บทที่ 16
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจหลังจากออกไปข้างนอกพร้อมกับตะกร้าเสื้อผ้าสกปรกในอ้อมแขนของนาง เขาคงเห็นสิ่งนั้นแล้ว เมื่อเขาเก็บมันไปแล้ว นางก็จะแสร้งทำเป็นว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อเห็นว่ายังไม่มืดนางจึงออกไปอีกครั้งและไปตลาดขายสัตว์เพื่อซื้อหมูอ้วนสองตัวและไก่หนึ่งตัว สำหรับไก่นั้นมีจุดประสงค์ที่สำคัญก่อนที่มันจะกลายเป็นน้ำแกงในหม้อ นางต้องการใช้มันเพื่อจับเหยี่ยว แม้ว่าบิดาของนางจะเป็นพ่อค้าเนื้อ แต่เขาก็เป็นนักล่าที่เก่งกาจเช่นกัน นางติดตามบิดาของนางไปที่ภูเขาเพื่อล่าหมูป่าและจับกระต่ายเป็นประจำ ดังนั้นนางจึงรู้วิธีสร้างกับดัก
เดิมฝานฉางอวี้ตั้งใจจะวางกับดักที่ลานบ้าน แต่กลัวว่าฉางหนิงจะโดนเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน นางจึงขึ้นไปบนห้องใต้หลังคาแล้วปีนขึ้นไปบนหลังคา มัดไก่แก่ไว้บนหลังคาโดยใช้อุปกรณ์ของบิดาของนาง เมื่อวางกับดักไว้ด้านบนแล้วจึงลงไปชั้นล่างด้วยความพึงพอใจ
พรุ่งนี้หมูตัวหนึ่งจะถูกเชือด และอีกตัวจะถูกเชือดในวันนี้เพื่อทำหมูแดดเดียว หมูแดดเดียวจะทำในช่วงเดือนสิบสอง เนื้อของมันสามารถเก็บไว้ได้นานขึ้นในฤดูหนาว แต่เมื่ออากาศอุ่นขึ้นเนื้อจะเน่าเสีย
อาจารย์จากสำนักศึกษาไม่ได้รับอะไรเลยนอกจากเงินและเนื้อหมูแดดเดียว บัณฑิตหลายคนต้องซื้อหมูแดดเดียวชิ้นหนึ่งเพื่อแสดงความยินดีกับอาจารย์ในช่วงปีใหม่ และในฤดูใบไม้ผลิพวกเขาจะต้องซื้อเพิ่มอีกสองสามชิ้นเพื่อเป็นของแรกเข้า
ในอดีตมารดาซ่งใช้เงินที่นางได้รับจากการทำงานเย็บปักถักร้อยเพื่อซื้อเนื้อแดดเดียวจากบิดาของนางทุกปีเพื่อให้กับซ่งเยี่ยน
ตอนนี้ฝานฉางอวี้ชักสงสัยว่ามารดาซ่งนางจงใจหรือไม่?
ในเวลานั้น เมื่อฤดูหนาวมาถึงมือของมารดาซ่งเต็มไปด้วยความเย็นจัด และรอยบนเสื้อผ้าของนางก็มากกว่าผ้าดั้งเดิมเสียอีก เนื่องจากนางมักจะทำงานปักในเวลากลางคืนและลังเลที่จะจุดตะเกียง นางจึงเลือกใช้เพียงไส้ตะเกียงตื้นจากน้ำมันตะเกียงไหม้ หลังจากอยู่แบบนี้เป็นเวลานานดวงตาของนางก็เสียหายและก็มองเห็นไม่ชัดในตอนกลางคืน
เด็กกำพร้าและแม่ม่ายที่เป็นเพื่อนบ้านสองคนนี้ มารดาซ่งบอกว่าสามีของนางไม่เคยผ่านการสอบมาก่อนตลอดชีวิต แต่ซ่งเยี่ยนฉลาดมาตั้งแต่เด็กและเป็นชายหนุ่มที่ดี บิดามารดาของนางทนดูไม่ได้จึงมอบหมูแดดเดียวเป็นของขวัญให้ซ่งเยี่ยนทุกปี
ตอนนี้เมื่อฝานฉางอวี้นึกถึงแม่ลูกสกุลซ่ง ก็หวังว่าสวรรค์จะมีตา ทำให้ซ่งเยี่ยนสอบตก! ขณะที่กำลังบ่นและสาปแช่ง นางก็ต้มน้ำไปที่ลานหลังบ้านเพื่อเตรียมจะเชือดหมู
เมื่อเสียงหมูดังเข้ามาในห้องทางทิศใต้ พู่กันในมือของเซี่ยเจิงก็ทำหมึกหยดลงบนกระดาษ เขาขยำกระดาษในมือทิ้งแล้วโยนมันลงในอ่างถ่านที่อยู่ตรงเท้าของเขา เขาเอนหลัง ยกมือขึ้นแล้วบีบตรงกลางหว่างคิ้ว ขณะที่หูของเขาเจ็บปวดจากเสียงดัง จู่ๆ ประตูก็ถูกผลักให้เปิดออก และมีร่างเล็กร่างหนึ่งดึงกรอบประตูเผยให้เห็นครึ่งหนึ่งของศีรษะ และเรียกเขา
“พี่เขย ท่านอยากไปดูหมูโดนเชือดหรือไม่เจ้าคะ?” ดวงตาองุ่นสีดำของนางเป็นประกาย “พี่สาวของข้าเชือดหมูเก่งมาก!”
ฝานฉางอวี้มักตื่นขึ้นมาก่อนรุ่งสางเพื่อเชือดหมู กระดูกสะบักของเขาได้รับบาดเจ็บหลังจากตกหน้าผาตอนที่เขาหลบหนีและยังไม่หายดีเลย เขาไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกในวันธรรมดา ดังนั้นแล้วเขาจึงไม่เคยเห็นนางเชือดหมูมาก่อน
วันนี้เสียงร้องของหมูดังมาจากหลังบ้านยาวนานมาก และมีหมูสองตัวร้องพร้อมกันเลยทีเดียว เซี่ยเจิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า จากนั้นลุกขึ้นยืนบนไม้ค้ำ อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้อยากไปดูหมูถูกเชือดตามที่ฉางหนิงต้องการ แต่เขากลับรู้สึกว่าถ้าหมูยังคงร้องต่อไป เขาจะฆ่ามันด้วยมีด เพื่อสร้างสันติภาพให้แก่ตนเอง
เมื่อเดินผ่านห้องหลักไปจะเป็นห้องครัว มีประตูเล็กๆ ในห้องครัวที่เชื่อมต่อกับลานหลังบ้าน ในขณะนี้ประตูเล็กๆ นั้นเปิดออก และเซี่ยเจิงก็มองเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าสตรีผู้นั้นกำลังเหยียบหลังหมู โดยถือเชือกที่หนาเท่ากับนิ้วหัวแม่มือของนางไว้ในมือ และกำลังดึงหมูที่มัดแขนขาไว้ หมูที่ถูกมัดแขนขาไว้ กำลังถูกมัดไว้กับม้านั่งหินที่ดูค่อนข้างหนักตั้งแต่แรกเห็น
เสี่ยวฉางหนิงเงยหน้าขึ้นและพูดกับเขาอย่างภาคภูมิใจ “พี่สาวของข้าเก่งมาก!”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ เมื่อเข้าไปใกล้มากขึ้น เสียงร้องของหมูก็ส่งเสียงแหลมและรุนแรงมากขึ้น และความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของมันก็ดูดุร้ายมาก เซี่ยเจิงเคยเห็นหมูถูกเชือดในค่ายทหาร แต่ต้องใช้ผู้ชายหลายคนจึงจะจับหมูอ้วนได้ แม้ว่าสตรีตรงหน้าเขาแม้จะดูไม่อ่อนแอ แต่นางก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง นางจะเทียบกับบุรุษร่างใหญ่และหนาพวกนั้นได้อย่างไร
เขาขมวดคิ้วและกำลังจะก้าวเข้าไปช่วย แต่เห็นสตรีผู้นั้นตบหัวหมูแล้วตะโกนว่า “เชื่อฟังหน่อย!”
การตบดังมาก เสียงร้องของหมูก็เบาลง และการต่อสู้ดิ้นรนของมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด
ในขณะนี้ ดวงตาของเซี่ยเจิงซึ่งยังคงไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง และแสดงให้เห็นความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
ยอมสยบแล้ว?
สยบแล้ว? - - -
นี่ต้องแข็งแกร่งขนาดไหน?
ความประทับใจที่สตรีนางนี้มอบให้เขาจู่ๆ ก็กระโดดไปมาระหว่างเสียน้ำตาให้กับบุรุษดวงตาหงส์กับการตบหัวหมูจนยอมสยบ ซึ่งทำให้เขาขมวดคิ้ว
ฝานฉางอวี้มัดหมูไว้บนแท่นเชือดหิน และเมื่อนางหันกลับไป ก็พบเซี่ยเจิงและน้องสาวของนางที่แอบเอาศึรษะครึ่งหนึ่งแอบมองอยู่ที่ประตูเพื่อดูนาง
นางพูดทัน “หนิงเนียง พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าเด็กๆ ไม่สามารถมาดูเชือดหมูได้”
ฉางหนิงรู้สึกเสียใจและถอยศีรษะไปด้านหลังประตู เหลือเพียงจุกเล็กๆ สองจุกบนศีรษะของนางที่ยังคงอยู่ด้านนอก
ฝานฉางอวี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อนางเห็นเซี่ยเจิง นางสวมกางเกงขาสั้นที่ใช้สำหรับเชือดหมูเป็นพิเศษ และนางก็เพิ่งต่อสู้กับหมู ในขณะนี้ผมที่ยุ่งเหยิงของนางห้อยอยู่ตรงหน้าผาก นางรู้สึกอายมาก แต่ก็มีจิตวิญญาณการต่อสู้อยู่ข้างในเช่นกัน
นางยุ่งมากในขณะนี้และไม่มีเวลากังวลเกี่ยวกับความลำบากใจในก่อนหน้านี้ หลังจากความประหลาดใจสั้นๆ นางก็พูดกับเซี่ยเจิง “ถ้าเจ้าไม่รีบกลับไปที่ห้อง ก็ช่วยข้าตั้งไฟบนเตาก่อน” มีน้ำเดือดในหม้อใบใหญ่ที่ใช้ลวกขนหมู เซี่ยเจิงเหลือบมองเตาชั่วคราวแล้วเดินเข้าไปด้วยท่าทางที่ดีอย่างหาได้ยาก
หลังจากที่ฝานฉางอวี้วางอ่างไม้สำหรับเก็บเลือด นางก็หยิบมีดเจาะเลือดขึ้นมาและยังคงฆ่าหมูด้วยมีดเดียว เมื่อเลือดพุ่งออกมา ก็ย่อมมีละอองเลือดกระเด็นอยู่บนร่างกายของนางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาของนางแหลมคมราวกับเสือที่จ้องมองเหยื่อที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หลังจากนั้นไม่นาน ไอสังหารในร่างกายของนางก็หายไป ทันทีที่นางเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นชายที่อยู่หลังเตามองมาที่นางด้วยสีหน้าไม่อาจเข้าใจได้
ดวงตาของเขาเย็นชามาโดยตลอด แต่ในขณะนี้มีความลึกซึ้งที่เข้าใจยากอยู่ในนั้น เหมือนกับบ่อน้ำลึกโบราณที่ไม่มีก้น
ฝานฉางอวี้หยิบมีดออกไป และในขณะเดียวกันก็ควบคุมรัศมีความรุนแรงของนางไว้ และถามด้วยความสับสน “ทำให้เจ้ากลัวหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงเพิ่มท่อนฟืนลงในเตา และใบหน้าของเขาก็สะท้อนแสงไฟ ดูเหมือนเขาจะพบว่าคำพูดของนางตลกมาก เขายกมุมปากของเขาอย่างเกียจคร้าน “ไม่นี่”
ฝานฉางอวี้ลากหมูที่ถูกเชือดเข้ามาแล้วมองดูเขาแล้วพูดว่า “เจ้าเข้าไปในบ้านเถอะ ขนหมูจะมีกลิ่นเหม็นมากเมื่อโดนน้ำเดือด”
เซี่ยเจิงนั่งนิ่งแล้วพูดว่า “ข้าเคยได้กลิ่นอะไรที่แย่กว่านั้นเสียอีก” กลิ่นความเน่าเปื่อยในหมู่คนตาย
วันนี้คนผู้นี้ดูแปลกไปหน่อยหรือเปล่า?
ฝานฉางอวี้เพียงเพิกเฉยต่อเขาและลวกขนหมูด้วยน้ำเดือดก่อนที่จะเริ่มโกน
เซี่ยเจิงนั่งบนเก้าอี้หลังเตาและเงยหน้ามองดูนางทำงานของตนเอง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่านางดูน่ามองมากขึ้นเมื่อนางดูเหมือนกำลังเชือดหมู เขาถามว่า “พ่อของเจ้าสอนวรยุทธ์ให้เจ้าหรือ?”
ฝานฉางอวี้หยุดชั่วคราวขณะโกนขนหมู จากนั้นก็โกนต่อไปอีกครู่หนึ่ง “ท่านพ่อของข้าเดินทางไปทั่วเพื่อเป็นผู้คุ้มกัน เขามีอาจารย์มากมายและเรียนรู้ศาสตร์หลายแขนง ข้าติดตามท่านพ่อและเรียนรู้บางอย่างมาเพียงเล็กน้อย”
เซี่ยเจิงหยุดถามคำถามและมองดูนางโกนขนหมูต่อไป สีหน้าของนางดูเหนื่อยเล็กน้อย แต่ใบหน้าของนางก็ยังงดงามจริงๆ แม้จะนั่งอยู่บนฟืนก็ตาม
ฝานฉางอวี้รีบแบ่งหมูก่อนมืด โดยเหลือชิ้นเล็กๆ ไว้สำหรับปรุงหมูตุ๋นสำหรับมื้อเย็นในตอนเย็น ส่วนที่เหลือโรยด้วยเกลือหยาบเท่าๆ กัน และวางเนื้อลงโดยหงายด้านหนังขึ้น เรียงซ้อนกันอย่างเรียบร้อยในหินที่สะอาดในลานบ้าน และปิดเอาไว้
ในการทำหมูแดดเดียว จะต้องหมักด้วยเกลือเป็นเวลาเจ็ดถึงแปดวันก่อน จากนั้นจึงรมควันด้วยกิ่งสน แม้ช่วงนี้เกลือจะขาดแคลน แต่ในอำเภอชิงผิงกลับอุดมไปด้วยเกลือ และราคาเกลือในท้องถิ่นก็ไม่แพง สามารถซื้อหนึ่งชั่งได้ในราคาสิบอีแปะขึ้นไป
พ่อค้าเกลือซื้อเกลือแล้วส่งไปยังสถานที่อื่นเพื่อขาย และอาจขึ้นราคาได้หลายครั้ง นางได้ยินมาว่าพ่อค้าเกลือในบางพื้นที่ขึ้นราคาตั้งแต่ต้นทาง และราคาเกลืออาจสูงถึงหลายร้อยอีแปะต่อหนึ่งชั่ง
ในขณะที่ไฟในหม้อขนาดใหญ่ที่ใช้น้ำร้อนยังคงอยู่ และหม้อก็ใหญ่พอ ฝานฉางอวี้จึงใส่หมูที่ล้างแล้ว กระดูกหมู และเครื่องในหมูลงไปในน้ำโดยตรงเพื่อลวก
คืนนี้นางจะใช้หมูสามชั้นทำหมูตุ๋น กระดูกหมูใช้ทำน้ำแกง เครื่องในหมูและเนื้อหัวหมูจะขายที่ร้านขายเนื้อในวันพรุ่งนี้เช้า
หลังจากลวกเนื้อหมูแล้ว นางก็ช้อนตักเนื้อในหม้อ จากนั้นแทนที่ด้วยน้ำสะอาด แล้วใส่เครื่องเทศและเครื่องปรุงรสต่างๆ ลงไป เมื่อเดือดก็เติมน้ำแกงเก่าที่เคี่ยวไว้ก่อนหน้านี้ แล้วใส่เนื้อและกระดูกลงไป หมักมันเข้าด้วยกัน เมื่อไฟทำให้น้ำเกลือในหม้อเดือดอีกครั้ง กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อก็ลอยออกมาจากช่องว่างตรงฝาหม้อด้วย
ฝานฉางอวี้กินแป้งทอดไปเพียงชิ้นเดียวในตอนกลางวันและทำงานหนักตลอดบ่าย เมื่อนางได้กลิ่น ท้องของนางก็คำรามสองครั้ง ฉางหนิงสูดจมูกและพูดอย่างสมเพช “พี่หญิง ข้าหิวแล้ว……”
คนเดียวที่ไม่ถูกกลิ่นหอมดึงดูดคือเซี่ยเจิง ซึ่งเขากำลังเฝ้าดูไฟหลังเตาด้วยสีหน้าไม่แยแส ฝานฉางอวี้ลูบท้องด้วยความรู้สึกอาย นางลุกขึ้นและเดินเข้าไปในบ้าน “เนื้อยังเคี่ยวไม่เสร็จ ข้าจะเอามันเทศมาย่างก่อนสักสองหัว”
สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือคนที่นั่งอยู่หลังเตา แม้ว่าใบหน้าของเขาจะยังคงไม่แสดงออกหลังจากที่นางเข้ามาในห้อง แต่เขาก็ค่อยๆ กลืนน้ำลายของเขาลงไปอย่างช้าๆ
เซี่ยเจิงเหลือบมองหม้ออย่างไม่อดทน ใช้เวลาปรุงสิ่งนี้นานขนาดนั้นเลยเหรอ?
เสี่ยวฉางหนิงปิดปากแล้วหัวเราะ “พี่เขย ท่านก็หิวเหมือนกันแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”
เซี่ยเจิงไม่ต้องการสนใจเด็กที่น่ารำคาญคนนี้และหลับตาลง “เปล่าสักหน่อย”
ฝานฉางอวี้หยิบมันเทศสองหัวมาฝังไว้ในกองขี้เถ้าของเตา เซี่ยเจิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหลังเตา เนื่องจากขาและเท้าของเขาขยับไม่สะดวก ฝานฉางอวี้จึงไม่ได้ให้เขาลุก และนั่งยองๆ ลงข้างๆ แล้วใช้ที่คีบดันขี้เถ้าถ่านลงบนมันเทศ
ประตูห้องครัวเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสและแคบ และการมองเห็นของฝานฉางอวี้ก็ถูกปิดกั้น นางทำได้เพียงหันร่างไปทางเขาเล็กน้อยเพื่อดูว่ามันเทศถูกฝังอยู่ข้างในแล้วหรือยัง ขณะที่นางขยับเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย เซี่ยเจิงก็ขมวดคิ้วและขยับออกไป แต่สถานที่นั้นเล็กมาก มวยผมของฝานฉางอวี้เกือบจะปัดไปที่คางของเขา นางไม่ได้สังเกตเห็น แต่สีหน้าของเซี่ยเจิงกลับเข้มงวดมากขึ้น
นางเปลี่ยนชุดเชือดหมูไปแล้ว และมีกลิ่นหอมหรูหราเกินบรรยายบนอาภรณ์และบนเส้นผมของนาง มันอาจเป็นกลิ่นหอมที่มารดาของนางได้ทำเอง ดังที่นางได้บอกไว้ก่อนหน้านี้ จุดที่มวยผมของนางสัมผัสนั้นเย็นเล็กน้อยและมีอาการคันที่ทำให้ผู้คนอยากเกา
เซี่เจิงขมวดคิ้วและกำลังจะพูด แต่ฝานฉางอวี้ฝังมันเทศเสร็จแล้วแล้วถอยกลับไป เมื่อเห็นเขาหลบเลี่ยง ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกอายมาก “เมื่อครู่ ข้าโดนเจ้าเหรอ?”
คางที่ถูกผมของนางสัมผัสยังคงคันอยู่ เซี่ยเจิงหลบตานางแล้วบอกว่าไม่
หิมะตกบนท้องฟ้าอีกครั้ง และฝานฉางอวี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เล่นกับน้องสาวของนาง ใบหน้าของพี่น้องสองคนถูกส่องสว่างด้วยแสงไฟ และรอยยิ้มของพวกนางก็คล้ายกันมาก ราวกับว่าพวกเขาสามารถละลายความหนาวเย็นของคืนฤดูหนาวทั้งหมดได้
เซี่ยเจิงมองไปที่นางชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองหิมะที่ปลิวว่อนบนท้องฟ้า เมื่อกลิ่นหอมของเนื้อลอยออกมา ฝานฉางอวี้ก็ขยับไปที่ด้านข้างของเซี่ยเจิงอีกครั้ง และใช้ที่คีบขุดมันเทศออกมาสองหัว
ผิวของมันเทศย่างจนเป็นสีเทาไหม้ และเมื่อบีบเบาๆ จะร้อนและนุ่ม ฝานฉางอวี้มอบอันหนึ่งให้กับเซี่ยเจิง และของนางและน้องสาวแบ่งกันคนละครึ่ง
ฝานฉางอวี้เชี่ยวชาญมากในการแบ่งมันเทศออกเป็นสองส่วนด้วยการหักเพียงครั้งเดียว เผยให้เห็นเนื้อมันเทศสีเหลืองอมส้มที่ปลายคนละฝั่ง และกลิ่นนี้ก็ทำให้มีรสหวาน ฝานฉางอวี้มอบครึ่งหนึ่งให้กับน้องสาวของนาง พวกนางทั้งสองสูดดมมันไปขณะรับประทานอาหารไป ซึ่งมันร้อนมากจนได้รสชาติที่หวานยิ่งขึ้นในปากของพวกนาง ผิวมันเทศที่ถูกเผาเล็กน้อยไปสัมผัสริมฝีปากของพวกนางโดยไม่ได้ตั้งใจ
เซี่ยเจิงปอกเปลือกมันเทศแล้วกัดเข้าไป มันหวานกว่ามันเทศย่างมากในความรู้สึกของเขา
จานหลักของค่ำคืนนี้ก็คือเนื้อหมูสามชั้นที่ตุ๋นไว้นานกว่าหนึ่งชั่วยามโดยหมักอย่างดีจนกลิ่นหอมโชยทั่วถึง จากนั้นจึงหั่นเป็นชิ้นแล้วคลุกเคล้ากับเห็ดหอมหั่นเป็นลูกเต๋าแล้วผัดให้เข้ากันในกระทะ หลังจากกลิ่นหอมของเห็ดออกมาแล้ว ก็ใช้น้ำที่เคี่ยวไว้หนึ่งช้อนตักขึ้นมาราดบนข้าวขาวตามด้วยไข่ตุ๋น
เซี่ยเจิงกินอาหารอิ่มมากที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมานับตั้งแต่เขาประสบเหตุ และเขาก็มีอารมณ์ดีมากก่อนที่จะหลับไปในคืนนั้น
แน่นอนว่าหากไม่มีเสียงกรีดร้องอันแหบห้าวของเหยี่ยวยักษ์ดังขึ้นมาจากบนหลังคาอย่างกะทันหัน เขาก็คงจะอารมณ์ดีได้นานขึ้นอีกหน่อย