บทที่ 61
ฝานฉางอวี้นอนหลับไม่สนิทและมีไข้อีกครั้งในตอนกลางคืน
นางไม่ได้สติและติดอยู่ในฝันร้าย เบื้องหน้านางคือทุ่งหิมะสีขาวกว้างใหญ่ที่มีเกล็ดหิมะขนาดใหญ่ตกลงมา
นางวิ่งเท้าเปล่าท่ามกลางหิมะโดยสวมเสื้อผ้าบางๆ เท้าของนางเกือบจะชาเพราะความหนาวเย็น แต่นางก็ไม่กล้าที่จะหยุด
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่านางกำลังไล่ตามอะไรในตอนแรก จนกระทั่งนางเห็นคู่รักเดินจูงมือกันท่ามกลางหิมะในระยะไกล ในที่สุดนางก็รู้ว่าทำไมนางถึงวิตกกังวลมาก
เป็นท่านพ่อและท่านแม่!
นางวิ่งไปข้างหน้าเร็วขึ้น หัวใจของนางเจ็บปวด และขอบตาของนางก็ร้อนผ่าวทันที “ท่านพ่อ ท่านแม่!”
เห็นได้ชัดว่าร่างของทั้งสองอยู่ข้างหน้าและเดินไม่เร็วนัก แต่นางก็ตามไม่ทันไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตาม นางกังวลมากจนแทบจะน้ำตาไหล
ในที่สุดสตรีในหิมะก็หันกลับมา ใบหน้าของนางยังคงแสดงท่าทางอ่อนโยนเหมือนในความทรงจำของฝานฉางอวี้ และพูดกับนางว่า “เด็กดี ฉางอวี้ กลับไปซะ”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงเศร้ามาก เมื่อน้ำตาของนางไหล หัวใจของนางก็เจ็บปวดและนางก็ถามอย่างช่วยไม่ได้ “พวกท่านจะไปไหนกันเจ้าคะ”
สตรีผู้นั้นไม่ตอบนาง นางแค่หันหน้าแล้วเดินไปข้างหน้ากับบุรุษข้างๆ ต่อไป
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่กับที่ รู้สึกราวกับว่านางลืมอะไรบางอย่าง มีอาการปวดอย่างรุนแรงที่หน้าอก และหายใจลำบากมากทั้งทางปากและจมูก ราวกับว่านางกำลังจมน้ำ
เมื่อเซี่ยเจิงเทน้ำอุ่นลงในอ่างเพื่อเช็ดตัวให้นางเย็นลง เขาพบว่านางดูเหมือนจะฝันร้าย นางเหงื่อออกมาก ผมและเสื้อตัวในของนางเปียกโชก ใบหน้าที่ซีดเซียวของนางก็เต็มไปด้วยไข้และกลายเป็นสีแดงผิดปกติ รวมทั้งยังพึมพำอะไรบางอย่างที่ไม่ต่อเนื่องกันในขณะหลับตา และดวงตาของนางเปียกโชกไปด้วยน้ำตา
“ฝันร้ายหรือ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเจิงเห็นนางดูอ่อนแอและเปราะบางมาก ดูเหมือนว่าหัวใจของเขาจะถูกก้อนสำลีเปียกปิดกั้น มันรู้สึกเบาบางแต่รู้สึกหายใจไม่ออก เขาเขย่าตัวฝานฉางอวี้ “ตื่นเถิด”
แต่ฝานฉางอวี้ที่รู้สึกบอบช้ำมากไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้เกือบจะทำแขนซ้ายที่บาดเจ็บเคลื่อนเมื่อนางพยายามดิ้นรนโดยไม่รู้ตัว เขาจึงต้องใช้มือข้างหนึ่งเพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บที่แขนของนาง และวางมันบนไหล่ของนางเพื่อหยุดนางไม่ให้เคลื่อนไหว จากนั้นจึงสั่งทหารยามที่เฝ้าอยู่นอกบ้านอย่างเย็นชา “ไปตามหมอ!”
ในระหว่างวันหลังจากที่หมอทำการรักษาฝานฉางอวี้ เซี่ยเจิงก็เห็นว่าอาการของนางเริ่มคงที่ เขาจึงบอกให้ทหารส่งหมอกลับไป เพราะหากทิ้งเขาไว้ที่นี่ ในบ้านของหญิงชราก็ไม่มีห้องให้เขาได้พักผ่อน
ใครจะคิดว่าจู่ๆ ฝานฉางอวี้จะมีอาการฝันร้ายในตอนกลางคืน
มันเป็นฝันร้ายแบบไหนกัน?
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเขาพบคราบเลือดบนริมฝีปากและฟันของนางเพราะนางกัดมันแน่นเกินไป เขาก็ยกมือขึ้นเพื่อเปิดกรามของนาง และนางก็กัดข้อนิ้วของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เขาขัดขืนเล็กน้อย แต่ฝานฉางอวี้กัดฟันแรงขึ้น ทำให้ผิวหนังแตกเกือบจะในทันที ทิ้งรอยเลือดไว้เป็นวงกลม
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อยและปล่อยให้นางกัดนิ้วชี้ของเขา
เขารู้สึกว่าคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาสั่นไปหมด และแผ่นหลังบางๆ ก็ขดตัวเป็นลูกบอลปลุกความทรงจำที่เลือนลางในตัวเขา เขาไม่เคยปลอบใจใครเลยในชีวิต แต่เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดด้วยน้ำเสียงช้าลง “มันเป็นแค่ฝันร้าย ไม่มีอะไรต้องกลัว”
เมื่อตอนที่เขายังเด็ก กระโปรงของสตรีที่ห้อยอยู่ใต้คานนั้นเป็นฝันร้ายที่คงอยู่สำหรับเขา ทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการฝันร้าย ไม่ว่าจะอยู่คนเดียวในความมืดไร้ขอบเขตหรือด้วยแสงไฟสว่างจ้า เว่ยเหยียนจะยืนอยู่ข้างเตียงมองเขาอย่างเย็นชาราวกับสุนัขที่ตายแล้ว
เว่ยซวนจะนำลูกหลานของตระกูลเว่ยมาเยาะเย้ยเขา โดยเลียนแบบฝันร้ายของเขาเพื่อความสนุกสนาน
ต่อมาเขาไม่กลัวฝันร้ายอีกต่อไป
เขาคลานและกลิ้งไปในทะเลเลือดเพื่อต่อสู้หาทางออก เลือดบนคมดาบของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าผีในความฝัน
ในขณะนี้ ร่างที่สั่นเทาของฝานฉางอวี้ดูเหมือนจะทับซ้อนกับตัวเขาเองในความทรงจำของเขา
ดวงตาของเซี่ยเจิงมืดมนลงเล็กน้อย ขณะที่รอให้หมอมาถึง เขาปล่อยให้ฝานฉางอวี้กัดข้อนิ้วของเขา และกอดนางไว้ครึ่งหนึ่ง และลูบหลังนางอย่างแข็งทื่อ
สิ่งที่เขาพูดบ่อยที่สุดคือ “อย่ากลัว”
อย่ากลัวเลย เจ้าจะตื่นจากฝันร้าย
ทหารยามแบกหมอออกจากเตียง วางเขาบนหลังม้าแล้ววิ่งกลับมาที่บ้านของหญิงชราอีกครั้ง ฝานฉางอวี้เองก็สงบลงแล้ว และก็หลับไปอีกครั้งเนื่องจากความเหนื่อยล้า
เซี่ยเจิงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ในห้องด้วยท่าทางสบายๆ มีรอยฟันเรียงเป็นแถวบนนิ้วชี้ของมือซ้ายที่มีคราบเลือด
หลังจากที่หมอตัวสั่นเดินผ่านประตูไป เขาก็เหลือบมองเซี่ยเจิงที่นั่งอยู่ด้วยสายตาสบายๆ แต่ดูกดดัน เซี่ยเจิงพูดว่า “นางฝันร้าย”
หมอถูกหามมาที่นี่กลางดึกราวกับเดินละเมอ แต่ปรากฎว่านางแค่ฝันร้าย!
เขากลั้นมันไว้ในใจ แต่เขาไม่กล้าพูดออกไป ชายที่อยู่ในห้องเหลือบมองเขา และมีเหงื่อเย็นไหลออกมาบนหลังของเขา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับโชคชะตาที่ต้องจับชีพจรของหญิงงามผู้นี้
เมื่อตรวจชีพจรครั้งแรก เขาพบว่าชีพจรของผู้ที่ยังอ่อนแอในช่วงบ่าย ดีขึ้นมากกว่าเดิมอย่างไม่คาดคิด
เขาแอบชำเลืองมองชายหนุ่มรูปงามข้างๆ เขา แต่เขาไม่กล้าพูดว่าสตรีผู้นี้อยู่ในสภาพดีอย่างยิ่ง หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็สั่งยาอย่างสงบและพูดว่า “เป็นเพราะนางต้องตกใจมากเกินไปแน่ๆ หากดื่มยาคลายกังวลนี้ จะสามารถนอนหลับได้อย่างสนิทมากขึ้น”
ทหารมองไปที่เซี่ยเจิงและเห็นว่าเขาพยักหน้า ก่อนที่จะพาหมอไปที่ห้องครัวเพื่อปรุงยา
หลังจากปรุงยาบรรเทาอาการแล้ว เซี่ยเจิงก็เปิดปากของฝานฉางอวี้ตามปกติและป้อนยานางทีละช้อน
รอยฟันเปื้อนเลือดสองแถวบนนิ้วชี้ของมือซ้ายของเขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยในขณะนี้
เขาเหลือบมองมันหลังจากป้อนยาแล้วและไม่พูดอะไร
ทหารยื่นโอสถทองคำให้เขา “ท่านโหว ใส่ยาที่มือก่อนดีหรือไม่ขอรับ”
เซี่ยเจิงไม่ได้ใส่ใจกับอาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ขนาดนั้น และเพียงแค่พูดว่า “ไม่สำคัญ”
เมื่อทหารหยิบชามยาและออกไป เขาก็มองดูฝานฉางอวี้ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง
แม้ว่าสตรีผู้นี้จะมีรูปร่างหน้าตาที่ดี แต่นางก็ไม่ได้งดงามจนน่าทึ่ง ทำไมท่านโหวถึงสนใจนางได้ขนาดนี้?
แต่เมื่อนึกถึงภาพที่นางเหวี่ยงชายร่างใหญ่ไปไกลๆ ได้ด้วยมือเดียว จู่ๆ นายทหารก็ตัวสั่นอีกครั้ง
ความแข็งแกร่งของแขนนี้น่าจะพอๆ กับท่านโหวใช่ไหม?
หลังจากดื่มยาคลายกังวลแล้ว ฝานฉางอวี้ก็นอนหลับได้ลึกขึ้นมากในช่วงกลางดึกและไม่มีไข้อีกต่อไป
เซี่ยเจิงนอนหลับสบายๆ ข้างเตียงเป็นเวลาสองชั่วยาม ขณะที่ฟ้าเริ่มสว่างก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ
เขามองไปที่เตียงและเห็นว่าฝานฉางอวี้กำลังหลับลึก เขาจึงหยิบเสื้อคลุมบนเก้าอี้ตัวเตี้ยข้างๆ แล้วออกจากห้องโดยไม่ส่งเสียงดังใดๆ
เมื่อทหารนอกบ้านเห็นเขาออกมา พวกเขาก็รีบลดเสียงลงและพูดว่า “ท่านโหวขอรับ เราพบเบาะแสของสุยหยวนชิงแล้ว เขาซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านชิงเฟิงจริงๆ! เมื่อหมู่บ้านชิงเฟิงถูกโจมตี เขาได้นำผู้คนบางส่วนจากหมู่บ้านชิงเฟิงหลบหนีจากเส้นทางด้านหลังภูเขา และถูกคนของเราบีบบังคับให้ขึ้นไปที่ภูเขาเหยียนซง”
ดวงตาของเซี่ยเจิงเต็มไปด้วยความเย็นชา “ระวังเส้นทางหลักลงจากภูเขา ปล่อยสุนัขล่าเนื้อเข้าไปในภูเขา ดูว่าพวกเขาจะซ่อนตัวได้นานแค่ไหน”
ทหารไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเขาได้ เขาประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
ลมหนาวพัดผ่าน เซี่ยเจิงมองไปที่ใบไม้ที่เหี่ยวเฉาซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งและหิมะที่ตกลงมาที่เท้าของเขา และทันใดนั้นก็พูดว่า “วันนี้ลมพัดมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้”
ก่อนที่ทหารจะเข้าใจความหมายของคำพูดของเขา พวกเขาก็ได้ยินเขาพูดว่า “ก่อควันให้ลอยไปด้านบน เอาศพหัวหน้าโจรไปด้วย แล้วโบยศพซะ”
หลังจากที่ทหารสะดุ้งตกใจ ใบหน้าของเขาก็มีความสุขมากขึ้น “ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
ศพของหัวหน้าโจรหมู่บ้านชิงเฟิงถูกโบยที่ตีนเขาเหยียนซง ชาวหมู่บ้านชิงเฟิงที่ซ่อนตัวอยู่บนภูเขาต้องหวาดกลัวแทบตาย
เมื่อพวกเขาถูกควันหนาทึบ และเมื่อปล่อยสุนัขล่าเนื้อเข้าไปไล่ล่าพวกเขา ก็ไม่ต้องกังวลกับการจับพวกโจรที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาอีกต่อไป ตราบใดที่พวกเขาปกป้องเส้นทางหลักลงภูเขา นี่ก็เหมือนกับการจับเต่าในไห[1]
เป็นวันที่มีหิมะตกอีกวันหนึ่ง แต่ภูเขาเหยียนซงถูกปกคลุมไปด้วยควันหนาทึบ ควันที่ลอยขึ้นมาจากการเผากิ่งสนขนาดใหญ่หลายกองถูกลมพัดพาไปยังส่วนลึกของป่าบนภูเขา สุนัขล่าเนื้อพากันวิ่งผ่านป่าทึบ เห่ากันเหมือนหมาจิ้งจอกที่กำลังไล่ล่าเหยื่อ
พวกโจรบนภูเขาถูกไล่ไปรอบๆ และทันทีที่พวกเขาปรากฏตัวบนถนนบนภูเขา เจ้าหน้าที่ทหารที่ซุ่มโจมตีพวกเขาก็จัดการได้แต่เนิ่นๆ
แต่เมื่อควันหนาทึบบนภูเขาจางลง เจ้าหน้าที่ทหารนับจำนวนโจรที่ถูกจับ ก็ไม่เห็นสุยหยวนชิงอยู่ในกลุ่ม และไม่เห็นโจรสาวจากหมู่บ้านชิงเฟิงด้วย
แม่ทัพหนุ่มที่นำทัพจ่อมีดไปที่คอของโจรแล้วถามว่า “ฉินหยวนและโจรสาวเหยียนอยู่ที่ใด?”
โจรร้องขอความเมตตา “ข้าไม่รู้ เมื่อควันเริ่มหนาขึ้น ทุกคนก็ทนไม่ไหว เมื่อสุนัขไล่ตามพวกเราก็วิ่งหนีเข้าไปในป่า”
เมื่อเห็นว่าเขาไม่สามารถถามอะไรได้ แม่ทัพหนุ่มจึงต้องส่งคนขึ้นไปบนภูเขาเพื่อตามหาพวกเขา แต่พบเพียงเจ้าหน้าที่ทหารสองคนเท่านั้นที่คอขาดและชุดเกราะของพวกเขาถูกถอดออก
เมื่อแม่ทัพหนุ่มเห็นศพ เขาก็สบถ “แย่แล้ว! ลงจากภูเขาเร็ว!”
ที่ตีนเขาซึ่งมีน้ำไหลเชี่ยว ชายสองคนแต่งกายเป็นเจ้าหน้าที่ทหาร ควบม้าไปหลายสิบลี้จากถนนหลัก ในที่สุดก็ดึงสายบังเหียนและหยุด กลิ้งตัวจากม้าแล้วรีบไปที่แม่น้ำ โดยไม่คำนึงถึงหิมะบนฝั่ง เขานั่งลงบนพื้นและจิบน้ำเย็นๆ ในแม่น้ำสองสามอึก
หนึ่งในนั้นกำลังคุกเข่าอยู่ริมฝั่งแม่น้ำและจู่ๆ ก็เริ่มร้องไห้
นางมีเสียงแหลมสูงและเห็นได้ชัดว่าเป็นสตรี
ชายที่อยู่ข้างๆ นางดื่มน้ำเล็กน้อยแล้วนอนหงายท่ามกลางหิมะ เขาไม่ได้พูดอะไรปลอบใจเลย หลังจากที่นางสงบลงแล้ว เขาก็ถอดชุดเกราะออกแล้วโยนมันลงไปในแม่น้ำ หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและเดินไปที่ม้า
เมื่อเห็นว่าเขาดูเหมือนจะจากไปโดยลำพัง หญิงสาวที่ร้องไห้ก็ประหลาดใจมากจนเสียงร้องของนางหยุดลง และนางก็รีบไล่ตามเขาไป “พี่ใหญ่ฉิน ท่านจะไปไหน!”
คนสองคนนี้คือสุยหยวนชิงและเหยียนสือซานเหนียง ซึ่งสังหารเจ้าหน้าที่ทหารสองคนและสวมเสื้อผ้าและชุดเกราะของพวกเขา เพื่อหนีจากภูเขาเหยียนซง
สุยหยวนชิงกำลังจะขึ้นหลังม้า แต่มีคนคว้าแขนไว้แน่น
เขาลดสายตาลงเพื่อมองหญิงสาวที่มองเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า นางสูงกว่าผู้หญิงด้วยกัน ใบหน้าของนางดูไม่งดงามนัก และใบหน้าของนางมีสีแดงอ่อนราวกับสาวบ้านป่าที่ถูกแสงแดดตลอดทั้งปี ในตำหนักอ๋อง หญิงเช่นนี้สามารถมีตำแหน่งเป็นสาวใช้ที่หยาบกระด้างได้เท่านั้น
เขาคิดว่าเขาตกหลุมรักผู้หญิงประเภทนี้ที่เก่งศิลปะการต่อสู้ ดุร้าย และไร้การควบคุม แต่ ณ ตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น
คนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกคันยิบอยู่ในอกคือสตรีผู้นั้น
นางมีดวงตาที่เปล่งประกายราวกับดอกท้อ และมันงดงามเป็นพิเศษเมื่อนางยิ้ม
ในขณะนี้เขายกมุมปากขึ้น และดึงมือของเหยียนสือซานเหนียงออกจากแขนของเขาทีละน้อย “โลกนี้กว้างใหญ่ ข้ามีที่ของตัวเองที่จะต้องไป ดังนั้นถึงเวลาที่ต้องแยกทาง”
รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูน่าหลงใหลอย่างเห็นได้ชัด แม่อากาศจะหนาวแต่มันก็ยังน่ามองอยู่
เหยียนสือซานเหนียงตกตะลึง เมื่อนางตอบสนอง นางก็คว้าสุยหยวนชิงไว้แน่นแล้ว เล็บของนางดูเหมือนจะเจาะเข้าไปในเนื้อของเขาผ่านเสื้อผ้าของเขา นางถามเขาอย่างบ้าคลั่ง “ท่านหมายถึงอะไร? ท่านต้องการที่จะทิ้งข้าไว้ตามลำพัง แล้วจากไปงั้นหรือ?”
สุยหยวนชิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับว่าเขาคิดว่านางโง่เกินกว่าจะถามคำถามนี้และหัวเราะ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”
เล็บของผู้หญิงนั้นคมมากจนทำให้แขนของเขาเจ็บ
เขาขมวดคิ้ว หมดความอดทนดึงมือผู้หญิงคนนั้นออกแล้วขึ้นม้า
เหยียนสือซานเหนียงพูดอย่างขมขื่น “ฉินหยวน ท่านมันคนเนรคุณ! พี่ชายของข้าเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้าหน้าที่ทหารเพื่อให้เราหลบหนี ท่านคู่ควรกับพี่ชายข้าหรือ?”
สุยหยวนชิงตะคอก “การหลบหนีทหารขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าหรือ มิฉะนั้นเจ้าคิดว่าคนเหล่านั้นบนภูเขาเหยียนซงเสียชีวิตได้อย่างไร?”
เหยียนสือซานเหนียงร้องไห้เสียงดังและพูดว่า “ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้จากแม่น้ำ? ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้……”
ทันใดนั้นสุยหยวนชิงก็ยิ้ม และถึงกับโน้มตัวลงบนหลังม้าให้อยู่ในระดับสายตากับเหยียนสือซานเหนียง “เจ้าช่วยข้าไว้ แต่ข้าก็พาเจ้าออกมาจากภูเขาเหยียนซงด้วยไม่ใช่เหรอ ทำไมข้าถึงทำเช่นนี้กับเจ้าไม่ได้ล่ะ?”
ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ยืดตัวขึ้น ดึงบังเหียนแล้วเฆี่ยนม้าออกไป
เหยียนสือซานเหนียงหลั่งน้ำตาอย่างบ้าคลั่งและสาปแช่ง “ฉินหยวน เจ้าจะไม่ตายดี!”
สุยหยวนชิงทำหูหนวกต่อเสียงร้องไห้และคำสบถด่าของสตรีที่อยู่ข้างหลังเขา หลังจากขี่ม้าไปได้สักพัก เขาก็หยิบภาพวาดออกจากอ้อมแขนของเขาที่เขาค้นหามาได้ภายหลังที่บ้านสกุลฝาน
ภาพวาดดูเหมือนครอบครัวสามคน บุรุษหล่อเหลา สตรีมีชีวิตชีวามากด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของนาง และเด็กหญิงที่ดูเหมือนสตรีในรูปมาก
แผลบนไหล่ของเขาที่ถูกฝานฉางอวี้แทงยังคงเจ็บ แต่จู่ๆ สุยหยวนชิงก็อารมณ์ดีขึ้นมาก
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาได้ภาพวาด เขาก็เดาได้ว่าชายหน้ากากผีที่ทำร้ายเขาคือเซี่ยเจิง
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างสตรีในภาพนี้กับเขา……
อาจเป็นอนุที่เขาเลี้ยงไว้ข้างนอกหรือเปล่า?
แล้วเด็กในรูปคือบุตรสาวของพวกเขาเหรอ?
สุยหยวนชิงละสายตาจากภาพวาดสองสามครั้ง สตรีในภาพดูเหมือนจะเป็นเพียงเด็กสาว หากนางมีลูกสาวในวัยนี้ อย่างน้อยนางก็ควรจะมีอายุมากกว่านี้
แต่เมื่อนึกถึงอนุของพี่ชาย ที่หนีไปหลังจากให้กำเนิดบุตรชาย นางก็เหมือนเด็กสาวเช่นกัน จู่ๆ เขาก็ค่อยๆ เชื่อการคาดเดานี้
ไม่น่าแปลกใจเลยที่สตรีผู้นั้นเฝ้าบ่อน้ำที่ลานหลังบ้านในวันนั้น เซี่ยเจิงต้องออกจากเขตอำเภอชิงผิงเนื่องจากสงคราม นางรู้ว่านางไม่สามารถหลบหนีไปพร้อมกับเด็กได้ ดังนั้นนางจึงซ่อนเด็กไว้ในบ่อน้ำ
เมื่อคิดว่าสตรีผู้นั้นได้ให้กำเนิดบุตรสาวให้กับเซี่ยเจิงแล้ว ใบหน้าของสุยหยวนชิงก็ไม่น่าดู เขาเก็บภาพวาดไว้ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้งและเดินทางต่อไป
ไม่ว่าจะเพราะอะไร ด้วยภาพวาดนี้ การเดินทางไปอำเภอชิงผิงครั้งนี้ก็ไม่เสียเปล่า
อย่างน้อยเขาก็รู้จุดอ่อนของอู่อันโหวแล้ว
[1] จับเต่าในไห - สิ่งที่ต้องการอยู่ในสภาพที่ควบคุมไว้แล้วหนีไปไหนไม่รอด