บทที่ 11
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกๆ และกำลังจะเดินกลับบ้านต่อ แต่สตรีนางนั้นก็พูดด้วยสีหน้าอ่อนโยน “คนจากบ่อนพนันไปที่บ้านเจ้าอีกแล้ว สามีของเจ้า……” ทันใดนั้นร่างตรงหน้าก็หายไปในพริบตา ฝานฉางอวี้หยิบไม้ขึ้นมาจากข้างกำแพงแล้วรีบวิ่งเข้าไปในตรอก
สตรีนางนั้นไม่คาดคิดว่าฝานฉางอวี้จะใจร้อนขนาดนี้ จึงตะโกนว่า “สามีของเจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บ คนจากบ่อนพนันต่างหากที่ขาหักไปแล้ว!” อย่างไรก็ตาม ฝานฉางอวี้วิ่งไปแล้วและไม่ได้ยินเสียงตะโกนนี้
จากระยะไกล นางเห็นผู้คนจำนวนมากมุงดูความสนุกสนานมารวมตัวกันอยู่รอบประตูบ้านของนาง จู่ๆ หัวใจของนางก็บีบรัดขึ้น มือของนางจับไม้แน่นขึ้นเล็กน้อย และนางก็ตะโกนว่า “หลีกทาง!”
ผู้เห็นเหตุการณ์เห็นนางวิ่งเข้ามาพร้อมไม้จึงรีบแหวกทางเป็นสองฝั่ง ในเวลานี้นายท่านจิน ผู้ดูแลบ่อนพนันกำลังถือไม้ยาวและยิ้มอย่างชั่วร้าย ขณะที่เขากำลังเดินออกจากประตูบ้านสกุลฝานซึ่งพังยับเยิน เขาก็เห็นฝานฉางอวี้ผู้เผด็จการ ก่อนที่เขาจะทันโต้ตอบ เขาก็ถูกไม้กระแทกอย่างแรงจนเขากระเด็นไปด้านข้างและล้มลงกับพื้น
ฝานฉางอวี้ยืนพิงอยู่ที่พื้นพร้อมกับถือไม้อยู่ในมือ นางมองเข้าไปในลานบ้านของนางและกำลังจะพูดคำที่รุนแรง
อย่างไรก็ตาม นางเห็นกลุ่มอันธพาลที่บ่อนพนันมองมาที่นางด้วยท่าทีหวาดกลัว พวกเขาอยู่ในท่าลากขาข้างหนึ่งบ้าง กำลังคลานอยู่ที่พื้นบ้าง
แต่ข้างในนั้น บุรุษผู้เคร่งขรึมที่มีไม้ค้ำยันอยู่ข้างๆ นั่งใบหน้ามืดมนอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือใต้ชายคา
อันธพาลบ่อนพนันอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกต่างตัวสั่นและรวมตัวกันอยู่ที่ลานบ้าน พวกเขาแต่ละคนเป็นชายสูงรูปร่างแข็งแรง แต่ในขณะนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาคล้ายกะหล่ำปลีที่เน่าๆ อยู่บนพื้นมาก
ฝานฉางอวี้?
นางมองบุรุษที่นั่งอยู่ใต้ชายคาด้วยความไม่เชื่อ เขาทุบตีคนเหล่านี้หรือ?
เขาได้รับบาดเจ็บมากจนต้องพึ่งไม้ค้ำยันในการเดิน เขาจะใช้กำลังได้อย่างไร?
เพื่อนบ้านที่กำลังเฝ้าดูความตื่นเต้นอยู่ที่ประตูคิดว่าฝานฉางอวี้อยากจะตีคนอีก ดังนั้นพวกเขาจึงรีบพูดว่า “ฉางอวี้ อย่าตีคนอีกเลย สามีของเจ้าตีคนไปแล้ว ขาของพวกเขาก็หักไปหมดแล้ว! นี่ยังไม่รู้ว่าต้องเสียค่ายาอีกเท่าไหร่?”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินว่านางกำลังจะสูญเสียเงิน นางก็รีบจับคอเสื้อนายท่านจินที่นอนอยู่บนพื้นแกล้งทำเป็นตาย
ใบหน้าของนายท่านจินซีดลงด้วยความหวาดกลัว และเขาร้องขอความเมตตาโดยมีเลือดกำเดาไหลออกมาจากจมูกทั้งสองข้าง “แม่นางฝาน แม่นางฝาน เจ้าเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว!” เขาวางมือไว้ตรงหน้า “ข้าสู้ไม่ไหวแล้ว……”
ฝานฉางอวี้ชี้ไปที่ประตูบ้านของนางที่พังยับเยินโดยมีใบหน้าบนใบหน้า “พวกเจ้าแค่ใช้ประโยชน์จากอำนาจของคนอื่น พังประตูบ้านของข้า เจ้าจะชดเชยให้ข้าได้อย่างไร”
นางต้องชำระบัญชีความสูญเสียของนางอย่างรวดเร็ว ดีกว่าปล่อยให้พวกเขาขาหัก และตัวนางต้องจ่ายค่ายาหรืออะไรทำนองนั้น!
นางมองเข้าไปข้างในอีกและพบว่ายกเว้นอันธพาลบ่อนพนันที่รวมตัวกันเป็นวงกลมด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ภายในบ้านไม่มีชามหรืออะไรแตกเสียหาย!
บุรุษใต้ชายคากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ แม้ว่าใบหน้าของเขาจะซีดเซียว แต่ร่างกายของเขาก็ดูโอ่อ่าและมีพลังกดขี่เช่นกัน เห็นได้ชัดว่าคนจากบ่อนพนันไม่ได้เข้าไปในบ้านเลย
ฝานฉางอวี้มองกลับไปกลับมาที่บุรุษผู้นั้นสองสามครั้ง เมื่อนางเห็นเลือดเล็กน้อยบนอาภรณ์ของเขา ในที่สุดนางก็พบสาเหตุที่จะโจมตีคนเหล่านั้นและพูดต่ออย่างดุเดือด “สามีของข้าได้รับบาดเจ็บ ดูจากจำนวนคนก็รู้แล้วว่าพวกเจ้ากำลังรังแกเขา ไม่ต้องพูดถึงอาการบาดเจ็บภายนอก แต่อาการบาดเจ็บภายในน่าจะสาหัสมาก ไม่รู้ว่าต้องเสียค่ายาอีกเท่าไร!”
นายท่านจินรีบล้วงมือเข้าไปในเสื้อผ้าของเขาแล้วหยิบเหรียญเงินและเหรียญทองแดงออกมาจำนวนหนึ่ง เขายื่นมันทั้งหมดให้ฝานฉางอวี้ “ข้าจะจ่ายให้เจ้า ข้าจะจ่ายให้เจ้า แม่นางฝาน ปล่อยข้าไปเถอะ” !
ฝานฉางอวี้ “……” นางแค่อยากทำให้ผู้คนในบ่อนพนันตกใจ แต่ดูเหมือนมีอะไรผิดพลาดนิดหน่อยใช่ไหม?
เมื่อนางเสียสมาธินางก็ปล่อยคอเสื้อของนายท่านจินอย่างตกใจจนเขาวางเหรียญเงินและเหรียญทองแดงลงบนพื้นแล้ววิ่งหนีไป
เมื่ออันธพาลตัวสั่นในลานบ้านเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็สูดลมหายใจด้วยความประหลาดใจและหยิบเหรียญออกมาจากเสื้อผ้าและวางลงบนพื้น จากนั้นก็ลากขาง่อยๆ ของพวกเขาแล้วกลิ้งตัวออกจากประตูบ้านสกุลฝานไป
ผู้ที่ชมเหตุการณ์มองไปที่ฝานฉางอวี้และเขยแต่งเข้าที่ป่วยหนักของนางราวกับว่าพวกเขาเป็นตัวประหลาด
อันธพาลในบ่อนพนันไม่เพียงแต่เก็บหนี้พนันเท่านั้น แต่ยังมักจะออกไปเที่ยวตามถนนเพื่อเก็บค่าธรรมเนียม ค่าคุ้มครองต่างๆ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเอาเงินไปจากพวกเขาได้
ฝานฉางอวี้ก็สับสนเล็กน้อยเช่นกัน หลังจากที่กลุ่มผู้ชมแยกย้ายกันไป นางชี้ไปที่ประตูที่ดูเหมือนถูกเตะออกจากแกนและเอียงเข้าด้านในแล้วถามว่า “พวกเขาเป็นคนพังประตูนี้ใช่หรือเปล่า?” ผู้คนใต้ชายคาที่ยังอยู่พยักหน้า และฝานฉางอวี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยก็ยังไม่ได้กล่าวหาผู้อื่นอย่างไม่เป็นธรรม!
ด้วยอารมณ์ที่ละเอียดอ่อน นางหยิบเหรียญเงินและเหรียญทองแดงบนพื้นขึ้นมา แล้วเดินไปถามว่า “ข้าเห็นผ้าพันแผลบนตัวเจ้าเปียกโชกไปด้วยเลือด แผลเปิดอีกแล้วเหรอ?”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ
ฝานฉางอวี้นึกถึงทุกคนในบ่อนพนันที่เดินกะโผลกกะเผลกออกไป “เจ้าได้รับบาดเจ็บ หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกในอนาคต เพียงแค่อดทนให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ และพยายามรอจนกว่าข้าจะกลับมาจัดการกับพวกมัน……”
อีกฝ่ายยังคงไม่พูด และฝานฉางอวี้ก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย ท้ายที่สุดปัญหาทั้งหมดก็เกิดจากตัวนางเอง นางพูดว่า “บาดแผลเปิดออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็เป็นเจ้าที่ต้องทนทุกข์ทรมาน”
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็พูดว่า “พวกเขาส่งเสียงดังเกินไป”
พระอาทิตย์ส่องแสงเฉียง และดั้งจมูกของเขาเป็นเส้นแบ่ง ใบหน้าครึ่งบนของเขาจึงถูกบดบังด้วยเงาใต้ชายคา ดูใสเล็กน้อยราวกับน้ำแข็งและหิมะ เย็นชา และห่างไกล เป็นใบหน้าที่งดงามมากจริงๆ
แต่อารมณ์ของเขากลับไม่ดีนัก ฝานฉางอวี้พูดไม่ออกครู่หนึ่งเมื่อนางได้ยินเหตุผลของเขา
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะไม่ต้องการพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นและกลับเข้าไปในห้อง
เสี่ยวฉางหนิงโผล่ศีรษะครึ่งหนึ่งออกจากห้องครัวอย่างกลัวๆ และเรียกฝานฉางอวี้ “พี่หญิง”
ฝานฉางอวี้เดินไปลูบศีรษะน้องสาวแล้วถามว่า “เจ้ากลัวหรือไม่?”
ฉางหนิงพยักหน้าและส่ายหน้าแล้วพูดว่า “พี่ชาย……พี่เขยสุดยอดมาก!”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเมื่อนางได้ยินคำพูดของฉางหนิงที่เรียกบุรุษผู้นั้น นางเดาว่าน่าจะเป็นป้าจ้าวที่สอนให้นางเรียกเขาแบบนั้น ฝานฉางอวี้ถามนางว่า “เขาสู้กับพวกคนไม่ดี เก่งมากเลยหรือ”
เสี่ยวฉางหนิงพยักหน้า “คนเหล่านั้นบอกว่าพี่เขยเป็นหนุ่มหน้าขาว[1] และบอกว่าพี่เขยพิการด้วย พี่เขยจึงตีขาพวกเขาจนกลายเป็นคนพิการบ้าง!” เมื่อเสี่ยวฉางหนิงพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของนางก็สดใส “พี่หญิง ‘หนุ่มหน้าขาว’ คืออะไร? หมายความว่าหน้าของพี่เขยขาวมากหรือเจ้าคะ?”
ฝานฉางอวี้นึกถึงสิ่งที่นางเพิ่งพูด และอารมณ์ของนางก็ซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย นางพูดกับน้องสาวของนางว่า “นี่เป็นคำไม่ดี หนิงเนียงพูดไม่ได้ เข้าใจไหม” เสี่ยวฉางหนิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
ฝานฉางอวี้มอบถุงขนมที่ซื้อให้นาง และบอกให้นางไปเล่นที่ลานโดยไม่ต้องไปไกลเกินไป ส่วนนางไปหายารักษาอาการบาดเจ็บที่มีอยู่ในบ้าน และหลังจากนั้น ก็เกิดความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อนางยกมือขึ้นเคาะประตู
“มีอะไรเหรอ?” เสียงที่เย็นชาและดึงดูดใจของบุรุษผู้หนึ่งดังมาจากข้างใน
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าเอายามาให้เจ้า” แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวจากข้างใน ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากแล้วพูดออกมาในที่สุด “ข้าขอโทษ ข้าควรจะคิดเรื่องนี้ก่อนหน้านี้ ถ้าเจ้าแต่งงานกับข้า พวกเขาจะต้องพูดสิ่งที่ไม่น่าฟังออกมามากมายอย่างแน่นอน……” จู่ๆ ประตูก็เปิดออก และคำพูดของฝานฉางอวี้ก็หยุดลงทันที
อีกฝ่ายดูเหมือนจะกำลังรักษาบาดแผลอยู่ เสื้อคลุมตัวนอกถูกพาดไว้บนไหล่ของเขา และมีเพียงสายรัดด้านล่างของเสื้อตัวในเท่านั้นที่ยังไม่ได้มัด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่งดงามของเขา และส่วนเล็กๆ ของหน้าอกที่แข็งแกร่งของเขา ใบหน้าที่งดงามและดุดันอย่างยิ่งของเขามีสีหน้าไม่น่าดูนัก “เจ้าคิดว่าการหักขาข้างเดียวของพวกเขา ยังไม่พอเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้น “ข้าไม่สนใจว่าคนพวกนี้จะพูดอะไร ข้าบอกเจ้าแล้วว่ามันแค่เสียงดังเกินไป” เขาหันหลังกลับและเข้าไปในห้อง
ฝานฉางอวี้เดินตามเขาเข้ามาและถามโดยไม่รู้ตัวว่า “เจ้าต้องการความช่วยเหลือจากข้าไหม”
อีกฝ่ายก็หันศีรษะไปมองนางอย่างอธิบายไม่ถูก และผูกเชือกเส้นสุดท้ายของชุดตัวใน “เรียบร้อยแล้ว”
ฝานฉางอวี้ “……” ราวกับว่านางเอายามาให้เขา เพื่อหวังทำอะไรบางอย่างกับเขา!
นางยังคงถือผ้าผูกผมที่เพิ่งซื้อมาใหม่อยู่ในมือ การมอบมันให้กับเขาตอนนี้ดูเหมือนว่านางมีเจตนาบางอย่างกับเขาจริงๆ เมื่ออีกฝ่ายเหลือบมองนาง นางจึงมัดมันไว้กับผมหางม้าสูงของนางอย่างไร้ความรู้สึก “นี่คือผ้าผูกผมที่ข้าซื้อมาเอง” สีน้ำเงินเข้มไม่เหมาะกับผู้หญิง แต่ทำให้นางดูกล้าหาญอย่างน่าประหลาดใจหลังจากผูกมัน
การแสดงออกของเซี่ยเจิงค่อนข้างอ่อนลงเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขากลับมามีสีหน้าดีขึ้นแล้ว เขาไม่ได้โกรธอะไร นางจึงวางขวดยาลงบนโต๊ะ และพูดเกี่ยวกับการไปทำธุระในวันนี้ว่า “ลุงหวังบอกข้าว่าฝานต้าได้ยื่นคำร้องแล้ว คดีจึงยังไม่มีข้อสรุป ตอนนี้ข้าไม่สามารถโอนทรัพย์สินได้ ข้าคิดว่าคนจากบ่อนมาที่นี่เพราะรู้เรื่องนี้และอยากจะบีบบังคับเจ้าให้จากไป”
ในสายตาของคนในบ่อนพนัน เขาเป็นคนต่างเมือง ไม่คุ้นเคยกับเมืองหลิงอัน ซ้ำยังได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นการจัดการเขาคงเป็นเรื่องง่ายที่สุดแล้ว ถ้าเป็นคนธรรมดาคงจะหวาดกลัวจนหมดปัญญาถ้ามีใครมาทำให้พวกเขาหวาดกลัวเช่นนี้ และเมื่อเขยแต่งเข้าของนางหนีไป ความพยายามของนางก็จะไร้ประโยชน์ และบ้านก็จะตกเป็นของฝานต้า
คนที่ดูเหมือนจะไม่สนใจสิ่งที่นางพูด จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า “ในประมวลกฎหมายต้าอิน มีกฎหมายเกี่ยวกับการให้สตรีเป็นหัวหน้าครอบครัว ควรเพิ่มเติมไปอีกว่าสามารถให้เด็กกำพร้าก็สามารถสร้างครอบครัวได้เช่นกัน”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าหญิงม่ายสามารถเป็นหัวหน้าครอบครัวได้ แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเด็กกำพร้าจะเป็นหัวหน้าครอบครัวได้ สำหรับคนเช่นนางที่บิดามารดาเสียชีวิต สมาชิกในครอบครัวมักจะยึดทรัพย์สินไป จากนั้นสมาชิกในครอบครัวที่ยึดทรัพย์สินไปก็จะเลี้ยงดูพวกเขาจนกว่าจะแต่งงาน
แต่ว่าจะเลี้ยงอย่างไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าสมาชิกในครอบครัวมีจิตสำนึกหรือไม่ หากถูกสุนัขกินจิตสำนึกไปแล้ว ก็สามารถขายเด็กสาวเข้าหอนางโลมได้โดยตรง หรือยิ่งกว่านั้นเด็กสาวกำพร้าจะถูกสั่งให้ไปเป็นทาส เมื่อนางถึงวัยแต่งงาน ก็เหมือนกับการค้าขายสัตว์ เด็กสาวกำพร้าแต่งงานกับใครก็ได้ที่มีเงินพอ
หลังจากที่พ่อแม่ของนางเสียชีวิต ฝานต้าและภรรยาของเขาก็มาที่ประตูบ้านแล้วบอกว่าพวกเขาจะพานางและฉางหนิงไปดูแล พวกเขาจะเห็นพวกนางเป็นเหมือนบุตรสาวของพวกเขาต่อจากนี้ไป
จะเป็นไปได้อย่างไรที่ฝานฉางอวี้จะไม่รู้ว่าพวกเขาทั้งคู่นิสัยเป็นอย่างไรจึงปฏิเสธที่จะพูดอะไร ซึ่งนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ฝานต้ามาหาเรื่องแย่งโฉนดที่ดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้ถือคำพูดของอีกฝ่ายอย่างจริงจังว่า “กฎหมายกำหนดโดยเจ้าหน้าที่ระดับสูงในเมืองหลวง ในบรรดาเจ้าหน้าที่เหล่านั้นไม่มีครอบคัวไหนที่ไม่มีภรรยาสาม อนุสี่ และบุตรอีกมากมาย แม้ว่าครอบครัวของพวกเขาจะประสบภัยพิบัติเหลือเพียงเด็กสาวกำพร้า ญาติที่อาศัยอยู่กับนางก็ยังเป็นคนมีชื่อเสียง มีชาติตระกูลเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่เคยใช้ชีวิตแบบไม่มีอะไรจะกินหรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าสวมใส่ และไม่รู้ว่าเด็กกำพร้ามีชีวิตแบบไหน แล้วจะออกกฎหมายให้เด็กกำพร้าได้อย่างไร?”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบและไม่ตอบสนอง ก่อนที่เขาจะประสบเหตุนี้ เขาเองก็ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่ของเด็กสาวกำพร้ามาก่อน
ฝานฉางอวี้มองดูเขาและไม่พูดอะไร โดยคิดว่านางแสดงความคิดเห็นแรงเกินไป นางเกาศีรษะและพยายามแก้ไขคำพูด “แต่ถ้ามีเจ้าหน้าที่ที่รู้สถานการณ์ของเด็กกำพร้าในหมู่ประชาชนและเต็มใจที่จะเสนอกฎหมายสำหรับเด็กกำพร้านั่นคงจะเป็นเรื่องดี”
อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงกำลังพิจารณาถึงความเป็นไปได้ในการจัดทำกฎหมายนี้ “ศาลได้ลดภาษีสำหรับครัวเรือนสตรี หากเด็กกำพร้าสามารถเป็นหัวหน้าครัวเรือนได้ด้วยตัวเอง ก็ควรได้รับการปฏิบัติเหมือนครัวเรือนสตรี แต่อย่างไรก็ตาม หากเด็กกำพร้าแต่งงานหรือแต่งเขยเข้าบ้าน เมื่อมีบุรุษเพิ่มเข้ามาในครัวเรือน แน่นอนว่าจะไม่ได้ยกเว้นการลดภาษีอีกต่อไป และเอกสารก็ค่อนข้างซับซ้อน”
ฝานฉางอวี้สับสนเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “เจ้ารู้เกี่ยวกับ ‘กฎหมายต้าอิน’ หรือ?”
เซี่ยเจิงรู้ว่าเขาพูดมากเกินไป เขาจึงหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ข้าแค่อยากจะเดินทางไปให้ทั่ว และศึกษาเพิ่มเติม”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้สงสัยอะไรเลยและหยิบเอกสารทะเบียนบ้านออกมาจากกระเป๋าติดกระดุมของนาง “ใช่แล้ว เอกสารทะเบียนบ้านของเจ้าผ่านแล้ว ตอนนี้เจ้าหน้าที่อำเภอต่างจับกุมคนไร้บ้านและขอทาน รวมถึงคนที่ไม่มีทะเบียนบ้านด้วย ทุกวันนี้การขึ้นทะเบียนบ้านใหม่ไม่ใช่เรื่องง่ายและลุงหวังก็ให้ความช่วยเหลือในการทำทะเบียนบ้านให้เจ้าด้วย”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเซี่ยเจิงก็มืดลงทันที “เจ้าหน้าที่กำลังจับกุมผู้ลี้ภัยเหรอ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “ข้าเห็นกับตาตัวเอง ตอนเดินทางกลับมา ข้าได้ยินมาว่าซีเป่ยมีแม่ทัพคนใหม่ พวกเขากลัวว่าโจรภูเขาจะปล้นบ้านเรือผู้คนในช่วงปีใหม่จึงออกคำสั่ง”
ขณะที่นางพูด นางก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่เซียเจิง “ข้าได้ยินมาว่าอู่อันโหวก็พลีชีพในสนามรบที่ฉงโจว เจ้าหนีมาจากฉงโจวเช่นกัน เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”
“ข้าไม่รู้”
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจ “คงจะน่าเสียดายถ้าอู่อันโหวพลีชีพแล้วจริงๆ”
มีรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าซีดของอีกฝ่าย และเขาก็ถามว่า “น่าเสียดายอันใดกัน”
[1] 小白脸 - หนุ่มหน้าขาว เป็นคำด่าประมาณว่า ละอ่อน หรืออ่อนต่อโลกค่ะ นอกจากนี้ยังหมายถึง ผู้ชายหน้าตาดีที่ตกถังข้าวสารเป็นแฟนกับผู้หญิงรวยๆ ประมาณว่า เป็นแฟนเขาเพราะหวังเงินทอง CR.เรียนจีนให้ได้จีน