บทที่ 12
แสงสว่างลอดเข้ามาทางประตูและหน้าต่าง และทั้งห้องก็สว่างมาก ความมีชีวิตชีวาและความสว่างบนใบหน้าของหญิงสาวเริ่มไม่อาจต้านทานได้มากขึ้นเรื่อยๆ “แน่นอนว่าตลอดระยะเวลาหลายร้อยปีของราชวงศ์ต้าอิน จะมีคนเช่นอู่อันโหวสักกี่คน?”
ฝานฉางอวี้นับนิ้วของนาง “เขาเป็นคนที่ยึดจิ่นโจวกลับคืนมาและเขายังยึดสิบสองมณฑลของเหลียวตง เขาต่อสู้มานานหลายสิบปีและสูญเสียขุนนางที่ดีและแม่ทัพที่มีชื่อเสียงจำนวนนับไม่ถ้วน แม้ว่าการสู้รบในจิ่นโจวยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่ตอนที่จิ่นโจวถูกเป่ยเจวี๋ยยึด ประชาชนจากที่ราบตอนกลางในเมืองก็ถูกสังหารหมู่ไม่ใช่หรือ?”
“แม่ทัพเซี่ยผู้เฒ่าก็พลีชีพอย่างสมศักดิ์ศรี แต่ศพของเขากลับชาวเป่ยเจวี๋ยแขวนไว้บนหอคอยเมือง เหล่าขุนนางต่างวิพากษ์วิจารณ์อู่อันโหวถึงความโหดร้ายอย่างเลือดเย็นของเขา แต่ทหารและผู้ที่เสียชีวิตในจิ่นโจวเมื่อสิบหกปีที่แล้วไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์หรือ? พวกเขาจะเปิดเผยบาปของเป่ยเจวี๋ยในนามของผู้ที่เสียชีวิตด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำได้อย่างไร? หากไม่มีอู่อันโหวใครยังจะสามารถปกป้องดินแดนซีเป่ยไว้ได้อีก”
เซี่ยเจิงเคยได้ยินคำพูดที่ประณามการต่อสู้ของเขาในจิ่นโจวมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนพูดแทนเขา เขารู้สึกถึงความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างในใจ และอดไม่ได้ที่จะมองสตรีตรงหน้าอีกครั้ง “เจ้าไม่เชื่อที่เจ้าหน้าที่พูดหรือ”
ฝานฉางอวี้มองเขาด้วยความงุนงง “ที่เจ้าหน้าที่พูดมันก็เรื่องของพวกเขา แต่คนธรรมดาอย่างพวกเราก็ไม่ได้โง่ แม้ว่าวิธีการทางทหารและการเมืองของอู่อันโหวจะโหดร้าย แต่เนื้อแท้ของเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คนพวกนั้นกล่าว พวกเราไม่ด่าเจ้าหน้าที่ทุจริตที่แย่งชิงความมั่งคั่งของประชาชนไป แต่ไปด่าอู่อันโหวที่ฆ่าศัตรูอย่างไร้ความปรานีหรือ? ต้องมีอะไรผิดปกติกับสมองนี้แน่ๆ!”
เซี่ยเจิง “……มีคนใช้ชื่อของเขาเพื่อห้ามไม่ให้เด็กๆ ร้องไห้ในตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอ?”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยความอาย “ท่านพ่อของข้าดูดุร้ายมากเวลาเชือดหมู และผู้คนในตำบลมักใช้ชื่อท่านพ่อข้าเพื่อทำให้เด็กๆ กลัว”
เซี่ยเจิง “……”
เขายกมือขึ้นแล้วขมวดคิ้วและพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ความโกรธและความเศร้าโศกในใจของเขาหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ในขณะนี้
……
ในระหว่างรับประทานอาหารกลางวัน ฝานฉางอวี้จุดธูปหน้าป้ายวิญญาณของบิดามารดาของนาง
เซี่ยเจิงเคยได้ยินนางพูดถึงบิดาของนางมาก่อน ดังนั้นเขาจึงเหลือบมองที่ป้ายวิญญาณบนโต๊ะแท่นบูชาที่ติดกับผนังห้องหลัก หลังจากเห็นชื่อชัดเจน เขาก็ถามทันทีว่า “ลุงของเจ้าชื่อฝานต้าหนิว[1]หรือ?”
ฝานฉางอวี้ประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้ารู้ได้อย่างไร”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ป้ายวิญญาณของพ่อเจ้า”
ฝานฉางอวี้ดูคำว่า “ฝานเอ้อร์หนิว” บนป้ายวิญญาณของบิดา และเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร
นางกล่าวว่า ”ชื่อจริงของท่านพ่อของข้าคือเอ้อร์หนิว แต่เขาเคยพลัดหลงและหายตัวไปตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เมื่อพบญาติๆ อีกครั้งก็ตอนโตแล้ว ต่อมาคนในตำบลเรียกเขาด้วยชื่อเล่นของเขาคือฝานเหล่าหู่
เซี่ยเจิงเพียงพยักหน้าเบาๆ และเหลือบมองป้ายวิญญาณของมารดาของนาง แค่เห็นเพียงแค่ว่ามารดาของนางไม่มีแซ่ด้วยซ้ำ ชื่อบนป้ายวิญญาณนั้นสลักเพียงคำว่าหลีฮวาเท่านั้น ซึ่งดูเหมือนชื่อที่คนในชนบทมักจะตั้งกัน
เมื่อนางกล่าวถึงมารดา มีความรู้สึกภาคภูมิใจปรากฏในสายตาของนาง “ท่านแม่ของข้าเก่งมาก นางอ่านหนังสือออก และยังผสมเครื่องหอมได้ด้วย เมื่อคนขายเนื้อคนอื่นเชือดหมูจะมีกลิ่นแรงของคาวเลือดติดกาย แต่ของครอบครัวของเราหลังจากซักเสื้อผ้าแล้วจะได้กลิ่นหอมของท่านแม่และไม่เคยมีกลิ่นเหม็นเลย”
ดวงตาของเซี่ยเจิงประหลาดใจเล็กน้อย “ครอบครัวของท่านตาของเจ้าค่อนข้างร่ำรวยหรือไม่?”
การรู้หนังสือและการผสมเครื่องหอมดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่หากใครมีสองทักษะนี้ น่าจะเป็นผู้ที่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวยและมีความรู้ค่อนข้างมาก
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะ “ข้าไม่เคยพบกับท่านตาของข้าเลย ท่านพ่อของข้าพบกับท่านแม่ ขณะที่เขาเดินทางเป็นผู้คุ้มกันเมื่อหลายปีก่อน ท่านแม่ไม่ใช่หญิงสาวจากครอบครัวที่ร่ำรวย นางทำงานเป็นสาวใช้ในครอบครัวที่ร่ำรวยเท่านั้น”
หลีฮวาฟังดูเหมือนชื่อสาวใช้จริงๆ หากนางเป็นสาวใช้จากตระกูลขุนนาง ก็ไม่น่าแปลกใจที่จะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “น่าเสียดายที่ข้าโง่ ข้าเคยเรียนจากท่านแม่ แต่แค่อ่านหนังสือข้าก็ปวดหัวแล้ว จึงไม่ได้เรียนวิธีผสมเครื่องหอม ไม่เช่นนั้นก็คงใช้มันสร้างรายได้ตอนนี้ได้”
เซี่ยเจิงนึกถึงฉากที่นางใช้ไม้ตีคน และพูดบางอย่างที่คลุมเครือ “บางทีเจ้าอาจมีความสามารถในด้านอื่นมากกว่า”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าเห็นด้วย “ข้าก็คิดว่าถ้าไม่ตามท่านพ่อไปเรียนวิธีเชือดหมูในตอนนั้น ตอนนี้ข้าก็คงถูกยึดบ้านไปแล้ว และคงจะพาหนิงเนียงไปนอนข้างถนน”
เสี่ยวฉางหนิงพยายามอย่างหนักที่จะคีบลูกชิ้นขึ้นมา เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของนางก็เบิกกว้างด้วยดวงตาที่เปียกชื้น “หนิงเหนียง ไม่อยากไปนอนข้างถนน”
ฝานฉางอวี้ช่วยน้องสาวของนางคีบลูกชิ้นที่นางคีบไม่ได้เป็นเวลานานลงในชามของนาง “เราไม่นอนข้างถนนหรอก ในอนาคตเราจะซื้อบ้านหลังใหญ่ในอำเภอ”
ฉางหนิงรู้สึกโล่งใจแล้วจึงใช้ตะเกียบต่อสู้กับลูกชิ้นในชามต่อไป และพูดคุยกับฝานฉางอวี้เป็นครั้งคราว เมื่อเทียบกับพี่น้องสองคนที่กำลังพูดคุยกันขณะรับประทานอาหาร เซี่ยเจิงแทบจะไม่พูดเลยหลังจากใช้ตะเกียบของเขา เป็นเรื่องจริงที่เขา ‘กินเงียบๆ และนอนเงียบๆ’ เขายังกินอย่างสง่างามอีกด้วย
ซึ่งไม่เป็นเช่นนั้นสำหรับฝานฉางอวี้ การเชือดหมูเป็นงานที่ลำบาก นางใช้พลังกายมากในแต่ละวัน ดังนั้นนางจึงกินมากกว่าสตรีธรรมดา นางหยิบชามข้าวใบใหญ่มาปรุงทันที ฉางหนิงก็แทบจะฝังใบหน้าของนางลงในชามข้าว
การเคลื่อนไหวของคนทั้งสองคน หนึ่งเล็กหนึ่งใหญ่มีความสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาดใจ เมื่อนางกินเสร็จและวางชามลง นางก็ถอนหายใจด้วยความพอใจ ดูเหมือนว่าอาหารมื้อนี้จะอร่อยมาก
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาเซี่ยเจิงที่เห็นสตรีนางหนึ่งกินแบบนี้
ในช่วงบ่ายฝานฉางอวี้ขอให้ช่างไม้จ้าวมาช่วยซ่อมแซมประตูที่พัง ในขณะที่นางไปตลาดเพื่อซื้อหมูด้วยเงินที่มีอยู่ของนาง
เพื่อที่จะแต่งงานและจัดการกับฝานต้า ร้านขายเนื้อที่เพิ่งเปิดใหม่ของนางจึงถูกปิดต่อไปอีกสามวัน หากไม่เปิดอีก ชื่อเสียงที่นางได้รับจากการตุ๋นเนื้อก็คงสูญเปล่า
ก่อนออกเดินทางเซี่ยเจิงถามนางทันทีว่า “ท่านแม่ของเจ้าอ่านออกเขียนได้ ที่บ้านเจ้ามีกระดาษ หมึก พู่กัน และหินฝนหมึกบ้างไหม”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “มี เจ้าต้องการใช้มันหรือ?”
เซี่ยเจิงพยักหน้า “ข้าขอยืมสักหน่อย”
ฝานฉางอวี้ไปหาสมบัติทั้งสี่ชิ้นที่แม่ของนางซื้อมาก่อนหน้านี้ เนื่องจากมันถูกเก็บไว้เป็นเวลานาน กระดาษจึงมีสีเหลืองเล็กน้อย หินฝนหมึกมีรูขนาดใหญ่ และขนพู่กันก็กระจัดกระจายเป็นเหมือนไม้กวาด
เมื่อเซี่ยเจิงเห็นสมบัติทั้งสี่ของการศึกษาวางอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะขอบคุณนาง อย่างน้อยก็ใช้งานได้ง่ายกว่าการเขียนด้วยถ่านบนผ้า
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ถามเขาว่าทำไมเขาถึงอยากได้ของเหล่านี้ เพราะคิดว่าเขาอ่านหนังสือออก บางทีเขาอาจจะเบื่อที่จะอยู่บ้านเพราะอาการบาดเจ็บที่ขา ดังนั้นเขาจึงอยากฝึกคัดลายมือหรืออะไรทำนองนี้
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ออกไปข้างนอก เซี่ยเจิงก็ฝนหมึกในห้องของเขาและเริ่มเขียน คุณภาพของหมึกไม่ดีและละลายในน้ำไม่เท่ากัน เขาต่อต้านความอยากที่จะโยนแท่นหมึกและพู่กันที่กระจัดกระจายเป็นหงอนไก่ออกไปนอกหน้าต่าง แต่เขาก็อดทนต่อความอยาก และเริ่มเขียนบทความก่อนที่ช่างไม้จ้าวจะมาซ่อมประตู
เขาขอให้ช่างไม้จ้าวช่วยนำบทความร่วมสมัยที่เขียนนี้ไปที่ร้านหนังสือใกล้ๆ เพื่อขาย “ฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมา บทความร่วมสมัยน่าจะขายได้ในร้านหนังสือใหญ่ๆ ท่านลุงช่วยไปที่ร้านหนังสือแทนข้า ลองดูว่าพวกเขาจะยอมรับงานบทความนี้หรือไม่?”
ช่างไม้จ้าวไม่รู้หนังสือ แต่เขาเห็นว่าลายมือของเซี่ยเจิงนั้นยอดเยี่ยมมาก และเขาก็ประหลาดใจ “น้องชายก็เป็นบัณฑิตเหมือนกันเหรอ?”
เซี่ยเจิงพูดเพียงว่า “ตอนเด็กข้าเคยอ่านหนังสือไม่กี่เล่ม และได้รับความรู้บางอย่าง ขณะเดินทางเป็นผู้คุ้มกัน ตอนนี้ข้าได้รับบาดเจ็บและไม่มีอะไรทำได้สักอย่าง จึงอยากจะลองดูว่าจะสามารถหารายได้ด้วยการเขียนบทความร่วมสมัยได้หรือไม่”
ราชวงศ์ตกต่ำและทางซีเป่ยยังตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เมื่อบทความเหล่านี้ของเขาถูกเผยแพร่ออกไป จะสามารถก่อให้เกิดการประณามสกุลเว่ยครั้งใหญ่ในหมู่บัณฑิต นักปราชญ์จากทั่วสารทิศ สิ่งนี้จะทำให้พ่อลูกสกุลเว่ยยุ่งมากและไม่มีเวลาค้นหาที่อยู่ของเขาอีกต่อไป
ข่าวบางอย่างสามารถถ่ายทอดไปยังผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาผ่านข้อความที่คลุมเครือได้ รวมทั้งรูปลักษณ์ของเหยี่ยวยักษ์ที่อยู่ในเมืองนั้นสะดุดตาเกินไป หากมีใครเจอมันจะต้องสร้างปัญหาอย่างแน่นอน
เมื่อช่างไม้จ้าวได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาก็อดไม่ได้ที่จะตาแดง “เจ้าช่างเป็นเด็กดี ยัยหนูฉางอวี้มีชีวิตที่ยากลำบาก นางช่วยชีวิตเจ้าไว้แม้ว่าเจ้าจะได้รับบาดเจ็บ มันอาจเป็นชะตากรรมของพวกเจ้าสองคน หากเจ้าใส่ใจนางเช่นนี้ ข้ากับป้าของนางก็โล่งใจแล้ว……”
เซี่ยเจิงรู้ว่าชายชราเข้าใจผิดว่าเขารู้สึกผิดกับหญิงขายเนื้อเมื่อเขาบอกว่าเขาต้องการหาเงิน เขาต้องการอธิบายบางอย่าง แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่เงียบต่อไป
ในความเห็นของช่างไม้จ้าว มันเป็นการยอมรับ
ความแปลกประหลาดในใจของเขาหนักขึ้น และเขากลัวว่าฝานฉางอวี้จะเข้าใจเขาผิด ดังนั้นหลังจากที่ฝานฉางอวี้กลับบ้าน เขาก็แสดงท่าทีเฉยเมยมากขึ้น
อย่างไรก็ตามใบหน้าของเขามักจะไม่มีการแสดงออกที่ไม่จำเป็นใดๆ เลย และฝานฉางอวี้มีเรื่องให้คิดมาก ดังนั้นนางจึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติเกี่ยวกับเขาเลย
จนกระทั่งกลางคืน
ฝานฉางอวี้จัดเตียงในห้องทางเหนือแล้วให้น้องสาวของนางนอนก่อน จากนั้นนางก็ไปที่ห้องครัวเพื่อตุ๋นหมูที่จะขายวันพรุ่งนี้ ถ่านที่เหลืออยู่ในเตาก็ถูกส่งไปในอ่างถ่าน ส่วนห้องที่นางอาศัยอยู่มากว่าสิบปีนั้น นางยังคงไม่เปลี่ยนนิสัยการเข้าห้องโดยตรงในช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อนางเข้าไปในห้อง ก็พบว่าอีกฝ่ายแต่งตัวครึ่งๆ กลางๆ และกำลังทายาอยู่
อย่างไรก็ตาม ฝานฉางอวี้ไม่สนใจเกี่ยวกับความเขินอายในครั้งนี้ เพราะหลังของบุรุษผู้นั้นปกคลุมไปด้วยเลือดจางๆ และส่วนใหญ่ก็เปื้อนบนชุดตัวในสีขาวเหมือนหิมะของเขาด้วย
ในระหว่างวันนางอยากช่วยเขาทายา แต่เขาปฏิเสธ นางคิดว่าบาดแผลบนร่างกายของเขาจะไม่แตกมากนักแต่กลับกลายเป็นว่าอาการสาหัสมาก
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเมื่อนางผลักประตูเปิดเข้ามา เขากำลังจะใส่เสื้อผ้าของเขากลับเข้าไป แต่มีมือที่อบอุ่นและแข็งแกร่งคู่หนึ่งจับไหล่ของเขาไว้
ความสั่นสะเทือนในขณะที่เนื้อและผิวหนังสัมผัสกันทำให้เขาขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น เขาอยากจะขยับมือที่ขวางไหล่ออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกอีกฝ่ายรั้งไว้และตรึงไว้กับที่ซึ่งไม่สามารถขยับได้
เซี่ยเจิงหายใจเข้า และเกิดความสับสนเล็กน้อยในดวงตาที่งดงามของเขา ไม่รู้ว่าเขาตะลึงกับความแข็งแกร่งของสตรีที่อยู่ตรงหน้าเขา หรือเพราะเขาตะลึงที่นางมีความกล้าที่จะทำแบบนี้ “เจ้า……”
“เจ้าอะไร เจ้าอยากตายเหรอ? มันยากหรือไงที่จะขอให้ใครสักคนช่วยทายาให้”
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นบาดแผลที่เปิดอยู่บนหลังของเขา ก็ดูไม่สู้ดีเอาเสียเลย นางไม่รู้ว่าทำไมบุรุษผู้นี้ถึงดื้อรั้นขนาดนี้ เขาบาดเจ็บทั่วร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางต้องเสียเงินค่ารักษาไปเท่าไหร่!
เมื่อนางหยิบขวดยาบนโต๊ะขึ้นมาแล้วโรยบนบาดแผลที่เปื้อนเลือดบนหลังของเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำ “เป็นบุรุษตัวโต ทำไมเจ้าถึงอวดดีขนาดนี้!”
หน้าผากของเซี่ยเจิ่งกระตุกอย่างแรง มือของสตรีบนไหล่ของเขายังไม่ขยับออก ไหล่ของเขาครึ่งหนึ่งดูเหมือนจะถูกเผาด้วยเหล็กร้อน เขาขมวดคิ้วแน่นแล้วพูดว่า “ชายหญิงมิอาจใกล้ชิด”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าเป็นคนที่แบกเจ้ากลับมา! ใกล้ชิดไปตั้งนานแล้ว!” ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกไป ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
ฝานฉางอวี้ยังตระหนักว่านางพูดอะไรผิดไป ปกติแล้วนางเกลียดการอ่านมากที่สุด แต่บุรุษผู้นี้ต้องการพูดคำเหล่านี้กับนางในลักษณะที่เป็นทางการ นางลูบศีรษะของนางด้วยความรำคาญ “ข้าไม่ได้หมายความว่าใกล้ชิด……เอ๊ะ……”
เปลือกตาของเซี่ยเจิงเริ่มกระตุก และเขาก็ขัดจังหวะนางก่อนที่นางจะพูดสิ่งที่น่าตกใจอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าเจ้าหมายถึงอะไร”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ตราบใดที่เจ้ารู้ก็ดีแล้ว”
ด้วยกลัวว่าเขาจะเข้าใจความคิดของนางที่มีต่อเขาผิด นางจึงกัดฟันและโกหกอย่างไร้มโนธรรม “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีต่อเจ้า ข้า……ข้ายังปล่อยวางอดีตคู่หมั้นของข้าไม่ได้! พวกเราเป็นคู่รักในวัยเด็กเขาทั้งหล่อเหลาและฉลาดมาก เขาเป็นคนเดียวในอำเภอที่สอบผ่าน ข้าจะสามารถปล่อยวางจากเขาไปได้อย่างไร”
หลังจากพูดคำพูดเหล่านี้ ฝานฉางอวี้ก็ขนลุกไปทั้งตัว คนตรงหน้านางมีสีหน้าไม่เข้าใจและพูดเพียงว่า “เสียใจด้วย”
ฝานฉางอวี้?
ซ่งเยี่ยนยังไม่ตายเสียหน่อย!
[1] ฝานต้าหนิว ต้า (大) แปลว่าใหญ่ มักใช้เรียกลูกคนแรก ส่วน (二) เอ้อร์ แปลว่า สอง ใช้เรียกลูกคนรอง