บทที่ 4
ฝานฉางอวี้ใช้ทัพพีตักเครื่องในหมูตุ๋นขึ้นมาแล้วสะเด็ดน้ำไว้ที่ชาม กลิ่นหอมของเครื่องปรุงรสและเนื้อเข้ากันได้อย่างลงตัว และสีของน้ำตุ๋นก็ดูน่าทานมากเช่นกัน มันดีกว่าที่นางเห็นในร้านขายอาหารในตอนกลางวัน
ฉางหนิงรีบเอื้อมมือไปที่เตาแล้วมองดู และรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่พบว่าเป็นเครื่องในหมูตุ๋นล้วนๆ “ไม่มีหูหมู……”
นางชอบกินหูหมู
ฝานฉางอวี้ใช้ตะเกียบจิ้มลำไส้และท้องหมู ทำให้เนื้อหมูนุ่มและดูน่าอร่อยมาก นางพูดว่า “คืนนี้กินบะหมี่ไส้ตุ๋นก่อน พรุ่งนี้ค่อยกินหูหมูตุ๋นกัน”
ดวงตาของฉางหนิงเป็นประกายอีกครั้ง ในขณะที่ไฟอยู่บนเตายังไม่ได้ดับ ฝานฉางอวี้ตักซุปตุ๋น ล้างหม้อ ต้มน้ำอีกครั้ง และทำบะหมี่ให้เพียงพอสำหรับห้าคน นางบอกกับฉางหนิงว่า “เจ้าไปที่บ้านป้าจ้าว แล้วบอกพวกท่านว่าอย่าเย็นนี้ไม่ต้องทำอาหาร มากินบะหมี่ไส้ตุ๋นด้วยกัน”
ฉางหนิงตอบรับอย่างเชื่อฟังและวิ่งไปที่ประตูบ้านข้างๆ เพื่อส่งสาร
ไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักในการปรุงบะหมี่ ฝานฉางอวี้ใส่เครื่องปรุงลงในชามขนาดใหญ่สี่ใบและชามเล็กหนึ่งใบไว้ล่วงหน้า เพื่อให้มีกลิ่นหอมมากขึ้น นางยังตักน้ำมันหมูที่ปรุงสุกแล้วหนึ่งช้อนโต๊ะใส่ลงไป จากนั้นจึงเทซุปเดือดสำหรับปรุงบะหมี่ลงไป และเครื่องปรุงรสทั้งหมดอยู่ในชามก็ละลายและกลิ่นหอมฟุ้งออกมาทันที
ฝานฉางอวี้ทำมันง่ายๆ โดยตักเส้นบะหมี่ กระจายชั้นของลำไส้ที่มีไขมันเหนียวนุ่มที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วโรยต้นหอมสับ ก็เป็นอันเสร็จ ถ้ามารดาของนางทำบะหมี่ นางจะต้องต้มหม้อไฟและใช้น้ำที่เหลือแทน เพื่อทำให้บะหมี่มีรสชาติดีขึ้น
นางวางชามของน้องสาวไว้บนโต๊ะแล้วให้นางกินก่อน จากนั้นหยิบบะหมี่ไส้ตุ๋นสามชามใหญ่ไปที่ประตูถัดไป มีบันไดไม้ที่เชื่อมระหว่างห้องใต้หลังคาและชั้นล่าง เมื่อได้ยินฝีเท้าที่มั่นคงและเบาดังมาจากพื้นด้านล่าง เซี่ยเจิงก็ลืมตาขึ้น
ผ่านไปสักพัก เสียงของสตรีก็ดังขึ้นนอกประตู “เจ้าตื่นหรือยัง?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ประตูไม่ได้ลงกลอน” เสียงของเขายังคงแหบแห้ง แต่ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก
ฝานฉางอวี้เปิดประตูด้วยแขนแล้วเดินเข้าไปพร้อมตะเกียงน้ำมันในมือข้างหนึ่งและมืออีกข้างหนึ่งถือชามบะหมี่ไว้ “ข้าเพิ่งได้ยินจากป้าจ้าวว่าเมื่อเช้ามีเหยี่ยวตัวใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้าและกระโจนลงไปทางนั้น หน้าต่างห้องชั้นล่างจึงแตกหมดเลย เกิดเรื่องแปลกๆ แบบนี้ได้อย่างไร?”
เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปากและนิ่งเงียบโดยไม่โต้ตอบ เขาก็ไม่คิดว่าเจ้าเหยี่ยวนั่นจะโง่เง่าขนาดนี้ เพียงแค่ได้ยินเสียงนกหวีดของเขา มันก็กระโจนลงมา
ฝานฉางอวี้มองไปที่ใบหน้าของเขาและพบว่าแม้ว่ามันจะยังซีดอยู่ แต่รูปลักษณ์โดยรวมของเขาก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก นางคุ้นเคยกับนิสัยเงียบขรึมของอีกฝ่าย นางจึงวางตะเกียงน้ำมันไว้บนโต๊ะแล้วพูดว่า “โชคดีที่เหยี่ยวไม่ได้ทำร้ายใคร หน้าต่างห้องชั้นล่างจะซ่อมแซมได้ก็ต่อเมื่อลุงจ้าวมีเวลาว่าง แม้ว่าห้องใต้หลังคาที่เจ้าอาศัยอยู่ตอนนี้จะแคบไปหน่อย แต่ก็อากาศดีเช่นกัน”
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็ตอบรับด้วยเสียง “อืม” อย่างตื้นเขิน
ฝานฉางอวี้ยื่นบะหมี่ให้ “ข้าทำบะหมี่มา เจ้ากินได้เลย”
เซี่ยเจิงได้กลิ่นหอมแล้ว ข้างบนชั้นบะหมี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันส่งกลิ่นหอมของเนื้อแบบเดียวกับที่กระจายไปทั่วตรอก
กลิ่นหอมนั้นกระตุ้นให้เกิดความหิวในท้องของเขามาก หลังจากดื่มยาที่มีรสขมอย่างน่าสยดสยองและโจ๊กมาหลายวัน ก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าชามบะหมี่ที่อยู่ตรงหน้านั้นน่าอร่อยมาก
เขาเอ่ยขอบคุณนาง รับชามบะหมี่ หยิบตะเกียบ และเริ่มรับประทานอาหาร เส้นบะหมี่นั้นธรรมดาแป้งที่ใช้ก็ไม่ใช้ของชั้นเลิศ แต่ตอนนี้เขาแค่รู้สึกว่ามันอร่อยกว่าบะหมี่ใดๆ ที่เขาเคยกินมาก่อน เนื้อบนเส้นบะหมี่นั้นนุ่มและเคี้ยวหนึบ และรสชาติกลมกล่อมยิ่งขึ้นเมื่อกัดเข้าไป แม้ว่าเขาจะโอ้อวดว่าเขาได้กินอาหารรสเลิศมากมายจากแถบภูเขาแนวทะเล แต่เขาไม่เคยลิ้มรสสิ่งนี้เลย
เซี่ยเจิงถามว่า “นี่คืออะไร?”
ฝานฉางอวี้กำลังจะรีบกลับไปกินบะหมี่ไส้ตุ๋นของนาง เมื่อเขาถามขึ้นมา นางจึงตอบว่า “ไส้ตุ๋น”
มือของเซี่ยเจิงที่จับชามบะหมี่หยุดชะงักชั่วคราว เมื่อได้ยินคำว่า ‘ไส้’ เขามีลางสังหรณ์ที่ค่อนข้างเป็นลางไม่ดีอยู่ในใจ
ฝานฉางอวี้เห็นว่าเขาไม่รู้ว่าไส้คืออะไร นางจึงพูดตรงมากขึ้น “มันคือลำไส้หมู”
การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไปทันที ฝานฉางอวี้เคยเห็นคนที่ไม่ชอบกินเครื่องในหมู แต่สีหน้าของคนผู้นี้หลังจากที่เขากินเข้าไป ดูเหมือนว่าเขาจะไม่คิดว่าอาหารไม่อร่อย
ในขณะนี้ ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดมาก นางไม่เข้าใจเหตุผลจริงๆ และถามด้วยความสับสน “เจ้าเป็นอะไรหรือ?”
“ไม่มีอะไร”
ประโยคนี้ตอบยากเล็กน้อย เซี่ยเจิงหายใจเข้าลึกๆ อย่างใจเย็นหลายครั้งเพื่อสยบอาการคลื่นไส้
ฝานฉางอวี้ยังคงคิดถึงบะหมี่ไส้ตุ๋นของนาง ถ้าไม่กลับไปกินบะหมี่ตอนนี้ ก็คงไม่อร่อยแล้ว ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าไปก่อนล่ะ ถ้าเจ้ากินเสร็จแล้วก็วางชามไว้บนตู้ข้างๆ ป้าจ้าวจะมาเก็บทีหลัง”
มีเสียงปิดประตูเบาๆ ตามด้วยเสียงของอีกฝ่ายที่เดินลงบันไดไป เซี่นเจิงมองไปที่ชามบะหมี่ในมือของเขา เขาขมวดคิ้วและลังเลว่าจะกินต่อดีหรือไม่ สมัยก่อนเขาเดินทัพอย่างหนักแม้แต่แทะเปลือกไม้ใบหญ้าก็ผ่านมาแล้ว แต่เขาไม่เคยกินลำไส้ของสัตว์เลย ไส้หมู? นั่นมันก็เหมือนกินมูลหมูไม่ใช่หรือ? แค่คิดก็ยากที่จะกลืนกินอีกต่อไป
แต่เมื่อพิจารณาถึงอาการบาดเจ็บของเขาแล้ว บะหมี่ชามนี้เป็นสิ่งที่น่าพึงพอใจที่สุดที่เขาได้รับในช่วงสองวันที่ผ่านมา เซี่ยเจิงต่อสู้กับตนเองแล้วครั้งเล่า และในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง และเอามันเข้าปากอย่างแข็งทื่อ หากผู้ใดได้รับมอบหมายหน้าที่อันใหญ่หลวงจากสวรรค์ จะต้องเตรียมพร้อมทั้งกายและใจก่อน……
กลิ่นค่อนข้างดี–
คืนนั้นเซี่ยเจิงซึ่งแทบไม่เคยฝันเลย ฝันร้ายเกี่ยวกับสตรีที่ช่วยเขาเอาไว้ ในความฝัน สตรีนางนั้นกำลังลากรถเทียมหมูอย่างมีความสุข ขณะที่นางกำลังเดินอยู่ นางก็ชักมีดเล่มใหญ่ออกมาผ่าท้องหมูแล้วดึงบางอย่างออกมา เป็นลำไส้หมูยาวๆ นางมองดูเขาแล้วพูดว่า “นี่คือไส้หมู ข้าจะทำให้เจ้ากิน”
เสียงหมูในความฝันและนอกความฝันซ้อนทับกัน และทันใดนั้นเซี่ยเจิงก็ตื่นขึ้นมาและเขาก็รู้ตัวว่าเขากำลังนอนอยู่บนเตียง
หมูที่อยู่ข้างบ้านยังคงส่งเสียงร้อง เซี่ยเจิงมองออกไปนอกหน้าต่างท้องฟ้าอันสดใส
อย่างไรก็ตาม มีการเคลื่อนไหวอยู่ชั้นล่าง น่าจะเป็นคู่สามีภรรยาสูงอายุทะเลาะกันและเข้าไปช่วยสตรีนางนั้นเชือดหมู เมื่อนึกถึงความฝันที่เขาเพิ่งมี ใบหน้าของเซี่ยเจิงก็ดูน่าเกลียดมาก ลากหมู เชือดหมู ลำไส้หมู……
ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับสตรีนางนั้นดูเหมือนจะขาดหมูไปไม่ได้ เขาใช้มือนวดตรงหว่างคิ้วและหลับตาอีกครั้ง พยายามปิดกั้นเสียงหมูที่ร้องเสียงดังและรุนแรงจากภายนอก ตราบใดที่เขาอดทนต่ออีกสองสามวัน เจ้าเหยี่ยวก็นำจดหมายกลับมาแล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจะพบเขาในไม่ช้า และเขาจะสามารถออกจากที่นี่ได้ในไม่ช้า
เขาจะมอบเงินจำนวนมากให้กับสตรีนางนั้นและคู่สามีภรรยาจ้าวเป็นการตอบแทน
ที่สวนหลังบ้านของสกุลฝาน ฝานฉางอวี้ผูกหมูไว้กับที่เชือดหมูด้วยเชือกหนาๆ นางติดตามบิดามาตั้งแต่เด็ก และด้วยความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดาของนาง นางสามารถจับหมูไว้ตามลำพังซึ่งปกติต้องใช้คนหลายคนจับไว้
ที่เชือดหมูของที่บ้านไม่ได้ทำจากไม้ แต่เป็นหินที่บิดาของนางทำขึ้นเป็นพิเศษ หลังจากที่หมูถูกมัดไว้ มันก็ไม่สามารถขยับได้ไม่ว่าจะดิ้นแค่ไหนก็ตาม และยังลดปัญหาในการกดหางหมูอีกด้วย
มีดเจาะที่ยาวและแหลมคมถูกแทงโดยตรงจากด้านล่างของคอหมู จนเกือบจะสุดด้ามจับ เสียงร้องของหมูก็หายไปทันที เลือดหมูไหลออกมาตามขอบมีด และอ่างไม้ใต้ที่เชือดหินก็ได้รับน้ำไว้เต็มๆ
เมื่อเชือดหมู จะถือเป็นฤกษ์ดีที่จะเชือดมันสำเร็จในมีดเดียว และยิ่งได้เลือดหมูมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น ป้าจ้าวที่มาช่วยเห็นชามเลือดหมูก็ยิ้มทันที “เลือดหมูชามนี้กินได้หลายวันเลย”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ตอบอะไร แต่ดึงมีดออกมา สีหน้าของนางดูเคร่งขรึมผิดปกติ และมีเลือดสองสามหยดกระเซ็นบนใบหน้าและแขนเสื้อของนาง
เมื่อใดก็ตามที่นางเชือดหมู ดูเหมือนว่านางจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้นาง นี่อาจเป็นลักษณะเฉพาะของคนที่ฆ่าสัตว์
หลังจากดูดเลือดหมูออกแล้ว ฝานฉางอวี้ก็แก้เชือก และลากหมูไปที่ขอบหม้อน้ำร้อนใบใหญ่ นางตักน้ำเดือดขึ้นมาและลวกขนหมูก่อนที่จะเริ่มโกนด้วยมีดโกน ฉางหนิงยืนอยู่ข้างประตูและมองเข้าไปที่สวนหลังบ้าน ป้าจ้าวพูดว่า “หนิงเหนียง ไปเล่นข้างนอกก่อนเถอะ เด็กๆ ไม่ควรดูอะไรแบบนี้ ไม่เช่นนั้นตอนกลางคืนเจ้าจะฝันร้าย”
ฉางหนิงตอบเสียงเบาว่า “ข้าไม่กลัว” แล้วเดินออกมาอย่างช้าๆ
หลังจากที่ฝานฉางอวี้โกนขนหมูและล้างด้วยน้ำ นางก็ดึงหมูขึ้นมาแล้วแขวนไว้บนตะขอเหล็กของเสา โดยไม่ขอความช่วยเหลือจากช่างไม้จ้าวและป้าจ้าว จากนั้นจึงแยกหมูออกเป็นสองซีก มีดด้านข้างครึ่งหนึ่งยังคงแขวนไว้บนตะขอเหล็ก และอีกครึ่งหนึ่งถูกพาไปที่แผงประตูซึ่งมีม้านั่งสองตัวตั้งไว้เพื่อผ่าเนื้อหมู ลุงจ้าวภรรยาของเขาตกตะลึงและพูดอย่างสงบ “ยัยหนูคนนี้ได้พ่อนางมาจริงๆ……”
ฝานฉางอวี้หั่นเนื้อหมูเสร็จแล้วจึงรีบนำไปขายบนรถเข็นที่ตลาดเนื้อ นางขอให้ช่างไม้จ้าวช่วยไปส่งเนื้อยี่สิบชั่งที่แม่ครัวหลี่สั่งเมื่อวานนี้ที่หออี้เซียง
หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว นางจึงตัดสินใจแบ่งอาหารตุ๋นแก่พ่อครัวหลี่ ไม่ใช่เพราะนางต้องการทำการค้าอาหารตุ๋นกับอีกฝ่ายในอนาคต นางเป็นเพียงพ่อครัว นางไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรตามความตั้งใจของตนเอง ฝานฉางอวี้แค่อยากขอบคุณพ่อครัวหลี่ที่ซื้อหมูกับนาง ฝานฉางอวี้ไปที่ตลาดเนื้อแต่เช้า มีร้านค้าเพียงไม่กี่ร้านเท่านั้นที่เปิด
เมื่อคนรู้จักเห็นนาง พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ “เฮ้ ฉางอวี้ เจ้าจะเปิดร้านหมูด้วยเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ควรจะมีความสุข นางเปิดประตูร้านของนางซึ่งปิดมานานกว่าหนึ่งเดือน และมันถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย ทุกอย่างยังอยู่ในที่ที่บิดาของนางเคยวางไว้ในตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ แม้จะมีชั้นบางๆ ของฝุ่นก็ตาม
เมื่อนึกถึงบิดาของนาง ใจของฝานฉางอวี้ก็รู้สึกขมขื่น เมื่อรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะรู้สึกโศกเศร้า นางจึงรีบหยุดอารมณ์อ่อนไหว แล้วหยิบน้ำมาเช็ดด้านในและด้านนอกของร้าน จากนั้นจึงเริ่มนำหมูที่เชือดเมื่อเช้านี้วางไว้บนเขียง และนำเครื่องในหมูตุ๋นเมื่อคืนออกมาด้วย
จนกระทั่งผ่านไปไม่นานก็มีคนไม่กี่คนมาซื้อผักในตลาด ร้านขายเนื้อของฝานฉางอวี้อยู่ในทำเลที่ดีและผู้คนในร้านค้าข้างๆ ล้วนเป็นชายอ้วนหรือหญิงอ้วน มีเพียงนางเป็นแม่นางน้อยที่ยืนอยู่ที่นั่น
สตรีบางคนที่กำลังซื้อผักดูเหมือนจะคิดว่าฝานฉางอวี้นั้นเจรจาต่อรองได้ง่ายกว่า คนที่ผ่านไปผ่านมาจึงมักจะถามนางว่าเนื้อหมูขายอย่างไร
ฝานฉางอวี้ยิ้มและบอกราคากับอีกฝ่าย และบอกว่าวันนี้ร้านเปิดอีกครั้งเพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง ถ้าซื้อหมูหนึ่งชั่งจะได้รับหมูตุ๋นหนึ่งชิ้น
เมื่อบรรดาท่านป้าท่านน้า ได้ยินว่าสามารถรับหมูตุ๋นได้เมื่อซื้อเนื้อสด พวกนางก็อดไม่ได้ที่จะสนใจ คนส่วนใหญ่จึงมาซื้อเนื้อหมูจากฝานฉางอวี้
ทันทีที่ตลาดเปิด ก็มีคำสั่งซื้อมาหลายรายการ และในบรรดาร้านขายเนื้อหมูในบริเวณใกล้เคียง มีร้านฝานฉางอวี้เป็นเพียงร้านเดียวที่ขายดี คนขายเนื้อที่ร้านขายเนื้อตรงข้ามอิจฉาและตะโกนว่า “นี่ ลูกสาวฝานเอ้อร์ เจ้าต้องไม่แหกกฎการค้า คนขายเนื้อทุกคนในตลาดนี้มีราคาที่ต้องจ่ายเท่ากัน เจ้ามาแจกเนื้อแบบนี้ หมายความว่าอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าชายคนนี้ไม่ได้สนิทกับบิดาของนางมาก่อน ดังนั้นนางจึงไม่กลัวเขาเลย นางพูดอย่างฉะฉาน “ลุงกัว ท่านใส่ร้ายข้าแล้ว ราคาของเนื้อที่ขายในร้านของข้าไม่เหมือนกับของคนอื่นหรือ? ทำไมหาว่าข้าแหกกฎ ของกำนัลในวันนี้เป็นเพราะร้านของครอบครัวข้าเปิดใหม่ จึงแจกของเพื่อความเป็นมงคลอีกครั้ง เป็นไปได้ไหมที่ลุงกัวเห็นว่าข้าไม่มีพ่อแม่แล้ว จึงคิดว่าข้าเป็นเด็กกำพร้ารังแกง่าย?”
อีกฝ่ายไม่สามารถโต้เถียงกับฝานฉางอวี้ได้ และใบหน้าเหลืองของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงจากการอดกลั้น “ช่างปากคอเราะร้ายยิ่งนัก ข้าพูดสู้เจ้าไม่ได้หรอก!”
คนขายเนื้อที่ใกล้ชิดกับสกุลฝานพูดกับเขาว่า “เอาน่า ตาเฒ่ากัว วันนี้ยัยหนูฉางอวี้ก็แค่ขายหมูเพียงตัวเดียวเท่านั้น ทำไมเจ้าถึงจุกจิกกับเด็กขนาดนี้”
ฟังดูไม่ดีเอาเสียเลยที่ถูกเรียกว่าเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็ก คนขายเนื้อกัวตะโกนว่า “ก็ได้ วันนี้เจ้าสามารถให้ของกำนัลเหล่านี้ได้ แต่พรุ่งนี้เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว!”
เดิมทีฝานฉางอวี้วางแผนจะแจกหมูตุ๋นแค่หนึ่งวันเท่านั้น แต่จะขายหมูตุ๋นต่อในวันพรุ่งนี้ นางจึงพูดว่า “แน่นอนเจ้าค่ะ”
จากนั้นคนขายเนื้อกัวจึงยอมแพ้
แค่รอให้คนเข้ามาถาม เนื้อยังคงขายได้ช้ามาก ใบหน้าของคนขายเนื้อกัวแทบจะยับด้วยความโกรธ ใครจะอยากถามเกี่ยวกับราคาในร้านขายเนื้อของเขาก็ไม่กล้าถามอีกเพราะหน้าตาดุร้ายของเขา
ฝานฉางอวี้คิดว่านางจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสร้างชื่อเสียง เมื่อมีผู้คนเข้าออกตลาดมากขึ้น นางจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็วและเริ่มตะโกนว่า “ขายเนื้อหมูจ้า - ถ้าซื้อเนื้อหมูหนึ่งชั่งจะได้หมูตุ๋นไปเลยหนึ่งชิ้น!” เสียงตะโกนนี้ได้ผลมากและหลายคนก็รวมตัวกันถามว่าหมูขายอย่างไร
ในขณะที่ต่อรองราคากับคนอื่น ฝานฉางอวี้ก็สับเนื้ออย่างรวดเร็วด้วยมือของนาง ก่อนที่ตลาดเช้าจะหมดไปครึ่งวัน เนื้อหมูเกือบทั้งหมดในร้านของนางก็ขายหมด ผลลัพธ์ดีกว่าที่ฝานฉางอวี้คิดไว้ ใบหน้าของคนขายเนื้อกัวที่อยู่ตรงข้ามนาง มีกลิ่นเหม็นเหมือนกับแผ่นกระดานปิดสุขาในบ้านของเขา
ฝานฉางอวี้เมินเขาและจัดร้านขายเนื้อของนาง นางยัดมีดเข้าไปในกระเป๋าแล้วแบกมันไว้บนหลังของนาง จากนั้นปิดประตูร้านและวางแผนที่จะไปตลาดขายสัตว์เพื่อซื้อหมูเพิ่มอีกสองตัวด้วยถุงเงินของนาง
เมื่อเดินผ่านร้านของคนขายเนื้อกัว คนก็พูดอย่างดุเดือด “ถ้าพรุ่งนี้เจ้าแจกของอีก อย่าหาว่าข้ารังแกเด็กกำพร้าอย่างเจ้าแล้วกัน!”
ฝานฉางอวี้สูดลมหายใจอย่างเย็นชาและไม่สนใจเขา พรุ่งนี้นางไม่แจก นางจะขายมัน!
ในขณะที่เดินอยู่บนถนน ฝานฉางอวี้ก็คำนวณคร่าวๆ หมูเก้าสิบชั่งนี้ไม่รวมหัวและเครื่องใน มีเนื้อประมาณเจ็ดสิบชั่ง ขายในราคาเนื้อสด กำไรขั้นต้นวันนี้มากกว่าสองก้วน
พรุ่งนี้ขายหัวหมูและเครื่องในหมูตุ๋นก็จะได้กำไรอีก!
หลังจากหักค่าใช้จ่ายในการซื้อหมูแล้ว หมูตัวนี้ก็ทำกำไรได้มากกว่าหนึ่งก้วน!
เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักหนักของถุงเงินที่อยู่ในอ้อมแขนของนาง ฝีเท้าของฝานฉางอวี้ก็เบาลง และความทุกข์จากการสร้างปัญหาของคนขายเนื้อกัวก็ถูกลืมไปจนหมดสิ้น
แต่ทันทีที่นางเดินออกจากตลาดเนื้อและก่อนเข้าสู่ตลาดขายสัตว์ นางก็ได้ยินเสียงคนข้างหลังเรียกชื่อนางอย่างเร่งด่วน
“ฉางอวี้! ฉางอวี้!”
ฝานฉางอวี้หันกลับมาและเห็นว่าเป็นช่างไม้จ้าว เขาวิ่งมาด้วยสีหน้ากังวล
ฝานฉางอวี้ถามอย่างเร่งรีบ “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะลุงจ้าว”
ช่างไม้จ้าวหายใจไม่ทัน “รีบกลับไปดูที่บ้านเร็วเข้า ลุงใหญ่ของเจ้าพาคนจากบ่อนมาพังประตูบ้านเจ้าแล้ว พวกนั้นค้นตู้เพื่อหาโฉนดที่ดิน คนแก่อย่างข้าและท่านป้าของเจ้าหยุดพวกเขาไม่ไหว!”
1 ตำลึงทอง = 10 ตำลึงเงิน
1 ตำลึงเงิน = 1 ก้วนเหรียญทองแดง
1 ก้วน = 1000 เหวิน (อีแปะ) ซึ่งเป็นเหรียญทองแดงผสม
สรุปคือ 1000 เหวิน = 1 ก้วน = 1 ตำลึงเงิน