บทที่ 7
ฝานฉางอวี้พูดอย่างเร่งรีบ “เป็นการแต่งเข้า”
นางอธิบายแผนของนางให้เขาฟังอย่างละเอียดว่า “หลังจากเจ้ากับข้าแต่งงานกันแล้ว เจ้าก็จะเป็นเขยแต่งเข้าและสามารถปกป้องทรัพย์สินที่พ่อแม่ของข้าทิ้งไว้ให้ข้าได้ บ้านข้ายังมีเงินเก็บอีกเล็กน้อย เมื่อบ้านเป็นของข้า ข้าจะเชิญหมอที่ดีที่สุดในเมืองและใช้ยาที่ดีที่สุดเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้า เมื่อเจ้าหายดีแล้วเจ้าจะอยู่หรือไปก็ขึ้นอยู่กับเจ้า”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้น และดวงตาที่เชิดขึ้นทำให้ความรู้สึกเย็นบนร่างกายของเขาหนักขึ้น “เจ้าไม่กลัวหรือว่าหลังจากที่ข้าไปแล้ว ลุงของเจ้าจะมายึดบ้านเจ้าอีกครั้ง?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “หลังจากโอนทรัพย์สินแล้ว ข้าไม่กลัว ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนก็ตาม นอกจากนี้ เมื่อเจ้าไปแล้ว ข้าจะบอกว่าเจ้ากำลังเดินทางไกลไปทำการค้า คนอื่นๆ ก็จะไม่รู้ความจริง”
เซี่ยเจิงเอ่ยอย่างไม่มีความหมาย “เจ้าช่างคิดจริงๆ”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าคำพูดของเขาเป็นการชมเชยหรือวิจารณ์ นางถามอย่างเชื่องช้า “ถ้าเช่นนั้น……เจ้าคิดอย่างไรล่ะ?”
“ขอข้าคิดดูก่อน” ดวงตาของเขาปิดลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าของเขาไม่ชัดเจนราวกับว่าเขากำลังคิดเรื่องนี้จริงๆ
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย นางคิดถึงสิ่งที่นางเพิ่งพูดไป แม้ว่านางจะบอกว่าเขาสามารถอยู่ที่ได้จนกว่าจะหายจากอาการบาดเจ็บ แต่นางก็ไม่ได้บอกว่านางจะให้อะไรแก่เขา ถ้าเขาอยู่นางจะให้อะไรเขาได้อีก? นางรีบคิดอีกครั้งและกล่าวเสริม “ถ้าเจ้าต้องการจากไปจากที่นี่ หลังจากหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว ข้าจะให้เงินเจ้าจำนวนหนึ่ง ถ้าเจ้าไม่มีที่ไป……”
นางเหลือบมองใบหน้าซีดเซียวของอีกฝ่ายและอาการบาดเจ็บทั่วร่างกายของเขา เนื่องจากเสื้อผ้าชั้นในของเมื่อวานเปียกโชกไปด้วยเลือดอีกครั้ง ช่างไม้จ้าวจึงหาเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยนไม่ทัน ดังนั้นเขาจึงสวมชุดผ้าลินินหยาบที่ขาดรุ่งริ่งก่อนหน้านี้ที่เขาเคยใส่..
นอกจากรอยถลอกต่างๆ แล้ว มือของเขายังถูกปกคลุมไปด้วยหนังด้านหนาและแผลแตก ดูเหมือนว่าในอดีตเขาจะไม่ได้มีชีวิตที่ดีมากนัก ตอนนี้เขาป่วยและยากจนมากจริงๆ
ฝานฉางอวี้ให้สัญญาอย่างกล้าหาญ “วางใจเถิด ข้าจะเชือดหมู เลี้ยงดูเจ้าเอง!”
เซี่ยเจิง “……” สีหน้าของเขาในขณะนี้คงยอดเยี่ยมมากจริงๆ
หากมีคนรู้จักเขาอยู่ตรงนี้ด้วย พวกเขาคงคิดแล้วว่าเขาจะตายอย่างไรเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ สตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาน่าจะเป็นคนเดียวในใต้หล้านี้ที่กล้าพูดอย่างโจ่งแจ้งเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเขา
อย่างไรก็ตาม ถ้านางรู้นามที่แท้จริงของเขา นางคงไม่กล้าทำแบบนั้นกับเขาอีก หรือแม้แต่อาจจะปล่อยให้เขาตายในหิมะโดยไม่ช่วยเหลือด้วยซ้ำ เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ดวงตาของเซี่ยเจิงก็เต็มไปด้วยร่องรอยการเยาะเย้ยเล็กน้อย เขาถามว่า “ทำไม?”
ฝานฉางอวี้ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร “อะไรนะ”
ในขณะนี้เขามีความอดทนอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเขาอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมนางถึงพูดว่าจะเลี้ยงดูเขา “เจ้าไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับข้า และถ้าต่อไปอาการบาดเจ็บของข้าไม่ดีขึ้น หรือมีความเป็นไปได้สูงที่ข้าจะกลายเป็นคนพิการ ทำไมเจ้าถึงยังจะเลี้ยงดูข้า”
ฝานฉางอวี้ตอบอย่างจริงใจ “เพราะเจ้ารูปงามไงล่ะ”
เซี่ยเจิงตกตะลึงในจุดนั้น เขาไม่ได้คาดคิดว่ามันจะเป็นเหตุผลที่ผิวเผินเช่นนี้ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ขมวดคิ้วและถามว่า “เป็นเพราะเรื่องนี้หรือ?”
ฝานฉางอวี้กระพริบตาราวกับพูดว่า ‘ไม่เช่นนั้นล่ะ’
เซี่ยเจิงรู้โดยธรรมชาติว่ารูปร่างหน้าตาของเขาไม่ได้แย่ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยกย่องเขาถึงความดูดีของเขาอย่างตรงไปตรงมา เขากล่าวว่า “มีคนมากมายในโลกนี้ที่มีหน้าตาโดดเด่น”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “แต่คนที่ข้าแบกกลับมาจากกองหิมะนั้นคือเจ้า”
ความตั้งใจเดิมของนางคือเพียงเพื่ออธิบายสิ่งที่อีกฝ่ายบอกว่ามีคนหน้าตาดีมากมายในโลกนี้ แต่จู่ๆ หลังจากที่นางพูดอย่างนั้น อีกฝ่ายก็มองนางด้วยวิธีที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าเดิม
ฝานฉางอวี้ตระหนักในภายหลังว่าคำพูดของนางค่อนข้างทำให้เขาเข้าใจผิด และรีบอธิบายต่ออย่างรวดเร็ว “สิ่งที่ข้าหมายถึงคือทุกสิ่งอาจถูกลิขิตไว้ล่วงหน้าแล้ว……”
นางบังเอิญไปเจอบุรุษหน้าตาดีคนหนึ่ง ก็เลยคิดว่าถ้าในอนาคตเขาไม่มีที่ไปและนิสัยของเขาเข้ากันได้ ก็คงไม่เลวเลย
หากอีกฝ่ายไม่ได้มีความตั้งใจ นางก็จะไม่บังคับอย่างแน่นอน เพราะท้ายที่สุดแล้วการบังคับใครสักคนให้ทำบางอย่างไม่ใช่เรื่องดี
อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายไม่ให้โอกาสนางอธิบายให้จบ เขาขมวดคิ้วและขัดจังหวะนาง “หลังจากอาการบาดเจ็บหายดีแล้ว ผู้แซ่เหยียนจะจากไปเองและจะไม่รบกวนแม่นางมากเกินไป”
มีความเย็นชาที่มุมตาและคิ้วของเขา ราวกับว่าเขาตัดสินใจแล้วว่าเขาไม่ควรมีความปรารถนาเกินควร
ฝานฉางอวี้พูดไม่ออก “……ก็ได้”
อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ต้องการมีอะไรเกี่ยวข้องกับนางอีกต่อไป และไม่ต้องการเป็นหนี้อะไรกับนาง ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเย็นชาอีกครั้ง “แม่นาง เจ้ามีความปรารถนาอะไร สักวันหนึ่งข้าจะตอบแทนบุญคุณที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้”
ฝานฉางอวี้โบกมือด้วยความหงุดหงิด “เจ้ายินดีช่วยข้ารักษาทรัพย์สินของครอบครัวโดยแกล้งแต่งงานกับข้า ก็ช่วยเหลือข้ามากแล้ว” นางจะไม่พูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป มันแย่มากถ้าหากจะเข้าใจนางผิด แต่นางได้ยินประโยคหนึ่งโดยไม่คาดคิด
“ในตอนนี้การแต่งเข้า เป็นเพียงการตอบแทนความมีน้ำใจที่เจ้าช่วยข้าไว้ในตอนแรก”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ มองดูใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย แล้วพูดอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าหมายถึง เจ้าตกลงที่จะแต่งเข้าแล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงพยักหน้าเบาๆ
ฝานฉางอวี้เกือบร้องไห้ด้วยความดีใจ “เราสามารถลงนามในโฉนดไว้เป็นหลักฐานและกำหนดเวลาในการแต่งงานได้ เมื่อพ้นกำหนด ข้าจะเขียนหนังสือหย่าให้เจ้าทันทีและจะไม่บังคับให้เจ้าอยู่ต่อ หากเจ้าต้องการออกเดินทางเมื่อใด ข้าก็จะให้เงินและจดหมายหย่าแก่เจ้า และจะไม่มีวันขัดขวางเจ้า”
ด้วยวิธีนี้เขาจะได้ไม่ต้องกังวลว่านางจะมีความคิดที่ไม่สมควรเกี่ยวกับตัวเขา และจะไม่ปล่อยเขาไปเมื่อถึงเวลา
เซี่ยเจิง “……มันไม่จำเป็นต้องขนาดนั้นก็ได้” เขาหรี่ตาลงแล้วถามอีกครั้ง “ความปรารถนาของแม่นางคืออะไร?”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าอยากจะเปิดโรงเลี้ยงหมูที่ท่านพ่อทิ้งเอาไว้โดยเร็วที่สุด ในอนาคตสามารถเลี้ยงหมูได้สักร้อยตัวถึงจะดี”
“……”
ความปรารถนานี้ช่างไม่โอ้อวดและเรียบง่ายยิ่งนัก เรียบง่ายจริงๆ และเกี่ยวข้องกับหมูอีกด้วย
เซี่ยเจิงเงียบไปสองลมหายใจ “แม่นาง มีความปรารถนาที่มากกว่านี้หรือไม่?”
ฝานฉางอวี้คิดว่าหมูร้อยตัวอย่างน้อยก็มีมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึง บ้านและที่ดินของนางมีราคามากกว่าร้อยตำลึงเหรอ ความปรารถนานี้ยังน้อยไปหรือ?
นางจึงเพิ่มจำนวนไปอีกอย่างมีมโนธรรม “ถ้างั้นสองร้อยตัวล่ะ?”
เซี่ยเจิง “……”
ช่างเถอะ เมื่อเขาจากไปให้เงินนางมากสักหน่อยก็แล้วกัน
เมื่อเห็นความเงียบของเขาฝานฉางอวี้คิดว่านางโลภมากเกินไปจึงพูดอย่างเชื่องช้า “ดังสุภาษิตโบราณที่ว่า การช่วยชีวิตคนดีกว่าการสร้าง……ดีกว่าการสร้างหอคอย อันที่จริงข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าตอบแทน ความมีน้ำใจของเจ้านั้น……”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินสิ่งที่นางพูดว่า ‘การช่วยชีวิตคนดีกว่าการสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น’ เปลือกตาของเขากระตุกเล็กน้อย และเขาก็ขัดจังหวะนาง “ผู้แซ่เหยียนจะจดจำความเมตตาของแม่นางเอาไว้”
หลังจากที่เขาพูดแบบนี้ฝานฉางอวี้ก็ไม่สามารถพูดต่อได้และถามว่า “ถ้าเช่นนั้น……ในเมื่อเจ้าได้ตกลงที่จะแต่งงานแล้ว เพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาด เจ้ามีอะไรอีกไหมที่อยากถามข้าอีกหรือไม่?”
คนที่นั่งริมหน้าต่างเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่จริงจังกับสิ่งที่เรียกว่าการแต่งงานนี้
ฝานฉางอวี้เมื่อคิดดูแล้ว ก็จริงตามนั้น มันเป็นของปลอม และพวกเขาไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ ที่จะคุดขุ้ยบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรมาศึกษากัน นางกล่าวว่า “งานแต่งงานอาจจะเร่งรีบนิดหน่อย ข้าคิดว่าจะใช้เวลาเพียงสองวันเท่านั้น”
เซี่ยเจิงเพียงพูดว่า “แล้วแต่เจ้าจะจัดการ” ขนตาที่มีลักษณะคล้ายขนอีกาของเขาถูกพาดครึ่งเดียวเพื่อปกปิดสีเข้มทั้งหมดในดวงตาของเขา “แต่เอกสารทะเบียนบ้านของข้าก็ถูกโจรยึดไป ข้าคิดว่าข้าจะต้องไปที่ว่าการเพื่อขอทะเบียนบ้านใหม่”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องยาก เนื่องจากเจ้าแต่งเข้าบ้านข้า ข้าสามารถเพิ่มชื่อของเจ้าไปในครอบครัวของข้าได้ในภายหลัง”
ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงแล้ว และฝานฉางอวี้ก็ลุกขึ้นเพื่อกลับไปเตรียมงานแต่งงาน ก่อนที่นางจะจากไป ก็เห็นว่าเขาไม่ได้ดื่มน้ำแกงปอดหมูไปมากนัก ดังนั้นนางจึงเตือนเขาว่า “น้ำแกงน่าจะเย็นแล้ว เจ้าดื่มได้เลย”
เซี่ยเจิง “……อืม”
ดูเหมือนนางจะไม่รู้ว่าน้ำแกงปอดหมูที่นางปรุงมีรสชาติแปลกๆ?
เซี่ยเจิงเป็นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในบ้าน เขาเปิดหน้าต่างและมองดูท้องฟ้าที่แจ่มใสหลังหิมะตก ดวงตาของเขามืดมนลง
ชายผู้ยึดอำนาจทางทหารของเขาเป็นสุนัขบ้าแน่นอนถ้าไม่พบศพของเขา และเกรงว่าเขาจะสั่งให้มีการสอบสวนผู้ลี้ภัยที่หลบหนีไปยังเมืองที่อยู่ใกล้เคียงในเร็วๆ นี้
เขาสามารถสร้างตัวตนปลอมได้ แต่เขาไม่สามารถปลอมแปลงเอกสารทะเบียนบ้านได้ หากทางการจี้โจวเริ่มสอบสวนผู้ลี้ภัย เขาผู้ไม่มีทะเบียนบ้านก็จะถูกเปิดเผยตัวในไม่ช้า แต่ว่าตามกฎหมายของราชวงศ์นี้ หากบุรุษแต่งงานเข้าบ้านภรรยา จะสามารถเปลี่ยนทะเบียนบ้านเป็นสถานที่ที่แต่งงานได้ นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมเขาถึงตกลงที่จะแต่งงานปลอมๆ นี้
สำหรับสตรีนางนั้น……
สายตาของเขาจ้องมองไปที่น้ำแกงปอดหมูที่วางอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว เขาทำตามความปรารถนาของนางแล้ว และนางก็มีจุดประสงค์ของนางในการแกล้งทำเป็นแต่งงานกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ถือว่าติดหนี้นางอีกต่อไป เมื่อคิดถึงคำพูดอันธรรมชาติของเธอที่ว่า ‘เจ้าดูดี’ คิ้วหล่อเหลาของเขาก็ย่นโดยไม่รู้ตัว
ช่างตื้นเขินนัก
เขาวางนิ้วลงบนริมฝีปากและเป่านกหวีดเสียงกังวาน ภายในชั่วครู่หนึ่ง เหยี่ยวยักษ์สีขาวบริสุทธิ์ก็โฉบลงมาจากท้องฟ้าและร่อนลงบนขอบหน้าต่างอย่างมั่นคง เซี่ยเจิ้งยื่นชามให้มัน “กินซะ”
เหยี่ยวยักษ์มองปอดหมูชิ้นที่ปรุงสุกแล้วในชามด้วยตาเมล็ดถั่วดำของมัน และหันศีรษะอย่างดื้อรั้น
เซี่ยเจิงเหลือบมองมัน เหยี่ยวยักษ์จึงฝืนคาบปอดหมูขึ้นมากินอย่างไม่เต็มใจและกลืนมันลงไป
นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องบังเอิญที่ฝานฉางอวี้เพิ่งตกลงที่จะแต่งงานเมื่อครู่ เจ้าหน้าที่หวังก็ส่งคนส่งข่าวให้นางอย่างลับๆ ว่า ฝานต้าได้ให้คนเขียนคำร้องและส่งไปยังศาลาว่าการแล้ว เกรงว่าคดีจะดำเนินการอีกไม่นานนี้
เมื่อช่างไม้จ้าวและภรรยาของเขารู้เรื่องนี้ พวกเขาก็กังวลมากจนมีแผลพุพองบนริมฝีปาก ฝานฉางอวี้สงบสติอารมณ์และพูดว่า “ทุกอย่างจะเป็นเรื่องง่ายถ้าเราแต่งงาน เมื่อถึงเวลาเราจะเชิญเพื่อนบ้านมา กินข้าวด้วยกันเพื่อให้ทุกคนได้รู้เรื่องของข้าเท่านั้นเอง”
เพื่อไม่ให้ผู้อาวุโสทั้งสองกังวลมากเกินไปและเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นความผิดปกติ นางจึงไม่ได้บอกพวกเขาว่าการแต่งงานนั้นเป็นของปลอม
ป้าจ้าวพูดอย่างเศร้าโศก “สายเกินไปที่จะทำพิธีแต่งงานแล้ว……”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้จริงจังกับมัน “แค่สวมชุดสีแดงก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
เงินในกระเป๋าที่นางมีจากการขายหมูและเงินที่นางจ่ายไปหลังจากเกิดความวุ่นวายในบ่อนการพนันเหลือทั้งหมดเพียงสามตำลึงเท่านั้น อย่างไรก็ตาม นางเองก็ยังมีเสื้อผ้าใหม่ให้สวมใส่ แต่บุรุษที่จะแต่งงานกับนางนั้น เสื้อผ้าเดิมของเขาขาดรุ่งริ่งในช่วงพักฟื้น เขาสวมเสื้อตัวในหลวมๆ และเสื้อคลุมตัวเก่าของช่างไม้จ้าว ไม่ว่าอย่างไรก็ตามนางก็ยังต้องตัดชุดใหม่ให้เขาในวันแต่งงาน
ฝานฉางอวี้กัดฟันและใช้เงินครึ่งตำลึงเพื่อซื้อผ้าสีแดงจากร้านขายผ้า และขอให้ช่างตัดเสื้อที่อาศัยอยู่ในตรอกช่วยตัดชุดใหม่ให้เขา
ฝานฉางอวี้ยังมีข้อพิจารณาในการซื้อผ้าสีแดงเข้มนี้ ซึ่งมันสามารถนำไปทำเป็นชุดแต่งงานในวันแต่งงานหรือเป็นเสื้อผ้าธรรมดาในวันธรรมดาก็ได้
เมื่อช่างตัดเสื้อได้ยินว่าฝานฉางอวี้กำลังจะแต่งงาน นางก็ยิ้มและพูดคำที่เป็นมงคล นางรู้ว่าครอบครัวของฝานฉางอวี้นั้นลำบาก ดังนั้นนางจึงปฏิเสธที่จะรับค่าจ้าง นางแค่คิดว่าการตัดชุดแต่งงานนี้เป็นของขวัญแต่งงาน
แต่ก็ต้องมีการวัดขนาดตัว
ฝานฉางอวี้ต้องการขอความช่วยเหลือจากลุงจ้าว แต่ลุงจ้าวออกไปซื้อของต่างๆ สำหรับงานแต่งงาน นางจึงต้องขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคาด้วยตัวเอง “วันแต่งงานเจ้ายังไม่มีเสื้อผ้าดีๆ ใส่เลย ดังนั้นข้าจะวัดตัวเจ้า และตัดชุดให้กับเจ้า”
เซี่ยเจิงพยักหน้า
เพื่อให้วัดขนาดได้แม่นยำยิ่งขึ้น เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมตัวเก่าของช่างไม้จ้าว และสวมเพียงเสื้อตัวในเผยให้เห็นหลังของเขาต่อหน้าฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้กางนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ออกจากกัน แล้ววัดจากไหล่ซ้ายถึงไหล่ขวาผ่านเสื้อตัวในบางๆ เนื้อสัมผัสที่ปลายนิ้วสัมผัสอบอุ่นและมั่นคง
แม้ว่าในช่วงเวลาที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและไอเป็นเลือด นางก็ลูบหลังเขาซึ่งถือว่าเป็นการสัมผัสร่างกายเช่นกัน แต่ในเวลานั้นมีชีวิตของคนเป็นเดิมพัน และนางก็ไม่มีความคิดที่กวนใจเช่นนี้ อาจเป็นไปได้ว่าการที่ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยกันในขณะนี้ คงเป็นเพราะความเขินอายเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล
ขณะที่นางกลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดว่านางมีความรู้สึกที่ไม่พึงประสงค์ต่อเขา นางจึงพยายามลดการสัมผัสทางกายกับเขาให้เหลือน้อยที่สุด ในเวลาเดียวกัน นางก็พยายามอย่างดีที่สุดที่จะเพิกเฉยต่อความร้อนที่มาจากปลายนิ้วของนาง และมุ่งความสนใจไปที่การจดจำขนาด
“หนึ่งจุดห้าฉื่อ” หลังจากวัดขนาดแล้ว นางก็รีบส่งเสื้อผ้าเก่าๆ ให้กับเซี่ยเจิง และให้เขาสวมมันเอง ราวกับจะหลีกเลี่ยงมัน นางบ่นในใจว่า ชายผู้นี้ดูผอม แต่ไม่คาดคิดว่าไหล่และหลังของเขาจะกว้างขนาดนี้ ขนาดเสื้อผ้าของเขาก็เกือบจะมีขนาดเท่ากับของพ่อของนาง
ก่อนจะไป นางบอกอีกฝ่ายเกี่ยวกับขั้นตอนทั่วไปในการแต่งงานในวันพรุ่งนี้ “งานแต่งมีกำหนดบ่ายวันพรุ่งนี้ ถ้าเจ้าไม่สะดวกที่จะลงไปชั้นล่าง ลุงจ้าวจะแบกเจ้าลงไปเมื่อถึงเวลา”
การแต่งงานออกเสียงเดียวกับคำว่า “สนธยา” และยามสนธยาจึงจะเป็นฤกษ์มงคล
ด้วยเหตุผลบางอย่าง อีกฝ่ายปฏิเสธอย่างชัดเจน “ไม่เป็นไร ข้าจะลงไปชั้นล่างด้วยไม้ค้ำเอง”
ฝานฉางอวี้ถามอย่างเป็นกังวล “แผลจะฉีกมั้ย?”
“ไม่มีปัญหา”
ฝานฉางอวี้เห็นว่าเขายืนยันเช่นนั้น ดังนั้นนางจึงปล่อยเขาและกลับบ้านเพื่อเตรียมงานแต่งงานต่อไป
การดูแลแขกในงานเลี้ยงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ นางจึงหยิบเงินหนึ่งตำลึงไปซื้อหมู ป้าจ้าวช่วยเป็นธุระให้นางโดยไปตามละแวกบ้านและขอให้ท่านป้าท่านน้าที่ทำอาหารเก่งมาช่วยกันวันพรุ่งนี้
นางยังต้องเตรียมขนมสำหรับงานแต่งงานอีกด้วย
นางบอกว่านางจะทำทุกอย่างอย่างเรียบง่าย แต่หลังจากคำนวณค่าใช้จ่ายทั้งหมดแล้ว นางมีเงินอยู่ในมือเพียงสามตำลึง แต่นางใช้เงินทั้งหมดไปโดยไม่เหลือแม้แต่อีแปะเดียว
ฝานฉางอวี้ยุ่งมากจนไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจ ป้าจ้าวไม่มีบุตร ดังนั้นการช่วยนางเตรียมงานแต่งงานก็เหมือนกับการเตรียมงานแต่งให้บุตรสาวของนางเอง นางยุ่งอยู่กับทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อฉางหนิงหลับไป ป้าจ้าวก็ยัดหนังสือเล่มเล็กให้นางอย่างลึกลับ
ฝานฉางอวี้กลอกตาแล้วรีบปิดมัน กึ่งเขินอาย “เขาบาดเจ็บอย่างนั้น ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องทำเรื่องเช่นนี้……”
ป้าจ้าวจ้องมองนาง “มันย่อมมีประโยชน์สักครั้งแหละน่า”
ฝานฉางอวี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกัดฟันและยอมรับหนังสือเล่มเล็กนี้
ช่างตัดเสื้อก็รวดเร็วมาก จึงเตรียมชุดแต่งงานมาส่งให้นางในคืนนั้น เดิมทีฝานฉางอวี้ต้องการตัดเย็บชุดให้กับเซี่ยเจิงเท่านั้น แต่ที่ทำให้นางประหลาดใจก็คือช่างตัดเสื้อพยายามทุกวิถีทางเพื่อรักษาผ้าไว้และทำชุดแต่งงานที่มีสีเดียวกันนี้ให้นางอีกด้วย
ช่างตัดเสื้อยิ้มแล้วพูดว่า “คู่บ่าวสาวจะใส่ชุดที่ต่างกันได้อย่างไร ข้าเห็นว่าวัสดุที่เหลือสามารถนำมาทำเป็นชุดอีกชุดให้เจ้าได้ ข้าจึงรีบตัดเย็บมันขึ้นมา”
ฝานฉางอวี้เคยตัดชุดที่บ้านของช่างตัดเสื้อมาก่อนและเคยวัดขนาดไว้แล้ว นางมีความรู้สึกผสมปนเปอยู่ในใจ “ขอบคุณเจ้าค่ะ ป้าฟาง”
ช่างตัดเสื้อเร่งเร้า “ไปสวมมาให้ข้ากับท่านป้าเจ้าดูเร็วเข้า ถ้าไม่พอดี จะได้ปรับแก้ได้ทัน” ผ้ามีไม่เพียงพอ ช่างตัดเสื้อจึงทำชุดแต่งงานที่เรียบง่ายมาก ซึ่งดูไม่แตกต่างจากเสื้อผ้าธรรมดา แต่มีรูปแบบที่หรูหรา
ฝานฉางอวี้เข้าไปในบ้านและลองชุดของนาง เมื่อนางออกมา ป้าจ้าวและช่างตัดเสื้อต่างก็บอกว่านางดูดีมาก ช่างตัดเสื้อก็พูดติดตลกว่า “พรุ่งนี้เมื่อเจ้าสวมผ้าคลุมหน้า เจ้าจะต้องเป็นเจ้าสาวที่งดงามที่สุดแน่ๆ!”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “ในเมื่อเราแต่งเจ้าบ่าวเข้า เช่นนั้นเจ้าบ่าวไม่ต้องเป็นฝ่ายสวมผ้าคลุมหน้าหรอกหรือเจ้าคะ?”
ช่างตัดเสื้อและป้าจ้าวต่างก็หัวเราะ “ยัยหนูคนนี้……”
ท้ายที่สุดถ้านางต้องการให้บุรุษผู้นั้นสวมผ้าคลุมหน้าและแต่งงานกับนางจริงๆ นางเกรงว่าเขาจะล้มเลิกการแต่งงานทันที
“ข้าได้ยินมาว่า ว่าที่สามีที่ได้เจ้าช่วยเหลือไว้จากโจรภูเขา หล่อมากไม่ใช่เหรอ?”
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะมีเวลาพูดอะไร ป้าจ้าวก็หันกลับไปตอบแทนนาง “พรุ่งนี้เจ้าก็จะได้เห็นในงานแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ช่างตัดเสื้อยิ้มและตอบตกลง และพูดติดตลกอีกสองสามคำก่อนกลับบ้าน
เมื่อเหลือป้าจ้าวกับฝานฉางอวี้เพียงลำพัง เมื่อคิดว่ายัยหนูคนนี้กำลังจะแต่งงานวันพรุ่งนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าแทนนาง “หญิงสาวเหล่านั้นจากครอบครัวที่ร่ำรวยในวันแต่งงานจะมีคนแบกมาส่งที่เกี้ยวเจ้าสาว แล้วนั่งเกี้ยวเจ้าสาวท่ามกลางการบรรเลงดนตรีไปที่บ้านสามีของนาง…”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้รู้สึกเศร้า แต่กลับนึกถึงช่วงเวลาที่นางบอกให้ลุงจ้าวแบกเขาลงไปยังชั้นล่างในวันพรุ่งนี้ แต่เขาปฏิเสธทันทีด้วยใบหน้าที่เย็นชา
นี่อาจเป็นสาเหตุที่เขาปฏิเสธใช่หรือไม่? -
คืนนั้นไฟยังคงสว่างอยู่ นอกจากบ้านสกุลฝานแล้ว ยังมีบ้านสกุลซ่งที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ประตูที่ไฟยังไม่ดับ เมื่อมารดาซ่งตื่นขึ้นมาในตอนกลางคืน นางเห็นว่าไฟในห้องของบุตรชายยังสว่าง นางจึงเคาะประตูแล้วพูดว่า “ลูกเยี่ยน นี่ก็ดึกมากแล้ว ได้เวลาพักผ่อนแล้ว”
เสียงสงบของชายคนหนึ่งดังมาจากในห้อง “ข้าจะนอนหลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบขอรับ”
ความรู้สึกนางแบ่งเป็นสองส่วนทั้งรู้สึกสงสารและพึงพอใจ มารดาซ่งพูดว่า “อย่าอ่านจนดึกเกินไปล่ะ” แล้วเดินกลับห้องของนาง
ในห้องมีเงาเทียนส่องสว่าง ซ่งเยี่ยนถือหนังสือไว้ในมือแต่ไม่ได้พลิกหน้ากระดาษเป็นเวลานาน มือที่ถือม้วนหนังสือนั้นแข็งมากจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว
นางกำลังจะแต่งงานเหรอ?