บทที่ 8
ฝานฉางอวี้อาจเป็นเจ้าสาวคนแรกที่ต้องตื่นแต่เช้ามาเพื่อเชือดหมูและเตรียมผักตุ๋นในวันแต่งงานของนาง หมูที่นางเชือดขายไปก่อนหน้านี้มีเครื่องในหมูที่เหลืออยู่รวมทั้งหัวหมูก็ถูกนำมาทำเป็นเนื้อตุ๋น เมื่อนำหมูสองตัวมารวมกัน ในที่สุดนางก็ทำเนื้อตุ๋นสำหรับสองหม้ออย่างเพียงพอ
บรรดาผู้ใหญ่ที่มาช่วยบอกว่ากลิ่นหอมมาก
เมื่อถึงเวลาเกือบเที่ยง ป้าจ้าวจึงเร่งนางให้กลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนชุดแต่งงานและแต่งหน้าหวีผม
นางยังถามป้าจ้าวและพบว่ามีประเพณีการแต่งงานอยู่สองธรรมเนียม หนึ่งคือเจ้าบ่าวจะถูกแบกไปที่บ้านของเจ้าสาวด้วยเกี้ยว หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ‘ไท่หลางโถว’
การแต่งงานอีกแบบหนึ่งไม่ต่างจากการแต่งงานปกติ เจ้าบ่าวจะอยู่ที่บ้านของเจ้าสาวก่อนหนึ่งวัน และเจ้าสาวก็แต่งไปบ้านเดิมของนาง นั่งอยู่บนเกี้ยวดอกไม้ไปถึงประตูบ้าน ถือเป็นความอับอายแก่เจ้าบ่าว
ฝานฉางอวี้ไม่ต้องการทั้งสองอย่าง ประการแรก นางไม่มีเงินที่จะเช่าเกี้ยว และประการที่สอง เจ้าบ่าวก็อยู่บ้านข้างๆ แค่เขาลงมาที่ชั้นล่างก็เจอกันแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาไปเปล่าๆ
ฉวนฝูไท่ไท่ที่ได้รับเชิญไปที่บ้านเพื่อจัดเตียงและมาช่วยหวีผมกำลังช่วยหวีผมให้ฉานฝางอวี้ “หวีหนึ่งจรดปลาย หวีสองเกศาขาว หวีสามลูกหลานเต็มบ้าน……”
ฝานฉางอวี้กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ฟัง ‘หวีสิบครั้ง’ ของฉวนฝูไท่ไท่ และเสียงอึกทึกของผู้คนข้างนอก และทันใดนั้นนางก็มีภาพลวงตาว่านางกำลังจะแต่งงานจริงๆ
สิ่งที่เป็นที่พูดถึงมากที่สุดในหมู่แขกข้างนอกคือเจ้าบ่าวของวันนี้ อย่างไรก็ตาม ป้าจ้าวเป็นคนวาจาเคร่งครัด และไม่ว่าใครจะสอบถามมากแค่ไหน นางก็จะไม่เปิดเผยข้อมูลใดๆ
สตรีบางคนที่นั่งแทะเมล็ดแตงโมอดไม่ได้ที่จะแอบเดา “พวกเจ้าว่าสามีภรรยาสกุลจ้าว ช่วยฝานฉางอวี้ซ่อนเขาไว้แบบนี้ เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าบ่าวจะน่าเกลียดมากจนดูไม่ได้”
“ได้ยินมาว่าเจ้าบ่าวได้รับบาดเจ็บที่ขาจนเดินไม่ได้!”
มีคนอ้าปากค้างทันที “นั่นไม่ใช่คนขาเป๋หรอกเหรอ?”
คนข้างๆ ยกศอกถองสตรีอีกนาง โบกมือให้นางลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ท้ายที่สุดแล้ว สกุลฝานแต่งเขยเข้าบ้าน ถ้าเขาสมบูรณ์แบบจริงๆ จะเป็นเขยแต่งเข้าได้อย่างไรล่ะ น่าจะเทียบกับซ่งเยี่ยนไม่ได้ด้วยซ้ำ”
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อมีคนพูดถึงซ่งเยี่ยน “ดูเหมือนว่าสกุลฝานและสกุลซ่งจะขัดแย้งกันจริงๆ วันนี้ผู้คนจากทั้งตรอกล้วนอยู่ที่นี่ แต่ไม่เห็นคนสกุลซ่งเลย”
“ถ้าเป็นข้า คงจะดีกว่าถ้าสกุลซ่งไม่มา ซ่งเยี่ยนเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีชื่อเสียงในบริเวณแปดหมู่บ้านของเรา ถ้าเขามา เขาจะทำให้เจ้าบ่าวดูเป็นคนไร้ประโยชน์และคงไม่ดีต่อสกุลฝานเช่นกัน!”
ทุกคนกำลังพูดถึงเรื่องนี้ และเมื่อช่วงเวลาอันเป็นมงคลมาถึง พวกเขาก็รวมตัวกันที่หน้าประตูบ้านสกุลจ้าวเพื่อรอพบเจ้าบ่าว ในทางตรงกันข้าม เมื่อเจ้าสาวฝานฉางอวี้สวมผ้าคลุมสีแดงออกมา กลับไม่มีใครสนใจนางเลย
อากาศวันนี้ไม่ค่อยดีนัก หิมะตกตั้งแต่ช่วงบ่าย ตอนนี้พื้นสนามมีหิมะปกคลุมอยู่บ้าง แต่เป็นเพียงรอยเปียกเท่านั้น
ประทัดที่แขวนอยู่หน้าประตูบ้านสกุลจ้าวถูกจุด ทุกคนที่เงยหน้าขึ้นมองต่างถอนหายใจเมื่อเห็นไม้ค้ำยันคู่หนึ่งยื่นออกมาจากประตูที่เปิดอยู่
ฝานฉางอวี้แต่งงานกับคนพิการจริงๆ
ด้วยการขยับไม้ค้ำยัน เจ้าบ่าวก็ก้าวออกจากห้องด้วยเท้าข้างเดียว และอาภรณ์สีแดงสดครึ่งหนึ่งของเขาก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
หิมะที่ปลิวว่อนราวกับขนแมว ตกลงบนชุดของเขาและละลายในทันที เหลือเพียงร่องรอยความเปียกชื้นจางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น แขกที่ส่งเสียงดังข้างนอกประตู กลั้นหายใจอย่างลึกลับ
หลังจากเท้าอีกข้างของเจ้าบ่าวก้าวออกจากประตู ในที่สุดเขาก็เดินออกจากมาพ้นจากเงามืดของบ้าน และละอองหิมะก็ตกลงมาบนผมสีเข้มของเขาที่ผูกด้วยที่คาดศีรษะสีแดง และใบหน้าในชุดสีแดงก็หล่อเหลาและสง่างามอย่างมาก และผิวพรรณของเขาดูขาวกว่าหิมะที่ตกลงมาเล็กน้อย เขาเหลือบมองประตูเบาๆ แสดงให้เห็นถึงความเย็นชาและความแปลกแยก
บรรดาแขกที่เห็นรูปร่างหน้าตาของเขาต่างสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พวกเขาได้เห็นชายหนุ่มรูปงามเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงซ่งเยี่ยน แม้แต่พระเอกละครงิ้วก็ไม่หล่อเท่าเจ้าบ่าวผู้นี้
ด้วยคิ้วที่ราวกับดาบและดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายของแสงดาว และใบหน้าที่ราวกับอัญมณีมงกุฎ ช่างดูเป็นธรรมชาติเสียจริง
หลังจากเกิดความเงียบงันอยู่ช่วงหนึ่ง ฝูงชนก็เริ่มส่งเสียงอื้ออึงอีกครั้ง และมันก็มีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิมมาก
“เจ้าบ่าวหล่อมาก!”
“ข้าบอกแล้วว่าผู้หญิงหน้าตาดีอย่างฉางอวี้จะหาสามีที่ไม่ได้เรื่องได้อย่างไร”
“ใครกันบอกว่าเจ้าบ่าวเป็นคนขาพิการ? รูปร่างหน้าตาแย่กว่าซ่งเยี่ยน?”
เซี่ยเจิงเดินผ่านฝูงชนที่มีเสียงดังด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกด้วยไม้ค้ำของเขา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับว่าเขารู้สึกว่าสตรีที่พูดพล่ามเหล่านี้ส่งเสียงดังเกินไป
เขาเลี้ยวตรงมุมหนึ่งแล้วเข้าไปในประตูสกุลฝาน เมื่อผู้คนที่ยังแทะเมล็ดแตงโมและทำอาหารอยู่ในลานเห็นเขา พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะยืนดูด้วยความสนุกสนาน ท่ามกลางผู้คนที่ส่งเสียงดัง ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดคือคนที่ชื่นชมรูปร่างหน้าตาของเขา
แม้แต่ผู้หญิงที่มาช่วยเตรียมจานในครัวก็ได้ยินว่าเจ้าบ่าวหล่อมากจนอดไม่ได้ที่จะออกมาดู
เซี่ยเจิงระงับความอดทนไว้ตรงหว่างคิ้วของเขาและเบนสายตามองไปจนถึงห้องทำพิธีหลัก เขาเหลือบมองใต้ชายคาด้านหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจและเห็นฝานฉางอวี้ซึ่งสวมชุดแต่งงานสีเดียวกับเขา เมื่อไม่มีใครสนใจ นางก็ยกมุมผ้าคลุมขึ้นแล้วมองออกมาจากด้านหลังฝูงชน สายตาของเขาผ่านนางไปแล้ว แต่ทันใดนั้นเขาก็หันกลับมามองนางอีกครั้งด้วยความประหลาดใจ
เขารู้ว่านางหน้าตาดี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นนางแต่งหน้า
ผ้าไหมสีแดงถูกเปิดไว้ครึ่งหนึ่งและดวงตารูปเมล็ดซิ่งของนางกำลังมองมาที่นี่พร้อมรอยยิ้มในดวงตาของนาง แก้มของนางมีสีแดงระเรื่อบางๆ แม้ว่าวิธีการแต่งหน้าจะดูงุ่มง่ามเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่สามารถปกปิดความงามของนางได้ แก้มของนางราวกับมีกลิ่นหอมของหิมะ และเมื่อมองดูก็รู้สึกได้เพียงว่ามันสดใสและงดงามมากเท่านั้น
อีกฝ่ายสบตาเขา และหลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนนางจะรู้ว่านี่คืองานแต่งงานของนาง นางจึงรีบวางผ้าคลุมหน้าลงราวกับว่านางเป็นขโมยผู้ทำผิดและยืนนิ่ง
เห็นได้ชัดว่านางเป็นคนงาม แต่การกระทำของนาง……มักจะแปลกเสมอ
ความไม่อดทนของเซี่ยเจิงที่ถูกรบกวนจากเสียงรอบข้างจากบรรดาแขกก็หายไปเล็กน้อย งานแต่งงานไม่ได้น่าเบื่อและซับซ้อนเสมอไป
เขาเดินเข้าไปในห้องหลัก และฉวนฝูไท่ไท่ก็ยื่นผ้าไหมสีแดงผูกช่อดอกไม้ให้เขา และมอบอีกด้านให้กับฝานฉางอวี้
ผู้อาวุโสที่เป็นประธานในงานแต่งตะโกนเสียงดัง “ฤกษ์งามยามดีมาถึงแล้ว คู่บ่าวสาวก้าวมาข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพ!”
“หนึ่ง คำนับฟ้าดิน–”
ฝานฉางอวี้ที่ถูกคลุมด้วยฝ้าคลุมหน้าและไม่สามารถมองเห็นได้ ถูกป้าจ้าวช่วยพยุงให้ยืนหันหน้าออก จากนั้นนางก็เดินตามเซี่ยเจิง และโค้งคำนับฟ้าดิน
“สอง คำนับบิดามารดา–”
นางและเซี่ยเจิงต่างก็สูญเสียบิดามารดาไปแล้ว ดังนั้นจึงมีเพียงแผ่นจารึกวางไว้ในห้องโถงสูง และทั้งสองคนก็โค้งคำนับแผ่นจารึกนั้นอีกครั้ง
“สาม คำนับกันและกัน–”
คราวนี้ เมื่อฝานฉางอวี้ก้มศีรษะลง ลมก็พัดเข้ามาจนเกือบพัดผ้าคลุมหน้าของนางหลุดไป นางเอื้อมมือไปคว้ามันโดยไม่รู้ตัว แต่มีมือใหญ่ช่วยจับมันให้นางก่อนที่มันจะปลิวหลุดไป นางสามารถใช้เท้าจินตนาการได้เลยว่าฉากนี้จะต้องไม่งามอย่างแน่นอน จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงแขกหัวเราะ
“ดูเจ้าบ่าวสิ เขาไม่อยากให้ทุกคนเห็นหน้าเจ้าสาวก่อนด้วยซ้ำ!”
ผ้าคลุมหน้าปิดกั้นสายตาของฝานฉางอวี้ นางไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเซี่ยเจิงได้อย่างชัดเจนในขณะนี้ แต่นางรู้สึกเขินอายมากที่ได้ยินเรื่องตลกเหล่านี้ และนางก็หวังว่าเขาจะไม่ว่าอะไร
“พิธีเสร็จสิ้น - ส่งตัวเข้าหอ!”
ด้วยเสียงตะโกนนี้ นางและเซี่ยเจิงจึงถูกพาเข้าไปในห้องหลังใหม่ที่ตกแต่งในตอนเช้าตรู่โดยผ้าไหมสีแดง ว่ากันว่าเป็นห้องใหม่ แต่ความจริงก็เรียบง่ายมากเช่นกัน ไม่มีอะไรมากไปกว่าคำมงคลที่ตัดจากกระดาษสีแดงที่ติดไว้ที่ประตูและหน้าต่าง และเตียงก็ปูด้วยผ้าปูที่นอนและผ้านวมในโทนสีเดียวกัน
หลังจากที่ฉวนฝูไท่ไท่กล่าวคำมงคลมากมาย นางก็บอกให้เซี่ยเจิงเปิดผ้าคลุมหน้าของฝานฉางอวี้
ทันใดนั้น ดวงตาของนางก็มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น และร่างต่างๆ ในห้องก็ชัดเจนขึ้น ก่อนหน้านี้ฝานฉางอวี้ถูกจับได้ว่าแอบเปิดผ้าคลุมหน้ามองข้างนอก หลังจากนั้นนางจึงไม่กล้าแอบเปิดผ้าคลุมหน้าอีกเลย
ในขณะนี้ คนๆ นั้นอยู่ห่างจากนางเพียงหนึ่งก้าว ฝานฉางอวี้มองไปที่เซี่ยเจิงซึ่งสวมชุดสีแดง และถอนหายใจอีกครั้ง ผู้คนต้องพึ่งพาเสื้อผ้าจริงๆ
หากวันนี้เขาเดินบนถนนโดยแต่งตัวแบบนี้ เขาคงจะดึงดูดสตรีได้หลายนาง
ฉวนฝูไท่ไท่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ดูสิ เจ้าสาวและเจ้าบ่าวเป็นคู่สวรรค์สร้างยิ่งนัก!” สตรีที่อยู่ใกล้ๆ ก็ปิดปากและหัวเราะ
ฝานฉางอวี้เบะปากด้วยความเขินอาย
การแสดงออกของเซี่ยเจิงยังคงสงบ ทำให้ยากต่อการบอกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ฉวนฝูไท่ไท่นำบรรดาสตรีในบ้านไปหยิบถั่วลิสงและผลพุทราสีแดงจากจานแล้วโรยบนศีรษะของพวกนาง ขณะที่โรยมันก็กล่าวว่า “พุทราจะให้กำเนิดบุตรอันล้ำค่า”
เรื่องพวกนี้แม้จะเป็นมงคลแต่ก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย ฝานฉางอวี้จึงพูดว่า “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้า แต่สามีของข้าได้รับบาดเจ็บ แม้การโรยผลไม้เป็นเรื่องมงคลก็จริง แต่วันนี้เราพอแค่นี้ก่อนเถอะเจ้าค่ะ”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ก็มีคนพูดอย่างขบขันอย่างอดไม่ได้ “ดูสิ ยัยหนูฉางอวี้กำลังปกป้องสามีของนาง!”
ฝานฉางอวี้ปล่อยให้พวกเขาล้อเลียนตนอย่างไร้ยางอาย หลังจากเห็นทุกคนในห้องออกไปแล้ว นางก็ถามเซี่ยเจิง “เจ้าไม่เจ็บใช่ไหม?”
เซี่ยเจิงมองนางด้วยสายตาที่ไม่ชัดเจน “ไม่เจ็บ”
ฝานฉางอวี้รู้สึกโล่งใจและพูดว่า “ข้ายังต้องออกไปรับแขกข้างนอก เจ้าสามารถพักผ่อนในนี้ได้ ถ้าหิวก็กินขนมบนโต๊ะก่อนได้” คำพูดเหล่านี้เป็นคำพูดที่เจ้าบ่าวควรพูดกับเจ้าสาว ตอนนี้มันออกมาจากปากของฝานฉางอวี้ มันจึงฟังดูแปลกๆ
เซี่ยเจิงถอนหายใจและพยักหน้าเบาๆ หลังจากอดทนกับอาการบาดเจ็บมาเป็นเวลานาน เขาก็ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
ฝานฉางอวี้ออกไปข้างนอกเพื่อทักทายแขก ท้ายที่สุดแล้ว ครอบครัวของนางไม่มีผู้อาวุโสอยู่ในบ้าน จึงแทบไม่มีใครชวนนางดื่มเลย ในช่วงทานอาหารค่ำ ทุกคนก็ทานอาหารอย่างมีชีวิตชีวาและเมื่อเห็นว่าดึกมาแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายกัน
หลังจากงานเลี้ยงจบลง เมื่อฝานฉางอวี้กำลังจัดโต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่ง นางก็พบว่ามีคนวางกล่องผ้าไว้บนโต๊ะตรงประตู นางถามป้าจ้าวที่ช่วยทำความสะอาด “่ป้าจ้าว นี่คือของขวัญของใครเจ้าคะ”
ป้าจ้าวก็สับสนเล็กน้อยเช่นกัน “ก่อนงานเลี้ยงจะเริ่ม ข้ายังไม่เห็นกล่องนี้เลย ไม่รู้ว่าใครส่งมาทีหลัง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรเลยนะ”
ฝานฉางอวี้เปิดกล่องและเห็นตุ๊กตาดินเหนียวคู่หนึ่งอยู่ข้างใน ใบหน้าของนางก็เย็นชาทันที นางโยนกล่องนั้นลงในกองขยะที่ป้าจ้าวเพิ่งกวาดออกไป และตุ๊กตาดินเหนียวก็แตกอยู่ตรงนั้น
ป้าจ้าวเห็นปฏิกิริยาของฝานฉางอวี้ จึงมองตุ๊กตาดินเหนียวที่แตกหักทั้งสองตัวได้ เป็นชายและหญิง สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที และนางก็ถ่มน้ำลายไปในทิศทางของบ้านสกุลซ่ง “ไอ้เจ้าหมาป่านั่น ตอนมันมีปัญหาเป็นเจ้าที่ช่วยเหลืออย่างเต็มที่มากกว่าใครๆ ทำไม่ถึงมอบสิ่งนี้มาในวันแต่งงานของเจ้าได้”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “อย่าโกรธเลยเจ้าค่ะท่านป้า ทำไมท่านถึงต้องโมโหกับคนที่ไม่เกี่ยวอะไรกับเราด้วย”
นางไม่ได้โกรธเพราะตุ๊กตาดินเหนียวนำความทรงจำเลวร้ายกลับมา มันเป็นเพียงเพราะนางรู้สึกไม่พอใจ
ตุ๊กตาดินเหนียวตัวนี้นางมอบให้กับซ่งเยี่ยนในปีที่พ่อของเขาจากไป นางเห็นว่าเขาเอาแต่เศร้าซึมจึงมอบมันให้เขา ตอนนั้นนางอายุเพียงเจ็ดหรือแปดขวบ
หลายปีที่ผ่านมาฝานฉางอวี้ถามตัวเองว่าบิดามารดาของนางปฏิบัติต่อซ่งเยี่ยนเป็นอย่างดี แต่หลังจากที่พวกท่านจากไป เขากลับเป็นคนที่มายกเลิกการหมั้นหมาย เมื่อนางประสบปัญหาที่ฝานต้าและคนในบ่อนพนันมาก่อกวน ก็เป็นเขาที่ปิดประตูอยู่หลังบ้านเงียบๆ
แต่งานแต่งงานวันนี้เขานำตุ๊กตาดินเหนียวคู่กันมามอบให้ เขาอยากจะสื่อถึงอะไร?
เนื่องจากความทุกข์นี้ ฝานฉางอวี้จึงไม่แสดงสีหน้าจนถึงเวลาครอบครัวจะรับประทานอาหารมื้อดึก
เซี่ยเจิงได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถขยับตัวได้ นางจึงนำอาหารไปที่ห้อง “เจ้าได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นข้าจึงเลือกอาหารเบาๆ มาให้เจ้า”
เซี่ยเจิงสังเกตเห็นความแตกต่างในการแสดงออกของนางทันทีที่นางก้าวเข้าประตูมา แต่เขาไม่ได้ถามคำถามใดๆ เขาเพียงหลุบตาลงเพียงครึ่งเดียวและขอบคุณนางเบาๆ
หลังจากทำความสะอาดเสร็จก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน ป้าจ้าวจะอุ้มฉางหนิงที่กำลังหลับไปที่ห้องถัดไป
ฝานฉางอวี้กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “หลังจากที่พ่อแม่ของข้าเสียชีวิต หนิงเหนียงก็มานอนกับข้ามาโดยตลอด มิเช่นนั้นนางจะฝันร้าย ในตอนกลางคืนและร้องไห้อยู่เสมอ”
ป้าจ้าวกล่าวว่า “ถ้าเป็นวันธรรมดาก็ไม่เป็นไร แต่ในคืนวันแต่งงานไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คู่บ่าวสาวก็ต้องนอนห้องเดียวกัน ไม่เช่นนั้นจะโชคร้าย” หลังจากพูดแบบนี้ ฝานฉางอวี้ยังไม่ทันพูดอะไร ป้าจ้าวก็อุ้มฉางหนิงออกไปเรียบร้อยแล้ว
ลานบ้านที่มีเสียงดังในตอนกลางวัน ตอนนี้ถูกทิ้งร้างอย่างมาก โคมไฟสีแดงรื่นเริงแขวนไว้สูงใต้ชายคา ทำให้เกิดรัศมีสีเหลืองสลัวในคืนที่หิมะตก
ฝานฉางอวี้นั่งอยู่บนบันไดตรงประตูโดยกอดเข่าสองข้างไว้ในอ้อมแขนของนาง นางมองดูหิมะที่ตกลงมาบนผืนดินขนาดใหญ่ในตอนกลางคืน และจมอยู่กับความคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นและเข้าไปในบ้าน
เนื่องจากเป็นการแต่งงานปลอมๆ จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ฝานฉางอวี้จะนอนห้องเดียวกับคนอื่น
อย่างไรก็ตามผ้าห่มทั้งหมดที่บ้านถูกเก็บไว้ในห้องใหม่ของนาง นางเคยนอนอยู่ในห้องนั้น ต่อมาหลังจากที่บิดามารดาของนางจากไป ฉางหนิงก็ไม่กล้าที่จะนอนคนเดียว ดังนั้นนางทั้งสองจึงนอนด้วยกัน และห้องก็ถูกดัดแปลงเป็นห้องหอ และยังไม่มีเวลาจัดเตียงห้องข้างๆ เลย
เนื่องจากเป็นห้องที่นางอาศัยอยู่มานานกว่าสิบปี นางจึงผลักประตูเปิดออกจนเป็นนิสัย ทันทีที่นางเข้าไป นางก็พบว่าเซี่ยเจิงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้ว หันกลับมาหานาง และครึ่งหนึ่งของเสื้อตัวในก็ห้อยอยู่ที่ข้อพับของแขน และครึ่งหนึ่งก็ห้อยลงมาถึงที่เอว
ช่างเป็นร่างกายที่งดงามมาก แม้จะถูกพันด้วยผ้าพันแผล แต่พื้นผิวที่ถูกเปิดก็เผยให้เห็นเป็นสีน้ำผึ้งที่งดงามภายใต้เทียนแต่งงาน และรูปร่างของกล้ามเนื้อก็เห็นได้ชัดมากเช่นกัน
เนื่องจากนางดันประตูเข้าไปอย่างกะทันหัน อีกฝ่ายหันศีรษะเล็กน้อยด้วยใบหน้าที่เหมือนหยกและการแสดงออกที่เย็นชาซึ่งดูเหมือนนักพรตและน่าหลงใหลอย่างอธิบายไม่ได้ในขณะนี้
ฝานฉางอวี้จ้องมองอย่างว่างเปล่าสองสามลมหายใจจนกระทั่งอีกฝ่ายขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาจึงสวมชุดอีกครึ่งหนึ่งแล้วถามนางว่า “มีเรื่องอันใดหรือ?”
จู่ๆ นางก็กลับมามีสติอีกครั้งและตระหนักว่านางเป็นเหมือนพวกอันธพาลที่โลภในความงามของสตรีดีๆ ใบหน้าของนางร้อนผ่าวและรีบหันหลังกลับไป “ขออภัย ข้าไม่ชินและลืมเคาะประตู ข้าจะเข้ามาเอาผ้าห่ม”
“เจ้ามาเอาสิ” เสียงที่มาจากด้านหลังเย็นชาและชัดเจน
ฝานฉางอวี้พยายามใช้มือควานหาตู้และหยิบผ้าห่มสองผืนออกมาและเดินออกจากห้องโดยไม่กล้าหันหลังกลับไป หลังจากพ้นจากตรงนั้นแล้ว นางก็หายใจลึกๆ ด้วยความโล่งใจหลายครั้ง
น่าอายยิ่งนัก แต่เขาจะไม่เข้าใจผิดใช่ไหม
หูของเซี่ยเจิงดีเป็นอย่างมาก เขาได้ยินเสียงหายใจของนางอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่มีอารมณ์ใดๆ ในดวงตาของเขา หลังจากได้ยินเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายเดินจากไป เขาก็ปลดผ้าพันแผลออกและทายารักษาบาดแผลที่ฉีกขาดอย่างรุนแรง
ยานี้เป็นโอสถทองคำที่เหยี่ยวยักษ์นำมาโดยผูกไว้ที่เท้าของมัน หายากและมีคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยม
ทันทีที่ผงยาสัมผัสกับบาดแผล เขาก็เกร็งด้วยความเจ็บปวด หลอดเลือดบนแขนของเขาปูด และมีเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาบนหน้าผากฟันของเขากัดกันแน่นมาก และถึงกับมีกลิ่นเลือดจางๆ ออกมาจากปากของเขา
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้หน้าอกเปื้อนเลือด เขาจึงนั่งบนม้านั่งไม้ในห้อง กำมือแน่นแล้ววางมือลงบนเข่าอย่างเงียบๆ หลังตรงของเขาค่อยๆ งอลงและเต็มไปด้วยเหงื่อที่เปื้อนเลือด ซึ่งช่างดูแปลกตาเพราะการรักษาอาการบาดเจ็บเหมือนกับการถูกทรมานอย่างใดอย่างนั้น
เมื่อประสบกับความเจ็บปวดที่ไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ แม้เม็ดเหงื่อจะหยดลงจากเปลือกตา แต่เขาก็ไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ และดวงตาที่สะท้อนกับเทียนแต่งงานนั้นเต็มไปด้วยความมืดมน
ในที่สุดเขาก็ชดใช้อาการบาดเจ็บและความเจ็บปวดลงบนผิวหนังของเขา ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าที่จากไปแล้วก็กำลังกลับมา เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความโกรธอย่างไม่ลดละและมองไปที่ประตู