บทที่ 60
เซี่ยเจิงวางฝานฉางอวี้ลงชั่วคราว และเมื่อเขายกมือขึ้นเพื่อจับชีพจรของนาง เขาก็เหลือบไปเห็นสายรัดข้อมือหนังกวางคู่หนึ่งที่สวมอยู่รอบข้อมือของนาง และดวงตาของเขาก็จ้องมันต่อไปอยู่ครู่หนึ่ง
ดวงตาของเขาเลื่อนลงไปที่มือซ้ายที่บวมของนาง และริมฝีปากบางๆ ของนางซึ่งเม้มแน่นอยู่จนเกือบจะเป็นเส้นตรง
แม้ถูกทหารหน่วยกล้าตายของสกุลเว่ยไล่ล่ามาก่อน นางก็ไม่เคยได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ แต่ตอนนี้นางอยู่ในสภาพยับเยินเมื่อเผชิญหน้ากับโจรภูเขา
เขายกมือขึ้นแล้วถอดสายรัดข้อมือออกจากมือของนาง จากนั้นมุ่งความสนใจไปที่การจับชีพจรของนาง
แต่ชีพจรที่ตรวจพบด้วยปลายนิ้วของเขานั้นเบาบางอย่างน่ากลัว และร่างกายในอ้อมแขนของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แทบจะไม่เหมือนกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่
กลิ่นเลือดอบอวลไปทั่วประสาทสัมผัสของเซี่ยเจิงทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น
นางไม่ควรเป็นแบบนี้
ในใจของเขา นางยังคงอบอุ่นอยู่เสมอ
แต่ในขณะนี้ ร่างที่เย็นเฉียบนี้ดูเหมือนจะกำลังบอกเซี่ยเจิงว่าชีวิตของนางกำลังหายไปทีละน้อย
มีอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้พันกันอยู่ในอกของเขา และความตื่นตระหนกอย่างกะทันหันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจไปทั้งตัว และมันก็รุนแรงมากจนเขาอยากจะสังหารใครสักคน
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงและมองดูดวงตาที่ปิดสนิทของฝานฉางอวี้ นางเปียกโชกไปทั้งตัว มือและใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงจากการถูกจับกดน้ำเป็นเวลานานเกินไป และเสื้อคลุมที่นางสวมก็ไม่สามารถให้ความอบอุ่นแก่นางได้มากนัก
ร่างกายของนางหนาวเย็นเกินไปและต้องทำให้อบอุ่นโดยเร็วที่สุด
เซี่ยเจิงเหลือบมองทหารของเขาและพูดอย่างเคร่งขรึม “ทิ้งเสื้อผ้าเอาไว้ให้ข้า ถอยออกไปสิบฉื่อแล้วหันหลังไป”
เหล่าทหารมองหน้ากันด้วยความสับสนในตอนแรก หลังจากตระหนักได้ว่าเซี่ยเจิงต้องการทำอะไร ก็เกิดความประหลาดใจขึ้นในดวงตาของพวกเขา แต่พวกเขาก็ปฏิบัติตามอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่ทหารถอยออกไป เซี่ยเจิงก็มองดูใบหน้าสีม่วงของฝานฉางอวี้ เมื่อปลายนิ้วของเขามาถึงคอเสื้อของนาง เขาก็หยุดครู่หนึ่ง เขาถอดผ้าผูกผมของนางออกมาปิดตาของเขา ก่อนที่เขาจะถอดเสื้อผ้าที่เปียกและเย็นของนางออก เขาคลำหาเสื้อผ้าแห้งที่เขาถอดออกก่อนจะลงน้ำและมาห่อไว้รอบตัวนาง
เนื่องจากเขาไม่สามารถมองเห็นได้ การสัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาจึงชัดเจนเป็นพิเศษ หลังจากห่อฝานฉางอวี้อย่างแน่นหนา เมื่อเซี่ยเจิงดึงผ้าผูกผมที่ปิดตาออก ก็มีเหงื่อเล็กน้อยไหลออกมาที่ปลายจมูกของเขา
เขาจับแขนซ้ายของฝานฉางอวี้อย่างเบาๆ ก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาตระหนักว่าแขนซ้ายของฝานฉางอวี้นั้นเคลื่อน ต่อมาเมื่อเขาคลำไปรอบๆ เขาก็พบว่าตำแหน่งของกระดูกไม่ถูกต้อง
แม้ว่านางจะได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ แต่นางก็ยังจะต้องปกป้องบัณฑิตผู้นั้น นางไม่กลัวที่จะตายด้วยน้ำมือของโจรจริงๆ หรือ?
เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเขารู้สึกอะไรในใจ
แต่ครู่หนึ่งเขาคิดอย่างขมขื่นว่า แม้นางจะตายไปจริงๆ แล้วมันเกี่ยวอันใดกับเขา?
เซี่ยเจิงพยายามใช้แรงให้เบาที่สุดเพื่อจัดกระดูกให้นางใหม่
ใบหน้าของเซี่ยเจิงดูตึงเครียดเล็กน้อย หลังจากจัดกระดูกกลับเข้าที่แล้ว เขาก็เรียกทหารของเขาให้หาแท่งไม้และดามมันไว้กับมือของฝานฉางอวี้ชั่วคราว
นี่เป็นครั้งแรกที่ทหารเห็นเขาปฏิบัติต่อสตรีเช่นนี้ และเขาไม่แน่ใจว่าเซี่ยเจิงมีเจตนาอะไร หลังจากที่เซี่ยเจิงรักษาบาดแผลทั้งหมดของฝานฉางอวี้ชั่วคราว ทหารก็ถามเขาว่า “ท่านโหว เราจะไปที่จวนแม่ทัพจี้โจวหรือไม่ขอรับ?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองฝานฉางอวี้ซึ่งใบหน้ายังคงเป็นสีม่วง และในที่สุดก็อุ้มนางขึ้นมาและเดินไปที่ม้า “หาที่พักรักษาตัวก่อน”
เสื้อผ้าของเขาห่ออยู่รอบๆ กายฝานฉางอวี้ และลมในแม่น้ำที่พัดผ่านใบหน้าของเขาหนาวเหน็บราวกับมีด ลำตัวท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า และผมที่กระเซิงบนหน้าผากของเขายังคงมีน้ำหยดอยู่ แต่เขาก็ไม่สั่นเลยด้วยซ้ำ ร่างกายของเขาแข็งแรง กล้ามเนื้อชัดเจน รูปร่างผอมแต่ไม่บาง และเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง
พวกทหารเห็นท่านโหวของพวกเขาไม่สวมเสื้อผ้ากำลังอุ้มสตรีที่ห่อร่างกายเอาไว้แน่นขึ้นไปบนหลังม้า พวกเขาเพิกเฉยต่ออาการตกใจและติดตามเซี่ยเจิงขึ้นม้าไป
ในขณะที่บนหลังม้านั้นสั่นสะเทือน เซี่ยเจิงหลีกเลี่ยงมือที่เคลื่อนของฝานฉางอวี้ และจับนางไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างระมัดระวัง เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักของมวลที่พิงหน้าอกของเขา เขาจึงกระชับสายบังเหียนไว้แน่น
เขาลดสายตาลงและจ้องมองไปที่ใบหน้าที่ไร้ชีวิตของฝานฉางอวี้และพูดอย่างเย็นชา “เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าใครจะมาดูแลเด็กน้อยคนนั้นแทนเจ้า?”
ไม่มีเสียงอื่นนอกจากลมที่กระทบเข้าหู เขาเม้มริมฝีปากแล้วกระชับร่างกายของนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขา
ทหารม้าหนึ่งร้อยนายที่ติดตามเซี่ยเจิงซึ่งทั้งหมดเป็นหน่วยสอดแนม ในไม่ช้าพวกเขาก็พบกับครอบครัวหนึ่งบนภูเขา ซึ่งเป็นเพียงหญิงชราตาบอดที่อาศัยอยู่ตามลำพัง
เซี่ยเจิงกลัวที่จะรบกวนหญิงชรา ดังนั้นเขาจึงนำทหารเพียงไม่กี่คนไปที่นั่น ชาวบ้านทั่วไปล้วนกลัวเจ้าหน้าที่ทหาร พวกเขาจึงแสร้งทำเป็นขบวนการค้าที่ผ่านทางมา และมอบเงินให้หญิงชราเล็กน้อยและยืมห้องนอนและห้องครัว
ทหารหลายนายไปต้มน้ำบนเตา หลังจากถามหญิงชราว่ามีหมออยู่ใกล้ๆ ที่ไหน พวกเขาก็ไปเชิญหมอ
เดิมทีหญิงชราเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องของบุรุษหลายคนลักพาตัวหญิงสาวมาค้ามนุษย์ แต่หลังจากได้ยินความเคลื่อนไหวเหล่านี้ นางก็รู้สึกโล่งใจ
นายหน้าค้ามนุษย์ไม่สนใจชีวิตของหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวมามากนัก
นางพบเสื้อผ้าของลูกสะใภ้สองสามชุดจึงนำไปที่ห้องและถามว่า “แม่นางผู้นี้ อยู่ดีๆ ทำไมถึงตกน้ำได้?”
เตาอั้งโล่สามอันถูกจุดเผาในห้องเล็กๆ ร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่าของเซี่ยเจิงเริ่มร้อนและมีเหงื่อออกอย่างช้าๆ แต่ร่างกายของฝานฉางอวี้ยังคงเย็นในขณะที่ร่างกายของนางจมอยู่ในกองผ้าห่ม
หญิงชราไม่มีอ่างอาบน้ำที่บ้าน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถให้ฝานฉางอวี้แช่น้ำร้อนเพื่อฟื้นฟูอุณหภูมิร่างกายของนางได้อย่างรวดเร็ว เขาทำได้เพียงใช้ผ้าชุบน้ำร้อนเพื่อประคบความร้อนบนร่างกายที่เย็นเฉียบของนาง
เซี่ยเจิงวางผ้าลงในอ่างน้ำร้อน บิดอีกครั้งและพันไว้รอบมือของนางก่อนจะพูดว่า “ระหว่างทางเจอพวกโจรจี้เรือ จึงต้องกระโดดลงแม่น้ำเพื่อหลบหนีน่ะขอรับ”
“นี่ช่างโชคร้ายเสียจริง……” เมื่อหญิงชราได้ยินว่านางถูกโจรโจมตี คำพูดของนางก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความสงสารเล็กน้อย
นางมอบเสื้อผ้าที่นางถือไว้ “นี่คือเสื้อผ้าของลูกสะใภ้ของข้า เจ้าใส่มันให้ภรรยาของเจ้าภายหลังเถิด”
เซี่ยเจิงขอบคุณนาง
หญิงชราพูดอีกครั้งว่า “ถ้าเจ้าหนีลงแม่น้ำในวันที่อากาศหนาวขนาดนี้ เสื้อผ้าของเจ้าก็น่าจะเปียกด้วย ข้าจะไปหาเสื้อผ้าของลูกชายข้ามาให้เจ้า”
หลังจากที่หญิงชราจากไปแล้ว เซี่ยเจิงก็มองไปที่ฝานฉางอวี้ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงไม้ที่เรียบง่าย เขานั่งอยู่ที่นั่นสักพักและรู้สึกประหลาดใจที่พบว่ารอยช้ำสีม่วงบนใบหน้าของนางหายไปเล็กน้อย และหน้าของนางเริ่มเปลี่ยนมาเป็นสีแดงแล้ว
เขายกมือขึ้นเพื่อแตะหน้าผากของนาง และตามที่คาดไว้ผิวใต้ฝ่ามือของเขาร้อนราวกับไฟ
เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว หยิบผ้าบนมือของนางออก และจุ่มลงในน้ำร้อนอีกครั้งแล้วนำมาเช็ดที่หน้าผากของนาง
เมื่อทหารและหมอกลับมา ใบหน้าของฝานฉางอวี้ก็แดงก่ำไปแล้ว
หมอที่ทหารเชิญม้าแทบถูกม้ากระแทกจนชีวิตหายไปครึ่งชีวิต ในที่สุดก็มาถึงที่หมาย และก่อนที่เขาจะได้หายใจ เขาก็ถูกบังคับให้เข้าไปในห้องนี้เพื่อตรวจชีพจร
หากหมอคนอื่นกล้าที่จะอารมณ์เสียเมื่อเผชิญหน้ากับทหารกลุ่มหนึ่งก็ทำไป เขาแค่อยากกลับไปมีชีวิตอีกครั้งหลังจากรักษาคนป่วย
หลังจากเข้าไปในห้องเขาพบว่าคนป่วยเป็นสตรี แม้ว่าเขาจะประหลาดใจและสงสัย แต่เขาไม่กล้าถามคำถามใดๆ อีก เมื่อเขาจับชีพจร คิ้วที่ขมวดของเขาก็ขมวดขึ้นเรื่อยๆ และเขาก็พูด “นี่เป็นเพราะความหนาวเย็นเข้าสู่ร่างกาย ถ้าตามหมอช้ากว่านี้อีกนิดเดียว คนที่ร่างกายไม่แข็งแรงคงตายไปแล้ว”
ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็รู้สึกว่ามีสายตาเย็นชาจ้องมองมาที่เขา
เขามองไปที่ชายหนุ่มรูปงามไร้เสื้อผ้าท่อนบนในห้องในวันที่หิมะตก หัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อมองไป และเขาก็รีบพูดว่า “ไม่ใช่ว่านางรอดไม่ได้ แต่แค่กินยาก็ไม่รอดแน่ นางต้องขูดกัวซาเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดและเส้นลมปราณของนางเป็นอันดับแรก นางจึงจะสามารถรอดได้เมื่อความหนาวเย็นในร่างกายหายไป จากนั้นจึงค่อยให้ดื่มยาเพิ่อผลัพธ์ที่ดีเป็นสองเท่า”
เซี่ยเจิงเคยได้ยินวิธีการใช้กัวซา เจ้าหน้าที่ทหารมักใช้วิธีนี้ แม้ว่าจะเจ็บเล็กน้อย แต่บางครั้งก็มีประสิทธิภาพมากกว่ายาขนานหนึ่ง
เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ริมฝีปากของนางแห้งแตกเพราะความร้อน หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็พูดว่า “ข้าเข้าใจแล้ว”
หมอถูกพาตัวไปที่ห้องครัวเพื่อปรุงยา และเซี่ยเจิงก็บอกให้ทหารของเขานำน้ำอุ่นเข้ามาอีกอ่าง
ยกเว้นหญิงชรา ทุกคนที่นี่เป็นบุรุษ แต่หญิงชราดวงตาไม่สามารถมองเห็นได้ และการขูดกัวซาต้องใช้ดวงตาในการตัดสินระดับรอยแดงซึ่งมีแต่เขาที่สามารถทำได้เท่านั้น
เซี่ยเจิงจุ่มแผ่นทองแดงลงในน้ำอุ่น มองที่ใบหน้าแดงของฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “เมื่อเจ้าตื่นขึ้นมา คงบอกว่าข้าเอาเปรียบเจ้าอีก”
ไม่มีใครตอบเขา
กัวซาเริ่มจากการขูดด้านหลัง แขนซ้ายของฝานฉางอวี้เคลื่อนและดามด้วยแถบไม้ ทำให้นางไม่สามารถนอนราบได้
เขาหยิบเสื้อผ้าของบุตรชายของหญิงชราขึ้นมาแล้วสวมมันอย่างสบายๆ เขาเดินไปที่เตียงและพยุงให้นางลุกขึ้นนั่ง โดยให้ฝานฉางอวี้เอนตัวลงบนกายเขา และใช้มือคลำเพื่อปลดสายรัดเอวที่อยู่ตรงหน้า
เมื่อเชือกคลายออก เสื้อคลุมหลวมๆ ที่ไม่พอดีตัวก็ห้อยไปที่แขนของเขาโดยตรง
เซี่ยเจิงหยิบแผ่นทองแดงขึ้นมาจากอ่างและจัดผมยาวของฝานฉางอวี้ไปไว้ด้านหน้า เขาไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใด แต่เมื่อเขาเห็นแผ่นหลังที่เรียบเนียนและมีเส้นสัดส่วนที่ดี เขาก็ยังคงลมหายใจติดขัดจึงหายใจเข้าลึกๆ
มันแตกต่างจากกล้ามเนื้อและกระดูกที่แข็งแรงของบุรุษและมันก็แตกต่างจากนางระบำที่นุ่มนวลและไม่มีกระดูกที่เขาเคยเห็นในงานเลี้ยงในอดีต รอบเอวเรียวที่เกิดจากเนื้อแน่น เพรียวบาง แต่มีความแข็งแกร่งที่งดงาม
ผิวหนังที่ช้ำจากความเย็นเปลี่ยนเป็นสีขาวนวลหลังจากได้รับความอบอุ่นกลับคืนมา
ก่อนหน้านี้เขากลัวว่านางจะถูกแช่แข็ง ดังนั้นเมื่อเซี่ยเจิงเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็ถอดเสื้อคลุมที่เปียกโชกของนางออก ในขณะนี้นางห้อยศีรษะลงครึ่งหนึ่งเนื่องจากไม่ได้สติ เผยคอที่ขาวนวลและเปราะบางของนาง ยกเว้นผมสีดำที่ห้อยลงมาจากด้านหนึ่งถึงไหล่ด้านหน้าของนาง นอกนั้นไม่มีสิ่งปกคลุม
เสื้อชั้นในที่ห้อยลงมาครึ่งหนึ่งใต้รอบเอวของนางก็เป็นของเขาเช่นกัน……
การตระหนักรู้นี้ทำให้บางสิ่งบางอย่างระเบิดขึ้นในใจของเซี่ยเจิง และแผ่นทองแดงที่ปลายนิ้วของเขาก็ร้อนขึ้นทันที
เขาขมวดคิ้วอย่างดุเดือด มองไปทางอื่นและสูดลมหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่แผ่นทองแดงในมือของเขา และขูดมันบนแผ่นหลังสีขาวราวกับหิมะของนาง
เมื่อการขูดครั้งแรกเสร็จสิ้น มีเพียงชั้นสีแดงอ่อนบนหลังของฝานฉางอวี้ หลังจากการขูดครั้งที่สองสีแดงของกัวซาก็แย่ลงอย่างเห็นได้ชัด หลังจากขูดจนสีแดงของกัวซากลายเป็นสีแดงเข้ม เซี่ยเจิงก็เริ่มขูดอีกจุดหนึ่ง
ฝานฉางอวี้ร่างกายเย็นเฉียบมากและนางก็ไม่ได้สติตลอดกระบวนการขูดเลย และต้องขอบคุณเซี่ยเจิงที่จับมือนางไว้ จึงทำให้นางนั่งได้อย่างมั่นคง
หลังจากการขูด แผ่นหลังของนางกลับมองไม่เห็นอีกต่อไป มันถูกปกคลุมไปด้วยรอยช้ำสีม่วงแดง แต่ก็ยังมีความงามแบบไม่อ่อนโยน
ปลายนิ้วของเซี่ยเจิงร้อนมาก และมีเม็ดเหงื่อบนหน้าผากและปลายจมูกของเขา หลังจากที่เขาโยนแผ่นทองแดงลงในอ่าง เขาก็รีบดึงผ้าห่มออกมาห่อร่างกายของฝานฉางอวี้ จากนั้นก็วางนางไว้แล้วรีบวิ่งออกไปนอกประตู
ลมหนาวและหิมะละเอียดพัดมาปะทะหน้าของเขา ในที่สุดมันก็ลดความร้อนลงได้
เมื่อทหารนำยาต้มมาแล้ว เห็นเขายืนพิงเสาไม้ใต้ชายคาพร้อมกอดอกจ้องมองไปที่ประตูด้วยความงุนงง เขาไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารเลยด้วยซ้ำ
ทหารได้แต่ไอเบาๆ “ท่าน……ท่านโหว ยาพร้อมแล้วขอรับ”
เซี่ยเจิงเหลือบมองเขาหลังจากได้สติ และยกมือขึ้นเพื่อหยิบชามยาในมือ
ขณะที่ทหารกำลังจะล่าถอยด้วยท่าทีที่สมเหตุสมผล เขาก็ได้ยินท่านโหวผู้โหดเหี้ยมถามขึ้นมาว่า “ในหมู่ชาวบ้าน ชายหญิงใกล้ชิดกันแล้ว ต้องแต่งงานกันใช่ไหม?”
ทหารตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักว่าเซี่ยเจิงกำลังพูดถึงตัวเองและสตรีที่อยู่ในห้อง
ทหารคิดว่าถ้าคิดเช่นนั้นไม่ต้องรับผิดชอบต่อสตรีทุกคนที่พวกเขาช่วยเหลือหรอกหรือ เมื่อเห็นว่าท่านโหวของเขาผิดปกติมาก เหมือนว่าเขาจะสนใจสตรีนางนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ มิเช่นนั้นทำไมเขาถึงถามคำถามแบบนั้น?
เขาพูดได้เพียงตามความจริง “แน่นอน เป็นเช่นนั้นขอรับ”
ก่อนที่เซี่ยเจิงจะพูดอะไรอีก ทหารหน่วยสอดแนมที่ประจำการอยู่ห่างออกไปหลายลี้ก็รีบวิ่งเข้าไปในลานบ้านและรายงานว่า “ท่านโหว เจ้าหน้าที่ทหารจากเมืองจี้โจว ได้ตรวจค้นตามแม่น้ำแล้วขอรับ”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “พวกเขากำลังตามหาหัวหน้าโจรของหมู่บ้านชิงเฟิงหรือ?”
หน่วยสอดแนมมองไปที่เซี่ยเจิงและพูดอย่างระมัดระวัง “ดูเหมือนว่าเขากำลังตามหาหญิงสาวในบ้าน บัณฑิตที่ได้รับการช่วยเหลือจากแม่น้ำก่อนหน้านี้คือหลานชายของราชครูหลี่ ตอนนี้เขากำลังให้ทหารจี้โจวตามหาคน”
เซี่ยเจิงยกมุมปากของเขาอย่างเย็นชา เขารู้ว่าราชครูหลี่ได้ส่งหลานชายของเขาหลี่ฮวายอันมาที่จี้โจว
การเก็บภาษีอาหารของเว่ยซวนทำให้เกิดหายนะครั้งใหญ่ ซึ่งทำให้ราชครูหลี่ซึ่งขัดแย้งกับสกุลเว่ยมาโดยตลอดได้ข้ออ้าง ในอดีตทางซีเป่ยถูกควบคุมโดยเว่ยเหยียนทั้งหมด หลังจากเหตุการณ์นี้ราชครูหลี่และคนของเขาเกือบจะเริ่มเปิดศึกกับเว่ยเหยียนในราชสำนัก และในที่สุดเขาก็ส่งคนของพรรคชิงหลิวมา
ชื่อนี้มีไว้เพื่อช่วยเหลือสถานการณ์สงครามทางซีเป่ย แต่โดยพื้นฐานแล้วไม่ใช่การต่อสู้เพื่ออำนาจ
หลี่ฮวายอันมาที่จี้โจวและพรรคชิงหลิวของราชครูหลี่ก็มีดวงตาคู่หนึ่งเพิ่มมาที่ซีเป่ย ซึ่งถูกควบคุมโดยเว่ยเหยียนมาช้านาน
แต่เขาไม่ได้คาดคิดว่าบุคคลนี้จะเกี่ยวข้องกับฝานฉางอวี้ด้วย
มันเป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่าราชครูหลี่และพรรคพวกของเขาได้รับข้อมูลบางอย่างและกำลังพยายามค้นหาความลับเบื้องหลังสกุลฝาน?
เซี่ยเจิงมองลงไปที่ยาในมือของเขา และน้ำเสียงของเขาก็ดูสบายๆ แต่เย็นชา “ระวังทางผ่านภูเขาและอย่าให้ใครเข้ามา”
หลังจากที่ทหารหน่วยสอดแนมรับคำสั่งแล้วออกไป เขาก็เข้าไปในบ้านพร้อมกับชามยา
ในห้องฝานฉางอวี้นอนหลับอย่างเงียบๆ บนเตียง แสงสีแดงจากไข้บนใบหน้าของนางยังไม่จางหายไป
เซี่ยเจิงนั่งบนขอบเตียงและมองดูนางสักพักแล้วพูดว่า “ข้าบอกเจ้าก่อนหน้านี้ว่าเจ้ามีรสนิยมที่แย่”
หลังฝานฉางอวี้ถูกขูดกัวซาร่างกายของนางก็อุ่นขึ้น นางหลับลึกและไม่สามารถตอบเขาได้
แต่การป้อนยากลับกลายเป็นเรื่องยุ่งยากอย่างยิ่ง เขาใช้มือบีบมุมปากของนางแล้วป้อนยาเข้าไป แต่เกือบครึ่งหนึ่งของยาทั้งหมดหกออกมา เขาเช็ดมือด้วยเสื้อผ้าของใครบางคนด้วยความรังเกียจ แต่ยังคงป้อนยาที่เหลืออยู่ให้นางทีละน้อยด้วยความอดทน
ฟืนในเตาอั้งโล่ส่งเสียงแตกเล็กน้อย และแสงไฟก็สะท้อนไปที่ใบหน้าของเขา เขาใช้ปลายนิ้วเช็ดยาที่เหลือออกจากมุมปากของฝานฉางอวี้ หลังจากมองนางอย่างเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง เขาก็ลดสายตาลงแล้วมองดูนาง ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า “ฝานฉางอวี้ ข้าจะแต่งงานกับเจ้า”
“ถ้าเจ้าไม่ตอบอันใด ข้าจะถือว่าเจ้ารับปากแล้ว”