ๊ะ?” เจียงชิงขมวดคิ้ว
เขาตั้งใจจะสั่งสอนบทเรียนให้ชายหนุ่มเสียหน่อย จึงจงใจเล่นบทเพลงให้ดุเดือดก้าวร้าว
เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องตกตะลึงและจังงังไปกับดนตรีของเขา โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงระดับวรยุทธที่ยังอ่อนด้อยอยู่ แต่ใครจะไปรู้ว่าชั่วพริบตาเดียว นัยน์ตาของเขาก็กลับใสกระจ่างดังเดิม เจียงชิงชิงอดประทับใจไม่ได้
ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมชื่อเสียงของเขาจึงเป็นที่เล่าลือทั่วสถาบัน แม้แต่หัวหน้าลู่ยังแทบคลุ้มคลั่ง อายุเพียงเท่านี้ ดูเหมือนเขาจะมีความปราดเปรื่องและความสามารถอย่างยากหาใครเทียบจริงๆ
ฟึ่บ!
เจียงชิงชิงประทับใจและตัดสินใจหยุดลูกเล่นของเขา จากนั้นดนตรีที่มาจากการบรรเลงพิณก็นุ่มนวลขึ้น เมื่อได้ยินเสียงดนตรี นกกระเรียนสวรรค์จำนวนหนึ่งก็เริ่มส่งเสียงร้องเรียกกันอย่างตื่นเต้น จากนั้นก็โผขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อร่ายรำ
นกกระเรียน 1 ตัว, 2 ตัว, 3 ตัว
ไม่ช้านกกระเรียน 6 ตัวก็ร่ายรำไปพร้อมกับเสียงพิณ
เมื่อเห็นว่าเสียงพิณสามารถดึงดูดนกกระเรียนสวรรค์ให้ขึ้นไปร่ายรำได้จริงๆ จางเซวียนพยักหน้าอย่างยำเกรง
ในฐานะผู้พยากรณ์จิตวิญญาณ จางเซวียนมีความเข้าใจเรื่องจิตวิญญาณอย่างล้ำลึก แต่การจะดึงดูดนกกระเรียนจำนวนมากให้ขึ้นไปร่ายรำพร้อมกับเสียงดนตรีได้ยังเกินขีดความสามารถของเขา
“ปรมาจารย์จาง ก็อย่างที่คุณเห็น ผมทำให้นกกระเรียนขึ้นมาร่ายรำได้ 6 ตัว แต่ก็ไม่อาจดึงดูดตัวที่ 7 ได้เสียที ผมควรทำอย่างไรจึงจะฝ่าด่านวรยุทธได้สำเร็จ?” เจียงชิงชิงพูดขึ้นระหว่างเสียงดนตรี
แม้จะอายุมากแล้ว เสียงของเขาก็ยังฟังเสนาะหูราวกับกำลังร้องเพลง มันสอดประสานไปกับเสียงพิณได้อย่างดีได้อย่างดี
“ปล่อยเป็นธุระของผมเถอะ!”
เมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย จางเซวียนหัวเราะหึๆ เขาเดินตรงไปยังบริเวณที่ฝูงนกกระเรียนสวรรค์กำลังเดินเตาะแตะอยู่
แม้ 6 ตัวจะโผขึ้นไปร่ายรำกลางอากาศแล้ว ก็ยังเหลืออีก 10 ตัวในฝูง เจียงชิงชิงได้ดูแลนกกระเรียนเหล่านี้มาตั้งแต่พวกมันยังเล็ก จึงเชื่องมาก ตอนนี้มันกำลังยืนนิ่ง ดูเหมือนรื่นรมย์กับเสียงดนตรี
“ลุย”
เมื่อจางเซวียนอยู่ห่างจากฝูงนกกระเรียนราว 10 เมตร เขาก็ยืดหลังตรงและสูดหายใจลึก
ศิลปะการเคลื่อนไหวเทียบฟ้า! เพลงหมัดเทียบฟ้า!
ด้วยความเร็วและพละกำลัง ร่างของเขากลายเป็นภาพพร่าเลือน
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ!
10 หมัดต่อเนื่องถูกปล่อยเข้าใส่ฝูงนกกระเรียนที่ยืนสงบนิ่ง ทำให้พวกมันโผบินขึ้นทันที ร่างของมันกระแทกเข้ากับกำแพงสวนหลังบ้าน เกิดเป็นรูขนาดใหญ่
“….” เจียงชิงชิงถึงกับเซ
เขายังสงสัยอยู่ว่าปรมาจารย์จางจะให้คำชี้แนะอะไร ก็พอดีกับที่หมอนั่นใช้กำลังกับฝูงนกกระเรียนของเขา อัดมันเข้ากับกำแพง เขาแทบลมจับด้วยความโกรธ
แต่วววว!
ในช่วงเวลาแห่งความตื่นตระหนกนั้น เจียงชิงชิงเผลอใช้พละกำลังมากเกินไป ทำให้สายพิณกระทบกันเกิดเป็นเสียงแปร่งหู เขาจ้องมองจางเซวียนด้วยสายตาที่แทบจะสังหารอีกฝ่ายได้และคำราม “ปรมาจารย์จาง คุณทำอะไรน่ะ?”
แน่นอนว่าเขาต้องโมโห เขาประคบประหงมนกกระเรียนพวกนี้มาตั้งแต่ยังเล็ก ผูกพันรักใคร่กับพวกมันมาก แม้เขาจะมองเห็นว่าหมอนั่นยังออมมือบ้าง ทำให้ฝูงนกกระเรียนของเขายังมีชีวิตอยู่ แต่การบังอาจทำร้ายนกกระเรียนของเขานั้นเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้
“หัวหน้าเจียงใจเย็นก่อน บรรเลงต่อไปเถอะ ผมจะทำให้นกกระเรียน 7 ตัวร่ายรำต่อหน้าคุณเร็วๆ นี้แหละ!” จางเซวียนสั่งการ
“เร็วๆ นี้?” เจียงชิงชิงออกจะลังเล
คุณควรจะให้คำชี้แนะผมเพื่อให้ผมฝ่าด่านวรยุทธในการบรรเลงเพลงพิณ แต่แทนที่จะสนใจผม กลับไปสนใจฝูงนกกระเรียนของผมแทน แล้วอย่างนี้ผมจะฝ่าด่านวรยุทธได้จริงๆ หรือ?
“ไว้ใจผมเถอะ เดี๋ยวคุณก็เห็นเอง!” จางเซวียนพยักหน้า
“เอาเถอะ ขอให้เป็นอย่างนั้นก็แล้วกัน ไม่งั้นคุณก็ต้องมีคำอธิบายดีๆ เกี่ยวกับการที่ทำร้ายนกกระเรียนของผมนะ” เจียงชิงชิงใช้พลังปราณจูนสายพิณเสียใหม่และเริ่มบรรเลงอีกครั้ง
ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาได้สร้างปาฏิหาริย์มาแล้วมากมาย และตัวเขาเองก็ติดแหง็กอยู่กับขั้นนกกระเรียน 6 ตัวมาเนิ่นนาน ความอยากฝ่าด่านวรยุทธและความมั่นใจของอีกฝ่ายทำให้เขาอยากลองอีกครั้ง
ติ๊ง ติ๊ง ติ๊งงงง!
เสียงดนตรีที่บรรเลงออกมาจากพิณนั้นลื่นไหลราวกับสายน้ำที่ไหลเซาะอยู่ในหุบเขา ให้ความรู้สึกราบเรียบสงบสุข
เมื่อได้ยินเสียงดนตรีนั้น นกกระเรียนทั้ง 6 ตัวแรกที่ไม่ได้รับบาดเจ็บก็เริ่มร่ายรำกลางอากาศอีกครั้งหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าหัวหน้าเจียงสามารถปรับอารมณ์และฝีมือให้เข้าที่เข้าทางได้อย่างรวดเร็ว จางเซวียนอดพยักหน้าอย่างชื่นชมไม่ได้ เขาหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็โบกมือและพูดว่า “โบยบินเถอะ นกกระเรียนสวรรค์!”
สิ้นเสียงนั้น นกกระเรียนตัวหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บเมื่อครู่ก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน มันกู่ร้องเสียงดัง และโผขึ้นกลางอากาศไปรวมตัวกับนกกระเรียนทั้ง 6
“คุณทำได้?”
รองหัวหน้าหนิงตาค้าง
จางเซวียนกำลังจะให้คำชี้แนะกับเพื่อนเก่าของเขาเพื่อให้ฝ่าด่านวรยุทธได้สำเร็จไม่ใช่หรือ?
แต่ด้วยคำพูดเพียงแค่ “โบยบินเถอะ นกกระเรียนสวรรค์” เพื่อนเก่าของเขาก็นำพานกกระเรียนมาได้ 7 ตัวแบบนี้?
แต่เท่าที่ฟังจากเสียงดนตรี ดูเหมือนไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขอะไรเลย
ยังไม่ทันที่รองหัวหน้าหนิงจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นกกระเรียนอีกตัวหนึ่งก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน หลังจากสลัดหัวให้หายมึนงง มันก็กระพือปีก กู่ร้องเสียงดังและโผขึ้นไปร่วมวงกลางอากาศ
“นกกระเรียน 8 ตัว” รองหัวหน้าหนิงอ้าปากค้าง
เมื่อครู่นี้เพื่อนของเขายังดิ้นรนจะพานกกระเรียนตัวที่ 7 ขึ้นมาให้ได้ไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงกลายเป็น 8 ตัวได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้?
การนำพานกกระเรียนขึ้นมาได้ถึง 8 ตัวก็หมายความว่าอีกฝ่ายมีความสามารถเทียบเท่ากับมือบรรเลงบทเพลงปีศาจระดับ 8 ดาว
เสียงบรรเลงเพลงพิณของเจียงชิงชิงก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย แถมปรมาจารย์จางก็ไม่ได้ให้คำชี้แนะใดๆ ด้วย แล้วระดับขั้นของการบรรเลงมันเพิ่มขึ้นได้อย่างไร?
ขณะที่รองหัวหน้าหนิงยังงุนงงอยู่ ฝูงนกกระเรียนที่เหลือซึ่งถูกจับทุ่มกับกำแพงไปเมื่อครู่ก็กระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน มันสลัดหัวกระพือปีกและโผขึ้นกลางอากาศเช่นกัน
“นกกระเรียน 9 ตัว, 10 ตัว, 11 ตัว” รองหัวหน้าหนิงถึงกับพรั่นพรึงกับภาพที่เห็น
เขาตกตะลึงจนแทบหายใจหายคอไม่ทัน
ระดับขั้นสูงสุดที่มือบรรเลงบทเพลงปีศาจคนหนึ่งจะทำได้คือการนำมาซึ่งนกกระเรียน 9 ตัว แต่ตอนนี้มีนกกระเรียนร่ายรำอยู่กลางอากาศทั้งหมด 11 ตัว และยิ่งไปกว่านั้น ตัวที่เหลือก็ยังแสดงทีท่าว่าจะเข้าร่วมวงด้วย
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ปรมาจารย์จางจะมีพลังลึกลับจริงๆ หรือ? ขนาดยังไม่ได้ให้คำชี้แนะใดๆ ก็สามารถพัฒนาฝีมือเพลงพิณได้จริงๆ ในชั่วพริบตา
ด้วยความอัศจรรย์ใจ รองหัวหน้าหนิงหันขวับไปมองเพื่อนเก่าของเขาเพื่อพยายามจะสัมผัสให้ได้ว่าการบรรเลงนั้นล้ำลึกขึ้นกว่าเดิมหรือไม่ ก็พอดีกับที่สายพิณกระตุก
เหมือนจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง เจียงชิงชิงหน้าตาถมึงทึงราวกับหมู่เมฆท่ามกลางพายุ มือของเขาสั่นจนต้องหยุดเล่น
เจียงชิงชิงที่สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอไม่อาจระงับความโกรธไว้ได้อีกต่อไป เสียงดังสนั่นราวกับหมาป่าคำรามดังก้องไปทั่วทั้งลาน
“จางเซวียน! ให้ตายสิวะ!”
