บทที่ 18
พระอาทิตย์กำลังขึ้นสูง และหยดน้ำก็หยดลงมาจากหิมะใต้ชายคา ชายเจ็ดแปดคนผู้มีใบหน้าชั่วร้ายโบกมือให้คนที่ขวางทางอยู่ และเดินไปที่ร้านของฝานฉางอวี้อย่างแข็งกร้าว ชายที่เป็นผู้นำมีใบหน้าทรงสี่เหลี่ยม มีเคราสั้น และท่าทางดุร้ายมาก แต่เขาเดินกะโผลกกะเผลก
เขาคือนายท่านจิน ผู้ดูแลบ่อนพนันที่ไปที่บ้านของฝานฉางอวี้หลายครั้งเพื่อสร้างปัญหา “บิดาอยากจะเห็นนักว่าใครเป็นคนขี้ขลาดที่ทำการค้าบนถนนสายนี้แล้วไม่กล้าจ่ายค่าคุ้มครองและไม่เคารพบิ…”
เมื่อเขาเห็นฝานฉางอวี้ยืนกอดอกอยู่ที่ประตูร้าน นายท่านจินก็ชะงักไปในช่วงครึ่งหลังของประโยค ใบหน้าของลูกน้องหลายคนที่อยู่ข้างหลังเขาที่ถูกฝานฉางอวี้ทุบตีอย่างรุนแรงก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน
ตอนนี้ขาข้างที่ไม่บาดเจ็บก็เริ่มรู้สึกเจ็บแล้วเช่นกัน วันนี้ขาอีกข้างของเขาจะเจ็บอีกหรือไม่? ลูกน้องหลายคนลากขากลับไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
เมื่อคนขายเนื้อในร้านค้าหลายแห่งใกล้ๆ เห็นกลุ่มอันธพาลมามากมายและฝานฉางอวี้ก็เป็นเพียงแม่นางน้อยคนหนึ่ง พวกเขาต่างก็รู้สึกอดเวทนานางไม่ได้ มีเพียงคนขายเนื้อกัวฝั่งตรงข้ามถนนเท่านั้นที่ยังคงมองด้วยความยินดี
นายท่านจินพยายามคลี่รอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้าของเขา “แม่……แม่นางฝาน? ร้านนี้ท่านเป็นคนเปิดหรือ?”
ผู้เห็นเหตุการณ์ต่างตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากนี้ ทิศทางเป็นเช่นนี้……ดูเหมือนไม่ถูกต้องใช่หรือไม่?
ฝานฉางอวี้หยิบไม้จากหลังประตูขึ้นมา และทันใดนั้นกลุ่มอันธพาลข้างถนนก็ดูหวาดกลัวและถอยออกไปด้วยความตกใจ
นายท่านจินโบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เข้าใจผิดแล้ว! แม่นางฝาน นี่มันเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ! ในเมื่อเรารู้ว่าเจ้าเป็นเจ้าของร้านนี้ เราจะกล้าไม่เคารพท่านได้อย่างไร?”
ดวงตาของคนขายเนื้อกัวเบิกกว้าง ดูเหมือนเขาจะไม่เคยคาดคิดว่าพวกอันธพาลเหล่านี้จะกลัวฝานฉางอวี้มากขนาดนี้
ฝานฉางอวี้มองไปที่นายท่านจินอย่างเย็นชาและใช้ไม้ยาวในมือชี้ไปที่เตาอิฐที่ถูกทุบหน้าร้าน “พวกเจ้าทุบมันหรือเปล่า?”
แม้อากาศหนาวจัด แต่มีเหงื่อเย็นไหลออกมาบนหน้าผากของนายท่านจิน เขาใช้แขนเสื้อเช็ดมันแล้วพูดซ้ำๆ ว่า “พวกเราก็รับเงินผู้อื่นและทำตามที่เขาจ้างเหมือนกัน พวกเราจะซ่อมมันให้ท่าน! ซ่อมมันให้ท่าน!”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ขยิบตาให้เหล่าสมุนสองสามคนที่อยู่ข้างหลังเขาด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นไม้ยาวในมือของฝานฉางอวี้ พวกเขาไม่ต้องการสัมผัสกับความเจ็บปวดที่ถูกทุบตีจนสำลักข้าวออกมาอีกครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงก้าวออกไป เดินหน้าซ่อมเตาอย่างสั่นสะท้าน
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนเล็กน้อย เดิมทีนางคิดว่าคนเหล่านี้มาที่นี่เพื่อเก็บเงินค่าคุ้มครองจริงๆ แต่นางไม่คาดคิดว่าจะมีเรื่องราวเบื้องหลังเช่นนี้ นางถามนายท่านจินโดยตรง “ใครจ้างให้เจ้ามาก่อเรื่องที่ร้านของข้า”
“แม่นางฝาน นี่……” นายท่านจินดูอึกอัก พวกเขารับเงินจากผู้อื่น ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะต้องหุบปาก
ฝานฉางอวี้เหวี่ยงไม้ยาวในมือแล้วชี้ไปที่คอของนายท่านจินโดยตรงโดยไม่ได้พูดอะไร เขาเห็นว่าไม้นั้นเล็งไปที่ชีวิตของเขาโดยตรง เหงื่อเย็นบนหน้าผากของเขาก่อตัวเป็นเม็ดและหยดลง เขาไม่สนใจกฎเกณฑ์ใดๆ อีกต่อไปแล้วพูดตะกุกตะกักและสารภาพ “เป็น……เป็นเจ้าของร้านเนื้อสกุลหวัง”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางและเจ้าของร้านสกุลหวังเป็นคนแปลกหน้ากัน ทั้งสองร้านถูกแยกออกจากกันด้วยถนนสองสาย ดังนั้นจึงไม่สามารถส่งผลต่ออีกร้านหนึ่งได้ การค้าอาหารตุ๋นในร้านของนางก็เพิ่งเปิดทำการได้เพียงไม่กี่วัน ดังนั้นไม่มีเหตุผลที่อีกฝ่ายจะทำเช่นนี้
นางตะโกนทันที “ไร้สาระ ข้าไม่ได้เป็นศัตรูกับเจ้าของร้านหวัง ทำไมเขาถึงจ้างเจ้ามาทำลายร้านของข้า”
นายท่านจินพูดต่อไปว่า “สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง เมื่อวานนี้ คนของสกุลหวังมาหาเราเป็นการส่วนตัวพร้อมเงิน”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วมากขึ้น เมื่อเห็นว่าคนหลายคนสร้างอิฐบนเตาด้วยดินเหนียวขึ้นใหม่ และผู้คนจำนวนมากขึ้นกำลังเฝ้าดูอยู่ นางจึงคิดว่าการค้าไม่สามารถล่าช้าได้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นางจึงหยิบไม้กลับคืนมาก่อนชั่วคราว
ก่อนที่นายท่านจินจะได้หายใจเต็มปอด ฝานฉางอวี้ก็เรียกสติเขาอีกครั้ง “พวกเจ้า จุดไฟและทำให้เตาแห้งก่อน พวกเจ้าไปที่บ่อน้ำบนถนนแล้วตักน้ำมาให้ข้าสองสามถัง”
นางตุ๋นเนื้อตรงหน้าร้าน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเตรียมน้ำ แต่เพื่อแก้ปัญหาเตาถูกทุบเมื่อเช้านี้ นางจึงไม่มีเวลาไปเอาน้ำที่บ่อน้ำ นางเสียเวลามาเป็นเวลานานแล้ว และตอนนี้ก็เกรงว่าจะสายเกินไปที่จะทำทั้งหมดนี้ด้วยตัวเอง ดังนั้นนางใช้แรงงานที่ทำให้นางเสียเวลาจะดีกว่า
ลูกน้องสามคนไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งพวกเขาจะถูกจัดการแบบนี้ พวกเขาตกตะลึงทันที และเมื่อฝานฉางอวี้เหลือบมองพวกเขา พวกเขาก็ไม่กล้าลังเล และรีบหยิบถังไปตักน้ำ
ทันทีที่พวกอันธพาลออกไป ผู้คนที่สัญจรไปมาซึ่งรวมตัวกันอยู่ด้านนอกร้านสกุลฝานและเฝ้าดูโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็คิดว่าเรื่องนี้ได้รับการแก้ไขแล้ว พวกเขาจึงแยกย้ายกันไปทำธุระของตนเอง มีเพียงเพื่อนบ้านเท่านั้นที่แทบจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นฝานฉางอวี้เรียกใช้พวกอันธพาลเหล่านี้โดยตรง พวกเขามองฝานฉางอวี้ราวกับว่านางเป็นตัวประหลาด
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ตัวเลย เมื่อนางเห็นนายท่านจินยืนอยู่หน้าร้านของนาง และไม่มีใครกล้ามาซื้อเนื้อที่ร้าน ดังนั้นนางจึงรีบไล่พวกเขาออกไป “เจ้าไปอยู่ข้างๆ อย่ามากวนการค้าของข้า ข้าจะขายเนื้อให้เสร็จ และไปที่ร้านสกุลหวังกับข้า ข้าอยากจะขอคำอธิบาย ถ้าพวกเจ้าพูดเรื่องไร้สาระเพื่อหลอกข้า…” นางเหลือบมองขาอีกข้างของนายท่านเย่ “ข้าจะทำให้ขาของเจ้าหักอีกข้าง!”
นายท่านจินนึกถึงท่าทางอันน่ากลัวของบุรุษผู้นั้นในวันนั้น และความเจ็บปวดแสนสาหัสมาจากขาของเขาที่รักษาไม่หายเต็มที่ ใบหน้าของเขาก็ซีดลงและเขาก็ส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว “ข้าจินเหล่าซานไม่มีทางกล้าหลอกลวงแม่นางฝาน!”
เมื่อเห็นว่าเขากลัวมาก ฝานฉางอวี้ก็ยังคงมีสีหน้าดุร้าย แต่นางอดไม่ได้ที่จะพึมพำอยู่ในใจ บุรุษผู้นั้นเอาชนะคนเหล่านี้ไปหนักแค่ไหน? นางบอกว่าจะทำให้ขาของเขาหัก ยังทำให้พวกเขาตกใจกลัวจนสภาพเป็นแบบนี้
ลูกสมุนสองสามคนกลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อตักน้ำเสร็จ ฝานฉางอวี้กลัวว่าพวกเขาจะใส่ของบางอย่างลงไปในน้ำ นางจึงมอบกระบวยให้พวกเขาและบอกให้พวกเขาตักน้ำทั้งหมดในถังแล้วจิบก่อน จึงจะใช้น้ำล้างหมูที่จะเคี่ยวได้อย่างสบายใจ
ส่วนน้ำสำหรับต้มในหม้อนั้นยังมีน้ำเหลือจากเมื่อวานอยู่ในถังเก็บน้ำในร้านของนาง หม้อใบใหญ่ถูกวางบนเตา และกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นก็เริ่มลอยไปทั่วทั้งถนนอีกครั้ง
เมื่อวานคนบางคนมาที่ร้านฝานฉางอวี้และต่อคิวซื้อหมูตุ๋นแต่ซื้อไม่ทัน วันนี้บางคนจึงมาที่นี่แต่เช้าเพื่อซื้อและในที่สุดซื้อได้สำเร็จ
อย่างไรก็ตาม คนส่วนใหญ่ยังไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าเพื่อซื้ออะไรเมื่อเห็นพวกของนายท่านจินนั่งอยู่ข้างร้าน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรุนแรง และแม้ว่าใบหน้าของพวกเขาจะดูขมขื่นและขุ่นเคือง แต่พวกเขาก็ยังดูดุร้าย
ฝานฉางอวี้ก็กังวลตรงจุดนี้ และเพื่อป้องกันไม่ให้คนกลุ่มนี้ส่งผลกระทบต่อการค้าของนาง หลังเนื้อตุ๋นหม้อแรกขายเกือบหมดแล้ว นางซื้อหัวหมูเพิ่มอีกหกหัวและเครื่องในสามถังจากร้านขายเนื้อใกล้ๆ แล้วให้แต่ละคนเอาหัวหมูมาถอนขน แล้วให้คนที่เหลือล้างเครื่องในหมู
พวกเขาก้มหน้าทำงานต่อไป ดังนั้นคนที่มาซื้อของจึงไม่สังเกตเห็นใบหน้าที่ดุร้ายของพวกเขา
ฝานฉางอวี้กำลังแล่เนื้อและหั่นเนื้อให้ผู้อื่น ในขณะเดียวกันก็เป็นหัวหน้างาน หากนางเห็นใครเกียจคร้านหรือไม่ทำความสะอาด นางก็จะใช้ไม้จิ้มพวกเขา “ยังมีขนหมูอยู่บนหัวหมูอยู่นี่! ลำไส้ยังไม่สะอาด ถูแล้วล้างให้สะอาด!”
นางโหดกว่าคนพาลอยู่สามแต้ม
พวกอันธพาลข้างถนนสั่นสะท้านและเสียใจที่โชคร้ายเช่นนี้ไปยั่วโมโหแม่ทูนหัวท่านนี้อีก
อย่างไรก็ตาม ฝานฉางอวี้ดูเหมือนจะสามารถอ่านใจได้ และพูดด้วยใบหน้าที่ดุร้าย “ถ้าพวกจ้าทำผิด ก็ต้องถูกลงโทษ ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่ากฎหมายมีไว้ทำไม”
คนกลุ่มหนึ่งหดตัวเหมือนนกกระทาและพยักหน้าตอบ เมื่อเห็นว่าพวกเขามีทัศนคติที่ดีในการยอมรับความผิดพลาด ฝานฉางอวี้จึงถามเมื่อนางว่าง “พวกเจ้าไม่ได้ทำงานในบ่อนพนันเหรอ? ทำไมถึงไปทุกที่?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ พวกอันธพาลข้างถนนกลุ่มหนึ่งก็รู้สึกอายเล็กน้อย
จินเหล่าซานพูดด้วยเสียงอันดัง “พวกเราพี่น้องไม่ได้ทำงานในบ่อนพนันอีกต่อไปแล้ว”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกเล็กน้อยและถามว่าทำไม
พวกอันธพาลกอดหัวหมูและพูดอย่างน่าเบื่อ “แม้พวกเราจะติดตามพี่สามไปทำงานเป็นอันธพาลในบ่อนพนัน แต่จริงๆ แล้วพวกเราก็แค่อยากจะหาเลี้ยงชีพ ครั้งนี้เราช่วยบ่อนพนันเก็บหนี้ไม่ได้เลย จึงมีความคิดอยากจะสับมือฝานต้าเอาไปคืนแล้วส่งมอบให้บ่อนพนันจริงๆ แต่บ่อนพนันไม่ยอม อีกอย่าง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเราก็เพียงแต่เก็บหนี้ แต่เราไม่ได้ทำให้ใครเสียแขนหรือมือจริงๆ แต่เรากลับบาดเจ็บที่ขา……จึงถูกบ่อนพนันไล่ออกมา……”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้ว “พวกเจ้ายังเก็บค่าคุ้มครองด้วยไม่ใช่เหรอ?”
จินเหล่าซานกล่าวว่า “เฮ้อ ค่าคุ้มครองนี้แม้พวกเราจะเป็นคนเก็บ แต่ก็เก็บไปให้คนอื่นเท่านั้น”
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร เขาจึงพูดตรงๆ “การที่เราจะไปหาพ่อค้าแม่ค้าอย่างโจ่งแจ้งเพื่อเก็บเงินได้ก็ต้องทำให้ทางการเมินเฉย มีคนอยู่เหนือเราคอยปกป้องเรา เมื่อมีอะไรผิดพลาดก็จะมีคนบางคนเท่านั้นที่รู้ความจริง แน่นอน เงินจำนวนมากที่รวบรวมได้จะถูกนำไปใช้เพื่อให้เจ้าหน้าที่เหล่านั้น”
ฝานฉางอวี้มีสีหน้าบูดบึ้งและไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง
จินเหล่าซานรีบกล่าวเสริมว่า “แต่เมื่อก่อนไม่มีใครมาเก็บค่าคุ้มครองบนถนนสายนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าเรารู้ว่าร้านของแม่นางฝานอยู่ที่นี่ เราจะกล้ามาได้ยังไง…”
หัวใจของฝานฉางอวี้เต็มไปด้วยความสับสน และจู่ๆ นางก็ถามว่า “ถนนสายนี้เริ่มเก็บค่าคุ้มครองเมื่อใด”
จินเหล่าซานคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “เพิ่งเดือนที่แล้ว”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วยิ่งขึ้นไปอีก บิดามารดาของนางก็เสียชีวิตจากพวกโจรเมื่อเดือนที่แล้วด้วย
แต่หลังจากคิดสั้นๆ นางก็ปฏิเสธความคิดของตนเอง บิดาของนางเดินทางไปมาหลายปีและเก่งด้านศิลปะการต่อสู้ เขาอาศัยอยู่ในตำบลหลิงอันนานกว่าสิบปี ก่อนที่เขาจะตกเป็นเป้าหมายอย่างกะทันหันและได้รับหายนะจนเสียชีวิต
ฝานฉางอวี้สงบสติอารมณ์ลง และยังคงมองจินเหลาซานและกลุ่มของเขาด้วยสีหน้าดุร้าย “พวกเจ้าเป็นบุรุษสูงเจ็ดฉื่อ มีอะไรที่ทำไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องไปทำงานเป็นอันธพาล!”
“พวกเราจะเปลี่ยน! เราจะเปลี่ยน! ในอนาคตเราต้องประพฤติตัวให้ดีกว่าเดิม!” คนกลุ่มหนึ่งตัวสั่นเหมือนนกกระทาเมื่อเห็นนางโกรธ ฝานฉางอวี้จึงหยุดการโจมตีชั่วคราว
ชื่อเสียงของหมูตุ๋นสกุลฝานได้เริ่มแล้ว การค้าในร้านของนางขึ้นกว่าเมื่อวานด้วยซ้ำ วันนี้เนื้อตุ๋นที่บ้านขายหมดเกลี้ยงไข่ตุ๋นที่เหลือในร้านก็ใกล้หมด นางจึงส่งคนไปซื้อไข่อีกตะกร้ากลับมา
สามารถซื้อไข่ตุ๋นสองฟองได้ในราคาสามอีแปะ ราคานี้น่าดึงดูดใจมาก ฝานฉางอวี้คำนวณรายได้ของวันนี้คร่าวๆ และพบว่ามีมากกว่าสี่ตำลึง
ร้านขายเนื้อใกล้เคียงมักจะอิจฉาการค้าของนาง แต่เมื่อเห็นจินเหล่าซานและคนอื่นๆ โค้งคำนับนาง พวกเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรรุนแรงแม้แต่คำเดียว
ฝานฉางอวี้อารมณ์ดีมากหลังจากหาเงินได้มากมาย เมื่อนางมองไปที่จินเหล่าซานและผู้ติดตามของเขา นางก็รู้สึกสบายใจมากขึ้นเพราะพวกเขาช่วยนางทำงานทั้งเช้าและมีทัศนคติที่ดีในการยอมรับความผิดของตนเอง นางยังให้ไข่ตุ๋นแก่พวกเขาทุกคนด้วย
พวกอันธพาลตัวน้อยที่ได้รับคำสั่งตลอดทั้งเช้าก็เหนื่อยล้าราวกับกะหล่ำปลีในทุ่ง และเห็นได้ชัดว่าพวกเขาตกตะลึงเมื่อจู่ๆ พวกเขาก็ได้รับไข่ตุ๋นร้อนๆ
ฝานฉางอวี้ยังคงเผชิญหน้ากับพวกเขาด้วยใบหน้าที่ดุร้าย “หลังจากกินข้าวแล้ว ตามข้าไปที่ร้านสกุลหวังเพื่อเผชิญหน้ากัน!”
พวกอันธพาลตัวน้อยที่ได้กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นตลอดเช้านั้นโลภมากจนอยากจะกลืนเปลือกไข่ให้หมด หลังจากรับประทานอาหารแล้ว คนกลุ่มหนึ่งยังคงสนใจอย่างชัดเจนและถามอย่างระมัดระวัง “แม่……แม่นางฝาน ต่อไปเราสามารถมาทำงานที่ร้านของท่านได้หรือไม่?”
ฝานฉางอวี้คิดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร คนแข็งแกร่งเหล่านี้มาที่ร้านของนางเพื่อทำงาน เพราะพวกเขาอาจทำให้นางจนได้!
นางปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี “ไม่ได้”
พวกอันธพาลไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไปในทันที และติดตามนางไปที่ร้านสกุลหวังด้วยอาการคอตก แต่เนื่องจากรูปลักษณ์ที่ดุร้ายของพวกเขา ทุกคนที่ผ่านไปมาจึงไม่คิดเช่นนั้นเลย คนเดินเท้าตามถนนต่างก็หลีกทางเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ใครก็ตามที่เห็นเหตุการณ์นี้ดูเหมือนว่าสตรีอันธพาลกำลังพาพวกอันธพาลไปหาเรื่อง
ในร้านอาหารที่หันหน้าไปทางถนน ชายคนหนึ่งในชุดผ้าแพรยืนขึ้นและรินชาให้กับคนที่นั่งตรงข้าม ท่ามกลางไอน้ำสีขาวที่ลอยขึ้นมา ลายปักผ้าบนแขนเสื้อกว้างของเขาพร่ามัว
“สถานการณ์ในหุยโจวยังไม่มั่นคง ท่านโหวเก็บตัวอยู่ที่นี่และไม่สะดวกพบใคร อย่างไรก็ตามผู้แซ่จ้าวเป็นพ่อค้า เหยี่ยวและสุนัขของสกุลเว่ยไม่สามารถหาข้าได้พบ ตราบใดที่ท่านโหวไว้วางใจ ผู้แซ่จ้าวเต็มใจจะรับใช้ท่านโหวอย่างสุดความสามารถ”
โครงหน้าต่างเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง และชายที่นั่งตรงข้ามเขามีหน้าตาเหมือนรูปปั้นหยก เขามีคิ้วที่ชัดเจนและดวงตาที่เฉียบคม นิ้วที่เพรียวและเป็นสะเก็ดของเขาถูกกำไว้บนโต๊ะเบาๆ ทั้งเมินเฉยและให้ความสำคัญเล็กน้อย ดวงตาเรียวคู่หนึ่งมองออกไปนอกหน้าต่างที่ปิดลงครึ่งหนึ่งราวกับกำลังชื่นชมฉากที่เต็มไปด้วยหิมะตามถนน
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสนอง ชายในชุดผ้าแพรก็มองตามออกไปนอกหน้าต่าง จากนั้นจึงได้รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังมองอยู่ไม่ใช่ฉากที่เต็มไปด้วยหิมะ แต่เป็นสตรีผู้หนึ่งที่เดินอยู่บนถนนพร้อมกับพวกอันธพาลหลายสิบคน
ชายในชุดผ้าแพรจ้องมองที่เซี่ยเจิงอีกครั้ง ดวงตาของเขาขยับเล็กน้อย และพูดด้วยรอยยิ้ม “นั่นคือฮูหยินที่ท่านโหวเพิ่งจะแต่งงานด้วยไม่ใช่หรือ?”