บทที่ 13
วันรุ่งขึ้นฝานฉางอวี้ไปที่ร้านหมูของตัวเองในตอนเช้าพร้อมหมูสดและหมูตุ๋น ในตลาดตอนเช้ามีพ่อค้าแม่ค้าขายของอยู่แล้ว และมีสตรีที่สวมเสื้อคลุมหนาๆ ถือตะกร้าสำหรับซื้อผักก็กำลังต่อรองราคากันที่หน้าแผงขายของต่างๆ
หลังจากที่ฝานฉางอวี้วางของบนเขียง นางก็ทักทายคนขายเนื้อหลายคนที่เป็นสหายกับบิดาตามปกติ แต่อีกฝ่ายกลับมีท่าทางอึดอัดใจเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้รู้สึกสงสัย สตรีนางหนึ่งที่กำลังซื้อผักสังเกตว่าเนื้อหัวหมูที่นางวางไว้บนแผงลอยส่งกลิ่นหอมอยู่นางจึงถามว่า “เนื้อตุ๋นของเจ้ามีเนื้อหัวหมูด้วยเหรอ?”
ฝานฉางอวี้คิดว่าท่านป้าตรงหน้าคงได้ยินว่านางแจกเครื่องในหมูตุ๋นมาก่อน นางจึงถามแบบนี้ นางพูดด้วยละอายว่า “ท่านป้า เนื้อหัวหมูนี้ราคาไม่ถูก และเครื่องในตุ๋นก็มีราคาด้วยเช่นกัน ท่านป้าต้องการหรือไม่?” ท่านป้าเม้มริมฝีปากแต่ดวงตาของนางจับจ้องมองไปที่เครื่องในตุ๋นที่อยู่ด้านข้าง “เครื่องในตุ๋นนี้แถมให้หรือเปล่า?”
นางกล่าวว่า “ตอนที่ร้านของข้าเปิดกิจการอีกครั้ง ข้าแถมเป็นเวลาหนึ่งวันเพื่อฉลองที่เปิดร้านเท่านั้น ตอนนี้ไม่ได้แถมแล้ว หากท่านต้องการซื้อ สามารถซื้อหนึ่งหรือสองชั่งก็ได้”
สีหน้าของสตรีตรงหน้าเปลี่ยนไปทันที “ร้านขายเนื้อร้านอื่นก็แถมกัน เจ้ายังจะเก็บเงินอีกเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ประหลาดใจมากยิ่งขึ้น “ท่านกำลังบอกว่าร้านขายหมูบนถนนสายนี้แถมเนื้อตุ๋นเมื่อซื้อเนื้อหมูสดเช่นกันหรือ?”
ท่านป้าพูดว่า “ข้าโกหกเจ้าไม่ได้หรอก เจ้าไปดูก็จะรู้เอง!”
“กลับดีๆ ไม่ส่งล่ะ!” ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านของคนขายเนื้อกัว และเสียงตะโกนก็ดึงดูดให้ฝานฉางอวี้ให้มองไป นางเห็นว่าบรรดาคนที่ซื้อเนื้อสัตว์ไม่เพียงแต่ถือเนื้อหมูเท่านั้น แต่ยังถือถุงหมูตุ๋นที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันด้วย
คนขายเนื้อกัวสังเกตเห็นฝานฉางอวี้มองมาที่เขา จึงหันหลังกลับและจัดการกับหมูบนแผงของเขาต่อไป มีหม้อขนาดใหญ่วางอยู่ที่มุมเขียง มองจากระยะไกลไม่เห็นมีอะไรอยู่ในนั้น แต่ตอนนี้นางคิดว่าน่าจะเป็นเครื่องในตุ๋น
ฝานฉางอวี้เบิกตากว้าง ชายชราไร้ยางอายผู้นี้ ตอนนางแถมของกำนัลก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายโกรธมากจนเกือบจะรีบวิ่งมาทำลายแผงของนางทันที เขายังบอกนางซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าวันหลังห้ามแถมของอีก แต่พอนางไม่อยู่ เขากลับใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดลูกค้า
เมื่อมองไปที่ร้านค้าใกล้เคียง ก็ยังมีหม้อสำหรับใส่เนื้อตุ๋นวางไว้ใกล้เขียง ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาดูอึดอัดเล็กน้อยเมื่อนางทักทายพวกเขาเมื่อครู่
ท่านป้าถามว่า “ตกลงเจ้าจะแถมหรือไม่ ถ้าไม่ข้าจะไปซื้อจากร้านอื่น!”
ฝานฉางอวี้พูดทันที “แถม!”
อย่างไรก็ตามเครื่องในหมูนั้นต้นทุนไม่มากนัก แต่ส่วนผสมในการเคี่ยวที่ซื้อมานั้นไม่เพียงแต่เคี่ยวเครื่องในหมูเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเนื้อหัวหมูด้วย ดังนั้นนางจะใช้เครื่องในหมูเพื่อเป็นของเสริมในการขายเนื้อหัวหมูตุ๋นต่อไป!
เมื่อทุกคนขายเนื้อหมูเหมือนกัน บางคนที่ซื้อผักก็แยกไม่ออกว่าวัตถุดิบที่ใช้ในน้ำเคี่ยวเป็นของที่แตกต่างกันอย่างไร สี กลิ่น และรสชาติก็หลอกคนไม่ได้! นี่เป็นสิ่งที่ดีกว่าสำหรับการค้าของนางจริงๆ!
ท่านป้าสนใจหมูตุ๋นในร้านของฝานฉางอวี้มานานแล้ว หมูตุ๋นร้านอื่นเป็นสีเทาและไม่มีกลิ่นหอม แต่สีของที่นี่เป็นสีแดงสดใสและดูดีตั้งแต่แรกเห็น เพียงแค่เห็นก็รู้สึกน่ารับประทาน
เมื่อได้ยินว่าฝานฉางอวี้ก็แถมของด้วยเช่นกัน ทันใดนั้นใบหน้าของนางก็มีเสียงหัวเราะออกมา “ข้าขอเนื้อตรงก้นให้สักห้าชั่ง!”
ฝานฉางอวี้สับเนื้อตรงก้นห้าชั่งด้วยมืออันรวดเร็ว นางชั่งน้ำหนักแล้วมอบให้ท่านป้า ท่านป้าหยิบเครื่องในตุ๋นมาดมแล้วบอกว่ากลิ่นหอมมาก ก่อนจากไปนางยังไม่ลืมที่จะพูดว่า “เจ้าตุ๋นเนื้อได้ดีมาก ต่อไปข้าจะบอกให้เพื่อนบ้านมาซื้อเนื้อหมูร้านเจ้า!”
ฝานฉางอวี้ตอบด้วยรอยยิ้มและบอกว่านางจะแถมเนื้อให้ท่านป้าเพิ่มในครั้งต่อไป แล้วนางก็จากไปอย่างมีความสุข
ผู้ยืนดูเห็นสตรีนางนั้นซื้อเนื้อสดจากร้านของฝานฉางอวี้และถือถุงหมูตุ๋นออกไปด้วย สีของน้ำตุ๋นในร้านของนางนั้นดูดีมาก เลยอดไม่ได้ที่จะถามราคา ในท้ายที่สุดพวกเขาก็มาที่ร้านของฝานฉางอวี้โดยไม่มีข้อยกเว้น
เมื่อคนที่ซื้อเนื้อสัตว์และผักเห็นผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันที่หน้าร้านของฝานฉางอวี้ พวกเขารู้สึกโดยไม่รู้ตัวว่าอาหารในร้านของนางนั้นดีกว่า ดังนั้นพวกเขาจึงเข้ามาดูด้วย ก่อนที่ตลาดเช้าจะจบลง เนื้อสดและหมูตุ๋นในร้านของฝานฉางอวี้ก็ขายหมด เหลือเพียงหัวหมูตุ๋นเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น
ในทางกลับกัน ร้านขายเนื้ออื่นๆ เมื่อร้านของฉางฝานอวี้ขายหมดแล้ว บรรดาลูกค้าจึงตัดสินใจมาซื้อเนื้อจากพวกเขา เนื่องจากเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดรองลงมา
เมื่อคนขายเนื้อกัวเห็นว่ามีคนมาที่ร้านของเขาในที่สุด เขาก็พยายามขายหมูบนเขียงให้ดีที่สุด “ดูสิ ข้ายังเตรียมหมูสามชั้น และนี่ยังมีเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นอีกด้วย!” ผู้ซื้อผักมองไปที่น้ำตุ๋นสีเทาในหม้อของเขา และส่ายศีรษะทันทีและพูดว่า “น้ำตุ๋นจากร้านขายเนื้อสกุลฝานเป็นประกายและเป็นสีแดง เจ้าไม่ได้ตุ๋นแค่เติมเกลือลงไปหรือเปล่า?”
“พรุ่งนี้ข้าจะมาแต่เช้า และไปซื้อเนื้อที่ร้านสกุลฝานดีกว่า!” ลูกค้าวางชิ้นหมูที่เขาชั่งน้ำหนักไว้แล้วมองดูและจากไปทันที
คนขายเนื้อกัวมีสีหน้าน่าเกลียดมาก เขามองดูหมูในร้าน แล้วก็ดูหมูตุ๋นในหม้อ การเคลื่อนไหวนี้ถูกสังเกตเห็นโดยผู้คนในร้านค้าใกล้เคียงหลายแห่ง ร้านขายเนื้อของฝานฉางอวี้อยู่ตรงข้ามกับคนขายเนื้อกัว และนางก็เห็นฉากนี้ด้วย พ่อค้าขายเนื้อที่ใกล้ชิดกับสกุลฝานกระซิบกับนางว่า “อันที่จริง พวกเราก็ไม่อยากแถมหมูตุ๋นเพิ่ม”
ท้ายที่สุดแล้ว ร้านขายเนื้อทั่วทั้งถนนเริ่มแจกเนื้อเพิ่ม แต่รสชาติก็ไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ ไม่ได้สร้างความแตกต่างจากที่ขายหมูเพียงอย่างเดียวและพวกเขาก็ต้องใช้หมูตุ๋นโดยเปล่าประโยชน์
ภรรยาของคนขายเนื้อกล่าวต่อ “แต่คนขายเนื้อกัวมีปมในใจเกินไป เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเตือนเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าแถมของให้คนอื่นอีก แต่วันรุ่งขึ้นเขาก็เริ่มทำมันเสียเอง และเขาก็ไม่คิดว่ามันน่าอายเมื่อพวกข้าไปบอกว่าเขาไร้เหตุผล และอีกอย่างมีลุงคนหนึ่งในครอบครัวของเขาที่ทำงานที่อำเภอ ทุกคนไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวเขาได้ และพวกเราไม่สามารถให้เขากอบโดยแต่เพียงผู้เดียวได้ ดังนั้นพวกเราจึงทำเนื้อตุ๋นบ้าง”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าท่านป้าผู้นี้กำลังอธิบายให้นางฟังมากมายเพราะไม่อยากให้นางเข้าใจพวกเขาผิด ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ท่านช่วยได้เยอะเลยท่านป้า ขอบคุณเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นว่าวันนี้คนขายเนื้อกัวขายไม่ดี ภรรยาของคนขายเนื้อก็แอบมีความสุข นางเหลือบมองคนขายเนื้อกัวและอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความยินดี “โชคดีนะฉางอวี้ที่เจ้ากลับมาแล้ว เรามาดูกันว่าเขาจะตุ๋นเนื้อไปได้อีกี่วัน”
คนขายเนื้อกัวมีญาติที่ทำงานในที่ว่าการอำเภอ และเขาก็หยิ่งผยองมาโดยตลอด พ่อค้าแม่ค้าที่ทำธุรกิจบนถนนสายนี้รู้สึกรังเกียจเขามานานแล้ว
ในอดีตบิดาของฝานฉางอวี้ไม่กลัวปัญหาและกล้าที่จะต่อกรกับคนขายเนื้อกัว หลังจากที่บิดามารดาของฝานฉางอวี้ประสบเหตุ คนขายเนื้อกัวก็ถือว่าตัวเองเป็นขาใหญ่ในท้องถิ่นของถนนสายนี้ตะโกนโวยวายตลอดทั้งวัน
ฝานฉางอวี้ไม่ได้มองคนขายเนื้อกัวที่อยู่ตรงข้ามนางด้วยซ้ำ หลังจากขายหัวหมูครึ่งสุดท้ายแล้ว นางก็นับแผ่นทองแดงในลิ้นชักของนาง หมูที่ถูกเชือดในวันนี้มีน้ำหนักมากกว่าแปดสิบชั่ง เนื้อสดและเนื้อตุ๋นถูกขายไปในราคารวมมากกว่าสองก้วนสามร้อยอีแปะ หลังจากหักค่าใช้จ่ายในการซื้อหมูแล้ว กำไรในวันนี้ได้มากกว่าหนึ่งก้วนสามร้อยอีแปะ! ฝานฉางอวี้ร้อยเหรียญทองแดงด้วยเชือก หลังจากชั่งน้ำหนักหนักเงินเหล่านี้แล้ว อารมณ์ของนางก็ดีขึ้น
อีกไม่นานทรัพย์สินของนางก็จะถูกดำเนินการ และการค้าในร้านขายเนื้อก็กำลังกลับมาดำเนินไปอย่างช้าๆ นางและน้องสาวของนางจะมีคืนวันที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต!
เมื่อนางเก็บเงินได้เพียงพอ นางจะพาน้องสาวของนางไปเมืองหลวงเพื่อหาหมอ! นางได้ยินมาว่าสิ่งที่ดีที่สุดในใต้หล้ามักจะอยู่ที่เมืองหลวง และหมอที่เก่งที่สุดก็ต้องอยู่ที่นั่นด้วย
ฝานฉางอวี้เก็บเงินในร้านและไปตลาดเพื่อซื้อยาเพิ่มอีกสองขวด หนึ่งขวดใหญ่และหนึ่งขวดเล็ก และนางก็ซื้อเครื่องเทศที่จำเป็นในการทำน้ำตุ๋น นางยังจัดสรรเงินเพื่อซื้อหมูด้วย และนางก็มีเงินเหลือเพียงไม่กี่ร้อยอีแปะเท่านั้น
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจเบาๆ เมื่อได้รับผิดชอบเรื่องต่างๆ ในบ้านเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าฟืน ข้าว น้ำมันและเกลือมีราคาแพงเพียงใด
นางหยิบของสำหรับปีใหม่แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน ก่อนที่นางจะเข้าไปในตรอก นางก็เห็นเหยี่ยวยักษ์สีขาวเหมือนหิมะบินสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าจากทางบ้านของนาง ดูเหมือนว่านางจะเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
ฝานฉางอวี้สงสัยว่าเหยี่ยวยักษ์นั่นมักจะมาหาอาหารที่บ้านนางหรือเปล่า? ถ้ามันมาที่นี่บ่อยๆ……นางก็มีโอกาสจับมันได้ใช่ไหม?
เจ้าเหยี่ยวบินหายไปในทันที แต่ฝานฉางอวี้กำลังคำนวณอยู่ในใจแล้วว่านางจะสามารถขายมันได้เท่าไหร่ หากนางจับมันได้และนำมันไปขายที่ตลาด
เมื่อนางกลับถึงบ้าน นางผลักประตูลานบ้านเข้าไปและเห็นห้องของบุรุษผู้นั้นที่เปิดหน้าต่างไว้ครึ่งหนึ่ง เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะด้วยชุดคลุมสีดำเก่าๆ ผมยาวสยายทั่วแผ่นหลังของเขาทำให้ใบหน้าของเขาสงบ นิ้วเรียวยาวที่เป็นสะเก็ดของเขากำลังเขียนอะไรบางอย่าง มีต้นเหมยสีแดงอยู่นอกหน้าต่างซึ่งบิดาของนางปลูกไว้ให้มารดาของนาง ปีนี้ต้นเหมยคงรู้ว่าสหายเก่าไม่อยู่แล้วตั้งแต่ต้นฤดูหนาวมะนก็แตกช่อเล็กๆ เพียงช่อเดียว
ท่ามกลางกิ่งก้านที่ปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งและหิมะ มีแสงแวววาวบนกิ่งก้านเพียงกิ่งเดียว ถึงกระนั้นก็ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบหรือสองในสิบของรูปลักษณ์ของคนในบ้านด้วยซ้ำ
ลมพัดหิมะปลิวไปตามหน้าต่างและบางส่วนก็ตกลงไปบนผมของคนผู้นั้น คิ้วและดวงตาใต้ผมสีเข้มนั้นเย็นชาและละเอียดอ่อนมาก
ฝานฉางอวี้หายใจเข้าลึกๆ เมื่อคนคนนั้นเงยหน้าขึ้น นางไม่รีบมองไปทางอื่น นางยังคงมองเขาอย่างเปิดเผยและถามว่า “เจ้าเปิดหน้าต่างไว้ ไม่หนาวเหรอ?”
เซี่ยเจิงสบตานางและพบว่าอีกฝ่ายยังคงจ้องมองเขาโดยไม่มีความตั้งใจที่จะหลบหลีกเขา เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและหลบหลีกสายตาของนางแล้วพูดว่า “ห้องนี้มืด เปิดหน้าต่างแล้วแสงสว่างจะมากขึ้น” เสียงของเขาเย็นชาและชัดเจนเช่นเคย
ฝานฉางอวี้พูดว่า “อ้อ” แล้วหยิบของในมือกลับไปที่ห้องหลักแล้ววางลง จากนั้นนางก็ไปหาน้องสาวของนางที่กำลังงีบหลับอยู่ และหยิบอ่างถ่านไปส่งให้เขา
อาจเป็นเพราะหน้าต่างในห้องเปิดอยู่เสมอ หลังจากที่ฝานฉางอวี้เข้ามาในห้อง นางจึงรู้สึกว่าข้างในเย็นพอๆ กับข้างนอก นางเหลือบมองกระดาษหลายแผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะ และอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้ากำลังเขียนอะไรอยู่”
เขียนไปเยอะขนาดนี้แล้ว เขาทนหนาวตั้งแต่เช้าแล้วเหรอ?
หลังจากที่เซี่ยเจิงเขียนคำสุดท้ายเสร็จแล้ว เขาก็วางพู่กันลง แต่เนื่องจากไม่มีแท่นวางพู่กัน เขาจึงต้องวางขนพู่กันที่เปื้อนหมึกไว้บนช่องว่างของหินฝนหมึกชั่วคราว
เขาพูดอย่างเงียบๆ “บทความร่วมสมัย”
ฝานฉางอวี้รู้ว่ามันคืออะไร ในอดีตซ่งเยี่ยนเคยประหยัดเงินอย่างมากเพื่อซื้อมัน นางถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเขียนบทความร่วมสมัยเป็นด้วยเหรอ?”
เซี่ยเจิงยังคงใช้คำพูดที่เขาใช้หลอกช่างไม้จ้าวเพื่อบอกนาง “ข้าแค่มีประสบการณ์เล็กน้อยจากการเดินทางทั่วใต้หล้า หนังสือที่ขายตามร้านหนังสือเล็กๆ ในท้องถิ่นก็มีทั้งดีและไม่ดี หากเขียนสิ่งที่ทำให้คนหวาดกลัวได้ ร้านหนังสือก็จะยอมรับ”
ฝานฉางอวี้สำลักหลังจากได้ยินสิ่งนี้ และคิดว่าบัณฑิตและนักปราชญ์เหล่านั้นที่ซื้อบทความนี้ไปคงโชคไม่ดีนัก
เมื่อคิดว่าบทคความร่วมสมัยที่ซ่งเยี่ยนเคยซื้อไว้ในอดีตอาจเป็นเช่นนี้ จู่ๆ ก็ทำให้นางรู้สึกมีความสุขเล็กน้อย
นางไอเบาๆ แล้วนึกถึงอาการบาดเจ็บของเขา “หิมะตกถนนลื่น แม้ว่าหิมะจะหยุดตก แต่อาจมีชั้นน้ำแข็งบางๆ อยู่บนพื้น แผลบนร่างกายของเจ้าเพิ่งสมานเมื่อวานนี้ การออกไปข้างนอกโดยใช้ไม้ค้ำยังอันตรายเกินไป……”
นางพูดมากติดต่อกันอย่างรวดเร็ว นางเป็นห่วงเขาเหรอ?
เซี่ยเจิงดูตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็หรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ข้าขอให้ท่านลุงเจ้านำไปขายให้น่ะ”
สีหน้าของฝานฉางอวี้ดีขึ้นเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงเหตุผลในการเขียนงานของเขา นางก็ยังคงเม้มริมฝีปากและพูดว่า “ในเมื่อเจ้าตกลงที่จะแต่งงานกับข้า ในฐานะภรรยาจอมปลอม ข้าจะทำตามสัญญาของข้าและจะปล่อยเจ้าไปเมื่อคุณหายดี แม้ตอนนี้สถานะทางการเงินและทรัพย์สินยังไม่เรียบร้อย แต่เจ้า……ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”
ฝานฉางอวี้รู้สึกแย่ที่ต้องให้คนที่บาดเจ็บสาหัสแบกร่างที่ป่วยของเขานั่งรับลมหนาวและระดมสมองเพื่อเขียนบทความเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัว
ลมหนาวพัดเข้ามาในห้อง และผมยาวที่ถูกมัดของเซี่ยเจิงก็ปลิวไสวเช่นกัน เขามองดูสตรีที่คิ้วขมวดตรงหน้าเขา และการแสดงออกที่ไม่แยแสของเขาก็ดูละเอียดอ่อนขึ้นเล็กน้อย
เขาไม่ต้องการให้สตรีตรงหน้าเข้าใจผิด เขาจึงพูดว่า “ข้าแค่ไม่มีอะไรทำ จึงแค่เขียนเพื่อคลายความเบื่อหน่าย ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”
ยิ่งเขาพูดแบบนี้ ฝานฉางอวี้ก็ยิ่งมั่นใจการคาดเดาของตัวเองมากขึ้น ท้ายที่สุดใครจะเขียนบทความในวันที่อากาศหนาวโดยมีลมหนาวพัดมาเพื่อคลายความเบื่อหน่าย? อารมณ์ของนางซับซ้อนมากยิ่งขึ้น
นางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล แม้ว่าข้าจะยากจน ข้าก็สามารถเลี้ยงดูเจ้าได้!”
หลังจากพูดสิ่งนี้ นางก็ออกจากห้องไป ปล่อยให้เซี่ยเจิงนั่งอยู่คนเดียว โดยใช้นิ้วเรียวกดคิ้วของเขา ดวงตาของเขาลึกและซับซ้อน ราวกับว่าเขากำลังคิดถึงบางสิ่งที่ทำให้เขาปวดศีรษะ