บทที่ 14
ไม่กี่วันต่อมา ฝานฉางอวี้ก็ทำงานหนักเพื่อเชือดหมู เตรียมน้ำตุ๋น และขายเนื้อ น้ำตุ๋นในร้านของนางเต็มไปด้วยสีสันและกลิ่นหอม และถูกใช้มาเป็นของแถม ไม่มีการค้าใดทั่วถนนที่สามารถเทียบกับนางได้
บางคนไม่ได้ซื้อเนื้อจากร้านของนางในวันนั้น ก็จะรอจนถึงวันถัดไปเพื่อซื้อมัน เป็นเวลาหลายวันที่ร้านของฝานฉางอวี้สามารถขายหมูสองตัวได้อย่างหมดเกลี้ยงภายในวันเดียว
การค้าที่เจริญรุ่งเรืองเช่นนี้ทำให้ผู้ขายเนื้อทั้งถนนอิจฉาอย่างเป็นเรื่องธรรมดา เมื่อเห็นว่าลูกค้าทุกคนไปที่ร้านของฝานฉางอวี้ บางคนก็ตะโกนอย่างไร้ยางอายว่าการแถมเนื้อเพิ่มมีแต่จะเพิ่มภาระให้กับร้านขายเนื้อและบอกให้ทุกคนอย่าแถมอีกเลย
แม้ว่าคนอื่นจะดูวิธีของคนขายเนื้อกัว แต่ก็เป็นความจริงที่ว่าฝานฉางอวี้ดึงดูดลูกค้าส่วนใหญ่ด้วยการแถม แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้แสดงจุดยืนของเขาอย่างชัดเจน แต่เขาก็เกือบจะยอมรับข้อเสนอของคนขายเนื้อกัวไปโดยปริยาย
ฝานฉางอวี้อารมณ์ดีและตกลงว่าจะไม่แถมเนื้อตุ๋นให้ใครอีกแล้ว ไม่ใช่ว่านางว่าง่าย แต่ตอนนี้ชื่อเสียงหมูตุ๋นของสกุลฝานมีชื่อเสียงมานานแล้ว นางไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดลูกค้าอีกต่อไป เครื่องในตุ๋นที่นางทำมีมูลค่ายี่สิบอีแปะต่อหนึ่งชั่ง ถ้าทำขายได้ใครจะอยากแจกล่ะ
เป็นการดีกว่าที่จะไม่ขัดแย้งกับคนเหล่านี้ ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาทั้งหมดทำการค้าบนถนนสายเดียวกัน ผู้คนในร้านขายเนื้อทั่วทั้งถนนต่างรอคอยให้การค้ากลับมาสู่แบบเดิมอย่างใจจดใจจ่อ หลังจากเลิกแถมเนื้อตุ๋น แม้ว่าการค้าของฝานฉางอวี้จะไม่ดีเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังดีที่สุดทั่วทั้งถนน
เนื่องจากชื่อเสียงของหมูตุ๋นแพร่กระจายออกไป ผู้คนในเมืองก็ไม่ได้ไปที่ตลาดที่ขายอาหารปรุงสุกเพื่อซื้อหมูตุ๋นอีกต่อไป แต่มาที่ร้านของฝานฉางอวี้เพื่อซื้อมัน
มีคนซื้อหมูตุ๋นมากเกินไป และอุปทานว่าหมูตุ๋นในร้านของฝานฉางอวี้มักจะขาดแคลน นางเพียงตั้งหม้อใบใหญ่ไว้ที่ประตูร้านขายเนื้อ และขายหมูตุ๋นเที่ทำไว้เมื่อคืน แล้วยังมีเนื้อหมูตุ๋นที่กำลังปรุงอยู่ในหม้อใบใหญ่
การกระทำอย่างรอบคอบนี้ทำให้การค้ารุ่งเรืองยิ่งขึ้นไปอีก น้ำตุ๋นเดือดปุดๆ อยู่ในหม้อ และเนื้อหัวหมูที่ทำความสะอาดแล้วและเครื่องในหมูก็หมักเป็นสีน้ำตาลที่งดงาม มองเห็นเครื่องเทศต่างๆ เช่น โป๊ยกั้ก ใบกระวาน และเครื่องเทศได้ชัดเจน ทุกคนที่เดินผ่านตลาดต่างหลงใหลในกลิ่นหอมจึงถามถึงราคา
การตุ๋นไปขายไปทันที ทำให้ผู้ซื้อเห็นว่าหม้อนั้นเต็มไปด้วยวัตถุดิบจริงและแม้แต่การต่อรองราคาก็ไม่เยอะเหมือนเมื่อก่อนที่ขายแต่เนื้อสด
หัวหมูที่นางเชือดถูกขายหมดเกลี้ยง เพื่อไม่ให้เสียหม้อน้ำตุ๋นไปเปล่าๆ ฝานฉางอวี้จึงไปร้านขายเนื้อข้างๆ เพื่อซื้อหัวหมูสองสามหัวแล้วนำกลับมาล้างและแช่น้ำตุ๋น
เมื่อการค้าอยู่ในจุดสูงสุด ร้านของนางสามารถขายหัวหมูตุ๋นได้เจ็ดหรือแปดหัวต่อวัน หัวหมูสดในตลาดมีราคายี่สิบอีแปะต่อหัว หลังจากนำมาทำเป็นหัวหมูตุ๋นแล้ว หัวหมูและหูจะถูกนำมารวมกัน ราคาประมาณห้าสิบอีแปะต่อหนึ่งหัวหมู อย่างน้อยนางก็สามารถทำกำไรได้หนึ่งร้อยแปดสิบอีแปะ
ถ้าขายเจ็ดหรือแปดหัวอันก็จะได้เงินประมาณห้าร้อยอีแปะ แถมหมูสดสามารถทำกำไรได้หนึ่งก้วน รายได้เกือบทุกวันคงที่ที่ประมาณสองก้วน
ถุงเงินเริ่มใหญ่ขึ้นทุกวัน ฝานฉางอวี้วางแผนที่จะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้กับครอบครัวของนาง ตอนแรกนางไปโรงรับจำนำเพื่อไถ่ปิ่นปักผมที่นางจำนำไว้ เมื่อเจ้าของร้านเห็นนาง เขาก็หัวเราะแล้วพูดว่า “ปิ่นปักผมนั้นขายไปแล้ว……”
ฝานฉางอวี้เริ่มวิตกกังวลทันที “ข้าบอกให้ท่านเก็บไว้ให้ข้าไม่ใช่หรือ?”
เจ้าของร้านพูดอย่างช่วยไม่ได้ “พวกที่มาจำนำของในร้านของข้า ใครบ้างจะไม่พูดแบบนั้น ข้าจะเก็บทุกอย่างไว้ให้คนเหล่านั้นได้อย่างไร ข้าก็ต้องเลี้ยงดูครอบครัวของข้าด้วย!”
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากแล้วกล่าวขออภัยแล้วถามว่า “แล้วท่านจำได้ไหมว่าปิ่นนี้ขายไปให้ใคร”
เจ้าของร้านคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ในวันที่เจ้านำมันมาจำนำ มีแม่นางผู้หนึ่งซื้อมันไป แม่นางผู้นั้นแต่งกายดีมาก! ดูเหมือนนางจะมาจากเมืองหรือในอำเภอ” หัวใจของฝานฉางอวี้จมลงสู่ก้นบึ้ง
อำเภอชิงผิงไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่การหาคนแปลกหน้าที่ซื้อปิ่นปักผมไปไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้าของร้านเหลือบมองสีหน้าของนางและเริ่มขายเครื่องประดับอื่นๆ ในตู้ของเขา “เจ้าไม่ลองดูปิ่นปักผมนี่ล่ะ มันทำมาจากเงินเหมือนกัน รูปแบบของมันก็งามกว่าของเจ้าเสียอีก!”
ฝานฉางอวี้ออกจากโรงรับจำนำโดยไม่พูดอะไรสักคำ ข้างนอกมีลมแรงและมีหิมะตก นางนั่งอยู่บนบันไดตรงประตูสักพัก แต่นางก็ยังไม่สามารถระงับความรู้สึกอึดอัดในใจได้ แม้ว่านางจะเคยคาดคิดว่านางอาจจะไม่ได้รับมันกลับมาอีกเมื่อนางตัดสินใจจำนำปิ่นปักผมสีเงิน แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเมื่อมันกลายเป็นความจริง
ปิ่นปักผมที่บิดามารดาซื้อให้นางนั้นหายไปแล้ว ฝานฉางอวี้เช็ดตาด้วยความเศร้าใจและเดินกลับบ้านอย่างหดหู่
ตรอกซอกซอยทางตะวันตกของเมืองมีชีวิตชีวามากในขณะนี้ นั่นไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะซ่งเยี่ยนจะย้ายออกไปแล้ว ทั่วทั้งอำเภอชิงผิง ซ่งเยี่ยนเป็นคนเดียวที่สอบผ่านในปีนี้
นายอำเภอเชิญเขาไปทานอาหารเย็นที่บ้านเป็นการส่วนตัว และพ่อค้าที่ร่ำรวยก็ยิ่งกระตือรือร้นที่จะประจบประแจงเขามากขึ้น นายอำเภอแนะนำบ้านแห่งหนึ่งในอำเภอให้ซ่งเยี่ยน โดยอ้างว่าเพื่อที่เขาจะได้มีเงื่อนไขที่ดีกว่าในการศึกษาและสามารถสอบจิ้นซื่อเพื่อนำความรุ่งโรจน์มาสู่ทั้งอำเภอชิงผิง
บ้านของพวกเขาน่าจะเรียบร้อยดีแล้ว ดังนั้นซ่งเยี่ยนและมารดาของเขาจึงตัดสินใจย้ายไปที่นั่นในวันนี้
ในตรอกนี้มีบัณฑิตที่สอบผ่านอยู่ทั้งคน ไม่ว่าสกุลฝานกับสกุลซ่งจะขัดแย้งกันมากแค่ไหน แต่คนอื่นๆ ก็ยังไม่ได้เลิกติดต่อกับสกุลซ่ง ดังนั้นพวกเขาจึงออกมาส่งเขาในวันนี้
เมื่อฝานฉางอวี้เดินไปที่ทางเข้าตรอก นางเห็นรถม้าสีเขียวสองคันจอดอยู่บนถนน เมื่อเดินเข้าไปอีก นางเห็นแม่ลูกสกุลซ่งยืนอยู่หน้าบ้านของพวกเขาและกล่าวคำอำลากับเพื่อนบ้านกลุ่มหนึ่ง
ซ่งเยี่ยนสวมชุดคลุมสีคราม ลำตัวยาว เมื่อเขาโค้งคำนับและกล่าวคำอำลากับชาวบ้าน คิ้วและดวงตาที่อ่อนโยนของเขาเป็นแบบฉบับพวกหนอนหนังสือ
มารดาซ่งก็แต่งตัวเรียบร้อยมากเช่นกัน โดยเช็ดผมด้วยน้ำมันและปักปิ่นติดผมสีทอง เมื่อฟังคำพูดที่ประจบประแจง นางก็สามารถบีบน้ำตาออกมาได้เล็กน้อยและดูเหมือนนางไม่อยากจากไปที่นี่
วันนี้ฝานฉางอวี้อารมณ์ไม่ดี นางจึงแสร้งทำเป็นไม่เห็นสองคนแม่ลูก โดยเลี่ยงฝูงชนและมุ่งหน้าไปยังบ้านของนาง แต่แล้วก็มีเสียงอ่อนโยนของบุรุษผู้หนึ่งดังมาจากด้านหลัง “แม่นางฝาน ช้าก่อน”
เมื่อทุกคนเห็นเขาเรียกฝานฉางอวี้ให้หยุด พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าแตกต่างออกไป
หลังจากที่สกุลฝานและสกุลซ่งยกเลิกการหมั้นหมายกันแล้ว พวกเขาก็เกือบจะขาดการติดต่อกันไปแล้ว ฝานฉางอวี้ก็แต่งงานมีสามีคนหนึ่งแล้วเช่นกัน
ทุกคนมีความคิดที่แตกต่างกัน บางคนอยากรู้อยากเห็น บางคนดูความตื่นเต้น และบางคนก็อยากฟังเรื่องซุบซิบ
ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงจึงหันกลับไปมองซ่งเยี่ยนที่กำลังเดินจากอีกฟากหนึ่งของฝูงชนถือกล่องผ้าและยืนห่างจากนางสามก้าว
เขามีรูปร่างหน้าตาที่อ่อนโยนมาก และทุกครั้งเขายกมือย่างเท้าก็จะมีบรรยากาศอย่างหนอนหนังสือแผ่ออกมา “ซ่งเยี่ยนและท่านแม่อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว และได้รับการดูแลเอาใจใส่จากท่านพ่อของเจ้าเป็นอย่างมาก ซ่งเยี่ยนจะจดจำความเมตตาในการช่วยซื้อโลงศพในตอนนั้นเสมอ วันนี้เมื่อต้องย้ายไปอยู่ที่ใหม่แล้ว สิ่งเหล่านี้ถือเป็นน้ำใจจากข้าและท่านแม่”
กล่องผ้าเป็นทรงสี่เหลี่ยมและทำมาอย่างสวยงาม มันดูเล็กมาก เลยไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรอยู่
ฝานฉางอวี้แทบจะหัวเราะออกมาดังๆ นับตั้งแต่สกุลซ่งยกเลิกการหมั้นหมาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสกุลฝานของนาง สกุลซ่งก็ต่างปลีกตัวอย่างหมดจด วันนี้เมื่อเขาจะย้ายไปก็เลยหยิบกล่องผ้าออกมาต่อหน้าเพื่อนบ้าน ไม่ใช่ว่าอยากให้ทุกคนได้เห็นหรอกกรือ?
นางถามน้ำเสียงดูประชด “นี่คืออะไร?”
ซ่งเยี่ยนตอบว่า “ของเล็กๆ น้อยๆ จากข้าและท่านแม้”
ฝานฉางอวี้โบกมือกลับ และกล่องผ้าสี่เหลี่ยมก็ตกลงกับพื้น ก้อนโลหะที่อยู่ข้างในก็กลิ้งออกมา และผู้ที่รอชมเรื่องสนุกก็อ้าปากค้าง ผู้คนที่อาศัยอยู่ในตรอกนี้ไม่ใช่คนร่ำรวย และพวกเขาอาจไม่เคยเห็นเงินหยวนเป่า[1]หน้าตาเป็นอย่างไรมาทั้งชีวิต ตอนนี้ก็ทำให้ตาของพวกเขาสว่างขึ้นแล้ว มารดาซ่งตะโกนทันที “เจ้าทำอะไรของเจ้า?”
โดยปกตินางจะพยายามอย่างหนักเพื่อแสดงรูปลักษณ์อย่าภรรยาขุนนาง และนางก็ได้รับคำชมมากมายในช่วงเวลานี้ และทันใดนั้นการถูกฝานฉางอวี้ทำให้อับอายทำให้ใบหน้าของนางดูน่าเกลียดมากกว่าเดิม แม้ว่าอาภรณ์ของนางจะเป็นผ้าไหมไม่ใช่ผ้าต่วน แต่การทำงานหนักตลอดกว่าสิบปีทำให้ร่างกายของนางนั้นผอมบางไม่มีเนื้อหนังบนใบหน้า ไม่เพียงแต่แต่งตัวไม่ขึ้นเท่านั้น แต่โหนกแก้มสูงที่เกิดจากความผอมกลับทำให้นางดูใจร้ายมากขึ้น
ฝานฉางอวี้เยาะเย้ย “ของขวัญของบัณฑิตซ่งล้ำค่าเกินไป ข้าไม่กล้ารับ ท่านมาหาข้าพร้อมคำทำนายจากหมอดูเพื่อยกเลิกการหมั้นหมาย ข้าไม่ได้รับเงินจากสกุลซ่งสักอีแปะ ตรงกันข้ามเป็นท่านพ่อของข้าเองที่ซื้อโลงศพให้บิดาของบัณฑิตซ่ง ต่อมาท่านพ่อของข้าก็ช่วยบัณฑิตซ่งมอบของแรกเข้าที่ต้องซื้อให้อาจารย์ในช่วงที่เพิ่งเข้ามาเป็นลูกศิษย์ในสำนักศึกษาที่อำเภอ บางคนที่สับสนยังพูดว่าท่านพ่อของข้าให้ความช่วยเหลือท่านเล็กน้อยเพื่อบังคับให้บัณฑิตซ่งแต่งงานกับข้าที่เป็นหญิงขายเนื้อ”
นางเยาะเย้ย “แม้กระดูกของท่านพ่อท่านแม่ของข้าจะคงเย็นไปแล้ว แต่ก็ไม่สามารถทนต่อรับความไม่เป็นธรรมเช่นนี้ได้”
มารดาซ่งมีสีหน้าเคร่งขรึมทันทีและพูดว่า “เจ้าพูดเช่นนี้ คนนอกจะพูดถึงพวกเราแม่ลูกว่าอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้หรี่ตาลงและมองไปที่เงินตำลึงทองบนพื้น และยกมุมปากขึ้น “ข้าไม่ได้ยุยงให้คนเหล่านั้นพูดเสียหน่อย ทำไมท่านถึงกังวลล่ะ”
มารดาซ่งไม่สามารถเอาชนะฝานฉางอวี้ได้และถูกเพื่อนบ้านมากมายมองดู ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีเขียวและแดง และนางก็ตะโกนว่า “เจ้าหมายถึงอะไรกันแน่?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกใส่ร้ายอีก วันนี้ข้าจะขอให้เพื่อนบ้านทั้งหมดเป็นพยาน ข้าไม่กล้ารับเงินตำลึงทองนี้จากบัณฑิตซ่ง แต่ท่านพ่อท่านแม่ของข้าเสียชีวิตไปแล้ว น้องสาวของข้ายังเด็กและอ่อนแอ สามีของข้าก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกันและครอบครัวของข้าก็ต้องการใช้เงินมาก วันนี้ข้าจะชำระบัญชีกับบัณฑิตซ่ง ไม่ใช่เรื่องยากใช่ไหมที่ท่านจะจ่ายเงินที่ท่านพ่อของข้าจ่ายไปกับค่าโลงศพของบิดาท่าน และจำนวนปีที่ท่านใช้ไปในการศึกษาเล่าเรียน?”
นางยิ้มและพูดประชด “นี่ยังช่วยให้บัณฑิตซ่งและฮูหยินผู้เฒ่าซ่งไม่ต้องฟังข่าวลือบางอย่าง และรู้สึกอยู่เสมอว่าสกุลฝานของข้าต้องการให้พวกท่านตอบแทนน้ำใจ ดังเช่นครั้งสุดท้ายที่ฝานต้าพาคนจากร้านพนันมาพังบ้านของข้า ท่านป้าข้างบ้านร้องไห้ขอความช่วยเหลืออยู่ที่หน้าประตูบ้านของบัณฑิตซ่งเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่นางไม่สามารถแม้แต่จะเปิดประตูบ้านสกุลซ่งได้”
คนอื่นไม่ได้พูดแบบนี้ แต่มันเป็นเพียงการจัดการสกุลซ่ง มารดาซ่งถูกฝานฉางอวี้ฉีกหน้าโดยตรง ใบหน้าของนางไม่สามารถหาคำอธิบายความน่าเกลียดได้อีกต่อไป นางมองไปรอบๆ และเห็นสีหน้าดูถูกเหยียดหยามของเพื่อนบ้าน และรู้สึกว่าใบหน้าของนางร้อนผ่าวและหงุดหงิดและเหมือนว่าฝานฉางอวี้กำลังชี้ไปที่จมูกของนางและด่าว่าสกุลซ่งนางเนรคุณ
ลูกเยี่ยนของนางต้องสอบเป็นจอหงวน หากถูกหญิงเชือดหมูที่หยาบคายคนนี้ใส่ร้ายและทำให้อนาคตของเขาถดถอย นั่นทำให้นางอยากจะฆ่านังหญิงผู้นี้ซะ!
มารดาซ่งตัวสั่นและกำลังจะพูดออกมา แต่นางก็ได้ยินบุตรชายของนางที่นิ่งเงียบอยู่ตลอดเวลาพูดกับหญิงเชือดหมูว่า “ถ้าเจ้ามาหาข้า ข้าจะไม่เฉยเมยแน่นอน”
“ลูกซ่ง!” มารดาซ่งกลอกตาจนแทบเป็นลม
ฝานฉางอวี้ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน โดยคิดว่าซ่งเยี่ยนเสียสติไปแล้วที่พูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคนมากมาย
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นางจะพูดอะไร มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากด้านนอกฝูงชน “พี่เขย มีคนเยอะมากเลยเจ้าค่ะ!”
เสียงของชายคนนั้นเย็นชามาก “อย่าวิ่งไปทั่ว”
ฝานฉางอวี้หันกลับมาและเห็นน้องสาวของนางยืนเขย่งเท้าอยู่ที่ประตูบ้านของนางและมองมาทางนี้ บุรุษผู้นั้นคงกลัวว่านางจะหลงทางเมื่อนางออกมาดูความสนุกสนาน เขาจึงเดินตามนางออกไป เขาจึงขมวดคิ้วอันงดงามของเขาตามนางไป ราวกับว่าเขาคิดว่าเด็กมักสร้างปัญหา
เขาสวมอาภรณ์สีแดงสดที่เขาสวมในวันแต่งงาน ผมยาวของเขาถูกมัดไว้อย่างเรียบง่าย และเสื้อคลุมแขนกว้างของเขาก็ห้อยลงมาคลุมไม้เท้าของเขา คิ้วของเขาเย็นชาและใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหิมะ
เขาเอนตัวพิงประตู ท่าทางของเขาดูสบายๆ นางไม่รู้ว่าเขาออกมาข้างนอกมานานแค่ไหนแล้ว และนางไม่รู้ว่าเขาได้ฟังบทสนทนาระหว่างนางกับแม่ลูกสกุลซ่งมากขนาดไหน
ฝานฉางอวี้สบตาเขา ไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา มีเพียงมุมริมฝีปากของเขาเท่านั้นที่ยกขึ้น แต่มันไม่ใช่รอยยิ้ม
[1] หยวนเป่า - คือ “เงินตำลึงจีน” มีลักษณะเป็นแท่งเงินปลายโค้งสูงทั้งสองข้าง มีรูปร่างคล้ายเรือ หรือก็คือ ตำลึงทอง โดย 1 ตำลึงทอง มีค่า = 10 ตำลึงเงิน (1ตำลึงเงิน มีค่า = 1 ก้วน, 1 ก้วน = 1000 อีแปะ นางเอกขายหมูแปบเดียวก็ได้แล้ว)