บทที่ 15
“นั่นคือสามีที่ฉางอวี้แต่งงานด้วยเหรอ?”
“ข้าเคยเห็นเขาในวันแต่งงาน หลังจากที่ไม่ได้เจอเขามาหลายวัน เขาดูหล่อขึ้นกว่าเดิมเสียอีก”
“เป็นเรื่องน่าสนใจทีเดียวที่ได้เห็นเขยใหม่และอดีตคู่หมั้นมาพบกัน!”
เมื่อสตรีในละแวกนั้นเห็นเซี่ยเจิงและซ่งเยี่ยน พวกนางก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยเสียงต่ำ
ฉางหนิงก็เห็นพี่สาวของนางด้วย จึงคว้าแขนเสื้อของเซี่ยเจิงทันทีแล้ววิ่งไปหานาง “พี่หญิง!” จุกสองจุกบนศีรษะของนางสั่นขณะที่นางวิ่ง นางมีใบหน้ากลมๆ ขาวๆ และสวมเสื้อคลุมหนาๆ
มีน้ำแข็งบางๆ อยู่บนพื้น ทำให้ลื่นล้มได้ง่าย ฝานฉางอวี้รีบพูดว่า “วิ่งช้าๆ พี่เขยของเจ้าได้รับบาดเจ็บที่ขา ระวังล้ม!”
ฝานฉางอวี้เองก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อนางพูดคำว่า ‘พี่เขย’ นางมองดูใบหน้าของเหยียนเจิ้งและเห็นว่าเขามีใบหน้าที่ชัดเจนและสง่างาม เขาไม่ได้มีปฏิกิริยาเป็นพิเศษเกี่ยวกับคำเรียกของนาง ราวกับว่าเขามักถูกเรียกอย่างนั้น อันที่จริง ฉางหนิงมักจะเรียกเขาว่าพี่เขยอยู่แบบนี้เป็นประจำ แต่ฝานฉางอวี้ไม่คุ้นเคยกับการสอนฉางหนิงให้เรียกเขาแบบนี้
ฉางหนิงวิ่งไปหาฝานฉางอวี้แล้วแลบลิ้นออกมาอย่างรู้สึกผิด นางเหยียดมือเล็กๆ อ้วนๆ สั้นๆ ของนางออกแล้วกอดขาข้างหนึ่งของฝานฉางอวี้ และมองดูแม่ลูกสกุลซ่งที่อยู่ตรงข้ามด้วยความเกลียดชัง นางลากพี่เขยมาด้วยความตั้งใจ หากคนเลวสองคนนี้กล้ารังแกพี่สาว พี่เขยก็อาจใช้ไม้เท้าหักขาพวกเขาได้! นางแค่ไม่บอกพี่สาวของนางเกี่ยวกับความคิดอันชาญฉลาดนี้!
ฝานฉางอวี้ไม่ได้รู้ความคิดในใจของน้องสาวของนาง นางลูบผมของฉางหนิงพลางมองไปที่เซี่ยเจิงแล้วพูดว่า “อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดี ไม่สะดวกที่จะออกไปข้างนอก ไม่จำเป็นต้องยอมตามใจหนิงเนียงทำเรื่องไร้สาระ…”
นางพูดอย่างสุภาพมาก แต่ในสายตาของคนอื่น นางดูเกรงใจสามีของนาง ดวงตาของคนหลายคนสั่นไหวไปมาระหว่างซ่งเยี่ยนและเซี่ยเจิง ในใจของพวกเขาในแง่ของรูปลักษณ์ สามีที่ฝานฉางอวี้แต่งงานด้วยนั้นย่อมเหนือกว่า แต่ในแง่ของความสามารถ ซ่งเยี่ยนนั้นกลับดีกว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถสอบผ่านได้
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงเพื่อมองดวงตาสีแดงเล็กน้อยของนางและพูดว่า “ไม่เป็นไร”
ดวงตาหงส์ที่งดงามหรี่ลงเล็กน้อย
นางร้องไห้เหรอ?
เพื่ออดีตคู่หมั้นของนางเหรอ?
ดูเหมือนว่านางจะยังปล่อยวางไม่ได้จริงๆ
ไม่ปล่อยวาง
ลมอุดรพัดแรงพัดผมยาวที่ปลิวไสวตรงหน้าเขา เขาปัดผมยาวที่ร่วงหล่นอย่างเกียจคร้านและมองดูชายในเสื้อคลุมสีครามที่อยู่ด้านหลังฝานฉางอวี้
ดวงตาของเขาเฉยเมย แต่เขาทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการกดขี่อย่างรุนแรง
เมื่อซ่งเยี่ยนสบตากับเขา เขารู้สึกราวกับว่าถูกหมาป่าจ้องมอง มันสั่นสะท้านราวกับเหยื่อที่หลุดออกจากปากหมาป่าด้วยความโชคดี
เซี่ยเจิงไม่เสียเวลาพูดคุยกับแม่ลูกสกุลซ่งและพูดเพียงว่า “คืนเงินมาเถอะ”
ไม่เพียงแต่แม่ลูกสกุลซ่งและฝูงชนที่มุงดูเท่านั้น แม้แต่ฝานฉางอวี้ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง
เซี่ยเจิงไม่ชอบที่จะพูดประโยคเดิมเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นว่าแม่ลูกสองคนนั้นยังไม่ตอบสนอง ดวงตาหงส์ที่งดงามก็แสดงท่าทีไม่อดทนเล็กน้อย “คนไม่มีพ่อแม่แล้วหรือ จึงต้องผิดการชำระหนี้?”
ฉางหนิงเม้มริมฝีปากของนางอย่างประหม่า และไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นได้ในขณะที่มองไปที่ไม้ค้ำยันของพี่เขย
พี่เขยจะตีใครหนอ?
แม่ลูกสกุลซ่งตอบสนองในที่สุด เมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินประโยคครึ่งหลังของเขา และมารดาซ่งก็อารมณ์เสียทันที คำพูดของสามียัยเด็กสกุลฝานมีพลังมากกว่าอีกฝ่ายจริงๆ ก่อนที่ครอบครัวของนางจะได้พูดอะไร อีกฝ่ายก็ตราหน้านางว่าเป็นคนตายเสียแล้ว!
มารดาซ่งโกรธจนตัวสั่นและต้องได้รับการประคองจากสตรีด้านข้างสองคนก่อนจึงจะยืนหยัดได้ “ครอบครัวข้าบอกเมื่อไหร่ว่าเราจะไม่จ่ายเงินคืน” นางตะโกนเรียกซ่งเยี่ยนอีกครั้ง “ลูกเยี่ยน นับเงินให้พวกเขาด้วย!”
แม้ว่ามารดาซ่งในตอนนั้นจะยากจนมาก กระทั่งสามีของนางจากไปนางยังเคยทำแม้กระทั่งคุกเข่าขอโลงศพบนถนน แต่นางไม่เคยรู้สึกอับอายเหมือนดั่งวันนี้ หลังจากพูดแบบนั้นจบ นางก็เดินออกจากตรอกราวกับว่านางไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป
สิ่งต่างๆ ก็เป็นเช่นนี้ ยิ่งมีชื่อเสียงมากก็จะยิ่งอับอายมาก และจะรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าคำพูดไม่กี่คำของเขาจะทำให้มารดาซ่งโกรธมาก และนางก็มองเขาด้วยความประหลาดใจ อีกฝ่ายเพียงมองนางอย่างผิวเผิน
ฝานฉางอวี้อ่านสายตาของเขาไม่ออก ยิ่งเขามาทวงหนี้แทนนางก็ยิ่งน่าสับสนไปอีก
บิดาของฝานฉางอวี้มอบโลงศพให้กับสกุลซ่ง แน่นอนว่านอกจากโลงศพแล้วยังมีผ้าห่อศพและเงินงานศพรวมอยู่ด้วย
เพื่อการศึกษาของซ่งเยี่ยน อาจารย์ในสำนักศึกษาในตำบลได้รับเงินปีละสองตำลึง ซ่งเยี่ยนเรียนที่สำนักศึกษาในตำบลเป็นเวลาห้าปีก่อนที่เขาจะเข้าเรียนในสำนักศึกษาประจำอำเภอ อาจารย์ที่โรงเรียนประจำอำเภอรู้ว่าครอบครัวของเขายากจน ดังนั้นพวกเขาจึงยกเว้นค่าเล่าเรียนของเขา สิ่งที่พ่อของนางช่วยจ่ายล่วงหน้าคือค่าของแรกเข้าสิบสองชุด
เมื่อซ่งเยี่ยนมอบหยวนเป่าสองก้อนให้กับฝานฉางอวี้ มือใหญ่ที่มีข้อต่อที่ชัดเจนก็เอื้อมมารับเงินแทนฝานฉางอวี้โดยตรง อีกฝ่ายดูเย็นชาและพูดว่า “เรียบร้อยแล้ว”
ใช่ เรียบร้อยแล้ว จากนี้พวกเขาก็จะแยกทางกันแล้ว
ซ่งเยี่ยนมองดูฝานฉางอวี้ด้วยความขมขื่นที่มุมปาก แต่บุรุษผู้นั้นไม่ได้ให้โอกาสเขาและฝานฉางอวี้ได้มองหน้ากันด้วยซ้ำ เมื่อเขามอบเงินให้ฝานฉางอวี้เรียบร้อย เขาก็มองไปด้านข้างแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ “กลับไปเถอะ”
ในฐานะบุรุษ ซ่งเยี่ยนแน่ใจว่าไม่มีท่าทีเป็นศัตรูในสายตาคู่นั้น เป็นเพียงความรังเกียจ ราวกับแม่ไก่กำลังปกป้องลูกของมัน เหมือนลูกวัวที่ได้รับการให้ท้าย
ฝานฉางอวี้ไม่ได้โต้ตอบอะไรมากนักจนกระทั่งนางเข้าไปในบ้าน
ทันทีที่ประตูปิดลง บุรุษผู้นั้นก็ไม่ปิดบังความรังเกียจในดวงตาของเขาอีกต่อไป “เรื่องแบบนี้คู่ควรกับการที่เจ้าต้องมาคิดถึง และร้องไห้เพราะเขาหรือ?”
ฝานฉางอวี้คิดถึงเรื่องโกหกที่นางบอกเขาและพูดไม่ออก นางหายใจไม่ออกและพูดว่า “ข้าร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เซี่ยเจิงเกลียดปัญหามากที่สุด และโดยธรรมชาติแล้วเขาไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้อื่น เขาเพิ่งได้รับความช่วยเหลือจากสตรีผู้นี้ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเห็นนางโง่งมไปกับบุรุษเช่นนั้นอีกต่อไป
เมื่อได้ยินนางพูดในขณะนี้ เขาจึงไม่สนใจที่จะพูดอะไรอีกต่อไป
ในขณะนี้ป้าจ้าวเพื่อนบ้านข้างบ้านรีบวิ่งเข้ามา “ข้าได้ยินมาว่าสกุลซ่งแสร้งทำเป็นให้เงินเจ้าก่อนจะจากไป นี่ทำให้เพื่อนบ้านเห็นหรือ? สองแม่ลูกนั่นน่ารังเกียจมากจนสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้จริงๆ! เขายังส่งตุ๊กตาดินเหนียวคู่หนึ่งมาในวันแต่งงานของเจ้าด้วย…”
เมื่อนางเห็นเซี่ยเจิงคำพูดของนางก็หยุดชะงัก ป้าจ้าวเสียใจกับคำพูดของนาง นางปิดปากด้วยมือและกลืนคำพูดที่เหลือของนางกลับไป
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงมองฝานฉางอวี้ด้วยสายตาที่ดุร้ายและเย็นชาอย่างชัดเจน
ฝานฉางอวี้รู้สึกเสียใจและไม่ตอบสนอง
นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าคำโกหกที่นางบอกจะกลายเป็นเรื่องน่าหัวเราะและถูกบุรุษผู้นี้ดูถูกไปอีกเป็นเวลานาน
จนกระทั่งเซี่ยเจิงเข้าไปในห้อง ป้าจ้าวก็มองฝานฉางอวี้อย่างขอโทษ “ป้าจ้าว ปากไม่มีหูรูดเลย……”
ฝานฉางอวี้ดูเหนื่อยเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” อย่างมากนางก็คงถูกบุรุษผู้นั้นดูถูก
นางชวนป้าจ้าวไปที่เตาผิงไฟเพื่ออบอุ่นร่างกาย หลังจากที่ป้าจ้าวนั่งลงแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “วันนี้คนแซ่ซ่งนั่นมาที่นี่ทำไมอีก หวังว่าจะไม่กระทบต่อความสัมพันธ์ของเจ้าและสามี……”
ฝานฉางอวี้ คิดในใจว่ามันคงแปลกที่นางจะมีความรู้สึกต่อบุรุษที่ใจร้ายและไม่ยอมให้อภัยคนผู้นั้น
นางต้องการบอกความจริง แต่คดีความเกี่ยวกับการแบ่งทรัพย์สินยังไม่ยุติ ดังนั้นจึงอาจทำให้เกิดปัญหายุ่งยาก นางจึงได้แต่พูดว่า “ไม่หรอกเจ้าค่ะ”
จู่ๆ ป้าจ้าวก็ถามขึ้นมาว่า “ตอนกลางคืนเจ้ายังนอนกับหนิงเนียงที่ห้องทางเหนืออยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้ตอบอืมอยู่ในลำคอ
ป้าจ้าวขมวดคิ้วและพูดว่า “คืนนี้ทำไมไม่ให้หนิงเหนียงมานอนกับข้าล่ะ” เมื่อได้ยินความหมายนั้น ฝานฉางอวี้ก็แทบจะสำลักน้ำลายของตัวเองและรีบปฏิเสธ
ป้าจ้าวอดไม่ได้ที่จะมองเธอ “เจ้าและสามีของเจ้าเป็นคู่รักที่สวรรค์ประทาน ทำไมต้องเขินอายล่ะ?”
ฝานฉางอวี้ใช้ข้อแก้ตัวเก่าๆ “เขาได้รับบาดเจ็บอยู่นะเจ้าคะ”
ป้าจ้าวจ้องมองนาง “เจ้าไม่ได้อ่านหนังสือที่ข้าให้เจ้าเหรอ มีหลายวิธี……”
เมื่อพูดต่อไป ป้าจ้าวเองก็รู้สึกเขินอายและแค่ถอนหายใจ “ป้าจ้าวแค่เป็นห่วงเจ้า สามีของเจ้ามีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นกว่าซ่งเยี่ยนเสียอีกและเขายังสามารถอ่านออกเขียนได้ด้วย ตอนนี้เขายังต้องพึ่งเจ้าเพราะเขาบาดเจ็บ แต่ถ้าคู่รักไม่รักษาความสัมพันธ์ที่ดี เจ้าจะทำอย่างไรถ้าเขาต้องการจากไปหลังจากเขาหายดีแล้ว จะต้องมีเด็กไงล่ะ มิเช่นนั้นครอบครัวของลุงเจ้าย่อมจะมาก่อความเดือดร้อนอีก”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าป้าจ้าวกำลังทำเพื่อประโยชน์ของนางเอง ดังนั้นนางจึงพูดอย่างคลุมเครือว่านางเข้าใจแล้ว
หลังจากที่ป้าจ้าวกลับไป นางก็ถอนหายใจอย่างหดหู่ ปิ่นปักผมสีเงินไม่สามารถไถ่คืนมาได้ แม่ลูกสกุลซ่งก็น่ารังเกียจ โชคดีที่ได้เงินยี่สิบตำลึงที่บิดาของนางเคยมอบให้สกุลซ่งคืน และการที่ครอบครัวมีเงินก้อนโตก็ดีเหมือนกัน
นางมักจะถูกบุรุษผู้นั้นดูถูกเหยียดหยามอยู่เสมอ และทำท่าประมาณว่า ‘เจ้าตาบอดหรือเปล่า’ สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของเขาและความตื่นตระหนกของนางที่กระจายทำให้นางหายใจไม่ออก
ฝานฉางอวี้ลุกขึ้นยืนและกำลังจะไปที่ห้องครัว แต่ทันใดนั้น ร่างกายของนางก็แข็งทื่อ
หนังสือเล่มเล็ก……หนังสือเล่มเล็กที่ป้าจ้าวมอบให้นาง!
นางยุ่งมากตั้งแต่งานแต่งงานในวันนั้น ตอนนั้นป้าจ้าวมอบมันให้นาง นางเปิดดูสองหน้าแล้วปิดอย่างรวดเร็วและยัดมันไว้ใต้หมอนในห้องใหม่ของนาง หลังจากผ่านไปหลายวัน นางก็ลืมเหตุการณ์นี้ไปโดยสิ้นเชิง!
ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นเห็นมันอยู่ในห้องหรือเปล่า เพียงแค่คิดถึงมันฝานฉางอวี้ก็รู้สึกชาหนังศีรษะของนาง นางรีบหาผ้านวมผืนใหม่ นำไปที่ประตูห้องทิศใต้แล้วเคาะประตู “เข้ามา” เสียงที่ชัดเจนและเย็นชาดังมาจากข้างใน
นางผลักประตูเปิดออกแล้วพูดว่า “ใกล้จะปีใหม่แล้ว ข้าเปลี่ยนผ้านวมที่ห้อง” ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ได้รับการตกแต่งสำหรับงานแต่งงานเมื่อไม่นานมานี้ ดังนั้นถ้าว่าไปตามเหตุผลจริงๆ ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนใหม่เลย
เซี่ยเจิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าของ เขาถือพู่กันไว้ในมือ โดยไม่ได้พยักหน้าให้นางแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าเขากำลังมุ่งความสนใจไปที่การเขียนอะไรบางอย่าง ฝานฉางอวี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อนางรีบยกหมอนออกเพื่อมองหาหนังสือเล่มเล็กนั้น นางก็พบว่ามันหายไปแล้ว
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง นางเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่างอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติที่นี่ นางจึงถอดผ้าปูเตียงและผ้าห่มออกเพื่อหามันต่อไป นางหยิบที่นอนที่ด้านล่างของเตียงขึ้นมาแล้วสะบัดมัน และมองหาใต้เตียงอีกด้วย แต่นางก็ยังหาหนังสือเล่มเล็กไม่เจอ และจู่ๆ นางก็รู้สึกสิ้นหวัง
ทันใดนั้นก็มีเสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลัง “อยากให้ข้าช่วยหรือไม่?”
แผ่นหลังของฝานฉางอวี้แข็งทื่อไปหมด และนางก็พูดด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดี “ไม่ต้อง ข้าแค่ปัดฝุ่นก่อนจะปูเตียง”
นางโยนผ้าปูเตียงและผ้านวมที่เปลี่ยนแล้วลงในตะกร้าเสื้อผ้าสกปรก แล้วกางผ้าปูที่เตียงและผ้านวมที่ซักครึ่งหนึ่งออกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ผ้านวมผืนนี้แบ่งออกเป็นสองชั้น ด้านล่างเป็นผ้าฝ้ายแท้ ด้านบนปักด้วยภาพวาด และใส่นวมวางตรงกลางซึ่งต้องใช้เข็มและด้ายเย็บติดกัน เนื่องจากฝานฉางอวี้รู้สึกกังวล มือของนางจึงถูกเข็มแทงหลายครั้งขณะเย็บผ้านวม นางทำหน้าบูดบึ้งและไม่พูดอะไร
จนกระทั่งนางออกไปจากห้อง เซี่ยเจิงก็หยุดเขียนและเหลือบมองหนังสือเล่มเล็กที่เขาใช้รองขาโต๊ะ
คิ้วที่งดงามของเขาก็ย่นโดยไม่รู้ตัว ห้องนี้มีเพียงผนังกั้นจากห้องหลักเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงได้ยินทุกสิ่งที่ป้าจ้าวพูดอย่างแน่นอน
นางกำลังหาหนังสือเล่มเล็กนี้อยู่ใช่ไหม?