บทที่ 5
ลมอุดรพัดหิมะโปรยปราย และความหนาวเย็นก็กัดกร่อนถึงกระดูก คนเดินเท้าที่เดินบนถนนก้มคอและเอามือซุกไว้ในแขนเสื้อ
ฝานฉางอวี้ถือมีดสับกระดูกที่มีใบมีดเหล็กสีดำอยู่ในมือ และนางก็เดินอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายลมและหิมะโดยมีเส้นเลือดปูดออกมาจากด้านหลังมือของนาง
มีผู้คนจำนวนมากเฝ้าดูความตื่นเต้นรวมตัวกันที่ทางเข้าตรอกทางตะวันตกของเมือง เสียงตะโกน การทุบตี การขู่คำราม และเสียงร้องของเด็กๆ ปะปนกัน มีคนตาดีเห็นฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ฉางอวี้กลับมาแล้ว!”
เมื่อเห็นชัดเจนว่าในมือของนางถือมีดสับกระดูก พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหายใจไม่ออก “นังหนูฉางอวี้จะใช้มีดกับลุงของนางเหรอ?”
“นั่นเพราะว่าฝานต้าไม่ใช่คนดี ศพของฝานเอ้อร์และภรรยายังเย็นอยู่เลย แต่เขาอยากได้บ้านของพี่น้องกำพร้าไปใช้หนี้พนันของเขา เขาไม่กลัวว่าฝานเอ้อร์และภรรยา จะมาเขาฝันตอนกลางคืนด้วยซ้ำ……”
“คนในบ่อนพนันรับมือไม่ง่าย แม้ว่านังหนูฉางอวี้จะหยิบมีดไป ก็อาจไม่สามารถสู้กับพวกเขาได้…”
ประตูหน้าบ้านสกุลฝานเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง ชาม แจกัน โต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่งที่พังยื่นออกมาจากประตูในบ้าน ชายร่างสูงและหนาสองสามคนยังคงทุบเครื่องใช้ในบ้านและควานหาของไปทั่ว และเครื่องนอนทั้งหมดถูกโยนลงพื้น
ฉางหนิงถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนของป้าจ้าวและร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ป้าจ้าวก็ร้องไห้เช่นกัน และดวงตาของนางก็แดงก่ำ แต่นางก็ทำได้เพียงตะโกนอย่างไร้ประโยชน์ “อย่าทุบนะ! อย่าทุบ!”
แต่ไม่มีใครฟังนาง
ฝานต้าพยักหน้าและก้มลงเดินตามชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนเป็นผู้ดูแลบ่อนพนัน เขายกมือข้างหนึ่งแล้วพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “นายท่านจิน ตราบใดที่ข้าได้รับโฉนด บ้านหลังนี้ก็จะเป็นของข้า ข้ามีเงินใช้หนี้การพนัน ข้ามีเงินใช้แน่นอนขอรับ”
ชายที่ถูกเรียกว่านายท่านจินไม่ได้มองฝานต้าอย่างจริงจังและเยาะเย้ย “ถ้าวันนี้หาโฉนดที่ดินไม่ได้ ข้าจะสับมือเจ้าก่อนแล้วเอากลับไปจ่ายแทนเงิน”
ฝานต้ากำมือแน่นขึ้น “หาเจอแน่ หาเจอแน่……”
มีเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวดังมาจากประตูซึ่งทำให้แก้วหูของผู้คนเจ็บ “หยุดมือเดี๋ยวนี้!” เสียงนี้บาดลึกมากจนทำให้ทุกคนในห้องหันความสนใจไปที่ประตูได้สำเร็จ
สตรีนางนั้นถูกห่อหุ้มด้วยสายลมและหิมะ ดวงตาของนางเย็นชาราวกับคมมีดสับกระดูกในมือของนาง และด้านหลังของประตูที่มีลำแสงสว่างดูเหมือนจะมืดมนลง
ทันทีที่ฉางหนิงเห็นฝานฉางอวี้ นางก็เม้มริมฝีปากและหลั่งน้ำตา “พี่หญิง……”
เมื่อฝานต้าเห็นฝานฉางอวี้ ดวงตาของเขาก็หลุบหลงเล็กน้อย และเขาก็ยืนโค้งงออยู่ข้างๆ ผู้ดูแลบ่อนพนันโดยไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
ในทางกลับกันนายท่านจินผู้ดูแลบ่อนพนัน เหลือบมองมีดแล่เนื้อในมือของฝานฉางอวี้ แล้วหัวเราะอย่างไม่แยแส “เฮอะ นี่ก็คือบุตรสาวคนโตสกุลฝานหรือ?”
ฝานฉางอวี้มองดูความยุ่งเหยิงในห้องด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าของนางตึงเครียด “พาคนของเจ้าไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!”
นายท่านจินยกเปลือกตาขึ้นราวกับว่าเขาคิดว่านางช่างหยิ่งผยองเกินไปสำหรับเด็กกำพร้า “ทุกคนแค่ทำตามกฎ ฝานต้าบอกว่าบ้านหลังนี้เป็นของเขา บ่อนการพนันมีหน้าที่รับผิดชอบในการยึดโฉนดที่ดินเพื่อชำระหนี้การพนันของเขาก็เท่านั้น ไม่สามารถควบคุมเรื่องส่วนตัวของเจ้าได้”
ดวงตาที่เหมือนหยกของฝานฉางอวี้ทิ่มแทงฝานต้า “บ้านหลังนี้เป็นของท่านเหรอ?”
ฝานต้ารู้สึกผิดไม่กล้าสบตากับฝานฉางอวี้จึงได้แต่ใช้ไพ่ตายสะเทือนอารมณ์ “หลานสาว ข้าก็ไม่มีทางเลือก ข้าเป็นหนี้พนัน ถ้าไม่ใช้หนี้คืนวันนี้จะต้องเสียมือไปข้างหนึ่ง น้องรองและน้องสะใภ้ก็จากไปแล้ว เจ้าและหนิงเหนียงมีกันแค่สองคนพี่น้อง หากไม่อยากถูกครอบครัวสามีรังแกเมื่อแต่งงาน เจ้าจะต้องได้รับการสนับสนุนจากบ้านเดิม ก่อนอื่นเจ้าควรช่วยข้าโดยใช้โฉนดที่ดินชำระหนี้แทนข้า ข้ารับรองจะปฏิบัติต่อเจ้าและหนิงเนียงเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ ของข้า ต่อจากนี้ไปลูกพี่ลูกน้องของเจ้าก็เป็นพี่น้องแท้ๆ ของเจ้าเช่นกัน ในอนาคตเมื่อเจ้าแต่งงาน ครอบครัวบ้านเดิมของเจ้าจะมีคนให้พึ่งพาได้……”
ฝานฉางอวี้ไม่ฟังเรื่องไร้สาระของเขาและเยาะเย้ย “ถ้าต้องใช้บ้านเพื่อชำระหนี้การพนันของท่าน ท่านก็ควรต้องใช้บ้านของท่านเอง มาใช้บ้านของข้าเพื่อชำระหนี้ให้ท่าน ช่างไร้สาระอะไรเช่นนี้! ลูกชายนักพนันของท่านเองก็คงมีคุณธรรมเช่นเดียวกับท่าน ถ้าในอนาคตเขาโดนไล่สับมือมาเช่นกัน ไม่ต้องมาพึ่งข้าอีกหรือ?”
ฝานต้าถูกด่าอย่างไม่ไว้หน้า เขาชี้ไปที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “เจ้าใจร้ายใจดำขนาดนี้เลยเหรอ? สาปแช่งลูกพี่ลูกน้องของเจ้าแบบนี้ได้อย่างไร? ลูกพี่ลูกน้องของเจ้ายังต้องแต่งภรรยา และถ้าพวกเขาตามไปถึงบ้าน ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าจะแต่งภรรยาได้อย่างไร? เจ้ากับหนิงเนียงสองคนในอนาคตก็ต้องแต่งงานออกไป แล้วพวกเจ้าจะทำอย่างไรกับบ้านหลังนี้ล่ะ”
ฝานฉางอวี้หัวเราะด้วยความโกรธ “ท่านไม่ต้องสนใจว่าข้าจะทำอะไรกับของที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ข้าและหนิงเหนียงหรอก”
ฝานต้าเห็นว่าฝานฉางอวี้ตั้งใจว่าจะไม่มอบโฉนดที่ดินให้จึงไม่เล่นไพ่น่าสงสารอีกต่อไป เขาแสดงความโหดร้าย “ฝานเเอ้อร์ไม่มีลูกชาย หลังจากเขาตายทรัพย์สินและที่ดินของเขาจะถูกนำส่งทางการ แต่ตามหลักมันก็ยังเป็นของข้า เจ้าเป็นสตรีที่ต้องออกเรือน จะถกเถียงเรื่องนี้ไปเพื่ออันใด จะสู้ไปเพื่อบ้านสามีในอนาคตของเจ้าเหรอ?”
“หรือว่าเป็นไปได้ไหมที่ดวงของเจ้า ทำให้พ่อแม่ของเจ้าต้องตายและถูกสกุลซ่งถอนหมั้น? เนื่องจากชื่อเสียงของดาวหายนะที่ชั่วร้ายจึงกลัวว่าจะแต่งงานไม่ได้ เจ้าจึงคิดที่จะใช้ทรัพย์สินของครอบครัวไว้เป็นสินเดิมให้กับตัวเอง? และน้องสาวที่ป่วยของเจ้า ก็ต้องพ่ายให้กับเจ้าเช่นกัน นางจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่ปี มีแต่คนไม่กลัวตายเท่านั้นแหละที่จะแต่งงานกับดาวหายนะเช่นเจ้า”
ไม่มีใครเห็นได้อย่างชัดเจนว่าฝานฉางอวี้เคลื่อนไหวอย่างไร เมื่อพวกเขาเพ่งความสนใจ มีดเขียงในมือของนางก็ถูกโยนออกไป ใบมีดเกือบจะฟาดเข้ากับหูของฝานต้า มันถูกตอกเข้ากับผนังด้านหลังเขาอย่างแน่นหนา เส้นผมของเขาร่วงหล่นไปหลายกระจุก
ฝานต้าตกใจมากจนใบหน้าของเขาซีด ขาของเขาสั่นราวกับตะแกรง และปากของเขาก็เปิด แต่เขาไม่สามารถส่งเสียงใดออกมาได้
นายท่านจินผู้ดูแลบ่อนพนันและพวกอันธพาลที่เขาพาเข้ามาในบ้าน เมื่อเห็นฉากนี้ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้ว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาเป็นคนโหดร้ายมากเพียงใด และพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะจริงจังมากขึ้น
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองและจ้องมองไปที่ฝานต้า “ทรัพย์สินที่พ่อแม่ของข้าทิ้งไว้นั้นใช้สำหรับการรักษาและเป็นค่ายาของฉางหนิง ท่านควรพาคนจากบ่อนพนันและออกไปจากที่นี่ทันที มิเช่นนั้น……บ่อนพนันต้องการแค่มือเพียงข้างเดียว แต่ข้าจะสับทั้งครอบครัวของท่าน ก่อนที่จะส่งท่านลงไปหาพ่อแม่ของข้า!”
“เจ้า!” ฝานต้าตัวสั่นอย่างแรง เขาตกใจมากกับสายตาของฝานฉางอวี้จนไม่กล้าสบตานางอีก เขาพูดตะกุกตะกัก “ถ้าเช่นนั้น……เราไปคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่า ไปหาทางการ ดูสิทางการจะมอบทรัพย์สินให้เจ้าหรือให้ข้ากันแน่!”
เขายิ้มอีกครั้ง ค้อมเอวแล้วพูดกับผู้ดูแลของบ่อนพนันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ “นายท่านจิน ท่านก็เห็นแล้ว……ท่านให้เวลาข้าอีกสักสองวันได้หรือไม่?”
ผู้ดูแลบ่อนพนันเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “บ่อนของเราไม่เคยมีใครทำแบบนี้ หากคำพูดนี้แพร่ออกไป คนอื่นอาจคิดว่าบ่อนพนันของเราไม่มีปัญญาจะเก็บหนี้ใครได้!”
เขามองฝานต้าด้วยสายตาเย็นชา “บางทีหรือว่าเจ้าอยากจะใช้มือขวาชำระหนี้ก่อนไหมล่ะ?”
ฝานต้าเหงื่อแตกพลั่กทันทีและพูดซ้ำๆ ว่า “ข้าไม่อยาก ไม่อยาก แต่สตรีนางนี้……” เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ แต่ยังคงรู้สึกหวาดกลัว
ผู้ดูแลบ่อนเพียงแต่เยาะเย้ย “ข้าแน่ใจว่ามันเป็นของเจ้า พี่น้องมีสิทธิ์ได้รับทรัพย์สินโดยตรง”
แทนที่จะเอามือของฝานต้า แน่นอนว่าเขาต้องการบ้านที่สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้มากกว่า นายท่านจินกล่าวกับอันธพาลในบ่อน “มัวทำอะไรกันอยู่? หาโฉนดที่ดินต่อไป!” พวกอันธพาลยังคงค้นหากล่องและทุบสิ่งของต่างๆ
ฝานฉางอวี้กัดฟันและกำหมัดแน่น
นายท่านจินยิ้มแล้วพูดว่า “อย่าแปลกใจเลยคุณหนูใหญ่ฝาน นี่คือกฎของบ่อนพนัน”
ป้าจ้าวมองดูฉากนี้ หัวใจของนางร้อนผ่าวด้วยความวิตกกังวล แต่ดูเหมือนนางจะนึกอะไรบางอย่างได้ และรีบออกไป
นางไม่ได้ไปที่ไหน แต่เบียดเสียดฝูงชนที่มุงดูความตื่นเต้นที่ประตูแล้วไปที่หน้าประตูบ้านตระกูลซ่ง “ซ่งเยี่ยน ฝานต้าพาคนจากบ่อนพนันไปยึดโฉนดที่ดินจากบ้านของฉางอวี้แล้ว เจ้าเป็นคนที่ร่ำเรียนหนังสือมา ฝานเอ้อร์และภรรยาก็ใจดีกับเจ้ามาก ทำไมเจ้าไม่ออกมาพูดอะไรเพื่อฉางอวี้บ้าง!”
เพื่อนบ้านทุกคนในตรอกรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับสกุลฝาน แต่ประตูบ้านของสกุลซ่งยังคงปิดอยู่ แม้ว่าป้าจ้าวจะกระแทกประตูเสียงดัง แต่ก็ไม่มีเสียงจากข้างในเลย ในตอนท้ายป้าจ้าวอดไม่ได้ที่จะร้องไห้และสบถด่า “ซ่งเยี่ยน เจ้าอ่านหนังสืออยู่ในท้องสุนัขหรือ? เมื่อครั้งพ่อของเจ้าตาย บ้านเจ้ายากจนมากจนไม่สามารถซื้อโลงศพให้เขาได้ด้วยซ้ำ เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าใครเป็นคนออกเงินซื้อโลงศพมาฝังพ่อของเจ้า เจ้าไม่กลัวกระดูกของเขาจะแหลกอยู่ใต้พื้นดินเหรอ?”
เสียงของป้าจ้าวทั้งชัดเจนและเต็มไปด้วความโศกเศร้า และสามารถได้ยินเสียงของนางไปได้ทั่วทั้งตรอก ฝั่งตรงข้ามประตู มารดาซ่งตัวสั่นด้วยความโกรธ “หญิงเจ้าเล่ห์นั่นที่พูดเรื่องคุณธรรมอันใดกัน เจ้าถอนหมั้นกับสตรีสกุลฝานแล้ว ครอบครัวของนางเกิดเรื่อง เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย? ข้าจะออกไปด่าหญิงสารเลวนั่น!”
ในที่สุดคนที่อ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะก็ร้องออกมาว่า “ท่านแม่”
จากนั้นมารดาซ่งก็หยุด “ช่างเถอะ ช่างเถอะ หญิงเจ้าเล่ห์นั่นก็แค่อยากจะลากครอบครัวของเราออกไปให้เดือดร้อน ถ้าข้าออกไปก็เท่ากับว่าตกหลุมพรางของนาง! ลูกเยี่ยน ลูกอย่าออกไปนะ ลูกคือคนที่ต้องรักษาชื่อเสียงอย่าไปยุ่งกับครอบครัวนั้นอีก”
ในห้องใต้หลังคาของสกุลจ้าวซึ่งแยกจากสกุลฝานด้วยกำแพงเท่านั้น เซี่ยเจิงได้ยินเสียงดังอยู่ข้างๆ รวมทั้งเสียงร้องไห้และคำสบถด่าของป้าจ้าวได้อย่างชัดเจน อีกฝ่ายดูเหมือนจะมีจำนวนมากกว่า สตรีนางนั้นอยู่ตัวคนเดียว และคู่สามีภรรยาสูงอายุก็ช่วยไม่ได้ ท้องฟ้าสีเทานอกหน้าต่างสว่างขึ้นในช่วงบ่าย และน้ำค้างแข็งบนชายคาได้รับแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ สะท้อนแสงสีทองอ่อนๆ โดยไม่มีความอบอุ่นใดๆ
ใบหน้าของเซี่ยเจิงซึ่งได้รับแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ก็ไม่มีความอบอุ่นเช่นกัน มุมปากของเขาถูกปัดลงราวกับว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดี พวกสารเลวนั่นยังส่งเสียงดังจนเจ็บหูอยู่เลย
มือที่ซีดและเปื้อนเลือดของเขาพิงไม้ค้ำยันข้างเตียง และเขาก็ลงจากพื้นด้วยความยากลำบาก ช่างไม้จ้าวเพิ่งเตรียมไม้ค้ำยันนี้ให้เขาในวันนี้ บาดแผลบนร่างกายของเขายังไม่หายดี ทันใดนั้นบาดแผลที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลก็ค่อยๆ มีเลือดไหลออกมาอีกครั้ง แต่เขาไม่สนใจเลย เขาโน้มตัวลงบนพื้นด้วยไม้ค้ำและเดินอย่างมั่นคงในทุกย่างก้าว
ถ้าเขาไม่จัดการกับขยะข้างบ้านในวันนี้ เขาอาจจะไม่มีอารมณ์ที่จะงีบหลับอีกต่อไป
ในเวลาเดียวกัน สกุลฝานก็ถูกพวกอันธพาลจากบ่อนแทบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน แม้แต่กระเบื้องปูพื้นก็ถูกไม้ทุบตีจนแหลก ฉางหนิงย่อตัวลงและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังฝานฉางอวี้ และร้องไห้อย่างโง่เขลา
ฝานฉางอวี้ปกป้องน้องสาวของนางด้วยมือข้างเดียว และใบหน้าของนางก็จมลงครึ่งหนึ่ง ทำให้ยากต่อการมองเห็นสีหน้าของนางในขณะนี้
อันธพาลคนหนึ่งกำลังค้นหาไปรอบๆ โต๊ะที่ฝานฉางอวี้ตั้งป้ายวิญญาณบิดามารดาของนางอยู่ โดยโยนป้ายทั้งหมดลงบนพื้น ขณะที่เขากำลังจะเหยียบและบดขยี้เพื่อดูว่ามีอะไรซ่อนอะไรอยู่ข้างในหรือไม่ ทันใดนั้นเขาก็ถูกคว้าคอเสื้อไว้ จากนั้นพลังมหาศาลก็เหวี่ยงเขาออกไป คนอื่นๆ ในห้องก็สับสนเช่นกัน
ฝานฉางอวี้ยืนอยู่ตรงที่ชายร่างใหญ่ยืนอยู่แล้ว มองดูป้ายวิญญาณของบิดามารดาของนางที่ตกลงบนพื้นอย่างเงียบๆ ลมหนาวที่พัดผ่านห้องโถงปัดเป่าผมที่หลุดหลุ่ยบนขมับของนาง และมีเลือดหยดลงมาจากฝ่ามือของนาง ปลายนิ้วของนางถูกแทงขณะที่รั้งอันธพาลนั้นไว้ “ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าอีกครั้ง จะไปหรือไม่?” เสียงของนางสงบอย่างไม่คาดคิด แต่ก็น่าขนลุกอย่างอธิบายไม่ได้
ผู้คนในบ่อนพนันมองหน้ากันด้วยความสับสน แต่ฝานต้ากลับถอยไปที่ประตูอย่างเงียบๆ มีดที่ฝานฉางอวี้ขว้างไปก่อนหน้านี้ทำให้เขาตกใจมาก นายท่านจินก็ทวงหนี้มาหลายปีแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกทำให้อับอายเช่นนี้ มีผู้คนมากมายเฝ้าดูอยู่ข้างนอก หากเขาไม่สามารถทวงหนี้ก้อนนี้ได้และกลับไปมือเปล่า มันจะเป็นความอัปยศสำหรับบ่อนพนันหรือ
เขายืนขึ้นและเตะอันธพาลที่ยืนอยู่ข้างเขา “เจ้าตายไปแล้วเหรอ? ค้นหาต่อไป ข้าทวงหนี้ในตำบลหลิงอันมาหลายปีแล้ว ยังจะกลัวนังหนูนี้อีกเหรอ!”
อันธพาลกลุ่มหนึ่งปลอบใจตัวเองด้วยวิธีนี้ แต่เมื่อมองดูสหายของพวกเขาที่ยังคงนอนอยู่ที่ประตู พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย สตรีนางนี้มีพลังแปลกๆ และน่ากลัวจริงๆ
คนกลุ่มหนึ่งมองหน้ากันและก้าวไปข้างหน้า ฝานฉางอวี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น นางหยิบไม้ที่อันธพาลทิ้งไว้ที่เท้าของนาง แล้วจับมันด้วยมือข้างเดียวแล้วกวาดไปรอบๆ เหล่าอันธพาลถูกฟาดเข้าที่แล้วล้มลงไปตรงนั้น มีบางคนกระอักเศษข้าวออกมาเต็มคำ
ฝานฉางอวี้ไม่ให้เวลากลุ่มคนได้โต้ตอบ ไม้ในมือนางกวัดแกว่งราวกับเสือ กวาด แหวก ผ่า สับ……จะดีกว่าที่จะบอกว่านางกำลังใช้วิชาดาบยาวแบบไม่มีคมดาบ
พวกอันธพาลในบ่อนถูกนางทุบตีทีละคนจนกระทั่งพวกเขาร้องไห้เรียกหาบิดามารดาของพวกเขา พวกเขาถูกโยนออกจากประตูสกุลฝานเหมือนกระสอบทรายที่แตกสลาย และผู้คนก็พากันอ้าปากค้างกัน
เมื่อฝานต้าเห็นฝานฉางอวี้ใช้ทักษะดาบชุดนี้ ใบหน้าของเขาก็ซีดเซียว และเขาก็ซุกตัวอยู่ที่มุมห้องเหมือนนกกระทา
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี นายท่านจินจึงอยากจะเผ่นหนี แต่ก่อนที่เขาจะวิ่งออกไปจากประตูได้ มีดสับกระดูกเหล็กสีดำก็ลอยมาจากด้านหลังแล้วแทงเข้าที่แผงประตูตรงหน้าเขาอย่างแรง จนแทบจะตัดจมูกเขาขาด
นายท่านจินกลืนน้ำลาย “คุณหนูใหญ่ฝาน ล้วนเป็นความเข้าใจผิด ล้วนเป็นความเข้าใจผิด…”
ข้างนอกฝูงชนเกิดความปั่นป่วน “เจ้าหน้าที่มาแล้ว! หลีกทาง!”
กลุ่มคนที่คุ้นเคยกับการทำชั่ว เมื่อได้ยินคำว่าเจ้าหน้าที่กำลังมา พวกเขาต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ช่างไม้จ้าวนำเจ้าหน้าที่มาและรีบวิ่งมาเหงื่อออกพลั่ก “ในเวลากลางวันแสกๆ ยังรังแกหญิงกำพร้า พวกเจ้ายังมี……” เมื่อเขาเห็นอันธพาลบ่อนพนันนอนอยู่บนพื้นด้านนอกประตูบ้านสกุลฝานและนายท่านจินที่ถูกมีดสับกระดูกขวางไว้ คำว่า ‘กฎหมาย’ ก็ติดอยู่ในลำคอของช่างไม้จ้าว
เซี่ยเจิงที่เพิ่งเดินลงมาจากห้องใต้หลังคาบ้านสกุลจ้าว ดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากนี้ ก่อนหน้านี้เขาเคยรู้สึกว่าลมหายใจของสตรีนางนั้นยาวนานเหมือนผู้ที่เคยฝึกฝนวิชามาก่อน แต่เขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ
ผู้เห็นเหตุการณ์ต่างเฝ้าดูความตื่นเต้น และไม่มีใครสังเกตเห็นเซี่ยเจิง เมื่อเห็นว่าปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว เขาจึงเหลือบมองชุดของเขาซึ่งมีเลือดไหลซึมจากบาดแผลจนเปลี่ยนเป็นสีแดง แล้วเดินกลับไปอย่างไม่แสดงตัวตน แต่หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
หนอนหนังสือในชุดสีน้ำเงินที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากสกุลซ่งเดินออกไปเห็นเจ้าหน้าที่ข้างนอกและจ้องมองไปที่สกุลฝานด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ จากนั้นเขาก็กลับเข้าไปแล้วปิดประตูอีกครั้ง
ภายในบ้าน ฝานฉางอวี้ระงับความโกรธที่ปะทุขึ้นมา นางคุกเข่าลงและหยิบป้ายวิญญาณของบิดามารดาที่บนพื้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ เลือดบนมือของนางเปื้อนป้ายวิญญาณ ดังนั้นนางจึงใช้แขนเสื้อเช็ดมัน
บิดาของนางสอนวิชาดาบยาวนี้ให้นาง แต่บิดาไม่เคยอนุญาตให้นางใช้มันต่อหน้าผู้อื่น บิดาบอกว่าควรใช้เมื่อมีความจำเป็นจริงๆ และชีวิตตกอยู่ในอันตรายเท่านั้น ไม่เช่นนั้นอาจทำให้เกิดปัญหาได้ วันนี้มันเป็นข้อยกเว้นนั้น แต่ไม่ใช่เพราะชีวิตของนางตกอยู่ในอันตราย แต่เป็นเพราะป้ายวิญญาณของบุพการีของนาง
ฝานฉางอวี้ถือป้ายวิญญาณและหลับตาแดงก่ำของนาง
ท่านพ่อ อย่าโทษฉางอวี้เลย
ด้วยการแทรกแซงของเจ้าหน้าที่ การจัดการในเวลาต่อมาจึงสงบสุขมากขึ้น ฝานฉางอวี้ทำร้ายผู้คนในบ่อนเป็นจำนวนมาก แต่อีกฝ่ายก็บุกเข้าไปในบ้านนางและทำลายเครื่องใช้ในบ้านของนางก่อน เจ้าหน้าที่ตำหนิคนจากบ่อนพนันที่สร้างปัญหา และให้นายท่านจินชดใช้ค่าใช้จ่ายให้บ้านของฝานฉางอวี้ แต่ไม่ยอมให้ฝานฉางอวี้จ่ายค่ายาให้กับคนเหล่านั้น
ฝานต้าตะโกนเสียงดังว่าตามกฎหมายแล้ว บ้านของฝานฉางอวี้ควรเป็นของเขา เจ้าหน้าที่เหลือบมองไปที่ฝานต้าแล้วพูดว่า “เรื่องนี้ต้องทำไปทีละขั้นตอน หากเจ้าต้องการบ้านก็ยื่นคำร้องแล้วส่งไปยังศาลาว่าการ เพื่อให้ผู้พิพากษาประจำเมืองตัดสิน”
ฝานต้าไม่กล้าพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ผู้คนในบ่อนออกจากบ้านสกุลฝาน ฝานต้าก็วิ่งหนีจากไปด้วยความอับอาย และผู้คนที่เฝ้าดูความตื่นเต้นก็แยกย้ายกันไปอย่างช้าๆ
ฝานฉางอวี้กล่าวกับเจ้าหน้าที่อย่างเป็นทางการ “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านลุงหวัง”
เจ้าหน้าที่หวังยังเป็นสหายเก่าของบิดาของนางก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ช่างไม้จ้าวที่เชิญเขามาก็เพราะเขาต้องการให้เขาช่วยฝานฉางอวี้
เจ้าหน้าที่หวังกล่าวว่า “วันนี้เป็นพวกเขาไม่มีเหตุผลและข้าก็จะบังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นกลางและไม่ได้ลำเอียงเพื่อเจ้า แต่ถ้าฝานต้าไปที่ศาลาว่าการเพื่อยื่นคำร้องจริงๆ ข้าเกรงว่าเจ้าจะรักษาบ้านไว้ไม่ได้”
เหตุผลที่ฝานต้าไม่เคยไปที่ศาลาว่าการเพื่อยื่นคำร้องก็คือ การดำเนินคดีนั้นยุ่งยาก และต้องใช้เงินจำนวนมากในการจ้างทนายความ แต่หลังจากที่เขารู้ว่าการบังคับฝานฉางอวี้นั้นไร้ประโยชน์ และเพื่อใช้โฉนดบ้านของนางเพื่อชำระหนี้การพนันของเขา เขาจะไปศาลาว่าการแน่
ใบหน้าของฝานฉางอวี้แสดงความเหนื่อยล้าและความพ่ายแพ้อย่างมาก “ข้าได้คิดทุกวิถีทางที่คิดได้แล้ว และข้าก็ถามทนายความแล้วด้วย และพวกเขาทั้งหมดบอกว่าข้าไม่สามารถรับบ้านและที่ดินที่ท่านพ่อท่านแม่ทิ้งไว้ให้ข้าได้”
ทนายความมีความเชี่ยวชาญในการเขียนคำร้องและดำเนินคดีให้ประชาชน และพวกเขาก็คุ้นเคยกับกฎหมายของราชวงศ์นี้เป็นอย่างดี ท้ายที่สุดแล้วเจ้าหน้าที่หวังก็จัดการคดีต่างๆ มามากมายหลายปี และมีข้อมูลต่างๆ หลายคดี เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อาจมีวิธี”