บทที่ 17
เซี่ยเจิงสวมเสื้อผ้าด้วยอารมณ์บูดบึ้งและลุกขึ้นยืน ทันทีที่เขาใช้ไม้ค้ำยันเดินออกไป ก็พบฝานฉางอวี้ที่ถือตะเกียงน้ำมันไว้ในมือข้างหนึ่งและมืออีกข้างหนึ่งหิ้วเหยี่ยวที่กำลังกระพือขนร่วงเป็นชิ้นๆ กำลังเดินลงมาจากห้องใต้หลังคา
เมื่อเห็นเซี่ยเจิงนางก็แปลกใจเล็กน้อย “ข้าปลุกเจ้าหรือเปล่า?”
ทันทีที่เจ้าเหยี่ยวยักษ์ที่มีอาการศีรษะตกเห็นเจ้านายของมัน มันก็กรีดร้องอย่างสมเพชอีกครั้งทันที แต่คราวนี้มันไม่กล้าที่จะดิ้นรนไปมา เสียงกรีดร้องนั้นอ่อนแอเหมือนไก่ และขนบนศีรษะของมันก็ตั้งขึ้น ไม่เรียบเนียนเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “นี่คือ……”
ฝานฉางอวี้ส่ายเหยี่ยวในมือของนางไปมาและยิ้มกว้าง “ข้าเห็นเหยี่ยวนี้ปรากฏตัวใกล้ๆ หลายครั้ง ข้าก็เลยไปซื้อแม่ไก่แก่ๆ มาตัวหนึ่ง และทำกับดักเพื่อจับมัน ไม่คาดคิดว่าจะจับได้จริงๆ!”
ถ้าเป็นเหยี่ยวธรรมดาสามารถจับเพียงลูกไก่ไปได้เท่านั้น แต่นี่เป็นเหยี่ยวยักษ์ไห่ตงชิง[1]ที่มีขนาดใหญ่มาก โดยมีปีกที่กางออกยาวเกือบหนึ่งเมตร และความแข็งแกร่งของมันก็น่าทึ่งมาก เมื่อมันดิ้นบนหลังคาย่อมทำให้เกิดรูขนาดใหญ่บนหลังคา ถ้าฝานฉางอวี้ไม่ได้ยินเสียงดังกล่าวและขึ้นไปไม่ทันเวลา มันก็อาจจะหนีไปได้ แต่นี่มันคงจะถูกฝานฉางอวี้ตบไปสองสามครั้งก่อนที่มันจะเชื่อฟังขนาดนี้
นางกล่าวว่า “พรุ่งนี้เช้าข้าจะเอามันไปตลาดเพื่อดูว่าจะแลกเป็นเงินสักสองสามตำลึงได้หรือไม่?”
เหยี่ยวยักษ์ยังคงมองดูเจ้านายของมันอย่างสมเพชด้วยดวงตาแวววาวคู่หนึ่ง
เซี่ยเจิงไม่ได้มองดูนกโง่ตัวนี้ และพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชาและไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีใดๆ “ไม่มีใครซื้อสัตว์ที่มีชีวิตเช่นเหยี่ยวในตลาดเช่นนี้หรอก หลังจากฆ่ามันเนื้อของมันจะมีรสชาติเปรี้ยว และคนธรรมดาก็ไม่สามารถซื้อมันไปเลี้ยงได้ หากไม่ได้รับการฝึกฝนจากผู้มีความรู้ ธรรมชาติของพวกมันย่อมจะเปลี่ยนแปลงได้ยาก และอาจทำร้ายผู้คนได้ง่าย”
“เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ” ฝานฉางอวี้ผิดหวังทันที
นางเกาศีรษะ “แต่ขาของมันถูกกับดักหนีบ และปีกของมันก็หักตอนที่ข้าพยายามจับมัน หากปล่อยคืนสู่ธรรมชาติข้าเกรงว่ามันจะไม่สามารถอยู่รอดได้จนพ้นฤดูหนาว”
เจ้าเหยี่ยวยักษ์ร้องไห้อย่างอ่อนแอและน่าสงสารอย่างถูกเวลา
เซี่ยเจิง “……ข้ามีความรู้เกี่ยวกับวิธีเลี้ยงนกให้เชื่องเล็กน้อย และข้าคิดว่าสามารถฝึกมันให้เชื่องได้ เหยี่ยวเลี้ยงสามารถขายได้มากถึงหนึ่งร้อยตำลึง”
“หา?” ฝานฉางอวี้ประหลาดใจมาก แต่เมื่อนางได้ยินว่าเหยี่ยวตัวใหญ่ตัวนี้สามารถขายได้ในราคาได้หนึ่งร้อยตำลึงหลังจากถูกฝึกให้เชื่อง นางก็มีความสุขมากเช่นกัน แม้ว่าพรุ่งนี้ต้องซ่อมหลังคาบ้านก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
“งั้นก็เก็บมันไว้ที่บ้านก่อน!” นางจับเหยี่ยวยักษ์ใส่ลงไปในกรงไก่ จากนั้นจึงหยิบยารักษาบาดแผลและผ้าพันแผลออกมา
เหยี่ยวยักษ์เบียดเสียดอยู่ที่มุมกรง ฝานฉางอวี้จับเท้าข้างหนึ่งของมันขึ้นมาแล้วพันด้วยผ้าพันแผล ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความกลัว แต่ก็ไม่กล้าที่จะขยับ
เปลือกตาของเซี่ยเจิงกระตุกขึ้นสองครั้งเมื่อเขาเห็นเท้าของเหยี่ยวยักษ์ถูกห่อเป็นเกี๊ยวข้าว
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ทำทั้งหมดนี้เสร็จแล้ว นางก็นั่งยองๆ ข้างกรงแล้วมองไปที่เหยี่ยวยักษ์ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรักในขณะที่มองไปที่อนาคตเงินหนึ่งร้อยตำลึง “พรุ่งนี้เช้าข้าเชือดหมู แล้วจะเอาเครื่องในมาให้เจ้ากิน”
นางต้องเก็บหมูไว้ขาย แต่นางจะทำอะไรกับเครื่องในก็ได้ หมูที่ถูกเชือดในวันนี้ถูกตุ๋นจนหมดแล้ว
ก่อนที่จะกลับไปที่ห้องฝานฉางอวี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และรู้สึกว่าในห้องหลักหนาวเกินไป นางและน้องสาวของนางมีอ่างถ่านอยู่ในห้อง แต่ไม่ได้จุด ด้วยกลัวว่าเหยียนเจิ้งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสร่างกายอ่อนแอ นางจึงจุดอ่างถ่านในห้องของเขา และเหมาะที่จะนำเหยี่ยวไปไว้ในห้องของเขา
นั่นคือเงินหนึ่งร้อยตำลึง จะต้องไม่แข็งตาย!
ฝานฉางอวี้จึงหันกลับมา จากนั้นหยิบกรงไก่ขึ้นมา และเดินไปเคาะประตูห้องของเซี่ยเจิง โดยไม่คำนึงถึงสีหน้าของบุคคลนั้น จากนั้นนางก็วางกรงไก่ไว้ที่มุมห้องแล้วพูดว่า “ตอนกลางคืนอากาศหนาว จะปล่อยให้เหยี่ยวตัวนี้แข็งตายไม่ได้ ข้าจะวางมันไว้ในห้องของเจ้า”
เซี่ยเจิงเหลือบมองเหยี่ยวยักษ์ด้วยท่าทางที่น่ากลัว “……ได้”
ทันทีที่ประตูปิดลง ดวงตาอันวาววับของเหยี่ยวยักษ์ก็สบตากับดวงตาหงส์ที่เรียวยาวและมืดมนของเจ้านายมัน มันลากขาที่บาดเจ็บ ปีกของมันสูญเสียขนไปมากและยืนตัวสั่นเทา
เช้าวันรุ่งขึ้นฝานฉางอวี้เชือดหมูและนำปอดหมูสับครึ่งหนึ่งไปเลี้ยงเหยี่ยวยักษ์
วันนี้ดูเหมือนข้างนอกจะหนาวมากหิมะเกือบจะถึงธรณีประตูแล้ว ทันทีที่ประตูเปิด อากาศเย็นที่พัดมาปะทะใบหน้าทำให้ผู้คนตัวสั่นเมื่อมองออกไปทางประตู มีแนวหิมะอยู่ใต้ชายคา
มือของฝานฉางอวี้แดงเพราะความหนาวเย็น หลังจากที่นางใส่ปอดหมูชามใหญ่เข้าไปในกรง นางก็ถูมือแล้วพูดกับคนที่นั่งข้างเตียง “วันนี้อากาศหนาวมาก เจ้าควรลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าเพิ่ม ข้าทำเหมาเสวี่ยวั่ง[2]ไว้แล้วจะได้กินเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น”
เซี่ยเจิงพยักหน้าเพื่อแสดงความเข้าใจ แต่จริงๆ แล้วเขาไม่มีเสื้อผ้าหนาๆ ให้ใส่เลย ภายในชั่วครู่ฝานฉางอวี้ก็พบเสื้อคลุมหนาๆ ของบิดานางและนำมันมาให้เขา
ด้วยรูปร่างของเซี่ยเจิงมันจึงดูหลวมเล็กน้อยเมื่อเขาสวมมัน แต่โชคดีที่เขาสูงจึงยังดูหล่อเหลาอยู่ นอกจากนี้เสื้อคลุมกันหนาวนี้ยังช่วยป้องกันความหนาวเย็นได้จริงๆ ไม่ว่าลมหนาวจะพัดมาแค่ไหน ร่างกายของเขาก็ยังอบอุ่นอยู่เสมอ
อย่างไรก็ตาม มีที่ผูกผมสีน้ำเงินเข้มติดมากับเสื้อคลุม เซี่ยเจิงเคยเห็นที่ผูกผมนี้มาก่อน และฝานฉางอวี้ก็ผูกมันไว้บนผมของนางเมื่อครั้งที่แล้ว เขาขมวดคิ้ว
เมื่อฝานฉางอวี้เดินออกจากห้องครัวพร้อมน้ำแกงหม้อใบใหญ่ เมื่อเห็นเขาออกมาจึงพูดว่า “ออกมาแล้วหรือ ได้เวลากินข้าวพอดี”
หม้อในมือของนางมีสีแดงสดและมีกลิ่นหอมเผ็ดร้อนลอยอยู่ในอากาศ ฝานฉางอวี้พบว่าเขาไม่ได้ใช้ผ้าผูกผมที่นางเอามาให้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร นางเห็นว่าเขารักสะอาด แม้ไม่สะดวกที่จะอาบน้ำในฤดูหนาว แต่เขาจะเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นทุกๆ สามวัน และสระผมบ่อยๆ บางครั้งถ้าผมไม่แห้งเขาจะมานั่งผิงไฟด้วยซ้ำ นางจึงมอบที่ผูกผมที่นางซื้อมาเพื่อให้เขาใช้
นางไม่ใช่คนใจแคบ นางพูดว่าจะไม่ให้เขา แล้วจะไม่ให้จริงๆได้อย่างไร!
อาหารในหม้อเยอะเกินไปและร้อนเกินไป หลังจากที่ฝานฉางอวี้วางหม้อลงบนโต๊ะ นางก็รีบใช้มือจับหูของนาง “โอ้ มันร้อนมาก!”
เสี่ยวฉางหนิงโน้มตัวไปและพูดว่า “หนิงเหนียงเป่าให้ เดี๋ยวก็หายร้อน”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี และยื่นนิ้วให้น้องสาวของเขา ฉางหนิงพองแก้มและเป่าลมหลายครั้งก่อนที่จะยอมแพ้
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองและเห็นเซี่ยเจิงมองนางด้วยสีหน้าแปลกๆ นางเช็ดใบหน้าของนางและพบว่าไม่มีสีดำบนใบหน้า นางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “มีอะไรติดอยู่บนใบหน้าของข้าหรือเปล่า?”
อีกฝ่ายมองไปทางอื่นแล้วตอบว่า “ไม่มี”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเขาอย่างสงสัย จากนั้นวางชามและตะเกียบ “ลองชิมเหมาเสวี่ยวั่งนี่สิ เดิมทีมันจะรสชาติดีที่สุดถ้าลวกแล้วกิน แต่วันนี้สายเกินไป”
ด้านบนทาด้วยพริกไทยและพริกแห้งที่ราดด้วยน้ำมันร้อนๆ ด้านล่างมีเลือดหมูหั่นเต๋า ไส้หมู ท้องหมู และปอดหมูที่หมักไว้เมื่อคืนนี้ ที่บ้านไม่มีถั่วงอกเลยจึงไม่มีชั้นที่ด้านล่างเป็นชั้นของถั่วงอกสีขาวอวบอ้วนกรอบ
ฝานฉางอวี้คีบเลือดหมูชิ้นหนึ่งใส่ชามของน้องสาวของนาง เสี่ยวฉางหนิงสูดดมเพราะรสชาติเผ็ดร้อน หลังจากกินเลือดหมูเสร็จ นางยังคงมองดูหม้ออย่างโหยหา “เอาอีกเจ้าค่ะ!”
ฝานฉางอวี้คีบให้นางอีกสองชิ้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเจิงเห็นการผสมผสานที่ดูเหมือนจานผัดก็ไม่ใช่น้ำแกงก็ไม่เชิง และคนสกุลฝานก็ใช้ตะเกียบคีบมันโดยตรง
ในวันธรรมดาอาหารจะเป็นเพียงอาหารจานผัด จานใครจานมัน แต่อาหารหม้อนี้ดูเหมือนต้องใช้ตะเกียบมากิน
ขณะที่เขาลังเล ฝานฉางอวี้และน้องสาวของนางกินข้าวไปเกือบครึ่งชามแล้ว ฝานฉางอวี้เห็นว่าเขากินข้าวแต่ไม่กินกับข้าว จึงถามด้วยความสับสน “เจ้าไม่กินอาหารรสเผ็ดเหรอ?”
“……ไม่ใช่แบบนั้น”
ในที่สุดเขาก็ละทิ้งความสะอาดเมื่อต้องรับประทานอาหาร เขาขมวดคิ้วและคีบเลือดหมูสีแดงเข้มขึ้นมาชิ้นหนึ่ง สิ่งแรกที่เขารู้สึกเมื่ออาหารเข้าไปในปากคือมันชาและเผ็ดมาก เขาแทบไม่ต้องเคี้ยวมันเลย ด้วยแรงเพียงเล็กน้อย เลือดก็ละลายไปในปากของเขา มันอร่อยมาก เขาชิมน้ำเคี่ยวทีเคี่ยวอยู่ข้างใน โดยเคี่ยวก่อนแล้วจึงต้ม กลิ่นเคี่ยวและรสเผ็ดผสมผสานกันอย่างลงตัว ทำให้ผู้คนไม่สามารถควบคุมความเร็วของตะเกียบในมือได้
หลังจากทานอาหารเสร็จ เซี่ยเจิงเกือบลืมนิสัยการกินของตนเองแต่เดิมไป
มันเป็นเรื่องจริงอย่างที่ฝานฉางอวี้พูด เขาเหงื่อออกอย่างรวดเร็วและเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอากาศข้างนอกหนาว เขาถามว่า “นี่เป็นอาหารท้องถิ่นหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ใช่แล้ว อาหารขึ้นชื่อของหออี้เซียงในตำบล เถ้าแก่เนี้ยมีอาหารหลายอย่างทีเดียว!”
เซี่ยเจิงมีความคิดที่จะเสนออาหารจานนี้ให้กับกองทัพอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงยอมแพ้ อาหารในกองทัพมีไว้เพื่อกินแบบง่ายๆ เท่านั้น ไม่สามารถปรุงแต่งได้มากนัก นอกจากนี้เครื่องปรุงรสเช่นพริกไทยและพริกแห้งก็เป็นเครื่องปรุงเช่นกัน ย่อมมีค่าใช้จ่ายจำนวนมาก
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ทำความสะอาดจานและตะเกียบแล้ว นางก็ถือกรงเหยี่ยวในห้องของเขาไปที่อ่างไฟ ก่อนออกไป นางก็ไม่ลืมที่จะบอกเขาว่า “ในครัวมีปอดหมูอยู่อีกครึ่งหนึ่ง เจ้าสามารถสับมันแล้วป้อนเจ้าเหยี่ยวได้”
นางเกาศีรษะและพูดอย่างเก้อเขิน “ถ้าเจ้ามีเวลาว่าง ลองฝึกมันดูได้ไหม?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองอย่างเกียจคร้าน แต่ดวงตาของเขาเหมือนกับจะอยากจะถลกหนังคน “……ได้”
เหยี่ยวยักษ์ตัวสั่นอยู่ในกรงและขดคอของมันเหมือนนกกระทายักษ์
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็เข็นรถเข็นไปที่ร้านด้วยความมั่นใจ ในเวลานี้ มีคนเดินถนนไม่มากนัก เมื่อนางไปถึงถนนร้านขายเนื้อ ร้านค้าต่างๆ ก็ยังคงร้างอยู่เช่นกัน
ฝานฉางอวี้เปิดประตูร้านและกวาดหิมะใต้ชายคา ทันใดนั้นนางก็พบว่าเตาที่นางสร้างไว้ด้านนอกด้วยอิฐมีคนอื่นทุบมันทิ้ง
นางโกรธมาก นางเพิ่งขายหมูตุ๋นในร้านนี้ได้กี่วัน? พวกเขาอิจฉาจนทำลายข้าวของของนางเลยเหรอ?
หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับฝานต้าและอันธพาลบ่อนการพนัน นางก็มักจะเป็นที่รู้จักในฐานะหญิงที่ดุร้าย บางครั้งชื่อเสียงที่ดุร้ายก็มีข้อดีหลายประการ
ฝานฉางอวี้โยนไม้กวาดออกไปทันที นางเท้ามือบนสะโพกและด่าคน “ไอ้ลูกเต่าที่ไหนกล้ามาทำลายข้าวของของข้า? มีอะไรก็พูดต่อหน้า ไม่ใช่มาทำเรื่องสกปรกลับหลัง บรรพบุรุษของเจ้าป็นลูกเต่าเหมือนกันหรือ?”
นางฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก นางโกรธมากจนเริ่มตะโกนด่า และเสียงของนางก็ดังไปทั่วทั้งถนน
คนขายเนื้อในร้านค้าใกล้เคียงไม่ได้พูดอะไร มีเพียงคนขายเนื้อกัวเท่านั้นที่ถูกจ้องมองและตะโกนทันที “พวกเจ้ามองข้าทำไม ข้าไม่ได้ทำเสียหน่อย!”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้สงสัยเขาเลยจริงๆ เพราะนอกจากเขาจะยินดีกับความโชคร้ายของนางแล้ว คนขายเนื้อกัวก็ไม่ได้ดูกลัวความผิดเลย
ภรรยาของคนขายเนื้อที่อยู่ด้านข้างดูเหมือนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่างได้ และทันใดนั้นก็พูดว่า “แย่แล้ว ฉางอวี้ ร้านของเจ้าปิดไปหนึ่งเดือน เจ้าได้จ่ายค่าคุ้มครองหรือยัง?”
นี่เป็นครั้งแรกที่ฝานฉางอวี้ได้ยินเกี่ยวกับเงินค่าคุ้มครอง และนางก็สงสัยว่า “นั่นคืออะไร”
ภรรยาคนขายเนื้อถอนหายใจ “เมื่อเราทำการค้านอกเหนือจากการจ่ายภาษีให้กับทางการเป็นรายเดือนแล้วเรายังต้องให้เงินบางส่วนกับพวกอันธพาลที่คอยคุมถนนเส้นนี้ ตอนนี้การค้าในร้านของเจ้ากำลังไปได้ด้วยดี และคนพวกนั้นก็คงรู้ข่าว อีกไม่นานพวกมันก็จะมาที่นี่”
ฝานฉางอวี้รู้อยู่ในใจว่าคนเหล่านั้นที่ทุบเตาที่ประตูบ้านของนางเมื่อคืนนี้ คงเพื่อเตือนนางและจะมาหานางในวันนี้เพื่อเก็บเงินค่าคุ้มครองอย่างแน่นอน
นางขอบคุณภรรยาของคนขายเนื้อ วางเนื้อสด และเนื้อตุ๋นไว้บนเขียง แล้ววางไม้ยาวไว้หลังประตู นางจะขายเนื้อระหว่างรอพวกอันธพาลเข้ามา
ช่วงเวลายามเฉิน[3] พวกอันธพาลข้างถนนกลุ่มหนึ่งก็รีบวิ่งมาที่ตลาดขายเนื้อ พวกเขาดูหยิ่งผยองมากจนผู้คนที่เดินไปมาต้องหลีกทางให้พวกเขา
ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงจากในร้านจึงมองออกไปข้างนอก
อ้อ คนรู้จักเก่า!
[1] ไห่ตงชิง - เหยี่ยวมีหลายสายพันธุ์ด้วยกัน เหยี่ยวของพระเอกคือไห่ตงชิงหรือสายพันธุ์ ไจร์ฟัลคอน นั่นเองค่ะ มักเห็นในซีรีส์หลายๆเรื่อง ช่วงนี้ก็เรื่อง ใบไม้ผลิบานที่มอดไหม้ ที่องค์รัชทายาทเลี้ยงไว้
[2] เหมาเสวี่ยวั่ง - คือเลือดเป็ดหรือเลือดหมูต้มเผ็ด
[3] ยามเฉิน - ช่วงเวลา 7 โมง - 9 โมงเช้า