บทที่ 9
ฝานฉางอวี้เพิ่งเดินออกจากห้องหอโดยถือผ้าห่มหนาสองผืนไว้ในอ้อมแขนของนาง ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางเงยหน้าขึ้นและมองออกไปนอกกำแพงลานบ้านทันที
ฝานฉางอวี้ “……”
นางจำฝานต้าและภรรยาของเขาได้ แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นเถ้าถ่านก็ตาม สองคนนี้คงได้ยินเรื่องการแต่งงานของนาง และกลัวว่านางจะจ้างเจอคนแปลกหน้ามาเล่นตุกติกกับพวกเขา พวกเขาจึงย่องมากลางดึก ปีนกำแพงบ้านของนางเพื่อแอบฟัง?
ในขณะนี้ด้านนอกกำแพงบ้าน ฝานต้าและนางหลิวภรรยาที่แข็งแกร่งของเขาต่างปีนขึ้นไปบนบันไดไม้ และพูดอย่างเงียบๆ โดยก้มศีรษะอยู่ต่ำกว่ากำแพงลานบ้าน
“ดูสิ ข้าบอกแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นหาคนมาแต่งงานกับนาง! นางนอนอีกห้องหนึ่งในคืนวันแต่งงานด้วยซ้ำ! เจ้าจะตื่นตระหนกไปทำไม!” นางหลิวพูดอย่างเดือดดาลกับสามีของนาง
ฝานต้าไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเขาได้เมื่อคิดว่าเขามีโอกาสที่จะได้ครอบครองบ้านหลังนี้อีกครั้ง และพูดว่า “ดูอีกครั้ง ดูอีกครั้งสิ!”
เมื่อทั้งสองคนแอบเอาศีรษะครึ่งตัวโผล่ข้ามกำแพงลานบ้าน พวกเขาเห็นฝานฉางอวี้ถือผ้าห่มหนาๆ เข้าไปในห้องถัดไป จากนั้นจึงออกมาไปที่ห้องครัวเพื่อนำอ่างน้ำกลับไปที่ห้องหอ ราวกับว่านางเพิ่งไปที่ห้องถัดไปเพื่อเก็บผ้าห่ม
ฝานต้าและภรรยาของเขาอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาคิดผิด?
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เดินเข้าไปในห้องหออีกครั้งโดยไม่เคาะประตูเพราะในมือถืออ่างน้ำร้อน นางก็พบกับการจ้องมองที่ราวกับน้ำแข็งของบุรุษที่กำลังเปลือยกายท่อนบนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ นางส่งสายตาทำท่าทางไปทางด้านนอกของลานบ้าน กึ่งอายกึ่งหมดหนทาง “ลุงกับป้าสะใภ้ของข้าคงคิดว่าจ้างสามีมาแต่งงานปลอมๆ พวกเขาจึงแอบฟังอยู่ด้านนอก”
เซี่ยเจิงหันกลับมามองอีกครั้งและเอนหลังลงบนโต๊ะกลม
เขาเพิ่งใช้ยาไป และความเจ็บปวดแทะกระดูกก็ลามไปทั่วร่างกายตั้งแต่ผิวหนังที่แตกร้าวไปจนถึงตามเส้นประสาท ทำให้เหงื่อเย็นไหลปกคลุมหน้าผาก ไหล่ หลัง เอว และหน้าท้อง ในขณะนี้เรี่ยวแรงเกือบทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปกับการอดทนต่อความเจ็บปวด และเขาไม่มีความตั้งใจที่จะใส่ใจกับการอยู่หรือไปของฝานฉางอวี้
ไหล่และหลังของเขาเกร็ง ผมที่เปียกชื้นติดอยู่ที่หน้าผากของเขาอย่างสะเปะสะปะ เม็ดเหงื่อหยดลงบนเปลือกตาของเขา และฟันของเขาก็กระทบกันเหมือนหมาป่าที่ถูกทุบตีหลายครั้งแต่ยังคงไม่ยอมเชื่อง
บุรุษผู้นอนอยู่บนโต๊ะไม่เงยหน้าขึ้น เขาหยิบขวดยาขึ้นมาด้วยปลายนิ้วซีดแล้วส่งให้นาง “โรยผงยาลงบนบาดแผลที่เหลือของข้า”
เขาระมัดระวังอยู่เสมอ เขาได้เปลี่ยนยาที่เหยี่ยวยักษ์นำมาลงขวดยารักษาแผลที่ผู้อาวุโสจ้าวซื้อมา
ฝานฉางอวี้หยิบขวดยามาและทำตามที่เขาบอก แต่ในขณะนั้น กล้ามเนื้อไหล่และหลังของเขาก็บีบรัดแน่นยิ่งขึ้นราวกับก้อนหิน อาจเป็นเพราะเขาเจ็บปวดมากจริงๆ เขาจึงหันหัวไปกัดอาภรณ์ที่กองอยู่บนโต๊ะ
นางขมวดคิ้วและคิดว่าครั้งสุดท้ายที่เขาทายา ปฏิกิริยาของเขาดูเหมือนจะไม่ใหญ่โตนัก เมื่อคิดว่าเขาอาจจะเหนื่อยจากการแต่งงานวันนี้ นางก็รู้สึกผิดในใจเล็กน้อย
นางเหลือบมองผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดและเหงื่อบนพื้น จากนั้นจึงเดินไปที่ตู้และหยิบผ้าไหมธรรมดาผืนหนึ่งออกมา เป็นผ้าที่ไม่ได้ใช้แล้ว ซึ่งซื้อมาจัดงานตอนบิดามารดาของนางเสียชีวิต นางใช้กรรไกรตัดเป็นเส้นยาวๆ เพื่อใช้เป็นผ้าพันแผล
หลังจากนั้นไม่นาน กล้ามเนื้อที่ตึงของเซี่ยเจิงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาคลายเสื้อที่เขากัดออกมาและค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้
“เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม?” เมื่อเห็นแบบนี้ ฝานฉางอวี้ก็รีบวางกรรไกรในมือลง
การให้คนอื่นเห็นบาดแผลของเขาถือเป็นข้อห้ามอย่างมากสำหรับเซี่ยเจิง ในเวลานั้นเขาดูเหมือนสุนัขป่าอ่อนแอที่ใครๆ ก็สามารถฆ่าได้ แต่ไม่ว่าเขาจะอายเพียงใด สตรีตรงหน้าเขาก็เห็นเขาแล้ว
หลังจากนิสัยที่เคยชินอันยาวนานของเขาถูกทำลายลง เขาก็ปฏิเสธนางโดยไม่รู้ตัวและขอบคุณนางอย่างเย็นชาเพียงเท่านั้น
ฝานฉางอวี้เหลือบมองอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขา แต่นางก็มีน้ำใจพอที่จะไม่สนใจอาการเย็นชาของเขา อาจเป็นเพราะมันเจ็บมากจนเขาอารมณ์ไม่ดี
เซี่ยเจิงหยิบอาภรณ์บนโต๊ะขึ้นมาเช็ดบนร่างกายของเขา ความรู้สึกเปื้อนเลือดและเหงื่อบนหลังของเขาไม่เป็นที่พอใจ แต่การเลี้ยงดูที่ดีของเขาทำให้เขาไม่สามารถเผชิญหน้ากับสตรีอย่างใจเย็นโดยไม่สวมอาภรณ์ได้
เซี่ยเจิงสามารถจัดการเช็ดทำความสะอาดด้านหน้าของร่างกายได้ด้วยตัวเอง แต่ฝานฉางอวี้ต้องช่วยเขาเช็ดด้านหลัง นางเช็ดมันอย่างระมัดระวังมากกว่าที่เขาทำด้วยตัวเอง และเช็ดคราบเลือดและคราบก่อนหน้านี้ออกทีละน้อย บางครั้งข้อนิ้วของนางสัมผัสที่หลังของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ มันไม่นุ่มเลย แต่เห็นได้ชัดว่ามันแตกต่างจากมือที่ด้านของเขา
ดูเหมือนว่าจะมีความเสียวซ่านเล็กๆ แพร่กระจายจากบริเวณที่ข้อนิ้วของนางที่สัมผัสเขา เซี่ยเจิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวกับอาการคันที่เขาไม่เคยประสบมาก่อน
ฝานฉางอวี้หยุดการเคลื่อนไหวของนางเมื่อเห็นสิ่งนี้ “ข้าสัมผัสโดนบาดแผลของเจ้าหรือเปล่า?”
เขาเม้มริมฝีปากและสีหน้าของเขาก็สงบลง “ไม่โดน”
หลังจากเช็ดหลัง อ่างน้ำก็ขุ่นไปด้วยเลือดและคราบยา ฝานฉางอวี้หยิบผ้าที่นางตัดแล้วพันรอบตัวเขา คราวนี้ปลายนิ้วของนางสัมผัสกับเนื้อสัมผัสของเขามากขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
อาจเป็นเพราะเขาเพิ่งกินยาไปและมีเหงื่อออก อุณหภูมิในร่างกายจึงร้อนขึ้นกว่าเดิม
ฝานฉางอวี้ทั้งยืนและนั่ง บางครั้งเมื่อนางก้มศีรษะลงเพื่อพันผ้าพันแผล ผมยาวของนางก็ร่วงหล่นและปัดเบาๆ บนไหล่และคอของเขา ทั้งคันและชา จั๊กจี้ คิ้วของเซี่ยเจิงแทบจะขมวดเป็นเส้นตรง และเขาก็ขยับไปด้านข้างอย่างเงียบๆ
“เอาล่ะ” ฝานฉางอวี้ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติเกี่ยวกับเขา หลังจากผูกปมเสร็จนางก็ยืดตัวขึ้น
หลังจากทำงานมาเป็นเวลานาน เหงื่อบางๆ ก็ผุดขึ้นมาบนหน้าผากของนาง นางไปที่กล่องแล้วขุดอาภรณ์เก่าๆ ที่บิดาของนางใส่ก่อนมอบให้เขา
จากนั้นนางก็หยิบกะละมังออกไปเทข้างนอก โคมไฟสีแดงใต้ชายคาแกว่งไปมาเบาๆ ท่ามกลางลมหนาว
หลังจากเห็นนางออกไป เงาสีดำคล้ายหมีสองตัวที่อยู่นอกกำแพงก็หดตัวกลับลงไปที่ด้านล่างกำแพงโดยคิดว่าพวกเขาซ่อนตัวได้เป็นอย่างดี
ฝานฉางอวี้ก็ให้ความร่วมมือและแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็น และดุว่า “แมวป่าที่ไหน มาขโมยเนื้อที่บ้านของข้าอีกเนี่ย!”
นางเดินมาพร้อมกับอ่างน้ำ และตักน้ำเย็นอีกสองกระบวยจากอ่างน้ำ สาดไปอย่างแรงนอกกำแพงลาน “ครั้งหน้าถ้าจับได้ ดูซิว่าข้าจะสั่งสอนบทเรียนให้สัตว์ร้ายเช่นเจ้าอย่างไร!”
นอกกำแพงบ้าน ฝานต้าสองสามีภรรยาตัวเปียกโชกไปด้วยน้ำ พวกเขาสั่นสะท้านเพราะความหนาวเย็น จนกระทั่งฝีเท้าในลานบ้านห่างออกไปไกลแล้ว ฝานต้าก็พ่นน้ำที่เขากลืนลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจออกมา ในขณะที่ตัวก็ยังคงสั่น เขาขมวดคิ้วและถามว่า “ยัยเด็กสารเลวนั่นสาดน้ำอะไรออกมา กลิ่นนี่มันอะไรกัน”
นางหลิวเช็ดคราบน้ำบนใบหน้าด้วยแขนเสื้อแล้วดมกลิ่น “กลิ่นเลือดและเหงื่อ”
ทั้งคู่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็อาเจียนออกมาดังขึ้นเรื่อยๆ “ให้ตายเถอะ นี่ไม่ใช่น้ำอาบของพวกเขาหรอกหรือ!” เสื้อผ้าที่เปียกโชกถูกลมหนาวพัดปลิว ซึ่งหนาวไปจนถึงกระดูกทำให้ฟันของเขากระทบกัน
หลังจากกลับถึงบ้าน ฝานต้าและภรรยาของเขาก็ไม่สบายหนัก พวกเขาป่วยมากจนลุกจากเตียงไม่ได้เป็นเวลาหลายวัน
ฝานฉางอวี้กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก ดังนั้นหลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว นางจึงไปที่ห้องใหม่ของนางและจัดเตียงบนพื้นเพื่อนอน
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฝานฉางอวี้หลับไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เซี่ยเจิงยังคงหลับตาเพื่อพักผ่อน นางก็หายใจแรงสม่ำเสมอเป็นจังหวะแล้ว
ตามธรรมเนียมพื้นบ้าน เทียนแต่งงานในคืนวันแต่งงานจะต้องจุดไว้ตลอดทั้งคืน เพื่อที่จะแสดงให้บุคคลภายนอกเห็นฝานฉางอวี้จึงไม่ได้ดับเทียน
เทียนแต่งงานที่จุดอยู่อย่างช้าๆ จู่ๆ ก็ปะทุไส้ตะเกียงและส่งเสียงแผ่วเบา เซี่ยเจิงก็หันศีรษะเล็กน้อยแล้วมองไปที่พื้น
แสงอุ่นๆ ยาวสามฉื่อกระจายอยู่บนพื้น สตรีนางนั้นซุกตัวอยู่ในผ้าห่มหนาๆ หลายผืน ผมสีดำของนางแผ่กระจายไปทั่วหมอน และผิวหนังบนใบหน้าของนางมีสีคล้ายหยกอันอบอุ่นภายใต้แสงเทียนสลัวๆ
เซี่ยเจิงมองย้อนกลับไปและหลับตาลงเล็กน้อย เมื่อนางตื่นด้วยความหยาบกระด้างอย่างคนค้าขายเช่นนาง ไม่ว่านางจะรูปร่างหน้าตาดีแค่ไหนก็สามารถถูกคนอื่นมองข้ามได้ แต่นางยังสามารถดูดีได้เมื่อนางนอนหลับ
เมื่อตระหนักว่าเขากำลังคิดว่านางดูดีหรือไม่ เซี่ยเจิงก็ลืมตาขึ้นและขมวดคิ้ว
ไม่ว่านางจะงามหรือน่าอัปลักษณ์ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขา?
ตราบใดที่อาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้น เขาก็สามารถไปจากที่นี่ได้ ยากที่จะบอกว่าในอนาคตเขาจะได้พบกับสตรีนางนี้อีกหรือไม่ เขาหยุดความคิดและหันหน้าไปด้านข้างแล้วหลับตาอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้มีกิจวัตรของตัวเองและจะตื่นขึ้นมาเมื่อถึงเวลา
นางลุกขึ้นนั่งและพบว่านางกำลังนอนหลับอยู่บนพื้น โดยที่ฉางหนิงหายไป นางตกตะลึงอยู่พักหนึ่งเมื่อมีบุรุษผู้หนึ่งนอนอยู่บนเตียงห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว จากนั้นนางก็นึกได้ว่านางแต่งงานเมื่อวานนี้ และทันใดนั้นนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ข้างนอกเพิ่งจะรุ่งสาง และเทียนแต่งงานชิ้นเล็กๆ ในบ้านยังคงไหม้อยู่ น้ำตาเทียนที่มีรอยด่างกองอยู่ใต้เชิงเทียน
ฝานฉางอวี้ลุกขึ้นยืนอย่างแผ่วเบา นางนอนหลับพร้อมกับอาภรณ์ของนางเมื่อคืนนี้ ซึ่งทำให้นางไม่ต้องลำบากใจและลำบากในการแต่งตัวใหม่ หลังจากวางผ้าห่มลงบนพื้น นางก็ออกจากห้องไป
เมื่อคืนลมและหิมะตกไม่หยุด ลานบ้านจึงถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนาทึบ และกิ่งก้านที่ตายแล้วบนกำแพงและนอกกำแพงก็เป็นสีขาวทั้งหมด
ฝานฉางอวี้ถูมือเพราะอากาศหนาว ขั้นแรกนางไปหยิบฟืนจากชายคาเพื่อจุดไฟในหลุมไฟ ตั้งหม้อไว้เพื่อต้มน้ำล้างหน้า จากนั้นจึงหยิบไม้กวาดมากวาดหิมะในลาน
เมื่อนางได้ยินเสียงร้องของฉางหนิงจากในบ้าน นางก็รีบเข้าไปกอดน้องสาว ปกติฉางหนิงจะเชื่อฟังมาก แต่หลังจากที่บิดามารดาของนางจากไป ถ้าฉางหนิงตื่นขึ้นมาและไม่เห็นฝานฉางอวี้ นางจะร้องไห้ต่อไปสักพัก
ฝานฉางอวี้กล่อมน้องสาวของนาง ให้นางนั่งบนเก้าอี้และหวีผมของนาง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางสุขภาพไม่ดีมาตั้งแต่เด็กหรือไม่ แต่ผมของฉางหนิงไม่ได้เข้มและหนาเหมือนของนาง ในทางกลับกัน มันนุ่มและเป็นสีออกน้ำตาลและมีผมร่วงเยอะมากจึงค่อนข้างหวีลำบาก การมวยผมเล็กๆ สองจุกยังค่อนข้างลำบาก
ฝานฉางอวี้ยังคงไร้ฝีมืออยู่บ้าง ดังนั้นมวยผมบนศีรษะของฉางหนิงจึงน่าเกลียดมากทุกวัน
เมื่อฝานฉางอวี้หวีผมน้องสาวเสร็จและบอกให้นางล้างหน้า ฉางหนิงก็จับมวยผมที่ด้านซ้ายของนางแล้วก็มวยผมที่ด้านขวาของนาง นางมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง นางหยิบผ้าเช็ดตัวไปที่อ่าง เมื่อเงาในน้ำสาดส่อง ก็พบว่ามวยผมวันนี้คดเคี้ยวมาก นางดึงมันแล้วพูดว่า “พี่หญิง ผมของข้าถูกมัดเป็นเกลียว”
ฝานฉางอวี้กระแอมไอสองครั้ง “เดี๋ยวอีกครู่ข้าต้องไปที่ว่าการ ข้าไม่มีเวลาจัดการมันแล้ว ดังนั้นวันนี้เจ้าจัดการมันเลย ดีไหม?”
เสี่ยวฉางหนิงสามารถเกลี้ยกล่อมได้ง่ายมากและหยุดส่งคำขอใดๆ ทันที
เมื่อฝานฉางอวี้เติมน้ำแล้วส่งไปที่ห้อง เขาพบว่าคนที่อยู่ในห้องดูเหมือนจะตื่นอยู่พักหนึ่งแล้ว เขาแต่งตัวและนั่งอยู่ข้างเตียง ฝานฉางอวี้ยังคงอายเล็กน้อยที่คิดว่าเขาคงได้ยินบทสนทนาระหว่างนางกับน้องสาว
นางวางอ่างล้างหน้าบนเก้าอี้ข้างเตียง ยื่นผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้ายสะอาดให้เขา แล้วเล่าให้ฟังถึงคำสัญญาที่นางให้ไว้เมื่อนางยอมให้เขาแต่งงานกับเข้ามาว่า “ข้าจะไปที่ว่าการเพื่อจัดการทรัพย์สิน และช่วยเจ้าขึ้นทะเบียนบ้านใหม่ และจะไปเชิญท่านหมอกลับมาให้เจ้า”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้เซี่ยเจิงก็พูดว่า “ไม่จำเป็นต้องเชิญหมอ ข้าสามารถพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บได้ด้วยตัวเอง” บาดแผลบนร่างกายของเขาได้รับการรักษาด้วยโอสถทองคำ เขาเพียงแค่ต้องพักผ่อนและรอให้แผลกลับมาสมานอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้เกาศีรษะแล้วถามว่า “แล้วเจ้าต้องการอะไร ข้าจะซื้อกลับมาให้เจ้า”
อีกฝ่ายยังคงส่ายศีรษะ ซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกผิด สิ่งนี้แตกต่างจากที่สัญญาไว้ก่อนหน้านี้ และดูเหมือนว่านางกำลังฉวยโอกาสจากการแต่งงานที่ผิดพลาดนี้
นางกำลังคิดที่จะไปที่ว่าการ และหลังจากเสร็จธุระแล้ว นางซื้ออาหารบำรุงให้เขาเมื่อตอนกลับมา เพื่อที่เขาจะได้มีสุขภาพที่สมบูรณ์แข็งแรง
หลังจากรับประทานอาหารเช้าอย่างเร่งรีบ ฝานฉางอวี้ก็ออกไป เนื่องจากน้องสาวของนางไม่ได้อยู่คนเดียวในบ้านอีกแล้ว นางจึงไม่ได้พาน้องสาวของนางไปที่บ้านของป้าจ้าว นางเพียงบอกฉางหนิงก่อนออกไปว่าหากมีอะไรเกิดขึ้นสามารถไปขอความช่วยเหลือจากป้าจ้าวที่อยู่ข้างๆ ได้
โดยไม่คาดคิดทันทีที่นางจากไป พวกอันธพาลที่เฝ้าดูอยู่รอบตรอกก็วิ่งไปที่บ่อนการพนันเพื่อรายงานข่าว
เมื่อเสียงกระแทกประตูดังขึ้น เซี่ยเจิงที่พบหนังสือจากมุมห้องและกำลังพลิกดูสองหน้าโดยไม่ได้สนใจ ก็มีความเบื่อหน่ายและความอดทนเล็กน้อยซ่อนอยู่ในหว่างคิ้วที่เกียจคร้านของเขา และอารมณ์ของเขาก็……ไม่ดีจริงๆ