บทที่ 20
ฝานฉางอวี้หันกลับมาและตะโกนใส่จินเหล่าซานและพรรคพวกของเขา “พูดอะไรของพวกเจ้า?”
จินเหล่าซานพูดอย่างเหน็บแนม “นี่ไม่ใช่ท่านเขยที่ท่านแต่งงานด้วยหรอกหรือ?”
ฝานฉางอวี้สะอึกครู่หนึ่งและมองไปที่เซี่ยเจิงโดยไม่รู้ตัว เขามีสีหน้าสงบ ราวกับว่าเขาไม่ตอบสนองต่อคำพูดของจินเหล่าซาน
นางถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วพูดต่อ “ไม่ผิด นี่คือสามีของข้า แต่ทำไมพวกเจ้าถึงเรียกเขาว่าท่านเขย?”
จินเหล่าซานและคนอื่นๆ เลิกคิ้วและหยุดพูดเหมือนกลุ่มภรรยาตัวน้อยที่ไม่ได้รับการยอมรับจากแม่สามีที่ชั่วร้ายของพวกเขา
หน้าผากของฝานฉางอวี้กระตุกเมื่อเห็นฉากนี้ และนางก็โบกมือแล้วพูดว่า “วันนี้ข้าพาพวกเจ้าไปที่ร้านสกุลหวังเพื่อเผชิญหน้าทวงความยุติธรรม ตอนนี้ได้รับความยุติธรรมแล้ว พวกเจ้าสามารถกลับบ้านได้ และอย่าทำเรื่องอันธพาลเหล่านั้นอีก”
จินเหล่าซานและพรรคพวกของเขาเดินออกไปโดยไม่ได้ตอบโต้อะไร
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเซี่ยเจิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลอีกครั้ง นางรู้สึกฟุ้งซ่านเล็กน้อยด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่านางไม่ได้ทำอะไรผิด นางพับกระดาษลงในมือ ยืดหลัง เดินเข้าไปถามว่า “เจ้ามาที่นี่ทำไม”
หิมะตกลงมาบนผมของเซี่ยเจิง ทำให้คิ้วและดวงตาของเขาดูเย็นลง “บทความที่ข้าเขียนเมื่อไม่กี่วันก่อนขายดีและเจ้าของร้านก็ชื่นชมเป็นอย่างมาก ข้าได้รับเชิญให้ไปร่วมดื่มชา และได้ยินมาว่าเจ้าไปที่ร้านสกุลหวังจึงแค่แวะมาดู”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยความประหลาดใจ “หากเจ้าของร้านชื่นชม งานเขียนของเจ้าก็คงค่อนข้างน่าประทับใจ!”
เซี่ยเจิงไม่คาดคิดว่านางจะมีความสามารถเพราะนางมีความรู้เพียงเล็กน้อย แต่นางกลับรู้มากเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ เขาลดสายตาลงเพื่อซ่อนความคิดของเขาและพูดว่า “ข้าหนีมาจากฉงโจว ข้าจึงรู้เรื่องราวเกี่ยวกับสถานการณ์สงครามที่ทำลายล้าง สถานการณ์และความยากลำบากในการดำรงชีวิตของผู้คนที่นั่น ข้าเขียนสิ่งเหล่านั้นลงไป แม้ว่าจะเป็นเพียงผิวเผิน แต่ก็เป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในตำบลหลินอัน ดังนั้นผู้ดูแลร้านจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ แล้วเรื่องระหว่างเจ้ากับร้านสกุลหวังเป็นเช่นไรบ้าง?” ประโยคสุดท้ายดูเหมือนจะเปลี่ยนหัวข้อ
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็หยุดพูดเรื่องบทความกะทันหัน นางเหลือบมองที่เซี่ยเจิงแล้วปิดปากของนาง เซี่ยเจิงเพียงฟังนางล่าอย่างตื่นเต้นว่าเกิดอะไรขึ้นในร้านสกุลหวังโดยไม่พูดอะไรสักคำ เมื่อเห็นเขาเงียบไปนางก็หันศีรษะมาแล้วถามว่า “ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลยสักคำ”
เขาหน้าตาดีจริงๆ ด้วยคิ้วและดวงตาที่ละเอียดอ่อนราวกับถูกวาดด้วยพู่กัน เมื่อเขาหรี่ตามองดูผู้คน ความไม่อดทนที่มักจะแขวนอยู่ที่ปลายตาก็หายไปจากรูม่านตาที่มืดมิดของเขา ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าค่อนข้างจะค่อนข้างใจเย็นและอ่อนโยน
ฝานฉางอวี้สบตาเขาและจู่ๆ ก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย นางเกาศีรษะแล้วพูดว่า “เจ้าคิดว่าข้าหยาบคายเกินไปหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดูแปลกใจเล็กน้อยกับคำถามของนางแล้วตอบว่า “ไม่หรอก”
เขาคงจะรู้สึกแบบนั้นก่อนหน้าที่เขาจะเจอปัญหา แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เฉพาะผู้ที่ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้าเท่านั้นที่จะมีเวลาคิดถึงเรื่องหยาบคายและไร้อารยธรรมเหล่านี้ คนที่ยังต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้าไม่สามารถคิดถึงได้ การตัดสินคนจนจากสิ่งที่คนรวยแสวงหานั้นแท้จริงแล้วเหมือนกับ ‘ไม่มีข้าวกิน ทำไมไม่กินเนื้อแทนล่ะ’ [1]
ฝานฉางอวี้ยกมุมปากขึ้นและยิ้มเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ไม่ว่าเขาจะพูดความจริงหรือแค่แกล้งพูดก็ตาม นางเตะก้อนกรวดใต้เท้าของนาง ราวกับว่านางอยู่คนเดียวมานานเกินไป และจู่ๆ ก็อยากจะพูดคุยกับใครสักคน “เมื่อก่อนท่านพ่อของข้าไม่อนุญาตให้ข้าใช้กำลังต่อหน้าคนนอก และท่านแม่ก็ไม่ยอมให้เชือดหมูด้วย นางบอกว่าถ้าสตรีทำแบบนั้น คนก็จะเอาไปพูดกัน และในอนาคตถ้าข้าแต่งงานกับซ่งเยี่ยน เขาอาจไม่ชอบข้า และผู้คนก็จะเอาไปพูดลับหลัง”
“สิบปีที่ผ่านมา ข้ามักจะควบคุมตัวเองเสมอ แม้ว่าข้าจะยังห่างไกลจากการเป็นกุลสตรี แต่ข้าก็มีชื่อเสียงที่ดีในตำบล ต่อมาท่านพ่อและท่านแม่ของข้าจากไป และข้าก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเริ่มเชือดหมูเพื่อหาเลี้ยงชีพ และใช้กำลังมาหลายครั้งแล้วเพื่อสอนบทเรียนให้คนเหล่านั้น ตอนนี้คนส่วนใหญ่ในตำบลคิดว่าข้าเป็นสตรีดุร้ายไปแล้ว”
ขณะที่นางพูด นางก็ชูกระดาษในมือที่คนทวงนี้ของร้านรับฝากเงินให้ขึ้นมา และพูดแบบไม่จริงจัง “ต่อไปถ้าข้าไม่เชือดหมู ข้าก็ยังไปทวงหนี้จากคนอื่นได้!”
เซี่ยเจิงรู้ดีอยู่แล้วว่าเกียรติของสตรีนั้นสำคัญแค่ไหน นางมีชื่อเสียงในการเป็นดาวหายนะ คนในตำบลแม้จะไม่พูดเรื่องเหล่านี้ต่อหน้า ก็หลีกเลี่ยงที่จะพูดลับหลังไม่ได้
สตรีที่อยู่ตรงหน้าเขา นางอาจจะใจกว้างจริงๆ หรือนางอาจแสร้งทำสนุกสนานบนความยากลำบากของตนเอง
เศษหิมะตกลงบนขนตาของเขา และกลายเป็นหยดน้ำเล็กๆ เพียงในชั่วพริบตา เขามองฝานฉางอวี้ด้วยดวงตาสีเข้มของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านแต่จริงจัง “ถ้าอย่างนั้นก็ไปทวงหนี้กัน”
ฝานฉางอวี้กำลังเตะก้อนกรวดอีกก้อนที่ข้างถนน เมื่อนางได้ยินสิ่งนี้ เท้าของนางก็ลื่นไถลและแทบจะหัวทิ่มลงบนถนนน้ำแข็ง โชคดีที่แขนของนางถูกมือที่เหมือนเหล็กจับไว้ได้ทันเวลา
ฝานฉางอวี้เบิกตากว้าง “เจ้าสนับสนุนให้ข้าทำสิ่งที่น่าละอายจริงๆ เหรอ?”
เซี่ยเจิงยังคงยกจับแขนของนางไว้ครึ่งหนึ่ง มือของเขายังคงสัมผัสได้ถึงความเรียวของแขนนี้ผ่านเสื้อคลุมกันหนาวที่หนา แต่มันไม่นุ่มเหมือนเส้นบะหมี่ ทำให้ผู้คนรู้สึกอ่อนแอและถูกกลั่นแกล้งได้ง่าย เหมือนขาหน้าของเสือดาวที่เรียวเล็กแต่ทรงพลัง
เมื่อประกอบกับดวงตากลมโตคู่นั้น นางดูเหมือนเสือดาวน้อยหัวขาวที่ยังคงพยายามแสดงให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ
จู่ๆ ฝ่ามือของเขาก็รู้สึกชาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสเสื้อคลุมกันหนาว เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว ดึงมือที่กุมแขนของนางกลับมา เขามองไปทางอื่นแล้วพูดว่า “ข้าอยากให้เจ้า ไม่ต้องกังวลหรือกลัวเพราะคำพูดของผู้อื่น”
ฝานฉางอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และตระหนักถึงความหมายในคำพูดของเขา และความหดหู่ที่เหลืออยู่ในใจของนางก็หายไปจนหมด
นางไล่ตามคนที่เดินอยู่ตรงหน้าไม่กี่ก้าวโดยใช้ไม้ค้ำ “ขาของเจ้ายังเป๋อยู่ ข้าจะเรียกเกวียนวัวมารับเจ้ากลับ!”
“……”
“เอ้ย……ไม่ ข้าหมายถึงอาการบาดเจ็บที่ขาของเจ้ายังไม่หายดี!”
……
ทั้งสองนั่งเกวียนวัว และระหว่างการเดินทางกลับบ้าน ฝานฉางอวี้ก็ไปร้านขายอาภรณ์เพื่อเลือกเสื้อคลุมกันหนาวที่นางจะซื้อให้ครอบครัวสวมใส่ในช่วงปีใหม่ นางยังซื้อขนมหนึ่งห่อให้กับฉางหนิงด้วย
ในที่สุดก็กลับบ้านทางทิศตะวันตกของเมืองก่อนฟ้ามืด ตอนที่นางไปรับฉางหนิงมาจากบ้านป้าจ้าว ป้าจ้าวบอกนางว่าเจ้าหน้าที่ของอำเภอของมาถึงตอนบ่าย และบอกให้ฝานฉางอวี้ไปที่ศาลาว่าการอำเภอเพื่อพิจารณาคดีภายในสามวัน เพราะคำร้องของฝานต้าถูกส่งมอบแล้ว ดังนั้นคดีนี้จึงได้รับการตรวจสอบในที่สุด
ฝานฉางอวี้ไม่ได้จริงจังกับมันในตอนแรกนัก แต่ป้าจ้าวพูดอย่างกังวล “คนที่มารายงานข่าวคือคนของเจ้าหน้าที่หวัง ซึ่งเขาได้บอกข้อมูลบางอย่างว่า ฝานต้าได้ไปเยี่ยมที่ศาลาว่าการอำเภอบ่อยครั้ง และคนคนนั้นคือที่ปรึกษาในอำเภอ ลุงของคนขายเนื้อกัว ซึ่งมีความบาดหมางกับบิดาของเจ้าเมื่อไม่กี่ปีก่อน เดิมทีเจ้าแต่งเขยเข้าแล้ว ที่ดินทั้งหมดควรยกให้เป็นของเจ้า แต่ว่าตอนนี้เกรงว่าอย่างน้อยเจ้าจะต้องมอบที่ดินอย่างน้อยครึ่งหนึ่งให้ลุงของเจ้า”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าไม้คนสองคนนี้จะมาบรรจบกันได้ ดังนั้นนางจึงขมวดคิ้วทันที “จะให้ที่ดินฝานต้าครึ่งหนึ่งได้อย่างไร”
ป้าจ้าวถอนหายใจ “คนเหล่านั้นเป็นเจ้าหน้าที่ ทำไมจะตัดสินคดีเพราะคำพูดของพวกเขาไม่ได้ คนอย่างพวกเราจะเชี่ยวชาญด้านกฎหมายกว่าพวกเขาได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้นสิ่งที่ฝานต้ากำลังหาตัวช่วยก็คือท่านที่ปรึกษา แม้ว่าเจ้าจะจ้างทนายความ แต่พวกเขาคงไม่กล้ารับ เพราะธุระของเจ้าอาจจะทำให้ท่านที่ปรึกษาขุ่นเคือง” ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วทันที
แม้ว่าตำแหน่งที่ปรึกษาจะไม่มีตำแหน่งที่แท้จริงในอำเภอ แต่จริงๆ แล้วเขามีอำนาจเป็นอันดับสองในอำเภอ และด้วยความแค้นเก่าระหว่างคนขายเนื้อกัวและบิดาของนาง ผลลัพธ์ในอีกสามวันข้างหน้าคงไม่เป็นที่พอใจของนางแน่นอน
ตอนนี้นางแค่อยากจะหาความสัมพันธ์ที่เอื้ออำนวย และตำแหน่งอย่างเป็นทางการของอีกฝ่ายจะต้องไม่ต่ำกว่าที่ปรึกษา เว้นแต่ว่านางจะเชิญนายอำเภอได้ แต่นั่นก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าความฝัน
ไม่ต้องพูดถึงว่าครอบครัวของนางไม่ได้มีความสัมพันธ์กับนายอำเภอ และนอกจากนั้นนายอำเภอยังต้องการรับซ่งเยี่ยนไปเป็นลูกเขยของเขาอีก และนางที่เป็นเป็นอดีตคู่หมั้นของซ่งเยี่ยนก็คงไม่มีหวัง ถ้านายอำเภอไม่หาเรื่องกลั่นแกล้งนางก็คงดีมากแล้ว
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งและรู้สึกถึงเมฆดำเหนือศีรษะของนาง นางถามว่า “ป้าจ้าวรู้ไหมว่าคนขายเนื้อกัวกับท่านพ่อของข้าเป็นศัตรูกันได้อย่างไร”
ฝานฉางอวี้รู้เพียงว่าคนขายเนื้อกัวขัดแย้งกับครอบครัวของนาง แต่นางไม่รู้จริงๆ ว่าความเกลียดชังของป้าจ้าวกำลังพูดถึงอะไร
ป้าจ้าวถอนหายใจแล้วพูดว่า “นั่นผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว คนที่เปิดร้านบนถนนสายนั้นก็เปลี่ยนไปหลายคนแล้ว เจ้าจึงไม่เคยได้ยินใครพูดถึงเลย”
“ในตอนนั้นคนขายเนื้อกัวเคยเป็นพวกอันธพาลข้างถนน และพ่อค้าแม่ค้าบนถนนทุกคนต้องจ่ายเงินให้เขา ไม่อย่างนั้นพวกอันธพาลจะมาสร้างปัญหา หลังจากที่บิดาของเจ้าซื้อร้านที่นั่น เขาก็ไม่ได้จ่ายเงินให้พวกอันธพาลเลย พวกอันธพาลพยายามจะสร้างปัญหาแต่ก็ล้มเหลวเพราะบิดาของเจ้าให้บทเรียนเขา พวกนั้นจึงสารภาพว่าคนขายเนื้อกัวคือผู้ยุยง
จากนั้นบิดาของเจ้าจึงรายงานเรื่องของคนขายเนื้อกัวต่อทางการ นายอำเภอในตอนนั้นเป็นบุรุษผู้เที่ยงธรรมจริงๆ ไม่เพียงแต่โบยคนขายเนื้อกัวเท่านั้น แต่ยังสั่งจำคุกเขามานานกว่าครึ่งปีด้วย
ความบาดหมางระหว่างบิดาของเจ้ากับคนขายเนื้อกัวก็ถูกเปิดผนึกตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ตอนนี้สกุลกัวมีญาติที่เป็นที่ปรึกษาแล้ว หากเจ้าถูกฟ้องอีกครั้ง พวกเขาจะใช้มันเพื่อทำให้เจ้าอับอายอย่างแน่นอน”
ด้วยความบาดหมางเก่าๆ เช่นนี้ ไม่มีทางแก้ไขเรื่องนี้ได้จริงๆ
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วตั้งแต่นางกลับมา จนถึงเวลาอาหารเย็น ฉางหนิงก็เข้านอน แต่นางยังคงนั่งอยู่ข้างเตาผิง จิ้มและวาดภาพบนพื้นด้วยไม้หักในมือ
กรงของเหยี่ยวยักษ์ก็วางอยู่ข้างเตาผิง หลังจากรมควันมาทั้งวัน ขนของมันก็เปลี่ยนเป็นสีเทา ทั่วทั้งห้องเงียบงัน ยกเว้นฟืนในหลุมไฟที่ทำให้เกิดประกายไฟเป็นครั้งคราวและส่งเสียง “แคร็ก” เล็กน้อย เหยี่ยวยักษ์ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ มันเพียงมองกลับไปกลับมาที่คนสองคนที่นั่งอยู่ข้างหลุมไฟด้วยดวงตาแวววาวคู่หนึ่ง
เมื่อฟืนในกองไฟปะทุประกายไฟอีกครั้ง เซี่ยเจิงก็มองไปที่คิ้วที่ขมวดคิ้วของฝานฉางอวี้ และในที่สุดก็พูดว่า “อย่ากังวลมากเกินไป..”
“ข้าไม่กังวล ข้าคิดวิธีได้แล้ว” ฝานฉางอวี้โยนไม้ออกไปแล้วพูดเสียงดัง แต่ใบหน้าของนางกลับไม่รู้สึกผ่อนคลาย ในทางกลับกันมันดูเคร่งขรึมเล็กน้อย
เซี่ยเจิงลืมตาขึ้นและสายตาที่เกียจคร้านแต่เดิมของเขาก็เย็นลง “วิธีอะไร?” ไปขอร้องอดีตคู่หมั้นของนางเหรอ? นี่ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกเดียวที่เป็นไปได้ของนางในขณะนี้
หลังจากสิ่งที่เขาพูดในช่วงบ่าย ฝานฉางอวี้ก็ไม่ได้ถือว่าเขาเป็นคนนอก นางประสานนิ้วของนางแน่นและเม้มริมฝีปากของนางจนเกือบจะตรง “ถ้าท่านพ่อท่านแม่ของข้ารู้แผนการนี้ของข้า ข้าเกรงว่าพวกเขาจะ……จะต้องผิดหวังในตัวข้า ข้าเองก็เคยดูถูกพฤติกรรมเช่นนี้ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว……”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็ไม่อยากฟังอีกต่อไป แสงไปและเงาของนางสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เย็นชาของเขา เขาขัดจังหวะนางแล้วพูดว่า “ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นและถามด้วยความสับสน “เจ้าจะช่วยข้าได้อย่างไร”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ไม่ว่าการตัดสินของทางการจะลำเอียงเพียงใด แต่มันจะต้องเป็นไปตาม ‘กฎหมายต้าอิน’ หากพวกเขาสามารถจัดสรรส่วนหนึ่งของบ้านให้กับลุงของเจ้าหลังจากที่เจ้าแต่งเขยเข้าบ้านแล้ว มันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่บางประการในกฎหมาย ยิ่งไปกว่านั้น ภายในสามวัน ข้าจะแจกแจงเนื้อหาในส่วนนี้ของ ‘กฎหมายต้าอิน’ แล้วบอกให้เจ้าเข้าใจก่อนถึงวันตัดสินคดี เจ้าสามารถจัดการเองได้โดยไม่ต้องใช้ทนายความ”
ฝานฉางอวี้ตกใจที่เขารู้กฎหมายมากมาย แต่ในขณะเดียวกัน นางก็กังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับความเป็นไปได้ “นี่……จะเป็นไปได้เหรอ?”
เซี่ยเจิงชำเลืองมองนางเหมือนคนเจ้าเล่ห์ และพูดอย่างไร้ความปราณี “แล้วไปขอร้องอดีตคู่หมั้นของเจ้าได้เหรอ?”
ฝานฉางอวี้ดูงุนงง “ข้าจะไปขอให้เขาทำอะไร”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าคิดจะไปขอความช่วยเหลือจากเขาไม่ใช่เหรอ?”
ฝานฉางอวี้ “……ข้าตั้งใจจะแกล้งปลอมเป็นนักเลงบ่อนพนันและลักพาตัวลุงของข้าใส่กระสอบในคืนก่อนวันขึ้นศาล”
เซี่ยเจิง “……”
นางอายเล็กน้อยที่จะสารภาพกับคนอื่นว่านางวางแผนที่จะทำสิ่งนี้ “ข้าได้ยินเจ้าหน้าที่หวังพูดก่อนหน้านี้ว่า ถ้าลุงของข้าไม่ได้ไปขึ้นศาลในวันที่มีการพิจารณาคดี คดีนี้จะไม่นับรวม”
เซี่ยเจิง “……”
[1] ไม่มีข้าวกิน ทำไมไม่กินเนื้อแทนล่ะ - หลังจากซือหม่าเหยียน 司马炎 (สุมาเอี๋ยน) หรือจิ้นอู่ตี้ 晋武帝 สิ้นพระชนม์ลง ซือหม่าจง 司马衷 ลูกชายก็ได้ขึ้นครองราชย์ต่อเป็นจิ้นฮุ่ยตี้ 晋惠帝 ปีหนึ่งในรัชสมัยของพระองค์ บ้านเมืองเกิดภัยแล้ง พืชพันธุ์ธัญญาหารขาดแคลนอย่างหนัก ประชาชนทั่วไปไม่มีจะกินอดอยากล้มตายลงเป็นจำนวนมาก หน่วยงานราชการต่างรายงานกลับมายังวังหลวงและหวังใจเป็นอย่างยิ่งว่าฮ่องเต้จะทรงช่วยเหลือประชาชนอย่างไรได้บ้างแต่สิ่งที่จิ้นฮุ่ยตี้ตรัสออกมานั้นทำให้ทุกคนพากันเหวอแดกกันหมดก็คือ
“ไม่มีข้าวกิน ทำไมพวกเขาไม่กินโจ๊กใส่เนื้อแทนล่ะ” ด้วยความที่ถูกเลี้ยงดูมาในวัง ไม่รู้จักว่าความยากลำบากคืออะไร การอดมื้อกินมื้อคืออะไร ก็อาศัยหลักการความคิดง่ายๆ ตรงไปตรงมา หลักตรรกะความคิดตื้นๆ แบบนี้ ย่อมไม่ควรออกมาจากปากของคนที่ประชาชนฝากชีวิตไว้