บทที่ 3
เช้าวันรุ่งขึ้นฝานเฉิงอวี้ออกจากบ้านโดยฝากฉางหนิงไว้กับป้าจ้าว นางออกไปพร้อมกับเงินมากกว่าสามร้อยอีแปะและปิ่นปักผมสีเงิน
บิดามารดาของนางซื้อปิ่นปักผมให้นาง และราคาของมันในตอนนั้นก็มีค่ามากกว่าสองตำลึงเงิน ถ้าจำนำปิ่นนี้ได้ก็น่าจะหาเงินมาขายหมูได้
นางเข้าไปในโรงรับจำนำ แต่จู่ๆ เจ้าของร้านก็จับปิ่นปักผมแล้วพิจารณามันด้วยสายตาเป็นเวลานาน จากนั้นจึงชูสามนิ้วออกมาเท่านั้น “สามร้อยอีแปะ”
ฝานฉางอวี้แทบไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาของนางเบิกว้าง “ปิ่นปักผมนี้ทำจากเงินบริสุทธิ์ แต่มีราคาเพียงสามร้อยอีแปะเท่านั้น?”
เจ้าของร้านพูดว่า “แม้ปิ่นทำจากเงิน แต่น้ำหนักไม่มากและมีรูปแบบล้าสมัย ข้ารู้ว่าครอบครัวของเจ้าตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เอาเถอะ ข้าจะให้ห้าร้อยอีแปะ มากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว”
“หนึ่งตำลึง น้อยกว่าหนึ่งตำลึงข้าก็ไม่เอาแล้ว”
เจ้าของร้านวางปิ่นปักผมลง “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็เอากลับไปเสียเถิด”
ฝานฉางอวี้คาดการณ์ว่าจะใช้ปิ่นปักผมมาจำนำเพื่อซื้อหมู แต่นางไม่คาดคิดว่าเจ้าของร้านที่ชั่วร้ายจะกดราคาลงเช่นนี้ นางเก็บปิ่นปักผมแล้วเดินออกไปโดยไม่เถียงกับเจ้าของร้านอีก
เจ้าของร้านไม่คาดคิดว่าสตรีนางนี้จะดื้อรั้น นางไม่โต้เถียงกับเขาอีกต่อไป เขาจึงได้แต่ตะโกนว่า “เฮ้……กลับมาก่อน หนึ่งตำลึงก็หนึ่งตำลึง เพราะข้าสงสารเจ้าหรอกนะ ข้าจ่ายเงินเป็นจำนวนมากเพื่อรับปิ่นปักผมนี้ไว้จากเจ้า ดังนั้นเช้านี้ การทำการค้าของเจ้าถือได้ว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี……”
เมื่อฝานฉางอวี้เดินออกจากโรงรับจำนำ นางก็มีเงินเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งตำลึง เพื่อที่จะทราบราคาหมูในตลาด นางจึงไปที่ถนนที่มีอาหารปรุงสุกขายก่อน วันนี้เป็นวันที่ผู้คนต้องไปจ่ายตลาด แม้จะยังเช้าอยู่ แต่ตลาดก็คึกคักมากแล้ว เกษตรกรในชนบทจำนวนมากนำสินค้าจากภูเขาไปขายที่ตลาดเพื่อแลกเป็นเงิน จากนั้นจึงซื้อของปีใหม่กลับบ้านไป
ฝานฉางอวี้เดินไปรอบๆ และพบว่าร้านขายเนื้อปรุงสุกส่วนใหญ่ขายไก่ย่างและห่านย่าง เนื้อหมูตุ๋นที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือเนื้อหัวหมูและหูหมู ในขณะที่ร้านที่ได้รับความนิยมน้อยที่สุดคือเครื่องในหมู
หญิงอ้วนนางหนึ่งเห็นว่าฝานฉางอวี้กำลังดูอาหารที่นางวางไว้นอกร้าน จึงตะโกนว่า “แม่นางต้องการซื้อไก่ย่างหรือ?”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “เนื้อหัวหมูตุ๋นนี้ขายอย่างไร?”
หญิงอ้วนกล่าวว่า “แม่นางมีสายตาที่ยอดเยี่ยมนัก เนื้อหัวหมูนี้เพิ่งตุ๋นเมื่อคืนนี้ เคี่ยวทั้งคืนอร่อยมาก! ห้าสิบอีแปะหนึ่งชั่ง แม่นางต้องการเท่าไหร่?”
ห้าสิบอีแปะต่อหนึ่งชั่ง แต่หลายครั้งผู้ขายจะจงใจขึ้นราคาเพื่อให้มีช่องว่างสำหรับการต่อราคา เพื่อทดสอบอีกฝ่าย ฝานฉางอวี้จงใจพูดว่า “มันแพงมาก……”
หญิงอ้วนพูดทันทีว่า ”ตอนนี้เป็นช่วงปีใหม่ ในตลาดนี้เนื้ออะไรที่ไม่ขึ้นราคาบ้าง ที่ข้าขายนี่ถูกที่สุดแล้ว แม่นาง ถ้าเจ้าอยากซื้อจริงๆ ข้าลดให้เจ้าอีกห้าอีแปะ
ฝานฉางอวี้เดาว่าส่วนใหญ่ล้วนขายในราคานี้ ดังนั้นเนื้อหัวหมูตุ๋นจึงมีราคาประมาณสี่สิบห้าอีแปะต่อหนึ่งชั่ง นางใช้วิธีนี้แล้วไปร้านขายเนื้อส่วนต่างๆ หูหมูตุ๋นมีราคาแพงที่สุด โดยมีราคาอยู่ที่หกสิบอีแปะต่อหนึ่งชั่ง แต่ไม่น่าแปลกใจ เพราะหมูหนึ่งตัวจะมีหูหมูเพียงสองหูเท่านั้น ดังนั้นดูเหมือนว่ามันจะเป็นของจะหายากและมีราคาแพง เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วราคาเครื่องในหมูก็ไม่ได้แย่นัก อย่างน้อยก็ยี่สิบอีแปะต่อหนึ่งชั่ง
เดิมทีมีคนกินเครื่องในหมูไม่มากนัก คนมีฐานะไม่ชอบกินมัน และคนยากจนก็ไม่รู้ว่าจะจัดการมันอย่างไร เพราะคิดว่ามันมีกลิ่นแรงทำให้มีรสชาติที่ไม่อร่อยนัก ร้านขายเนื้อไม่ขายของพวกนี้ ถ้าอยากซื้อจริงๆ ก็ซื้อถังใหญ่กลับบ้านได้ในราคาไม่ถึงสิบอีแปะ
ฝานฉางอวี้มีความคิด ถัดจากถนนที่มีขายอาหารปรุงสุก มีตลาดเนื้อสัตว์ ข้างๆ มีตลาดสำหรับซื้อและขายปศุสัตว์ ตลาดเนื้อสัตว์มีชีวิตชีวามากกว่าถนนที่ขายอาหารปรุงสุก ครอบครัวของฝานฉางอวี้มีร้านขายหมูที่ดีมากอยู่ที่นี่ ขณะนี้ร้านหมูอื่นๆ ทั้งหมดเปิดอยู่ และเขียงและตะขอก็เต็มไปด้วยหมูเท่านั้น แต่ร้านค้าของนางปิดอยู่ และพื้นที่ตรงประตูก็ถูกครอบครองโดยผู้ขายรายอื่นที่ตั้งแผงขายของ
ฝานฉางอวี้รู้สึกอึดอัดเมื่อมองดูสิ่งนี้ นางหยุดและจ้องมองร้านขายหมูที่ปิดอยู่สักพัก และคิดว่านางจะกลับมาเปิดร้านอีกครั้งในเร็วๆ นี้
นางหันหลังกลับและนำเงินไปที่ตลาดที่มีการซื้อขายสัตว์ ฝั่งทางนี้จะวุ่นวายกว่ามาก ที่นี่ขายหมู แกะ วัว ถ้าไม่ระวังจะเหยียบกองมูลสัตว์ที่ไม่รู้จักและมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ติดมาเช่นกัน
เจ้าของแผงขายของส่วนใหญ่เป็นชายวัยกลางคนที่สวมชุดสั้นสีน้ำตาล โดยมีหมูหรือแกะสองสามตัวผูกอยู่รอบๆ เมื่อต่อรองราคา พวกเขาจะตะโกนภาษาเฉพาะที่คนนอกยากจะเข้าใจ ฝานฉางอวี้นับเป็นหญิงงาม เมื่อปรากฏตัวที่นี่จึงเป็นที่ซึ่งสะดุดตามาก
พ่อค้าขายวัวบางคนตะโกนและถามนางว่านางอยากซื้ออะไร แต่ฝานฉางอวี้เพิกเฉยต่อพวกเขา นางเคยติดตามบิดาของนางมาที่นี่เพื่อซื้อหมูมาก่อน และนางรู้ว่าการซื้อของจากพ่อค้าวัวคงไม่ใช่เรื่องดี
วันนี้ตอนที่ไปตลาดมีเกษตรกรในชนบทจำนวนมากที่เลี้ยงหมูและไม่เต็มใจที่จะขายให้กับพ่อค้าหมูในราคาที่ต่ำ พวกเขารีบไปที่ตลาดเพื่อขายเอง และเสนอราคาที่ถูกกว่าก็ตามพ่อค้าหมูเสียอีก เพียงแต่ฝานฉางอวี้มองไปรอบๆ ก็ยังไม่พบสิ่งที่นางถูกใจ บิดาของนางมีประสบการณ์ในการเชือดหมูมานานกว่าสิบปี นั่นก็คือเมื่อเลือกหมูควรเลือกหมูที่มีก้นกลม ที่มีหางหนาและสั้น หนังและไขมันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในการเลือกหมู
เมื่อฝานฉางอวี้วางแผนที่จะไปที่อื่นก่อน นางก็เห็นชายชราผอมแห้งคนหนึ่งอยู่ที่มุมถนน ที่ยืนอยู่ที่เท้าของชายชรามีหมูอ้วนตัวหนึ่งถูกผูกไว้ด้วยเชือก ดูเหมือนว่าจะรอขายอยู่
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ยังเช้าเกินไปและยังมีผู้ซื้อไม่มากนัก แทบไม่มีใครมาถามเรื่องราคาเลย ชายชรามองดูผู้คนที่มาและไปด้วยสายตากระตือรือร้น แต่เขาไม่กล้าที่จะอ้าปากจะตะโกนเรียกลูกค้า ฝานฉางอวี้ก้าวไปข้างหน้าและถามว่า “ท่านลุง หมูตัวนี้ขายอย่างไรเจ้าคะ”
ในที่สุดก็มีคนมาถามราคา ชายชรารู้สึกประหม่าเล็กน้อยและพูดว่า “ครอบครัวของข้ากำลังรอข้าขายหมูตัวนี้ในวันปีใหม่ บรรดาพ่อค้าหมูไปตามชนบทและไล่ซื้อหมูตัวละสิบอีแปะหนึ่งชั่ง ข้าจึงพาหมูมาในเมืองด้วยตนเอง หากแม่นางต้องการซื้อมันข้าขายมันตัวละสิบสองอีแปะต่อหนึ่งชั่ง”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าพ่อค้าหมูจะลดราคาให้ต่ำขนาดนี้ พ่อค้าหมูคนก่อนได้ขึ้นราคาเป็นสิบแปดหรือสิบเก้าอีแปะต่อหมูมีชีวิตหนึ่งชั่งด้วยซ้ำ และยังต้องใช้ความพยายามเป็นจำนวนมากกว่าจะยอมให้ลดราคาเหลือสิบห้าอีแปะต่อหนึ่งชั่งอีกด้วย
ราคาที่ชายชราให้มานั้นช่างดีเสียจริง โชคดีที่ตอนนี้มีคนไม่มากนัก ไม่เช่นนั้นคงมีคนซื้อหมูไปนานแล้ว นางจึงรีบตอบว่า “ข้าซื้อ”
มีเครื่องชั่งขนาดใหญ่ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับการชั่งน้ำหนัก เมื่อชั่งน้ำหนักหมูแล้ว พบว่าหมูมีน้ำหนักถึงเก้าสิบชั่งเต็มๆ จากนั้นนางจึงเทียมรถลากหมูไปที่บ้านของนางทางตะวันตกของเมือง
ตลาดเปิดมาเป็นเวลาไม่เช้าแล้ว ในตอนนี้นางทำได้เพียงเชือดหมูเพื่อขายทันเวลาตลาดปิดเท่านั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถ้าคนไม่เยอะและต้องลดราคาสินค้าอีก ดังนั้นวันนี้นางจึงควรกลับไปเตรียมการให้เต็มที่ดีกว่า แล้วค่อยเชือดหมูแล้วเอามาขายในวันพรุ่งนี้เช้า
หลังจากออกจากตลาดขายสัตว์แล้ว ฝานฉางอวี้ก็เทียมรถลากหมูไปตามถนนอีกครั้ง และนางก็ค่อนข้างโอ้อวด ดึงดูดผู้คนมากมายให้มองมาที่นาง ต้องขอบคุณหนังหน้าที่หนาของฝานฉางอวี้ เมื่อมีคนรู้จักทักนาง นางจึงสามารถชักชวนลูกค้าให้ตัวเองได้อย่างไม่เห็นแก่ตัว โดยบอกว่านางจะเชือดหมูขายในร้านขายเนื้อของนางในวันพรุ่งนี้ และอย่าลืมแวะมาอุดหนุนการค้าของนาง
บังเอิญนางได้พบกับพ่อครัวที่เคยซื้อเนื้อหมูจากร้านของบิดานาง เมื่อได้ยินมาว่าพรุ่งนี้ร้านหมูของนางจะเปิดอีกครั้ง และเมื่อเห็นว่าหมูที่นางพากลับไปนั้นอ้วนมากเพียงใด จึงเดินตามนางไปและสั่งเนื้อหมูไว้ยี่สิบชั่งพร้อมให้เงินมัดจำไปสองร้อยอีแปะ
ใบหน้าของฝานฉางอวี้ค่อนข้างแดงเมื่อกลับถึงบ้าน ตรอกแคบ และนางกำลังลากหมูด้วยไม้ไผ่ เสียงตะโกนและเสียงคำรามของหมูดังไปเกือบทั่วทั้งตรอก
เหยี่ยวตัวหนึ่งที่มีขนสีขาวราวหิมะบินออกมาจากบ้านของนางและบินสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองดู ซึ่งนางค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อย ในฤดูหนาวจะมีหิมะปกคลุม ในแถบชนบท มักพบเห็นเหยี่ยวมาขโมยไก่หรือกระต่ายที่เลี้ยงไว้ของชาวนา แต่แถวนี้ไม่มีใครเลี้ยงพวกมัน แล้วเหยี่ยวนั้นมาทำอะไรใกล้บ้านของนาง บ้านทั้งสองฝั่งของตรอกนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เป็นบ้านที่ทางการสร้างขึ้นแต่ก่อน
ในเวลานี้ ในห้องใต้หลังคาห้องหนึ่งท้ายตรอก มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเตียงข้างหน้าต่าง เขาสวมเสื้อคลุมเก่าที่เต็มไปด้วยฝุ่น แต่ก็ยังไม่สามารถซ่อนรัศมีแห่งความสง่างามของเขาได้ มีอ่างถ่านอยู่ข้างๆ ปลายเตียงมีแท่งถ่านดับยาวเรียวยาว อาภรณ์ตัวในเดิมของเขาที่วางอยู่ข้างเตียงมีมุมขาดออก หน้าต่างเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง และลมหนาวพัดเข้ามา พัดอาภรณ์และผมยาวของชายคนนั้น ใบหน้าที่ราวกับดวงจันทร์ที่แจ่มใสและหิมะที่สดชื่นนั้นไม่สามารถเป็นใครได้นอกจากผู้ที่ฝานฉางอวี้ช่วยเหลือไว้
มีเสียงดังในตรอกซึ่งทำให้เขามองไปรอบข้าง เขาเห็นสตรีโฉมงามนางหนึ่งเดินอยู่ในตรอกแคบๆ ที่น้ำแข็งและหิมะละลายไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง
เขาได้พบนางเมื่อคืนนี้ ราวกับแสงอันอบอุ่นปรากฏขึ้นในม้วนภาพโบราณอันเงียบงัน แต่สิ่งที่นางกำลังลากมาโดยมีด้ามไม้ไผ่อยู่ในมือคือ……หมู? เสียงร้องของหมูยืนยันตัวตนของมันอีกครั้ง การแสดงออกของชายคนนั้นดูละเอียดอ่อนเล็กน้อย
เขาเคยเห็นสตรีจากสกุลที่มีชื่อเสียงซึ่งเต็มไปความสามารด้านกวีและตำรา และเขายังได้เห็นแม่ทัพหญิงผู้กล้าหาญ แต่สตรีที่ลากรถเทียมหมูนี้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาที่ได้เห็นสิ่งนี้
สตรีนางนั้นมาถึงอีกฝั่งหนึ่งแล้วและไม่สามารถมองเห็นนางได้จากหน้าต่างอีกต่อไป แต่เขาได้ยินเสียงอุทานอย่างร่าเริงของน้องสาวนาง แล้วเมื่อนางพูดออกมาว่า “พี่หญิง หมูตัวใหญ่ขนาดนี้ ท่านไปเอามาจากไหนเจ้าคะ?”
เสียงของสตรีที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความมีชีวิตชีวาตอบกลับมาว่า “แน่นอนว่าข้าซื้อมันมาอย่างไรเล่า!”
ข้างนอกเสียงดังมาก ดูเหมือนท่านป้าจ้าวจะไปช่วยต้อนหมูด้วย ชายคนนั้นหยุดฟังเสียงอันดังและหลับตาเพื่องีบหลับ เขาจำเป็นต้องรักษาอาการบาดเจ็บนี้โดยเร็วที่สุด
ฝานฉางอวี้ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางเทียมรถลากหมูเข้าไปในโรงเก็บของหลังบ้านและปิดมัน นางหยิบถังเครื่องในหมูที่สกุลเฉินมอบให้เมื่อวานนี้ตอนไปเฉือดหมูและไปที่บ่อน้ำด้านนอกตรอกเพื่อล้างมันอีกครั้ง
หมูจะสดเมื่อถูกเชือดในวันเดียวกัน หมูที่นางนำกลับมาต้องเก็บไว้เชือดพรุ่งนี้เช้า แม้มันสายเกินไปที่จะทำเครื่องในหมูตุ๋นในคืนนี้ แต่พรุ่งนี้นางจะแยกขาย และจะใช้เป็นของเสริมเมื่อขายเนื้อหมูเท่านั้น ถ้าพวกเขาซื้อหมูสดนางหนึ่งชั่ง นางจะแถมเครื่องในหมูตุ๋นให้หนึ่งหรือสองชิ้น
วันนี้ฝานฉางอวี้เยี่ยมชมตลาดและเห็นร้านค้ามากมายที่ขายอาหารปรุงสุก ยิ่งมีร้านค้ามากเท่าไร คนก็ยิ่งซื้อมากขึ้นเท่านั้น แต่ผู้ที่มารับประทานอาหารก็มีทางเลือกมากขึ้นเช่นกัน
หากนางเริ่มขายหมูตุ๋นอย่างหุนหันพลันแล่น ก็คงไม่มีใครกล้าทุ่มเงินไปลองดูว่าหมูตุ๋นของนางอร่อยหรือไม่ ฝานฉางอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง เครื่องในหมูมีราคาถูก ดังนั้นจึงเหมาะสำหรับการดึงดูดลูกค้า ไม่มีใครอยากทุ่มเงินเพื่อซื้อสิ่งนี้ได้ แต่ถ้าให้แบบไม่คิดเงิน หลายๆ คนก็คงจะยินดีที่ได้รับมัน
ด้วยวิธีนี้การเปิดร้านอีกครั้งไม่เพียงแต่สามารถดึงดูดคนมาซื้อเนื้อหมูได้เท่านั้น แต่ยังสร้างแรงผลักดันในการขายหมูตุ๋นในภายหลังอีกด้วย หลังจากชิมหมูตุ๋นแล้วก็จะรู้ว่าหมูตุ๋นของนางอร่อยแค่ไหน จากนั้นนางก็จะเริ่มขายหมูตุ๋น และลูกค้าที่ชอบก็จะกลับมาซื้อตามปกติ
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ล้างเครื่องในหมูและสะเด็ดน้ำแล้ว นางก็พับแขนเสื้อขึ้นและเริ่มจุดไฟเมื่อกลับถึงบ้าน นางเติมน้ำลงในหม้อ ค้นหาเครื่องเทศต่างๆ แล้วใส่ลงในถุงผ้าสะอาดพร้อมกับขิงและกระเทียมแล้วโยนลงไปเพื่อทำน้ำหมูตุ๋น
ของบนเตาของนางมีครบครันมาก มารดาของนางเป็นคนพิเศษ และพิถีพิถันในการทำอาหารมาโดยตลอด ฝานฉางอวี้เรียนรู้อาหารมากมายจากมารดาของนาง แต่อาหารเหล่านั้นก็ธรรมดามาก ยกเว้นจานตุ๋นนี้ อาจเพราะนางชอบตีนเป็ดตุ๋นตั้งแต่นางยังเด็ก ดังนั้นนางจึงเรียนรู้ได้ดีเป็นพิเศษ
เมื่อนางหยิบมีดขึ้นมาตัดเครื่องใน นางก็คุ้นเคยกับการเชือดหมูและสับกระดูก ดังนั้นการเคลื่อนไหวของนางจึงค่อนข้างรวดเร็วและคล่องแคล่ว นางใช้มีดทำครัวทุบเขียงอย่างแรง ด้วยท่าทางที่แม้แต่ขโมยก็ทำได้เช่นกัน เพราะมันน่าจะจงหวาดกลัวและหนีไป
หนึ่งชั่วยามต่อมา กลิ่นหอมอันแรงกล้าของหมูตุ๋นก็โชยมาจากครัวของสกุลฝาน เพื่อนบ้านต่างก็สูดกลิ่นอยู่ที่บ้าน และสงสัยว่าเนื้อหมูตุ๋นของใครมีกลิ่นหอมมาก
กลิ่นหอมลอยสูงขึ้นไป และบ้านของสกุลจ้าวและสกุลฝานก็อยู่ใกล้กัน ดังนั้นบุรุษผู้นั้นจึงได้กลิ่นมันแรงเป็นพิเศษในห้องใต้หลังคา เขากลืนน้ำลายแล้วหลับตาลง ต้องเป็นเพราะร่างกายของเขาอ่อนแอเกินไป เขายังไม่ได้ทานอาหารดีๆ เลยนับตั้งแต่เขาได้รับบาดเจ็บ