บทที่ 10
ไม่ไกลจากตัวเมืองจะถึงที่ว่าการอำเภอ ถ้าเดินทางให้เร็วขึ้น จะใช้เวลาเพียงสองในสี่ของชั่วยามเท่านั้นก็จะเดินทางไปถึงที่นั่น
ฝานฉางอวี้โชคดี นางได้พบกับคนรู้จักที่ต้องการไปในเมือง ดังนั้นนางจึงอาศัยติดเกวียนเขามา
นางบอกชื่อเจ้าหน้าที่หวังให้เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูทราบ และภายในไม่กี่นาที นางก็ถูกนำเข้าไปในห้องปฏิบัติหน้าที่ด้านหลังที่ว่าการอำเภอ
“……เมื่อพบคนไร้บ้านและขอทานในขณะที่ตระเวนไปตามถนน ต้องพาพวกเขาทั้งหมดกลับไปที่ที่ศาลาว่าการ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว สดใสเข้าไว้!” ดูเหมือนเจ้าหน้าที่หวังที่อยู่ข้างในกำลังสั่งการอยู่ ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงไม่รีบเข้าไป และรออย่างเงียบๆ นอกประตู
หลังจากเจ้าหน้าที่หวังอธิบายเสร็จ เขาก็เหลือบไปเห็นฝานฉางอวี้รออยู่นอกประตูจากมุมหางตาของเขา เขาก็ยกมือขึ้น และเจ้าหน้าที่ก็หยิบดาบของศาลาว่าการขึ้นมา และเดินออกไปในไม่กี่วินาที พวกเขากำลังไปลาดตระเวนตามถนน
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็เข้ามาและพูดว่า “วันนี้ดูเหมือนท่านลุงหวังจะยุ่งมาก ข้ามารบกวนท่านแล้ว” ข้างนอกหนาวมาก และหม้อถ่านก็กำลังลุกไหม้อยู่ในอาคาร มันอบอุ่นมากจนมีหมอกขึ้นบนขนตาของนางอย่างรวดเร็ว
เจ้าหน้าที่หวังรินชาขิงให้นางเพื่อปัดเป่าความหนาวเย็นและพูดว่า “ไม่มีอะไรยุ่งหรอก วันนี้ของทุกปีล้วนเป็นแบบนี้ แต่ปีนี้โจรคงอาละวาดมากเกินไปและฆ่าคนไปมากแล้ว ผู้บังคับบัญชาได้สอบสวนสถานการณ์ของคนจากภายนอกแล้ว บอกตรงๆ ว่าคนที่ไม่มีทะเบียนบ้านก็ติดคุกกันหมดเลยในช่วงสองวันที่ผ่านมา”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางคิดว่าตอนนี้เหยียนเจิ้งก็ไม่มีทะเบียนบ้าน และอดไม่ได้ที่จะจับมือที่แดงก่ำจากความเย็น
เจ้าหน้าที่หวังเห็นว่านางดูเหมือนว่านางมีบางอย่างจึงถามว่า “วันนี้เจ้ามาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องทรัพย์สินในบ้านของเจ้าใช่ไหม?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า
เจ้าหน้าที่หวังกล่าวว่า “ข้าลืมบอกเจ้าก่อนหน้านี้ว่ามีการส่งมอบคำร้องของฝานต้าแล้ว ทรัพย์สินนี้ไม่สามารถโอนได้ชั่วคราวก่อนที่จะมีการตัดสินคดี แต่อย่ากังวลเนื่องจากเจ้าได้แต่งเขยเข้าบ้านแล้ว ผู้พิพากษาจะมอบทรัพย์สินที่บิดามารดาของเจ้าทิ้งไว้ให้กับเจ้า เพียงแต่จะยุ่งยากมากขึ้นเท่านั้น”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้คาดคิดว่าจะมีกระบวนการที่ซับซ้อนเช่นนี้ นางนึกถึงน้ำที่นางสาดออกนอกกำแพงเมื่อคืนนี้และถามว่า “จะเป็นอย่างไรเจ้าคะ ถ้าลุงของข้าไม่ไปขึ้นศาล”
เจ้าหน้าที่หวังเหลือบมองนางแล้วพูดว่า “คำร้องนั้นจะไม่ถูกต้อง และต้องสงสัยว่าละเลยกฎหมายและทำให้ศาลต้องหยุดชะงัก ต้องโทษโบยเขายี่สิบครั้งเพื่อเป็นตัวอย่าง!”
ฝานฉางอวี้รู้สึกเสียใจทันที นางควรจะสาดน้ำเย็นทั้งหมดลงบนข้างกำแพงเมื่อคืนนี้
เจ้าหน้าที่หวังถามนางว่า “ทำไมเจ้าถึงถามเรื่องนี้”
ฝานฉางอวี้กระแอมไอเบาๆ “ข้าแค่อยากรู้น่ะเจ้าค่ะ” นางถือถ้วยชาร้อนแล้วใช้ปลายนิ้วถูด้านข้างถ้วยโดยไม่รู้ตัว “มีอีกอย่างหนึ่ง ข้าต้องการขอความช่วยเหลือจากท่านลุงหวังเจ้าค่ะ”
เจ้าหน้าที่หวังกล่าวว่า “พูดมาเถอะ”
จากนั้นฝานฉางอวี้เล่าประสบการณ์ชีวิตของเซี่ยเจิงว่า “เงินและเอกสารทะเบียนบ้านของสามีข้าถูกขโมยไปโดยกลุ่มโจร ตอนนี้เขาแต่งงานกับข้าแล้ว ข้าอยากจะขอทะเบียนบ้านใหม่ให้เขาเจ้าค่ะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าหน้าที่หวังลดลง และเขาก็พูดหลังจากนั้นไม่นาน “การขอทะเบียนบ้านใหม่นี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”
แต่เมื่อฝานฉางอวี้และฝานต้าขึ้นศาล เมื่อนางบอกว่านางแต่งเขยแต่งเข้าแล้ว ผู้พิพากษาจะถามนางอย่างแน่นอนว่าเขยคนใหม่ของบ้านนางมาจากไหน หากไม่มีทะเบียนบ้านพิสูจน์ตัวตนของเขา สามีของนางอาจถูกจำคุกด้วย ตอนนั้นเกรงว่าบ้านของนางก็ไม่มีและสามีของนางก็จะเดือดร้อน
เจ้าหน้าที่หวังเดินไปมาในห้องสองครั้ง และในที่สุดก็กระทืบเท้าแล้วพูดกับฝานฉาอวี้ว่า “ตามข้ามา”
หัวหน้านายทะเบียนที่รับผิดชอบด้านทะเบียนบ้านในอำเภอชิงผิงเป็นสหายที่ดีของเจ้าหน้าที่หวัง ด้วยความสัมพันธ์นี้เขาจึงช่วยฝานฉางอวี้ขอทะเบียนบ้านให้สามีของนาง
ฝานฉางอวี้ขอบคุณเจ้าหน้าที่หวังอย่างซาบซึ้ง แต่เจ้าหน้าที่หวังพูดเพียงว่า “อย่าพูดเรื่องนี้กับคนนอก มิเช่นนั้นข้าก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้ ตอนนั้นพ่อของเจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าถึงช่วยเจ้าในวันนี้ ถือว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจของพ่อเจ้า…”
ฝานฉางอวี้สัญญาอย่างรวดเร็วว่า “ท่านช่วยข้าไว้มาก และข้าก็ไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไร ข้าจะพูดเรื่องไร้สาระได้อย่างไรเจ้าคะ”
เจ้าหน้าที่หวังคิดถึงสหายเก่าของเขาและพูดด้วยอารมณ์ “พ่อของเจ้าเป็นคนประหลาดเสียจริง ด้วยทักษะของเขา เขาน่าจะทำงานในศาลาว่าการได้ แต่เขายืนกรานที่จะเชือดหมู”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ท่านพ่อของข้าเคยทำงานเป็นผู้คุ้มกันในช่วงปีแรกๆ แต่ท่านแม่ของข้ามักก็กังวลอยู่เสมอ หลังจากนั้นท่านพ่อของข้าจึงวางมือเพื่อให้ท่านแม่ของข้าสบายใจ เขาแค่อยากจะหาเลี้ยงชีพให้มั่นคง” นี่คือสิ่งที่นางได้ยินจากบิดามารดาของนางมาก่อนหน้านี้
เจ้าหน้าที่หวังก็รู้นิสัยของสหายเก่าของเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจและไม่พูดอะไรอีก
หลังจากที่ฝานฉางอวี้กล่าวคำอำลากับเจ้าหน้าที่หวัง นางก็ไปที่ร้านขนมสุดโปรดของน้องสาวและซื้อขนมมาหนึ่งห่อ
เดิมทีนางคิดว่าหลังจากโอนทรัพย์สินแล้ว นางจะขายที่ดินสองสามไร่ในชนบทเพื่อแลกเงิน เพื่อที่นางจะได้ซื้อของปีใหม่กลับบ้าน และนางก็จะมีเงินซื้อหมูและลูกหมูด้วย แต่แผนการไม่สามารถเป็นไปตามที่หวัง และนางไม่สามารถโอนทรัพย์สินได้ในขณะนี้ สิ่งเดียวที่นางมีในกระเป๋าคือเงินจากเพื่อนบ้านที่มาดื่มฉลองงานแต่งงาน เมื่อวานรวมกันไม่ถึงหนึ่งตำลึง
แน่นอนว่าตามหลักแล้วนางไม่สามารถซื้ออาหารบำรุงร่างกายที่นางตั้งใจจะซื้อให้กับเหยียนเจิ้งได้ แต่นางไม่สามารถกลับไปมือเปล่าได้ นางเห็นพ่อค้าขายผ้าผูกผมและของอื่นๆ ริมถนน นางจึงใช้เงินไม่กี่อีแปะเพื่อซื้อผ้าผูกผมสีน้ำเงินเข้มให้เขา ยกเว้นวันแต่งงาน เขาแทบไม่เคยเกล้าผมเลย ฝานฉางอวี้เดาว่าเป็นเพราะว่าเขามีเพียงผ้าผูกผมสีแดงสำหรับงานแต่งงานเท่านั้นจึงไม่เหมาะสำหรับใช้ในชีวิตประจำวัน ดังนั้นนางจึงซื้อมันให้เขา
เมื่อฝานฉางอวี้จ่ายเงิน ก็มีชายคนหนึ่งในชุดขาดๆ กำลังวิ่งมาทางนางอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตระหนก กระทั่งทำให้แผงลอยหลายแห่งล้มลง เจ้าหน้าที่หลายคนไล่ตามเขาและตะโกน “หยุด!”
ชายคนนั้นไม่กล้าหยุด เขายังคงวิ่งไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง และเจ้าหน้าที่หลายคนก็รีบไล่ตามเขาไปด้วย
เดิมทีฝานฉางอวี้คิดว่าชายคนนั้นได้กระทำอะไรบางอย่าง แต่คนข้างๆ นางพูดว่า “จุ๊ๆๆ ว่ากันว่าเจ้าหน้าที่ใหม่ต้องรับผิดชอบสามสิ่งเมื่อพวกเขาเข้ารับตำแหน่ง ทางด้านผู้ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งในหุยโจวนั้นเป็นสมาชิกของสกุลเว่ยเขามีหน้าที่ปราบโจร แต่ภายใต้ร่มธงปราบโจร พวกเขาไม่ได้ส่งทหารมาล้อมปราบโจร กลับจุดไฟเผาผู้ลี้ภัยที่หลบหนีจากทางเหนือแทน …”
ปรากฎว่าเจ้าหน้าที่เหล่านั้นกำลังไล่ล่าผู้ลี้ภัย ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำพูดของเจ้าหน้าที่หวัง
นางเหลือบมองผู้พูด เขาและสหายหลายคนสวมชุดยาวแบบเดียวกับที่ฝานฉางอวี้เคยเห็นซ่งเยี่ยนสวม ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นนักเรียนในสำนักศึกษาประจำอำเภอ
สหายของชายคนนั้นหัวเราะเยาะ “สกุลเว่ยและบุตรชายของเขาอยากปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือ ด้วยความเสื่อมถอยของอำนาจขององค์ฮ่องเต้ ราชวงศ์ต้าอินทั้งหมดเน่าเฟะจนถึงรากเหง้าเหมือนไม้ผุมานานแล้ว ตอนนี้อำนาจทางทหารในหุยโจวก็เช่นกัน ล้วนตกไปอยู่ในมือของสกุลเว่ยและบุตรชายของเขา ในความคิดของข้า อา ราชวงศ์ต้าอินนี้อาจเปลี่ยนแซ่เป็นแซ่เว่ย!”
แม้ว่าฝานฉางอวี้จะไม่เคยออกจากเขตอำเภอชิงผิง แต่นางก็ยังรู้ว่าใครเป็นบิดาและบุตรชายสกุลเว่ยที่พวกเขาพูดถึง เว่ยเหยียนเป็นอัครมหาเสนาบดี สิบหกปีที่แล้วหลังจากที่องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อสิ้นพระชนม์ในสนามรบที่จิ่นโจว ฮ่องเต้พระองค์ก่อนก็สิ้นพระชนม์ตามไปด้วยความโศกเศร้าเช่นกัน อัครมหาเสนาบดีได้สนับสนุนยุวฮ่องเต้ให้ขึ้นครองบัลลังก์และควบคุมราชสำนักมานานกว่าสิบปี ตอนนี้ผู้คนในต้าอินรู้จักแต่อัครมหาเสนาบดีเท่านั้นไม่ใช่องค์ฮ่องเต้
ลูกชายของเขาเว่ยซวน เปรียบเทียบตัวเองดั่งรัชทายาท ไม่รู้ว่ามือของเขาเปื้อนเลือดขุนนางและแม่ทัพผู้ภักดีไปมากแค่ไหน ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
ประชาชนทั่วไปมัวแต่ยุ่งอยู่กับการหาเลี้ยงชีพ และข่าวที่พวกเขาได้ยินก็ได้รับการเผยแพร่มาจากราชสำนักเป็นพิเศษ แต่เรื่องราวภายในต่างๆ เป็นที่รู้กันดีในหมู่บัณฑิตที่ต้องการได้รับชื่อเสียงและวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบัน ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูและฟังต่อ
บัณฑิตที่พูดก่อนหน้านี้กล่าวว่า “หากไม่มีอู่อันโหวคอยเฝ้าประตูซีเป่ย ก็ไม่รู้ว่าใต้หล้าจะสงบสุขได้นานแค่ไหน แม้ว่าเว่ยเหยียนจะมีความตั้งใจเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะนั่งบนนั้น บนบัลลังก์มังกร!”
ชื่อของเซี่ยเจิง อู่อันโหวก็เป็นที่รู้จักกันดีในราชวงศ์นี้เช่นกัน แต่บทวิจารณ์มีความหลากหลาย บิดาผู้ให้กำเนิดของเขาคือเซี่ยหลินซาน เป็นแม่ทัพผู้ปกป้องแว่นแคว้นและพลีชีพร่วมกับองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อขณะพิชิตจิ่นโจว ลูกศรนับพันแทงทะลุหัวใจของเขา แต่ธงทหารไม่ได้ล้มลง
ลุงของเขาคือเว่ยเหยียน ซึ่งอยู่ในอำนาจมานานกว่าสิบปี ประสบการณ์ชีวิตแบบนี้เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอย่างมาก แต่เขาถูกเลี้ยงดูมาโดยลุงของเขา ดังนั้นข้าราชบริพารจึงถือว่าเขาเป็นของสกุลเว่ย วิธีการของเซี่ยเจิงนั้นโหดร้ายอย่างยิ่ง เช่นเดียวกับลุงของเขาทุกประการ
การต่อสู้อันโด่งดังของเขาเพื่อยึดครองจิ่นโจว เกิดขึ้นตอนเขาอายุสิบเจ็ดปี ยังคงทำให้ผู้คนในใต้หล้าสั่นสะท้านด้วยความกลัวเมื่อเอ่ยถึง ว่ากันว่าหลังจากที่เขายึดจิ่นโจวได้ เขาก็สังหารหมู่เมืองนี้ แม้แต่ทารกก็ไม่รอด ทหารม้าแปดร้อยคนที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของเขาล้วนถูกย้อมด้วยเลือดตั้งแต่นั้นมา ใต้หล้าจึงเรียกทหารม้าแปดร้อยคนของเขาว่าทหารเกราะโลหิต ชาวเป่ยเจวี๋ยยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเมื่อได้ยินชื่อของเขา นอกจากนี้เขายังยึดสิบสองมณฑลในเหลียวตงที่ถูกยึดครองโดยเป่ยเจวี๋ยตั้งแต่สมัยราชวงศ์ก่อนด้วย
เนื่องจากชื่อเสียงด้านการทหารที่โดดเด่นของเขา เขาจึงได้ชื่อว่าอู่อันโหวตั้งแต่อายุยังน้อย คำว่าอู่อันมีเขาเป็นคนเดียวที่ได้รับตำแหน่งนี้ตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์มา
เว่ยเหยียนมีดาบที่ไม่อาจหยุดยั้งได้อยู่ในมือของเขา ทำให้เขาสามารถครองตำแหน่งมหาอัครเสนาบดีและพ้นจากอำนาจของฮ่องเต้ รวมทั้งควบคุมราชสำนักได้จนถึงทุกวันนี้
ข้าราชบริพารแม้จะวิพากษ์วิจารณ์เซี่ยเจิงว่าเป็นสมาชิกของสกุลเว่ย แต่ก็ไว้วางใจให้เขาปกป้องดินแดนด้วยเช่นกัน บางคนถึงกับยืนยันว่าถ้าเขาประจำการอยู่ ใต้หล้าก็จะปลอดภัย ถ้าเขาสนใจราชสำนักและเป็นฝ่ายต่อต้าน ใต้หล้าก็จะวุ่นวาย
ในขณะนี้ ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็ได้ยินพวกเขาพูดกันอีกว่า “ไม่มีอู่อันโหวคอยเฝ้าประตูซีเป่ยอีกต่อไปแล้ว”
นางรู้สึกแปลกๆ ในใจ มีคนถามตัดหน้านางว่า “เกิดอะไรขึ้นกับอู่อันโหว”
บัณฑิตผู้นั้นกล่าวว่า “เจ้ายังไม่รู้เหรอ? หลังสงครามในเมืองฉงโจว อู่อันโหวอยู่หรือตายก็ยังไม่มีใครทราบได้ แต่อำนาจทางทหารของเขาในหุยโจวถูกเว่ยซวนยึดครองแล้ว ข้าคิดว่าเขาตายแล้ว” ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงดัง และส่วนใหญ่ก็ตั้งคำถามถึงความถูกต้องของสิ่งที่เขาพูด
ทุกคนในโลกเกลียดความจริงที่ว่าอู่อันโหวเป็นดาบในมือของเว่ยเหยียน และยังกลัวว่าเขาปฏิบัติต่อชีวิตมนุษย์เป็นเพียงผักหญ้า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นเสาหลักของทางซีเป่ยของราชวงศ์ต้าอิน ถ้าเสานี้หักไปแล้ว ทุกคนล้วนสงสัยว่าใครในราชวงศ์ต้าอินที่จะสามารถยึดฟ้าของซีเป่ยได้
บัณฑิตไม่สามารถตอบได้หลังจากที่ทุกคนถูกซักถาม และพูดด้วยความโกรธ “ถ้าพวกเจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นเท็จ ก็ไปค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง แล้วเจ้าจะรู้ว่าซีเป่ยมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่!”
ฝานฉางอวี้เป็นกังวลเล็กน้อยระหว่างทางกลับบ้านหลังจากได้ยินเกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญของแว่นแคว้นของนาง จี้โจวอยู่ข้างๆ ฉงโจว ถ้าหากสงครามลุกลามไปยังจี้โจว นางและน้องสาวของนางก็ไม่รู้ว่าจะหนีไปที่ไหน
เมื่อคิดว่าเหยียนเจิ้งก็หนีออกจากฉงโจวมาเช่นกัน ฝานฉางอวี้จึงคิดว่าสามารถถามเขาได้เมื่อกลับไปถึงบ้าน บางทีเขาอาจจะรู้บางอย่างเกี่ยวกับอู่อันโหวในสนามรบที่ฉงโจว
เทพสงครามแห่งต้าอินถูกทิ้งไว้ที่ฉงโจวได้อย่างไร? นางเลี้ยวอีกมุมหนึ่งกำลังจะถึงทางเข้าตรอก นางพบสตรีนางหนึ่งที่อาศัยอยู่ในตรอกและทักทายนางอย่างอบอุ่น “สะใภ้เถา จะไปซื้อของชำเหรอ?”
สตรีนางนั้นพยักหน้า แต่ลังเลที่จะพูด สีหน้าของนางดูแปลกๆ เล็กน้อย