บทที่ 6
หลังจากที่เจ้าหน้าที่หวังจากไป ฝานฉางอวี้ก็นั่งกอดน้องสาวของนางอยู่ในบ้านที่ยุ่งวุ่นวาย รวมทั้งช่างไม้จ้าวและภรรยาของเขาก็พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
หลังจากนั้นไม่นาน ป้าจ้าวก็พูดว่า “จะหาเขยแต่งเข้าได้อย่างไร……มันจะเป็นงานง่ายๆ ซะที่ไหน ในชีวิตของข้าได้ยินแต่เรื่องที่ว่าบุตรสาวคนเดียวของตระกูลเศรษฐีเท่านั้นที่มองหาเขยแต่งเข้า ครอบครัวที่ยากจนอย่างเราใครจะยอมแต่งเข้ามาล่ะ?”
ฝานฉางอวี้ยังคงเงียบและไม่ตอบสนอง
วิธีแก้ปัญหาที่เจ้าหน้าที่หวังให้คือขอให้นางหาสามีโดยเร็วที่สุด ด้วยวิธีนี้บิดาของนางก็จะมีบุตรชาย และทรัพย์สินของครอบครัวก็จะเป็นของนาง แต่หลังจากที่ตระกูลซ่งยกเลิกการหมั้นหมายชื่อเสียงของนางในฐานะดาวหายนะก็แพร่กระจายออกไป มันกลายเป็นเรื่องยากสำหรับนางที่จะแต่งงาน ไม่ต้องพูดถึงการหาเขยแต่งเข้าเลย
ทนายความที่นางถามก่อนหน้านี้อาจทราบถึงสถานการณ์ในครอบครัวของนาง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดว่าการหาเขยแต่งเข้าเป็นความคิดที่ดีสำหรับนาง
ท้ายที่สุดแล้ว บุรุษทุกคนในโลกล้วนละอายใจเมื่อต้องแต่งเข้า เมื่อชายคนหนึ่งแต่งงาน เขาก็ต้องสละแซ่ที่บรรพบุรุษของเขาทิ้งไว้และไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้อีก ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาๆ แม้แต่คนขี้โกงพวกนั้น ก็ไม่เต็มใจที่จะแต่งเข้ากันง่ายๆ
ช่างไม้จ้าววางมือที่หยาบกร้านไว้บนเข่าและใบหน้าที่มีรอยย่นของเขาดูแก่ขึ้นเรื่อยๆ เขาถอนหายใจและพูดว่า “การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญในชีวิต เจ้าไม่สามารถหาใครมาแต่งก็ได้ มิเช่นนั้นในอนาคตเจ้าจะต้องทุกข์ทรมานไปตลอดนะยัยหนูฉางอวี้”
เมื่อป้าจ้าวได้ยินเช่นนี้ นางก็โศกเศร้าพอๆ กับฝานฉางอวี้ ในบรรดาเด็กผู้หญิงที่อยู่รอบกายนาง มีใครบ้างที่บิดามารดาไม่เลือกเจ้าบ่าวมาจากบุรุษนับพัน และได้รู้จักนิสัยและภูมิหลังของครอบครัวกันอย่างถ่องแท้จนได้แต่งงานกันอย่างชื่นมื่น?
ฝานฉางอวี้สูญเสียบิดามารดาไปแล้ว และตอนนี้นางกำลังรีบหาใครสักคนที่จะมาแต่งงาน ไม่ต้องพูดถึงเมื่อคำนึงถึงอุปนิสัยของบุคคลนั้น ตราบใดที่เขาไม่ดูคดโกงก็ไม่เป็นไร นางกำลังจะปาดน้ำตา แต่จู่ๆ นางก็นึกอะไรบางอย่างได้ นางหยุดชั่วคราวและเงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้
“ชายหนุ่มที่เจ้าช่วยชีวิตไว้ เขามีครอบครัวแล้วหรือยัง?” ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกไป นางก็ปฏิเสธเองว่า “ไม่น่าจะมีสิ เขาบอกว่าก่อนหน้านี้เขาหนีสงครามมาจากทางเหนือ เขาเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในครอบครัว”
ฝานฉางอวี้ได้ยินความหมายโดยนัยจากคำพูดของป้าจ้าว นางตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่านางไม่ได้พูดอะไร ป้าจ้าวก็ทำได้เพียงทำให้คำพูดของตนชัดเจนขึ้น “ด้วยอาการบาดเจ็บแบบนั้น เขาไม่มีที่ไป หรือไม่……ป้าจะช่วยเจ้าถามพ่อหนุ่มคนนั้นเองว่าเขาคิดเห็นอย่างไร”
บางทีนางอาจมีความคิดที่จะจับคู่กันอยู่ในใจ ยิ่งนางมองดูฝานฉางอวี้มากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่านางเหมาะสมกับชายหนุ่มผู้นั้นมากขึ้นเท่านั้น ฉางอวี้เป็นคนที่มีความสามารถ แม้ว่าต่อไปพ่อหนุ่มนั้นอาจจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ แต่นางก็สามารถเลี้ยงดูครอบครัวเพียงลำพังได้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อนางไปขอความช่วยเหลือจากสกุลซ่ง นางถูกปฏิเสธ ป้าจ้าวเกลียดซ่งเยี่ยนมากที่เนรคุณ นางรู้สึกพึงพอใจมากขึ้นเมื่อนางคิดว่าพ่อหนุ่มนั่นดูซื่อตรงมากกว่าซ่งเยี่ยน
จิตใจของฝานฉางอวี้สับสนมากในขณะนี้
ป้าจ้าวรู้ว่าฝานฉางอวี้มีความคิดเป็นของตัวเอง ดังนั้นนางจึงไม่พูดอะไรอีก หลังจากช่วยฝานฉางอวี้จัดบ้านแล้ว พวกเขาก็กลับบ้าน
ฉางหนิงมีนิสัยชอบงีบหลับ และก่อนหน้านี้นางก็เหนื่อยจากการร้องไห้ หลังจากหลับไป ฝานฉางอวี้ก็อุ้มนางไปที่เตียง
เมื่อนางเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนลง นางมองไปที่ด้านบนของม่านมุ้งด้วยจิตใจที่ว่างเปล่า ซ่งเยี่ยนก็ปรากฏตัวขึ้นในใจของนางซ้อนทับกันกับเหยียนเจิ้งบุรุษที่นางช่วยไว้ เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แม้ว่านางกับซ่งเยี่ยนจะเป็นคู่รักในวัยเด็กและหมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็ก แต่นางก็มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาน้อยมาก
ซ่งเยี่ยนมักจะยุ่งอยู่เสมอ ก่อนที่เขาจะเข้าเรียนในสำนักศึกษาประจำอำเภอ เขาก็เรียนอย่างหนักมาก แม้ว่าทั้งสองครอบครัวจะอาศัยอยู่ในตรอกเดียวกัน แต่เพื่อไม่ให้รบกวนการเรียนของซ่งเยี่ยน นางจึงไม่ค่อยได้ไปพบเขา ถ้านางไปก็อาจจะเป็นบิดามารดาของนาง ให้นางส่งของบางอย่างไปที่บ้านสกุลซ่ง บางครั้งก็เป็นเนื้อ บางครั้งก็เป็นขนม
ในเวลานั้นมารดาซ่งปฏิบัติต่อนางอย่างใจดี และบอกว่าซ่งเยี่ยนเรียนอย่างหนักเพื่อที่จะมีชื่อเสียงและทำให้นางมีความสุข ต่อมาซ่งเยี่ยนได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาประจำอำเภอ ซึ่งนั่นรวมค่าห้องและอาหารด้วย ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาอยู่ที่บ้านน้อยลง และยิ่งเป็นการยากมากขึ้นสำหรับฝานฉางอวี้ในการพบเขาแม้แต่ครั้งเดียว
ครั้งหนึ่งนางติดตามบิดาของนางไปที่งานประจำอำเภอ มารดาซ่งทำอาภรณ์ชุดใหม่ให้กับซ่งเยี่ยนและขอให้นางนำไปให้เขา นี่เป็นครั้งแรกที่ฝานฉางอวี้ไปได้ไปสำนักศึกษาประจำอำเภอ และนางคิดว่าสำนักศึกษาที่นั่นน่าประทับใจมาก หลังจากเจ้าหน้าที่ไปตามซ่งเยี่ยนเขาก็ออกมาพบนาง นางก็มอบอาภรณ์ชุดใหม่ที่มารดาซ่งเตรียมไว้ให้เขา และเขาก็ขอบคุณนางอย่างสุภาพ
เพื่อนร่วมชั้นที่ผ่านไปมายิ้มและถามซ่งเยี่ยนว่านางเป็นใคร และเขาตอบว่านางเป็นญาติผู้น้องของเขา
เมื่อกลับไปวันนั้นฝานฉางอวี้รู้สึกหดหู่ นางรู้สึกได้ว่าซ่งเยี่ยนไม่ต้องการให้นางไปหาเขาจริงๆ คู่หมั้นของตนเป็นลูกสาวของคนขายเนื้อหมู ซึ่งนั่นอาจทำให้เขาอายเพื่อนร่วมชั้นของเขา
อันที่จริง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นางก็คิดว่าถ้าซ่งเยี่ยนไม่ชอบนาง นางก็จะยกเลิกการหมั้นหมายกับเขา แต่ดูเหมือนว่าบิดามารดาของนางจะชอบเขามากและคิดว่าเขาเป็นคนขยันหมั่นเพียร
มารดาซ่งก็ชอบนางมากในตอนนั้น นางมักจะพูดต่อหน้าผู้คนว่าตอนที่ซ่งเยี่ยนศึกษาจบ นางจะให้ซ่งเยี่ยนแต่งงานกับฝานฉางอวี้ และคนนอกต่างชื่นชมนางในความโชคดีของนาง
ฝานฉางอวี้บอกซ่งเยี่ยนเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับการถอนหมั้น ในเวลานั้นซ่งเยี่ยนกำลังอ่านหนังสืออยู่ เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง “การแต่งงาน เป็นคำสั่งของพ่อแม่ เป็นคำพูดของแม่สื่อ เจ้าทำเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นๆ หรือ?”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าคำพูดของเขาน่าจะหมายความว่าเขาปฏิเสธที่จะยกเลิกการหมั้นหมายกับนาง หลังจากรู้คามคิดของอีกฝ่ายแล้ว นางก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
ต่อมาบิดามารดาขอนางเสียชีวิต และมารดาซ่งก็มายกเลิกการหมั้นหมายด้วยเหตุผลดวงชะตาที่ไม่เข้ากันของนาง อาจเป็นเพราะการตายของบิดามารดาของนางทำให้นางใช้ความโศกเศร้าไปหมดแล้ว หรืออาจเป็นเพราะนางไม่มีความรู้สึกใดๆ มากนักตั้งแต่แรก ตอนนี้เมื่อคิดถึงซ่งเยี่ยน นางก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าเลย สำหรับบุรุษที่ชื่อเหยียนเจิ้งที่นางได้ช่วยไว้ นางรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเขาน้อยมากกว่าซ่งเยี่ยนด้วยซ้ำ
นอกจากนี้เขาก็รู้เรื่องราวเกี่ยวกับนางน้อยมาก การถามอีกฝ่ายอย่างหุนหันพลันแล่นว่าต้องการจะแต่งงานหรือไม่ขณะที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่มีที่ไป เป็นการขอชำระหนี้ที่รู้สึกเอารัดเอาเปรียบผู้อื่นเล็กน้อย
การหมั้นหมายระหว่างนางกับซ่งเยี่ยนเกิดขึ้นเพราะบิดามารดาของนางใจดีต่อสกุลซ่ง ฝานฉางอวี้ไม่ต้องการประสบปัญหาแบบเดียวกับการหมั้นหมายของซ่งเยี่ยนอีกต่อไป แต่นางไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ
ในขณะนี้ นางคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และตัดสินใจว่านางอาจจะหารือเรื่องนี้กับบุรุษที่ชื่อเหยียนเจิ้งก่อน และถามเขาว่าเขาจะเต็มใจแกล้งทำเป็นเขยแต่งเข้าบ้านนางหรือไม่
ตราบใดที่เขาช่วยรักษาทรัพย์สินของครอบครัว เขาจะอยู่หรือไปก็ได้ตามความต้องการของเขา หลังจากที่อีกฝ่ายหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว หากเขาต้องการจากไปจริงๆ แน่นอนว่าฝานฉางอวี้จะไม่รั้งเขาไว้
นางช่วยชีวิตเขาไว้ เขาแกล้งทำเป็นสามีนางเพื่อช่วยนางผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก จนถึงตอนนี้สิ่งต่างๆ ก็คลี่คลายแล้ว
หากเขาต้องการอยู่ต่อ……
ฝานฉางอวี้คิดถึงใบหน้าของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนดวงจันทร์กระจ่างหิมะสดชื่น ดูเหมือนนางจะไม่เสียเปรียบเลยใช่หรือไม่?
ในห้องใต้หลังคาของบ้านสกุลจ้าว เซี่ยเจิงที่เพิ่งถอดจดหมายออกจากเท้าของเจ้าเหยี่ยวยักษ์ก็จามทันที เขาขมวดคิ้วอย่างไม่อดทน และสงสัยว่าเขาเป็นหวัดอยู่หรือไม่
เหยี่ยวยักษ์มีขนสีขาวบริสุทธิ์เกาะติดกับขอบหน้าต่างไม้ด้วยกรงเล็บคล้ายตะขอสองอัน มันเอียงศีรษะของมันเล็กน้อย และจ้องมองที่เจ้านายของมันด้วยดวงตาเมล็ดถั่วอันแสนชาญฉลาดคู่หนึ่ง
เซี่ยเจิงคลี่จดหมายออกและหลังจากเห็นสิ่งที่เขียนไว้ในจดหมายอย่างชัดเจน ใบหน้าของเขาก็ดูไม่น่ามองทันที จากนั้นก็มีสีหน้าเยาะเย้ยอย่างเย็นชาที่มุมปากของเขา
คนผู้นั้นไม่ได้เห็นร่างของเขาเพียงหนึ่งวัน ก็รีบส่งคนไปที่หุยโจวเพื่อยึดอำนาจของเขาอย่างรวดเร็ว
จดหมายถูกโยนลงในอ่างถ่านที่มุมเตียง และในไม่ช้าก็กลายเป็นขี้เถ้า เซี่ยเจิงกำลังนั่งอยู่บนหัวเตียง ลมหนาวที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างที่เปิดกว้างพัดผมบนหน้าผากของเขา แต่มันก็ไม่สามารถพัดพาความเศร้าโศกบนใบหน้าของเขาไปได้
ชายผู้ที่ยึดอำนาจทางทหารของเขาในหุยโจวคงอยากให้เขาตายมากกว่าชายที่อยู่ในเมืองหลวง ตอนนี้ลูกน้องของเขาไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ด้วยเกรงว่าชายคนนั้นจะพบร่องรอยของเขา
ก่อนที่อาการบาดเจ็บของเขาจะหาย เขาทำได้เพียงนอนเฉยๆ อยู่ที่นี่ และวางแผนระยะยาว
เซี่ยเจิงเหลือบมองเลือดที่เพิ่งเปื้อนบนชุดของเขา และสีหน้าของเขาก็ดูโมโหตัวเองมากยิ่งขึ้น
“ชู่ว์?”
เจ้าเหยี่ยวยักษ์ซึ่งไม่ได้รอคำสั่งมาเป็นเวลานาน เอียงศีรษะไปอีกด้านหนึ่งแล้วจ้องมองที่เจ้านายของมันต่อไปด้วยดวงตาแวววาว
“ไปให้พ้น”
เซี่ยเจิงหลับตาอย่างไม่อดทน ใบหน้าที่งดงามของเขาไม่ค่อยแสดงความอ่อนแอออกมาเนื่องจากมันซีดมากเกินไป
เหยี่ยวยักษ์ดูเหมือนจะได้ยินเขาพูดแบบนี้บ่อยๆ หลังจากได้รับคำแนะนำ มันก็กระพือปีกทันทีและบินออกไปด้วยความพึงพอใจ
เซี่ยเจิงเป็นหวัดจริงๆ
ฝานฉางอวี้ใช้เวลาช่วงบ่ายคิดว่าจะพูดอะไรหลังจากพบเขา ในตอนเย็นนางปรุงกับข้าวสองจานแล้วหั่นหัวหมูตุ๋นแล้วส่งไปให้เขา แต่ไม่คาดคิด นางเรียกเขาออกไปหลายครั้งนอกประตูห้องใต้หลังคา คราวนี้ไม่มีใครตอบกลับ
นางกังวลว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับคนที่อยู่ข้างใน นางจึงเปิดประตูเข้าไปแล้วพบว่าคนๆ นั้นนอนอยู่บนเตียง แต่ใบหน้าของเขาแดงผิดปกติและเขาก็รู้สึกมึนงง
ฝานฉางอวี้รีบเรียกช่างไม้จ้าวมา หลังจากตรวจชีพจรแล้ว ช่างไม้จ้าวก็พลิกดูตำราทางการแพทย์ที่ฉีกขาดของเขาเป็นเวลานานและกำหนดใบสั่งยาสำหรับรักษาอาการไข้หวัดเพราะต้องลมหนาว
ฝานฉางอวี้ไปเตาะประตูที่ร้านขายยาที่ปิดอยู่ตอนกลางคืนเพื่อซื้อยา หลังจากนำยากลับมา นางก็ต้มมันและให้เขาดื่ม ใช้เวลาไม่นานก็มีเหงื่อออกมา แต่เมื่อช่างไม้จ้าวเช็ดเหงื่อของเซี่ยเจิงและเปลี่ยนชุดให้เขา ก็พบว่าบาดแผลของเขาดูเหมือนจะปริออก และผ้าพันแผลก็เปื้อนเลือดจำนวนมาก เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เซี่ยเจิงตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเช้าของวันรุ่งขึ้น อาการไข้หายไปแล้ว อาการปวดศีรษะหายไปแล้ว แต่คอยังแห้งและเจ็บอยู่
เพื่อให้เขาสามารถรินน้ำให้ตัวเองได้ คู่สามีภรรยาสูงอายุได้วางเก้าอี้ทรงกลมไว้ข้างเตียงโดยเฉพาะ โดยมีกาน้ำชาและถ้วยหินวางอยู่ใกล้ๆ
เซี่ยเจิงลุกขึ้นนั่งและกำลังจะรินน้ำให้ตัวเอง จู่ๆ ประตูก็เปิดออก สตรีนางนั้นเดินเข้ามาพร้อมชามใบใหญ่ เมื่อเห็นสิ่งนี้ นางจึงพูดว่า “ชาเย็นแล้ว เจ้าเพิ่งจะไข้ลด อย่าเพิ่งดื่มเลย ข้าทำน้ำแกงปอดหมูมาให้เจ้า”
ช่างไม้จ้าวกล่าวว่าน้ำแกงปอดหมูสามารถดับความร้อน บรรเทาอาการไอ และให้ความชุ่มชื้นแก่ปอด เครื่องในหมูตัวเมื่อวานนี้ยังเหลืออยู่ ฝานฉางอวี้จึงหยิบปอดหมูขึ้นมาต้มน้ำแกง
เซี่ยเจิงขอบคุณนางเสียงเบา เนื่องจากอาหารครั้งนี้ไม่ใช่ไส้ เขาจึงรับมันไปดื่มโดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ
แต่ทันทีที่เขาดื่มมันเข้าไป สีหน้าของเขาก็แปลกไป ภายใต้การจ้องมองของฝานฉางอวี้ เขากลืนน้ำแกงปอดหมูอย่างเงียบๆ และถามนางว่า “เจ้าทำอาหารนี้เองหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “ใช่แล้ว มีอะไรหรือ?” แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่ทำน้ำแกงปอดหมูนี้ก็ตาม
เซี่ยเจิงถือชามแต่หยุดดื่มแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร” แทบไม่อยากจะเชื่อว่าน้ำแกงปอดหมูและบะหมี่ไส้ตุ๋นก่อนหน้านี้ทำโดยคนคนเดียวกันจริงๆ
ฝานฉางอวี้ยังคงชักชวน “ดื่มตอนร้อนๆ เถิด ลุงจ้าวบอกว่าน้ำแกงปอดหมูบรรเทาอาการไอและให้ความชุ่มชื้นแก่ปอด ซึ่งดีต่อร่างกายของเจ้า”
เซี่ยเจิง “……มันร้อนนิดหน่อย ข้าจะดื่มทีหลัง”
เดิมทีเขาคิดว่าสตรีนางนี้ควรออกไปหลังจากพูดถึงตรงนี้ แต่จู่ๆ อีกฝ่ายก็ดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง “ข้าว่าข้ายังไม่ได้บอกชื่อของข้าให้เจ้าฟังเลย ข้าแซ่ฝาน มีชื่อฉางอวี้ ทุกคนที่นี่เรียกข้าด้วยชื่อของข้าตรงๆ ต่อไปเจ้าก็ทำแบบเดียวกันได้”
เซี่ยเจิงพยักหน้าเบาๆ เขาเคยได้ยินป้าจ้าวเรียกชื่อนางและรู้จักชื่อของนางก่อนหน้านั้นแล้ว เขาไม่ตอบอะไรมาก และทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้รู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ต้องพูดคุยกับใครบางคน แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของนาง นางก็ต้องกัดฝันและถามต่อไป “ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าเจ้าแซ่เหยียน นามว่าเจิ้ง เป็นเหยียนตัวใด และเจิ้งตัวใดหรือ?”
เซี่ยเจิงตอบว่า “เหยียนมาจากเหยียนที่แปลว่าคำพูดที่สมเหตุสมผล เจิ้งที่มาจากความชอบธรรมของมนุษย์”
ราวกับว่าฝานฉางอวี้ไม่เคยเรียนหนังสือและอาจไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงคำพูดอะไร ดังนั้นเขาจุ่มนิ้วลงในชาเย็นในถ้วยและเขียนคำ ทีละคำบนเก้าอี้ข้างเตียง คำว่า ‘言正’ (เหยียนเจิ้ง) ตัวอักษรทั้งสองนี้ประกอบด้วยอักษรจากชื่อเดิม (谢征-เซี่ยเจิง) ของเขา
นิ้วชี้ของเขายาวและบางมาก มีข้อนิ้วที่ชัดเจนและเรียวเหมือนไม้ไผ่ น่าจะเป็นมือที่งดงามมากสำหรับจับพู่กัน แต่มันกลับมีรอยแผลเป็นลึกและตื้นที่ปลายนิ้วและหลังนิ้ว ยากที่จะจินตนาการถึงสิ่งที่เขาเคยประสบมาก่อนหน้านี้ แม้ว่าเขาจะใช้ปลายนิ้วเป็นพู่กัน แต่คำพูดที่เขาเขียนก็ให้ความรู้สึกถึงพลัง และฝานฉางอวี้ก็รับรู้ถึงมันอย่างอธิบายไม่ถูก หลังจากเขียนบรรทัดแนวนอนสุดท้ายของคำว่า ‘正’ แล้ว เสียงทุ้มและแหบแห้งของอีกฝ่ายก็ดังขึ้น “สองคำนี้”
ทันใดนั้นนางก็กลับมามีสติอีกครั้ง และเมื่อนางจะพูดอีกครั้ง นางก็ลังเลเล็กน้อย “เจ้าเป็นบัณฑิตเหรอ?” ลายมือของเขายอดเยี่ยมมากและดูเหมือนว่าจะมีลักษณะเฉพาะมากกว่าลายมือของซ่งเยี่ยนเสียอีก
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้าเป็นเพียงศิลปะการต่อสู้ จะเรียกตัวเองว่าบัณฑิตได้อย่างไร?” คำพูดนี้ดูเหมือนจะเป็นการละทิ้งตนเอง ด้วยความเย่อหยิ่งและเยาะเย้ย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ชอบสิ่งที่เรียกว่าบัณฑิตมากนัก
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วถามอีกครั้ง “แล้วเจ้าทำงานอะไรล่ะ?”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าวันนี้นางถามอะไรไม่น้อยเลยจริงๆ แต่เมื่อพิจารณาว่าอีกฝ่ายช่วยชีวิตตนไว้ และเต็มใจที่ให้ที่เขาพักฟื้น ก็สมเหตุสมผลที่นางจะถามให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “มันไม่ใช่งานที่จริงจัง แต่ข้าเคยทำงานสำนักคุ้มภัย”
โดยไม่คาดคิด จู่ๆ ก็มีสีหน้าประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสตรีนางนั้น “ช่างบังเอิญเสียจริง พ่อของข้าก็เคยเป็นผู้คุ้มกันเมื่อตอนที่เขายังหนุ่ม!”
เซี่ยเจิง “……ช่างบังเอิญจริงๆ”
โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ถามเขาเกี่ยวกับสำนักคุ้มภัยอีกต่อไป
นางจับมือกันและดูค่อนข้างกังวล และถามคำถามอีกข้อหนึ่งว่า “เจ้าแต่งงานแล้วหรือยัง?”
เซี่ยเจิงใช้สายตาตรวจสอบสตรีตรงหน้าเขา และจ้องมองนาง ดูเหมือนนางจะเขินอายเล็กน้อยแล้วความเขินอายนั้นก็หายไป
ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่เข้าใจว่านางเจตนาหมายถึงอะไรเมื่อถามคำถามนี้ ดังนั้นเขาจึงตอบตามความจริง “ไม่เคย”
มือของฝานฉางอวี้บีบกันจนเกือบจะเป็นสีแดง และในที่สุดนางก็พูดว่า “ถ้าเช่นนั้น……ข้าอยากจะขอความช่วยเหลือจากเจ้า ข้าประสบปัญหาบางอย่างที่บ้าน หลังจากที่พ่อแม่ของข้าจากไป ลุงของข้าก็อยากครอบครองบ้านของข้า แม้เมื่อวานเขายังไม่ได้โฉนดที่ดินไป แต่ข้าเกรงว่าเขาจะต้องไปศาลาว่าการเพื่อยื่นคำร้องแน่ ถ้าทางการตัดสินว่าพ่อแม่ของข้าไม่มีบุตรชาย บ้านก็จะตกเป็นของท่านลุง ถ้าข้าอยากจะเก็บบ้านไว้ ทางออกเดียวคือหาสามีให้เร็วที่สุด”
เปลือกตาของเซี่ยเจิงกระตุก “เจ้าอยากให้ข้าแต่งงานกับเจ้าหรือ?”