บทที่ 19
ลมบริสุทธิ์พัดเข้ามาจากหน้าต่าง พัดไอที่ลอยขึ้นมาเหนือถ้วยชาออกไป และยังทำให้ใบหน้าที่ชัดเจนและหล่อเหลาของชายที่อยู่ตรงข้ามปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้น และดวงตาหงส์ที่เย็นชาและเรียวยาวของเขาก็แหลมคมจนผู้คนไม่กล้ามองโดยตรง “คุณชายจ้าวเปลืองแรงทั้งหมดมาพบข้า เพียงเพราะอยากพูดเรื่องพวกนี้หรือ?”
ชายในชุดแพรรู้ว่าคำพูดของเซี่ยเจิงควรหมายถึงสิ่งที่เขาต้องพูดเกี่ยวกับลูกพี่ลูกน้องที่ภักดีของเขา แต่ในขณะนั้นเขาไม่รู้ว่าเขาได้ฝ่าฝืนข้อห้ามโดยการพูดถึงภรรยาของเขาไปหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงรีบพูดว่า “แน่นอน ว่าไม่ใช่”
จากนั้นเขาก็ยื่นกล่องผ้าให้ เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงไม่ได้ตั้งใจที่จะเปิดมันออก เขาจึงเปิดกล่องผ้าและแสดงให้เขาเห็น พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของพ่อค้าบนใบหน้า “ไม่รู้ว่านี่จะจริงใจพอหรือไม่?”
เซี่ยเจิงเพียงเหลือบมองมันเบาๆ “เงินทองไม่มีประโยชน์สำหรับข้า”
อีกฝ่ายเงียบไปสักพัก จากนั้นก็ลุกขึ้นและมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับเซี่ยเจิง “จ้าวสวินเป็นคนค้าขายเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่ได้อยู่ในสายตาของท่านโหว แต่เมื่อปีที่แล้วในช่วงเทศกาลโคมไฟ น้องสาวของข้าไปเมืองหลวงเป็นครั้งแรก นางถูกเว่ยซวนลักพาตัวไปในเทศกาลโคมไฟและเสียชีวิตอย่างอนาถในกระโจมจัดงานเลี้ยง…”
ดวงตาของเขาแดงก่ำและแทบจะน้ำตาไหล “ถ้าไม่ได้แก้แค้น ข้าน้อยคงไม่มีหน้าไปพบท่านพ่อท่านแม่อีกต่อไป”
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็สบตากับจ้าวสวิน “เจ้าหาข้าเจอแล้ว และเจ้าก็รู้ว่าข้ายังขัดแย้งกับพ่อลูกสกุลเว่ย ดังนั้นเจ้าจึงค่อนข้างมีความสามารถทีเดียว”
จ้าวสวินรีบพูดว่าเขาไม่กล้า “การค้าของสกุลจ้าวไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ก็กระจายไปทั่วเขตการปกครองหลักหลายแห่ง มีการติดต่อกับทางการและได้รับข่าวต่างๆ มากกว่าที่อื่น นับตั้งแต่เว่ยซวนเข้ามารับตำแหน่งในหุยโจว แม่ทัพที่สำคัญหลายคนของท่านโหวบ้างถูกลดตำแหน่งบ้างถูกย้ายไปประจำการที่ชายแดน ในเมืองหลวง ผู้ที่รู้หนังสือภายใต้การนำของเว่ยเหยียนก็กำลังเขียนบทความเพื่อประณามท่านโหว เพียงเท่านี้ก็เป็นเบาะแสให้สังเกตเห็นแล้วมิใช่หรือ”
“ข้าน้อยคิดว่าท่านโหวกำลังประสบปัญหา ดังนั้นข้าจึงให้ลูกน้องของข้าแอบค้นหาท่านโหวอย่างลับๆ แต่ก็เปล่าประโยชน์ เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากถูกจับกุมในเมืองหลักของจี้โจว และมีเจ้าหน้าที่และทหารจากหุยโจวเดินทางมาเป็นพิเศษพร้อมภาพเหมือน ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังตามหาใครสักคนในหมู่ผู้ลี้ภัย ข้าน้อยได้ใช้วิธีการบางอย่างเพื่อให้ได้ภาพเหมือนจากทหารหุยโจวเหล่านั้น โดยพิจารณาจากบุรุษในภาพ ข้าน้อยจึงเดาว่าคนที่พวกเขากำลังตามหาคือท่านโหว”
จ้าวสวินกล่าวสิ่งนี้ด้วยสีหน้ายินดี “สวรรค์ทรงเมตตา ร้านหนังสือของสกุลจ้าวเพิ่งรวบรวมบทความร่วมสมัยจำนวนหนึ่ง เจ้าของร้านยกย่องหนึ่งในนั้นว่าเป็นบทความชิ้นเอก หลังจากอ่านแล้วข้าน้อยรู้สึกว่าทุกคำล้วนมีค่า คงจะเขียนโดยคนมีความสามารถจากครอบครัวที่ยากจน และอยากจะทำความรู้จักจึงได้นัดพบ แต่ข้าน้อยไม่คาดคิดว่าจะเป็นท่านโหวที่อยู่ที่นี่!”
ข้อนิ้วเรียวของเซี่ยเจิงยังคงประสานกันเบาๆ บนโต๊ะไม้โดยไม่ส่งเสียงใดๆ เสียงที่เกิดจากปลายนิ้วของเขาบนโต๊ะไม้ทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นตระหนก ในที่สุดคำพูดที่จริงใจของจ้าวสวินก็ทำให้เขาชัดเจนว่าทำไมพวกเขาถึงมาพบกันในตอนนี้ ตอนที่เซี่ยเจิงกำลังเขียนบทความร่วมสมัย เขาก็จงใจหลีกเลี่ยงลายมือของตัวเอง ดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาสามารถค้นพบมันได้
เขาเงียบไปนาน และอีกฝ่ายดูไม่สบายใจเล็กน้อย แต่เขายังคงสงบสติอารมณ์และไม่ได้พูดอะไรอีก
ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถทำอะไรบางอย่างได้
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้นและพูดในที่สุด “เปลี่ยนเงินในกล่องผ้าของเจ้าเป็นเมล็ดพืชสองแสนเมล็ดก่อนฤดูใบไม้ผลิ”
เมื่อจ้าวสวินได้ยินสิ่งที่เขาพูด ใบหน้าของเขาประหลาดใจในตอนแรก จากนั้นเขาก็ดูมีความสุข เขาเพิ่งบอกว่าสิ่งที่เป็นทองและเงินเหล่านี้ไม่มีประโยชน์สำหรับเขา และตอนนี้เขาขอให้ตนเปลี่ยนเงินเป็นเมล็ดพืชก็แสดงให้เห็นวิธีที่ชัดเจน เพียงแต่ทางการมักจะขอข้าวในฤดูใบไม้ร่วง และพ่อค้าข้าวก็ซื้อข้าวในเวลานั้น เพราะเป็นฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ผู้คนก็ไม่ขาดอาหาร และราคาอาหารก็ถูก
ตอนนี้เป็นช่วงสิ้นเดือนที่สิบสองผู้คนจะต้องมีเมล็ดพืชเหลือใช้ การซื้อในเวลานี้มีราคาแพงกว่าช่วงเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงสองสามอีแปะ แต่มันไม่สำคัญ
ทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่ใช่ดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ หากซื้อสองแสนเมล็ดก่อนต้นฤดูใบไม้ผลิ ก็จะเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า หากมีสงครามเกิดขึ้นอีกครั้ง กองทัพที่ประจำการอยู่ที่นั่นจะไม่สามารถเก็บเมล็ดพืชได้หากต้องการ
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้จ้าวสวินก็รู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว และรีบประสานมือขึ้นแล้วพูดว่า “จ้าวสวิน จะดำเนินการให้สมกับความไว้วางใจที่ได้รับมอบหมายจากท่านโหวอย่างแน่นอน!”
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงแต่งตัวเรียบๆ เขาจึงคิดจะพยายามเอาใจเขาและพูดว่า “ข้าน้อยจะสร้างบ้านอีกหลังให้ท่านโหวและฮูหยิน แล้วเตรียมคนรับใช้ให้พวกท่านด้วยดีหรือไม่?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองเขาเบาๆ ด้วยสายตาแห่งการตรวจสอบและความกดดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบทำให้ร่างกายโค้งคำนับของจ้าวสวินลดลงสามส่วน เขาพูดว่า “อย่าพยายามที่จะอวดฉลาด”
จ้าวสวินไม่กล้าพูดถึงเรื่องการซื้อบ้านและซื้อสาวใช้อีกต่อไป และพูดอย่างระมัดระวังมากขึ้น “ถ้าเช่นนั้น……ข้าน้อยจะให้คนไปส่งท่านโหวกลับ?” เมื่อเขามาที่นี่เขาไปที่ตรอกทางตะวันตกของเมืองเป็นการส่วนตัวเพื่อรับเขา
เซี่ยเจิงนึกถึงฝานฉางอวี้ที่เพิ่งเดินไปตามถนนพร้อมกับกลุ่มอันธพาล เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและปฏิเสธเขา “ไม่จำเป็น”
ดวงตาหงส์ที่งดงามและคมชัดคู่หนึ่งของเขาจ้องมองไปที่พ่อค้าที่สวมเสื้อผ้าที่หรูหราและเข็มขัดหยกที่อยู่ตรงหน้าเขา “ไปทำสิ่งที่ข้าสั่งด้วยความสบายใจเถิด แค่แสร้งทำเป็นว่าเจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใครก็พอ ถ้าข่าวหลุดออกไปล่ะก็……”
จ้าวสวินกล่าวอย่างเร่งรีบว่า “วันนี้ผู้แซ่จ้าวมาที่ตำบลหลินอันเพียงเพื่อพบกับชายผู้มีความสามารถจากครอบครัวที่ยากจน อย่างไรก็ตามยังไม่ทราบที่อยู่ของผู้มีความสามารถคนนั้น ในส่วนของการซื้อเมล็ดพืชนั้นเป็นเพียงผู้แซ่จ้าวเท่านั้นที่กำลังมองหา เนื่องจากพ่อค้าข้าวได้กำไรค่อนข้างสูงจึงอยากได้ส่วนแบ่ง”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
นี่คือคนฉลาดที่สามารถเข้าใจทุกสิ่งได้
เขาพูดว่า “ลงไปเถิด”
จากนั้นจ้าวสวินก็โค้งคำนับและถอยหลังกลับ
หลังจากที่ประตูถูกปิดอีกครั้ง เซี่ยเจิงก็ค่อยๆ หลับตาท่ามกลางไอน้ำของน้ำเดือดจากเตาดินเผาสีแดง เป็นรัศมีที่น่ากลัวเหมือนโลหิต
การปรากฏตัวของจ้าวสวินนี้บังเอิญเกินไป แต่สิ่งที่แน่นอนในตอนนี้ก็คืออีกฝ่ายไม่ใช่คนสกุลเว่ย หรือไม่……อาจจะเป็นคนของทางการ ไม่ใช่คนที่มาแสดงความจงรักภักดีต่อเขาโดยเปล่าประโยชน์ เมล็ดพืชสองแสนเมล็ดเป็นมาตรฐานที่เขามอบให้ หากบุคคลนี้สามารถใช้งานได้จริง ด้วยเมล็ดพืชสองแสนก้อนนั้น การปรับใช้ครั้งต่อไปของเขาคงจะง่ายกว่ามาก
หากบุคคลนี้มีเจตนาซ่อนเร้น ก็จะมีกับดักที่ใหญ่กว่ารอเขาอยู่และผู้ที่อยู่เบื้องหลังเขาภายใต้เมล็ดพืชสองแสนเมล็ด
มีเสียงมาจากนอกห้องส่วนตัว “ไปดูเรื่องน่าสนุกกันเถอะ! ข้าได้ยินมาร้านขายเนื้อตุ๋นของสกุลหวังฝั่งตรงข้ามอิจฉากิจการและทำลายข้าวของในร้านขายเนื้อสกุลฝาน คนของร้านสกุลฝานกำลังไปที่ร้านสกุลหวังเพื่อหาเรื่องแล้ว”
มีคนถอนหายใจ “ร้านสกุลหวังค้าขายมานับสิบปี ทำไมยังทำสิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้ได้?”
“เพื่อที่จะทำการค้า มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้าง?”
เซี่ยเจิงหยุดความคิดของเขา เปิดเปลือกตา ลุกขึ้นยืน ขาและเท้าของเขาก็คล่องแคล่วเหมือนคนปกติ แต่เมื่อเขาออกจากห้องส่วนตัว เขาก็ใช้ไม้ค้ำยันดังเดิม
ผู้คนจำนวนมากที่เฝ้าดูความตื่นเต้นมารวมตัวกันที่ทางเข้าร้านหมูตุ๋นสกุลหวัง เสี่ยวเอ้อร์ในร้านมองไปที่ฝานฉางอวี้ จากนั้นมองไปที่จินเหล่าซานที่ดูดุร้ายและคนอื่นๆ ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังนาง ขาของพวกเขาอ่อนลงและตัวสั่นเล็กน้อยขณะพูดว่า ”พวก……พวกเจ้าต้องการอะไร?
ฝานฉางอวี้เห็นว่าเสี่ยวเอ้อร์หน้าซีดด้วยความตกใจ และนางก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วทันทีที่นางมาถึง นางยังไม่ได้ตีใครเลย นางมาที่นี่เพื่อขอคำอธิบาย ทำไมคนในร้านนี้ถึงกลัวขนาดนี้?”
เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเขาจะกลัวความผิด?
นางพูดว่า “เรียกเจ้าของร้านของพวกเจ้าออกมา วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อขอคำอธิบาย”
เสี่ยวเอ้อร์พูดตะกุกตะกักว่า “เจ้าของร้าน……เจ้าของร้านไม่อยู่ในร้าน”
ฝานฉางอวี้เลิกคิ้วแล้วพูดว่า “เขากล้าสั่งให้คนอื่นทุบของในร้านของข้า แต่ตอนนี้เขาทำตัวเหมือนคนขี้ขลาดเหรอ?”
ข้างหลังนางจินเหล่าซานและคนอื่นๆ ส่งเสียงฮึมฮัมดังออกมาจากรูจมูกอย่างถูกเวลา ซึ่งทำให้ใบหน้าของเสี่ยวเอ้อร์ซีดด้วยความกลัว
ฝานฉางอวี้หันศีรษะและมองไปที่จินเหล่าซาน ดวงตาของนางกระตุกเล็กน้อย นางพาคนกลุ่มนี้มาขอคำอธิบาย ทำไมนางถึงดูเหมือนจะพาพวกเขามาทำลายร้านล่ะ?
เสี่ยวเอ้อร์พูดเสียงสั่น “ข้าได้ส่งคนไปแจ้งเจ้าของร้านแล้ว หากทุกท่านมีคำถามใดๆ โปรดรอจนกว่า……เจ้าของร้านจะมา” หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ลากขามาขยับเก้าอี้ให้ฝานฉางอวี้นั่ง และนำเตาอั้งโล่ออกมาให้นางอบอุ่นร่างกาย
ฝานฉางอวี้เหลือบมองสีหน้าของเสี่ยวเอ้อร์และผู้ที่มามุงดูและรู้สึกว่ามันดูแปลกนิดหน่อย ทำไมนางถึงดูเหมือนเป็นสตรีอันธพาลที่ก่อปัญหาแทน?
แต่อีกฝ่ายเอาเก้าอี้และเตาอั้งโล่ออกมาแล้ว และอากาศก็หนาวมาก ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่นั่งผิงไฟ
ภายในเวลาไม่นาน เจ้าของร้านสกุลหวังก็เข้ามาด้วยรูปร่างอ้วนท้วนและเหงื่อออก เขาเป็นคนค้าขายและมักจะหาเงินด้วยความเป็นมิตร เมื่อเขาเห็นฝานฉางอวี้เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “แม่นางฝาน ข้าได้ยินมาว่าเกิดบางอย่างขึ้นในร้านของเจ้า ป้ายร้านสกุลหวังนั้นสืบทอดมาจากบรรพบุรุษของข้า ข้าผู้แซ่หวังจะไม่ใช้วิธีการดังกล่าวเพื่อรังแกเด็กหญิงกำพร้า…”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ชำเลืองมองที่จินเหล่าซานและคนอื่นๆ ที่อยู่เบื้องหลังฝานฉางอวี้ แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะสุภาพ แต่ทัศนคติของเขานั้นกลับมีท่าทีดูถูกเล็กน้อย “แม่นางฝาน จากคำพูดข้างเดียวของคนเหล่านี้ พวกเขาบอกว่าสกุลหวังของเราเป็นคนทำ มีความเข้าใจผิดในเรื่องนี้หรือไม่……?”
ฝานฉางอวี้นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้และเหลือบมองไปด้านข้างที่จินเหล่าซานเท่านั้น “เจ้าพูดสิ”
จินเหล่าซานพูดทันที “พวกเจ้าสกุลหวังมีบุรุษชื่อชุนเชิงหรือไม่ เมื่อวานนี้เขามาที่ร้านขายสุราทางตะวันออกของเมืองพร้อมเงินห้าตำลึงเพื่อให้พี่น้องของข้าไปที่ร้านสกุลฝานเพื่อก่อปัญหา ทุกคนในร้านขายสุราสามารถเป็นพยานได้”
การแสดงออกของเจ้าของร้านสกุลหวังเปลี่ยนไปทันทีที่เขาได้ยินชื่อ และทัศนคติของเขาก็ลดลงเล็กน้อย เขาพูดกับฝานฉางอวี้ “นั่นคือสหายที่คบหาเป็นประจำของบุตรชายของข้า แม่นางฝาน โปรดรอสักครู่ ข้าจะเรียกบุตรชายมาถามเดี๋ยวนี้”
นายน้อยสกุลหวังเป็นที่รู้จักกันดีในตำบลหลิงอัน เขามีอนุมากมายและหลับนอนกับบุปผางามเหล่านั้นทั้งวัน เพื่อตามเขามาตอนนี้คนของสกุลหวังต้องไปขุดเขามาจากหอนางโลม ตอนที่เขากลับมาเขาก็ยังคงเมาอยู่ และยังแต่งกายไม่เรียบร้อยด้วยซ้ำ
เจ้าของร้านสกุลหวังตะโกนต่อหน้าฝานฉางอวี้และถามว่า “ลูกพ่อ เจ้าสั่งให้ผู้อื่นไปทำลายข้าวของของร้านสกุลฝานหรือเปล่า”
นายน้อยสกุลหวังเหลือบมองฝานฉางอวี้ด้วยดวงตาบวมๆ มองไปมองมาหลายครั้ง แล้วหัวเราะออกมาดังๆ “โอ้ เจ้าช่างแปลกนัก เจ้าปีนขึ้นไปบนเตียงของพ่อครัวหลี่และขโมยการค้าของหออี้เซียงไปจากบ้านข้า ยังกล้ามาถึงประตูบ้านข้า เจ้านี่หน้าไม่อายยิ่งกว่าหญิงในหอนางโลมเสียอีก”
เป็นที่ทราบกันดีว่าหออี้เซียงมักจะซื้ออาหารขึ้นชื่อจากที่อื่นและนำไปวางขายไว้ในร้านของตัวเอง เถ้าแก่เนี้ยมักจะมีวิธีการทำการค้าของตัวเอง คนอื่นๆ บอกว่าเถ้าแก่เนี้ยทำแบบนี้จะไม่ได้กำไรมาก แต่เป็นเพราะนางได้รวบรวมจุดแข็งของแต่ละการค้าหลายร้อยรายการ ดังนั้นหออี้เซียงของนางจึงยังทำกำไรได้ดีกว่าการค้าอื่น
ท้ายที่สุดแล้วผู้ที่มีเงินกินที่หออี้เซียง ต่างก็เป็นนายทุนผู้มั่งคั่งและมีเงินมากมาย ในตำบลมีร้านอาหารชื่อดังเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น ในวันธรรมดา หากต้องการกินจะต้องส่งคนไปรอหลายครั้ง การไปที่หออี้เซียงไม่เพียงช่วยให้ได้ทานอาหารเร็วเท่านั้น หากต้องการทานอาหารขึ้นชื่อในท้องถิ่นที่หออี้เซียงก็ย่อมมีเช่นกัน
ดังนั้น ไม่ว่าพวกเขาจะขายขนมหรือผลไม้ เนื้อตุ๋นหรืออาหารรสเลิศในเมือง ทุกคนก็ภูมิใจที่ได้ร่วมมือกับหออี้เซียง หลังจากได้ยินสิ่งที่นายน้อยสกุลหวังพูด ใบหน้าของผู้ชมก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที บางคนประหลาดใจ บางคนไม่เชื่อ และบางคนกำลังดูการละคร
สายตาของพวกเขาจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้ ดูเหมือนนางจะหน้าตางดงาม แต่นางก็มีอารมณ์รุนแรงเช่นนี้ ผู้คนอาจจะมั่นใจมากขึ้นถ้าบอกว่านางเป็นสตรีที่เผด็จการและมีความสัมพันธ์กับใครบางคนเพียงเพื่อการค้าบางอย่าง……
แต่แล้วทุกคนตัวสั่น ใครจะคิดแบบนั้นกับนางโดยไม่กลัวตาย? แค่เห็นนางแล่หมูและสับเนื้อก็ไม่กล้าคิดอะไรเกี่ยวกับนางแล้วไม่ใช่หรือ?
เจ้าของร้านสกุลหวังก็เบิกตากว้างและตะโกนว่า “เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไรของเจ้า?”
นายน้อยสกุลหวังไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้ เขาเคยชินกับการรังแกชายและหญิงในเมืองนี้ และเขาไม่ได้สนใจฝานฉางอวี้ตรงหน้าด้วยซ้ำ
“ท่านพ่อ การค้าของเรากับหออี้เซียงแย่มาก ทำไมถึงไม่ให้ข้าพูด ท่านยังกลัวที่จะทำให้นางคนนั้นกับพ่อครัวหลี่ขุ่นเคืองอยู่หรือ?”
เขาชำเลืองมองฝานฉางอวี้ “เจ้าช่างเป็นยายแก่ที่ขโมยการค้าคนอื่น……”
มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น
จินเหล่าซานและคนอื่นๆ มองไปด้านข้างและเห็นว่าเขียงหนาๆ ที่มีหมูวางอยู่หน้าร้านสกุลหวัง บัดนี้ถูกฝานฉางอวี้เหวี่ยงจนเนื้อหมูกระเด็น เขียงไม่สามารถทนต่อแรงดังกล่าวได้ และเป็นรูขนาดใหญ่ ร่างของนายน้อยสกุลหวังที่เมาก็ถูกเขียงตรึงไว้เช่นกัน
จินเหล่าซานและพวกอันธพาลมองดูรูใหญ่บนไม้เขียง แล้วกลืนน้ำลายย่อตัวไปด้านข้าง คิดว่าโชคดีแค่ไหนแล้วที่แม่ทูนหัวผู้นี้ไม่เคยพยายามจัดการกับพวกเขามาก่อน หากพวกเขาโดนใช้กำลังแบบตอนนี้นั้น พวกเขาคงกระดูกหักไปหลายชิ้นแล้ว และป่านนี้ยังคงไม่สามารถลุกขึ้นได้
นายน้อยสกุลหวังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและสั่งเด็กรับใช้สองคนที่อยู่รอบตัวเขา “พวกเจ้าตายไปแล้วหรือไง ทำไมไม่ดึงข้าขึ้นมา!”
ชายหนุ่มสองคนเหลือบมองมีดสับกระดูกเหล็กสีดำที่ฝานฉางอวี้หยิบมา ด้านหลังของนาง จินเหล่าซานและคนอื่นๆ ก็เตรียมพร้อมและดูเหมือนพวกเขาจะอยากต่อสู้ พวกเขาไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า และถึงกับถอยหลังไปสองก้าวด้วยขาที่นุ่มราวกับบะหมี่
เจ้าของร้านหวังเห็นท่าทางนี้เหงื่อก็ไหลอาบหน้าผากของเขา เขาตกใจมากเมื่อเห็นฝานฉางอวี้ถือมีด “แม่นางฝาน บุตรชายของข้าเป็นสุนัขที่พูดไม่คิด ข้าจะสอนบทเรียนให้กับบุตรสารเลวผู้นี้อย่างแน่นอน แม่นางฝานโปรดอย่าทำอย่างนั้น……”
ฝานฉางอวี้กลายเป็นคนหูหนวกและเหยียบเขียงอย่างแรง และนางต้องการเหยียบมันเพื่อทำให้นายน้อยสกุลหวังมีน้ำลายฟูมปากและกลอกตาไปมา
ผู้ชมในฝูงชนยังหายใจไม่ออก และผู้หญิงขี้กลัวบางคนถึงกับใช้แขนเสื้อเพื่อป้องดวงตาของพวกนาง โดยกลัวว่าฝานฉางอวี้จะสับมีดสับกระดูกบนศีรษะของนายน้อยสกุลหวังในวินาทีถัดไป
เจ้าของร้านหวังชี้ไปที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดอย่างสั่นเทา “เจ้า……เจ้าจะฆ่าคนหรือ?”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเขาแล้วเยาะเย้ย “ข้าจะฆ่าคนได้อย่างไร การฆ่าใครสักคนจะต้องถูกจำคุก สิ่งที่ข้าทำได้มากที่สุดคือตัดลิ้นของบุตรชายแสนดีของเจ้าออก แล้วให้เขาเคี้ยวมันแล้วกลืนลงไปเพื่อป้องกันไม่ให้เขาพูดเรื่องไร้สาระอีก”
เจ้าของร้านสกุลหวังตกใจกับคำพูดของนางและไม่สามารถยืนตัวตรงได้ เขาได้รับการประคองจากชายสองคนก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงกับพื้น เขามือสั่นอยู่นานแต่ก็พูดอะไรไม่ออก
นายน้อยสกุลหวังที่ถูกเหยียบย่ำใต้เท้าของฝานฉางอวี้ ตอนนี้เขากลัวมาก เขาร้องไห้และมองดูบิดาของเขา “ท่านพ่อ ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย……”
เจ้าของร้านสกุลหวังกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แจ้งทางการ แจ้งทางการด่วน……”
คนรับใช้ของสกุลหวัง ต้องการรายงานต่อเจ้าหน้าที่ แต่จินเหล่าซานและกลุ่มของเขาหยุดคนเหล่านั้นไว้ “เจ้าสามารถรังแกผู้อื่นได้ แต่ถูกผู้อื่นทวงความยุติธรรมไม่ได้หรือ” ฝานฉางอวี้ตบหน้าอ้วนอันน่าขยะแขยงของเขาด้วยมีดสับกระดูก “บอกข้ามา ข้าไปขโมยการค้าของหออี้เซียงไปจากเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”
มีดสับกระดูกในมือของนางหนักและเย็น เนื่องจากนางสับกระดูกและเนื้อมานานหลายปี จึงยังคงมีกลิ่นเลือดที่ลบไม่ออกบนใบมีด ครึ่งหนึ่งของใบหน้าของนายน้อยสกุลหวังที่นางตบมันด้วยมีดชาชาไปหมด เขาตัวสั่นพลางตอบ “หวัง……ธุรกิจหมูตุ๋นของสกุลหวังในหออี้เซียงยุติแล้ว ข้าได้ยินมาว่า……ข้าได้ยินมาว่าพ่อครัวหลี่แนะนำหมูตุ๋นของเจ้า……”
ฝานฉางอวี้หัวเราะเยาะ “เป็นเช่นนี้ เจ้าจึงวางแผนที่จะจัดการข้าเหรอ?”
สตรีที่ดูอยู่ก่อนหน้านี้ล้วนได้ยินสิ่งนายน้อยสกุลหวังพูด พวกเขาไม่คาดคิดว่าสิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้จะน่าละอายขนาดนี้ ชื่อเสียงของสตรีมีความสำคัญมาก แต่เขาจงใจพยายามบังคับนางให้ไปสู่ทางตัน!
พวกนางอดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายใส่เขา “มันไม่ใช่เรื่องเลยจริงๆ เจ้าเห็นสกุลฝานขายหมูตุ๋นและการค้าเป็นไปได้ด้วยนี้ ดังนั้นจึงทำลายชื่อเสียงของนางหรือ?”
“ข้าก็สงสัยว่าทำไมช่วงนี้ไม่เห็นพ่อครัวหลี่ไปซื้อเนื้อที่สกุลฝานเลย ปรากฎว่าเขาถูกคนชั่วร้ายผู้นี้เล่นงาน และเขากำลังพยายามหลีกเลี่ยงความสงสัย!”
“สกุลหวังช่างทำการค้าได้ยอดเยี่ยมจริงๆ การรังแกเด็กสาวกำพร้าเช่นนี้นั้น ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”
“เขาใช้เวลาทั้งวันอยู่ในหอนางโลม และนั่นคือทั้งหมดที่เขาคิดได้!”
“ขอบอกเลยว่าสกุลหวังเป็นคนพาล ไม่ต้องพูดถึงว่ารสชาติอาหารยังแย่ลงเรื่อยๆ ข้าเคยซื้อเนื้อหมูเปรี้ยวด้วยซ้ำ! ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนที่หออี้เซียงไม่อยากซื้อหมูตุ๋นจากร้านพวกเขาต่อ!”
เจ้าของร้านสกุลหวังฟังการสนทนาเหล่านี้ ใบหน้าของเขาเริ่มปั่นป่วน และเขาก็กระทืบเท้าด้วยความโกรธ “ลูกทรพี! ลูกทรพี!”
นายน้อยสกุลหวังร้องไห้หนักมากจนมีน้ำมูกไหลออกมาจากจมูกและร้องขอความเมตตา “ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ! ข้าจะให้เงินเจ้า! ข้าจะให้เงินเจ้าเยอะๆ ข้ารู้ว่าครอบครัวของเจ้าขาดแคลนเงิน……”
ฝานฉางอวี้ยังคงเงียบ ดวงตาของนางดุร้าย และนางก็ง้างมีดสับกระดูกอย่างแรง เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้เห็นเหตุการณ์ทุกคนก็อุทานและด้วยความโกลาหล
เจ้าของร้านสกุลหวังแทบจะตาเหลือกและเกือบจะเป็นลมด้วยความตกใจ และนายน้อยสกุลหวังก็ตกใจมากจนเขากรีดร้อง
ฉับ!
มีดไม่ได้โดนร่างกายของนายน้อยสกุลหวัง แต่ตัดกวานและผมของเขาออกมาจำนวนหนึ่ง ใบมีดฟันเข้าไปในกระเบื้องปูพื้นหิน และใบมีดก็สั่น หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดนายน้อยสกุลหวังก็รู้สึกตัว ใบหน้าของเขาก็ขาวซีดราวกับศพ มีกลิ่นคาวมาจากข้างใต้ของเขา และมีแอ่งน้ำสีเหลืองไหลออกมาจากใต้เขียง
เจ้าของร้านสกุลหวังก็ได้เด็กรับใช้ช่วยประคองไว้ไม่ให้ทรุดไปเสียก่อน
เมื่อรู้สึกถึงความชาที่หนังศีรษะ นายน้อยสกุลหวังก็หวาดกลัวแทบตาย เขาไม่สนใจหน้าตาของเขาอีกต่อไป เขาหลั่งน้ำตา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำมูกและน้ำตา “อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า” !
เจ้าของร้านสกุลหวังมีบุตรชายที่ไร้ความสามารถเพียงคนเดียวเท่านั้น เขาเกือบจะร้องไห้และร้องขอความเมตตา “แม่นางฝาน ลูกทรพีของข้าได้ทำลายชื่อเสียงของเจ้าด้วยการพูดไม่คิด ข้าจะสอนบทเรียนแก่ลูกทรพีคนนี้อย่างแน่นอน ข้าจะเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ และไปที่บ้านเพื่อขอโทษแม่นางฝานเป็นการส่วนตัว โบราณว่าไว้ตัดผมของเขาก็เหมือนตัดศีรษะของเขาแล้ว ปล่อยเขาไปเถอะ!”
ฝานฉางอวี้หยิบมีดออกไป มองไปที่นายน้อยสกุลหวังด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “ต่อไปหวังว่าข้าจะไม่ได้พบเจ้าอีก!”
นางหยิบมีดขึ้นมาแล้วจากไป โดยไม่สนใจคนสกุลหวัง
ผู้ที่ชมเหตุการณ์ถึงกับส่งเสียงตะโกนและปรบมือ “สั่งสอนได้ดี!”
“สมกับที่นางเป็นบุตรสาวของฝานเหล่าหู่ ถ้ายอมถูกผู้อื่นรังแก เรียกฟ้าฟ้าไม่ตอบ เรียกดินดินไม่ขานอยู่ได้อย่างไร”
“มีเด็กหญิงในหมู่บ้านตำบลหลิวคนหนึ่ง นางงามมาก แต่นางตั้งครรภ์บุตรของนายน้อยสกุลหวัง แล้วบุรุษผู้นั้นไม่ยอมรับ ในท้ายที่สุด เด็กหญิงผู้น่าสงสารคนนั้นก็กระโดดแม่น้ำและฆ่าตัวตาย!”
“นี่เป็นเพียงสิ่งที่เรารู้เมื่อเรื่องมันใหญ่โตขึ้น เราไม่รู้เลยว่าลับหลังเขาจะทำเรื่องชั่วร้ายไปกี่ครั้ง! หมูตุ๋นของเขาไม่ดีเท่าของสกุลฝานจริงๆ เนื้อของสกุลฝานเพิ่งเชือดสดๆ ในวันเดียวกัน ไม่รู้ว่าครอบครัวเขาใช้เนื้ออะไร!”
เจ้าของร้านสกุลหวังฟังความคิดเห็นที่ชี้นำของผู้คน แล้วใบหน้าแก่ๆ ของเขาแทบจะล้มลงกับพื้น
ในที่สุด ชายหนุ่มสองคนก็ยกเขียงบนร่างของนายน้อยสกุลหวังขึ้นมา เขาซึ่งเป็นชายร่างใหญ่มองดูบิดาของเขาแล้วร้องไห้ทั้งน้ำมูกและน้ำตา “ท่านพ่อ……”
แทนที่จะสบายใจ เขากลับถูกบิดาของเขาเตะอีกครั้ง “เจ้ามันไร้ประโยชน์! แค่ใช้ชีวิตอยู่กับหญิงงามเหล่านั้นก็พอ! ทำไมต้องกังวลกับเรื่องนี้ด้วย! หน้าแก่ๆ ของข้าไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว!”
ฝานฉางอวี้ไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นในร้านสกุลหวังที่อยู่เบื้องหลังนาง นางผิวปากและกำลังจะเดินกลับบ้าน จู่ๆ ก็มีคนมาหยุดนางไว้จากข้างหลัง
“แม่นางฝาน ช้าก่อน”
ฝานฉางอวี้หันกลับมาด้วยความสับสนและเห็นชายมีหนวดเดินมาหานาง “แม่นางฝานยอดเยี่ยมมาก ข้าเป็นผู้ดูแลของร้านรับฝากเงินฮุ่ยเสียน แม่นางฝานอยากมาทำงานที่ร้านรับฝากเงินของเราหรือไม่?”
“ร้านรับฝากเงิน?” ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้ว “ข้าสามารถไปทำอะไรที่นั่นได้”
ผู้ดูแลยิ้มแล้วพูดว่า “ทวงหนี้”
ฝานฉางอวี้ “……”
จินเหล่าซานและคนอื่นๆ เตรียมพร้อม “แม่นางฝาน ถ้าท่านอยากทำงานทวงหนี้ พวกเราก็จะติดตามท่าน!”
ฝานฉางอวี้จ้องมอง “พวกเจ้าไม่ได้บอกว่าอยากทำการค้าเหรอ?”
จินเหล่าซานและคนอื่นๆ หดคอทันทีและไม่กล้าพูดอะไร
ฝานฉางอวี้ปฏิเสธ แต่ผู้ดูแลไม่ได้พูดอะไรเลย ก่อนจากไปเขาเพียงให้กระดาษแผ่นหนึ่งแก่นางซึ่งระบุถึงข้อดีต่างๆ ของการทำงานเป็นคนทวงหนี้ที่ร้านรับฝากเงินฮุ่ยเสียน “แม่นางฝาน ไม่ต้องรีบ เจ้าสามารถให้คำตอบข้าได้ในภายหลัง”
ฝานฉางอวี้ถือกระดาษด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน นางกลายเป็นอะไรในสายตาของคนในตำบล?
นางถอนหายใจแล้วหันกลับมาเพียงเพื่อเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ที่ถนนข้างหน้า หิมะตกลงมา และเสื้อคลุมหลวมๆ ของเขาก็ปลิวไปตามลม ด้านหลังเขาคือตลาดที่คึกคัก และเขามองดูนางอย่างละเอียดด้วยคิ้วที่เย็นชาและไม่แยแส
ฝานฉางอวี้มองดูกระดาษในมือของนางที่มีข้อความทวงหนี้เขียนไว้ และพูดโดยไม่รู้ตัวว่า “ข้าไม่ได้ไปทวงหนี้”
เมื่อจินเหล่าซานและคนอื่นๆ เห็นเซี่ยเจิง ร่างกายของพวกเขาก็ตื่นตัวขึ้นทันที และพวกเขาก็พูดพร้อมกัน “สวัสดีท่านเขย[1]!”
เซี่ยเจิง “……”
ฝานฉางอวี้ “……”
ดูเหมือนจะอธิบายได้ยากยิ่งขึ้น
[1] 姑爷 - แปลว่าลูกเขย แต่ผู้พูดจะต้องเป็นทางฝ่ายหญิง/ญาติฝ่ายหญิงเท่านั้น