บทที่ 62
เมื่อฝานฉางอวี้ตื่นขึ้นมา นางรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกาย
สิ่งที่นางเห็นคือผ้าม่านเตียงที่เก่าและขาด นางพับแขนขวาลงครึ่งหนึ่งแล้วมองดูบ้านหลังเล็กๆ ผนังเตี้ยๆ ทำจากดินเหลือง และหน้าต่างที่ตอกตะปูด้วยแผ่นไม้ โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเพียงเดียวและเก้าอี้สองตัวในห้องนั้นเก่ามาก และมีรูแมลง
นางจำได้ว่าก่อนที่นางจะหมดสติ นางถูกหัวหน้าโจรกดน้ำและตกลงไปในน้ำ นางได้รับการช่วยเหลือหรือ? ฝานฉางอวี้ก้มหน้าลงและมองดูเสื้อผ้าที่นางสวมอยู่ อาการบาดเจ็บบนร่างกายของนางถูกพันด้วยผ้าพันแผลและมือที่เคล็ดก็ถูกรักษากลับเข้าไปใหม่
การแสดงออกของฝานฉางอวี้เปลี่ยนไป และนางก็เดินไปที่ประตูทันที นางมองออกไปผ่านรอบแตกกว้างครึ่งนิ้วในประตูไม้ที่ทรุดโทรม
มันดูเหมือนไร่นาเล็กๆ มีเจ้าหน้าที่ทหารสองคนสวมชุดเกราะและถือดาบยืนอยู่ใต้ชายคา
ฝานฉางอวี้ดูผ่อนคลายเล็กน้อย ดูเหมือนว่านางจะได้รับการช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ทหารที่ไล่ตามเรือไม้บนฝั่งในวันนั้น
แต่ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว
“โหว……นายท่านอยู่หรือเปล่า? เจ้าหน้าที่ทหารของจี้โจวได้ทำการค้นหามาถึงที่นี่แล้ว และพวกเราไม่สามารถหยุดพวกเขาได้…” เจ้าหน้าที่ทหารที่เข้ามาลดเสียงลง
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจอีกครั้ง พวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ทหารของจี้โจวไม่ใช่หรือ? ทำไมพวกเขาถึงต้องหยุดคนของตัวเอง?
เจ้าหน้าที่ทหารอีกคนหนึ่งที่เฝ้าลานกล่าวว่า “มีข่าวกลับมาจากภูเขาเหยียนซง นายท่านได้ไปตรวจสอบเหตุการณ์แล้ว เจ้าพาคนไปเฝ้าทางภูเขาก่อน เมื่อนายท่านกลับมา ข้าจะรายงานให้นายท่านทราบ”
เจ้าหน้าที่ทหารที่มาส่งข่าวก็รีบจากไปอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้เอนตัวไปด้านหลังประตู ทั้งร่างของนางเตรียมพร้อม
นางไม่รู้ว่าใครเป็นนายท่านของพวกเขา
แต่พวกเขาแต่งตัวเหมือนนายทหาร และดูเหมือนพวกเขาจะขัดแย้งกับทางการของจี้โจว หรือพวกเขาเป็นทหารที่แกล้งทำเป็นโจร?
การคิดเช่นนี้ทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกตื่นตระหนกไปทั่วทั้งร่างกาย
ขณะที่เจ้าหน้าที่ทหารสองคนกำลังคุยกันอยู่นอกประตู หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “มันไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน หากพวกเราพบผู้คนจากกองทัพจี้โจว ตัวตนของนายท่านจะถูกเปิดเผย เมื่อนายท่านกลับมาไม่ว่าผู้หญิงข้างในจะฟื้นหรือยังไม่ฟื้นก็ตาม พวกเราทั้งหมดควรจะต้องออกเดินทาง”
อีกคนหนึ่งกล่าวว่า “ข้าเห็นนายท่านยึดติดอยู่กับผู้หญิงคนนั้นมาก เมื่อคืนนางฝันร้ายและมีอาการเกร็ง นายท่านกลัวว่านางจะกัดลิ้นตนเอง จึงเอานิ้วของเขาเข้าปากโดยตรงให้นางกัด นิ้วของนายท่านเปื้อนเลือดมาก มีรอยฟันเป็นวงกลม!”
ฝานฉางอวี้ยังคงจำฝันร้ายที่นางเจอเมื่อคืนนี้ได้ เมื่อได้ยินพวกเขาบอกว่านางกัดนายท่านของพวกเขาไป นางก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
นางต้องการแอบฟังข้อมูลเพิ่มเติม แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงไม้ไผ่เคาะลงบนพื้นด้านนอกประตู นางมองไปทางรอยแตกในประตู และเห็นหญิงชราตาบอดผมหงอกเดินมาจากใต้ชายคา
เจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าประตูถามว่า “มีอะไรหรือเปล่าขอรับท่านยาย?”
หญิงชราถือกองเสื้อผ้าไว้ในอ้อมแขนของนางแล้วยิ้มอย่างใจดี “เสื้อผ้าของแม่นางที่ตกน้ำเมื่อวานนี้ ข้าตากแดดจนแห้งเรียบร้อยแล้ว จึงนำมาให้นางน่ะ”
เมื่อเจ้าหน้าที่ทหารได้ยินสิ่งนี้ ดูเหมือนเขาจะถูกขัดขวางด้วยข้อห้ามระหว่างชายหญิง และไม่ได้บอกว่าเขาจะรับมันแทน เขาก้าวออกไปแล้วพูดว่า “ท่านยายเข้าไปได้เลย”
เมื่อหญิงชราเข้ามาพร้อมด้วยไม้เพื่อนำทาง ฝานฉางอวี้ก็รีบกลับไปที่เตียงอย่างเงียบๆ นางถอดรองเท้าออกแล้วนอนลงบนเตียงโดยแกล้งทำเป็นยังไม่ตื่น
หลังจากที่หญิงชราเข้าไปในห้อง นางก็คลำไปที่เตียงแล้ววางเสื้อผ้าลง จากนั้นตรวจวัดอุณหภูมิบนหน้าผากของนาง แล้วพูดกับตัวเองว่า “แม่นางไม่มีไข้แล้ว เจ้ากับสามีช่างโชคร้ายนัก เจอโจรบนเรือเดือดร้อนเกือบถึงชีวิต โชคดีที่เจ้ามีสามีที่เอาใจใส่……”
หลังจากพูดคุยอยู่สักพัก นางก็คลำหาฟืนสองแท่งและใส่ไปในเตาอั้งโล่ จากนั้นปิดประตูแล้วออกไป
เจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าอยู่ข้างนอกมองเข้าไปในบ้านเมื่อหญิงชราเดินออกมา ฝานฉางอวี้แกล้งยังไม่ตื่น ดังนั้นพวกเขาจึงเบี่ยงสายตาและยืนเฝ้าต่อไป
ทันทีที่ประตูปิด ฝานฉางอวี้ก็ลืมตาขึ้นมา
หลังจากฟังคำพูดของหญิงชรา นางก็มั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าคนกลุ่มนี้ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ทหารอย่างแน่นอน เหตุใดพวกเขาจึงแกล้งทำเป็นว่าเจอโจรบนเรือและแกล้งทำเป็นสามีภรรยากับนาง?
สำหรับนายท่านที่ลูกน้องทั้งสองเอ่ยถึงนอกบ้าน ฝานฉางอวี้พาลไปนึกถึงสุยหยวนชิงโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีชายคนนั้นเป็นคนของอ๋องกบฏ หลังจากได้รับบาดเจ็บเพราะเหยียนเจิ้ง เขาก็หนีไปที่แม่น้ำและได้รับการช่วยเหลือจากคนของหมู่บ้านชิงเฟิง ตอนนี้เขากำลังนำกลุ่มโจรแสร้งเป็นเจ้าหน้าที่ทหาร กำลังเก็บงำสิ่งที่ชั่วร้ายไว้!
เจ้าหน้าที่ทหารของจี้โจวอยู่ใกล้ๆ และนางต้องหาทางออกไปรายงานข่าว
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่ามีโจรอยู่ข้างนอกกี่คน ดังนั้นนางจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง นางก็แกะสายรัดข้อมือแล้วถือมันไว้ในอ้อมแขนเหมือนเครื่องป้องกันหัวใจ ขาของนางเอากระโปรงคลุมไว้แล้วลุกจากเตียง และทำเป็นเตะเก้าอี้ในห้องเสียงดังล้มลง
ตามที่คาดไว้ คนที่เฝ้าประตูก็เปิดประตูทันที ในห้องฝานฉางอวี้ถือเก้าอี้ด้วยมือเดียว ดูเหมือนว่านางจะล้มลงในวินาทีถัดไป และพูดด้วยใบหน้าขาวซีด “ข้าอยากไปห้องสุขา”
เจ้าหน้าที่ทหารคนหนึ่งพูดอย่างไม่ใส่ใจ “มีโถอยู่ที่มุมห้อง……”
สหายของเขากระทุ้งศอกใส่เขาอย่างแรง และเขาก็ตระหนักว่านางเป็นสตรี และท่านโหวก็ชอบนาง คำพูดของเขาหยาบคายเกินไป เขาจึงหุบปากทันที
ฝานฉางอวี้แสร้งทำเป็นไม่สบายใจและเป็นกังวล “ท่านเจ้าหน้าที่ ข้าปวดท้อง”
สิ่งนี้ไม่สามารถแก้ไขได้ในห้อง และเจ้าหน้าที่ทหารทั้งสองก็ไม่ได้เอะใจว่าทำไมฝานฉางอวี้ถึงปวดท้องทันทีเมื่อนางตื่นขึ้นมา นางเป็นคนที่ท่านโหวชอบ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าแตะต้องตัวนาง พวกเขาจึงต้องตามหาหญิงชราเพื่อขอให้นางช่วยพยุงฝานฉางอวี้ไปสุขา
ห้องสุขาของหญิงชราถูกสร้างขึ้นด้านหลังบ้าน ฝานฉางอวี้ออกไปข้างนอกเพื่อดูว่ามีโจรกี่คนทั้งในและนอกบ้าน แต่บังเอิญพบว่ามีเพียงสองคนที่ประตูบ้านเท่านั้น
มันง่ายมากในการจัดการ
เมื่อหญิงชราช่วยฝานฉางอวี้กลับเข้าห้อง เมื่อนางเดินผ่านชายคานางก็ต่อยหน้าเจ้าหน้าที่ทหารด้านขวาโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า เจ้าหน้าที่ทหารคนดังกล่าวตกตะลึงทันที เลือดกำเดาไหลออกมาและใบหน้าของเขาว่างเปล่า ครู่ต่อมาเขาล้มลงกับพื้นโดยตรง
เจ้าหน้าที่ทหารทางด้านซ้ายตกตะลึงและไม่มีเวลาแม้แต่จะพูดอะไร หญิงชรายืนอยู่ระหว่างฝานฉางอวี้กับเจ้าหน้าที่ทหาร ด้วยกลัวว่านางจะทำร้ายหญิงชรา ฝานฉางอวี้จึงคว้าไม้ไผ่จากมือของหญิงชราแล้วตีมันอย่างแรงไปที่คอของเขา ไม้ไผ่ก็หักออกเป็นสองท่อน และเจ้าหน้าที่ ทหารก็หมดสติไป
หญิงชรายืนอยู่ที่นั่นอย่างว่างเปล่า ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “มีอะไรหรือ?”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่า ‘สุยหยวนชิง’ และโจรคนอื่นๆ จะกลับมาเมื่อใด แม้ว่านางจะทำทั้งหมดนี้อย่างรวดเร็ว แต่ฝ่ามือของนางก็ยังเปียกโชกอยู่ “คนเหล่านี้เป็นคนไม่ดี และผู้ชายคนนั้นไม่ใช่สามีของข้า ท่านยายขึ้นมาบนหลังข้า ข้าจะแบกท่านออกไปเอง”
หญิงชรารู้สึกหวาดกลัวและยังคงกังวลเล็กน้อยเมื่อต้องขึ้นบนหลังของฝานฉางอวี้ “แม่นาง มือของเจ้าเคล็ด เจ้าจะแบกกระดูกแก่ๆ แบบข้าได้อย่างไร”
หญิงชราผอมมาก และไม่ใช่ปัญหาสำหรับฝานฉางอวี้ที่จะแบกนางด้วยมือเดียว หลังจากที่นางออกเดินทาง นางก็มองดูสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “แค่จับไหล่ของข้าให้แน่นๆ ก็พอเจ้าค่ะ”
หิมะบนถนนยังไม่ละลาย และตอนนี้หิมะก็ไม่ได้ตก เป็นเรื่องยากมากที่จะปกปิดร่องรอยที่หลงเหลืออยู่
หากต้องการหลีกเลี่ยงการถูกจับกลับไป นางจะต้องหาใครสักคนจากทหารจี้โจว ก่อนที่พวกโจรจะตามมาทัน
ฝานฉางอวี้จำการสนทนาก่อนหน้านี้ระหว่างเจ้าหน้าที่ทหารเกี่ยวกับการปกป้องเส้นทางภูเขาได้ และคิดว่าเจ้าหน้าที่ทหารที่มาที่จี้โจวอยู่ที่นั่น
นางถามหญิงชราว่า “ท่านยาย ทางใดใกล้ทางขึ้นเขามากที่สุดเจ้าคะ?”
โชคดีว่าแม้หญิงชราจะตาบอดแต่นางก็คุ้นเคยกับถนนใกล้บ้านนางเป็นอย่างดี นางกล่าวว่า “ไปทางตะวันตกตามถนนหน้าประตู เมื่อถึงทางแยกสามทางแล้วให้ใช้ถนนสายกลาง”
ฝานฉางอวี้รู้ทางและเกือบจะวิ่งเหยาะๆ ไปพร้อมกับหญิงชราบนหลังของนาง
หน่วยสอดแนมมารายงานการปราบปรามโจรในภูเขาเหยียนซง หากพวกเขาคุยกันเรื่องนี้ที่ลานบ้านของหญิงชรา เขากลัวว่าจะเกิดปัญหา ดังนั้นเซี่ยเจิงจึงพาคนของเขาออกไปพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้
เมื่อเขากลับมา เขาเห็นว่าทหารยามสองนายที่ดูแลลานบ้านหมดสติไปแล้ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เมื่อเขาเปิดประตูและพบว่าห้องว่างเปล่า เขาคิดว่าฝานฉางอวี้ถูกใครบางคนลักพาตัวไป และทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นเย็นชา
ทหารยามคนหนึ่งที่ติดตามเซี่ยเจิงออกไปและเห็นว่าไม่มีเลือดอยู่บนพื้น เขานั่งลงเพื่อตรวจสอบการหายใจของสหายทั้งสองของเขา และรีบรายงานไปยังเซี่ยเจิง “ท่านโหว คนยังมีชีวิตอยู่ขอรับ!”
เขาพูดพร้อมกับกดเหนือริมฝีปากของสหายคนหนึ่งของเขาอย่างแรง
ทหารที่ถูกฝานฉางอวี้ใช้ไม้ฟาดหมดสติ ตื่นขึ้นมาทันที เมื่อเขาเห็นเซี่ยเจิงยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยใบหน้าที่หนักอึ้งราวกับน้ำแข็ง เขาก็ตกใจมากจนคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว “ท่านโหว ข้าน้อยสมควรตาย!”
เซี่ยเจิงมองไปที่ด้ามไม้ไผ่ที่หักตรงขั้นบันได และดวงตาของเขาดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็ง
ไม่เคยมีใครกล้าปล้นคนใต้จมูกของเขา
ถนนสายหลักที่ทอดมาที่นี่ถูกคนของเขาปิดกั้น ซึ่งมันจะรบกวนหญิงชรา ดังนั้นเขาจึงนำทหารส่วนตัวมาเพียงสามคนเท่านั้น
ยังมีใครในโลกนี้ที่สามารถหลีกเลี่ยงทหารม้าที่ช่องเขาและแอบเข้ามาได้?
ดวงตาของเขามีความโกรธเคือง “ใครลักพาตัวนางไป”
เจ้าหน้าที่ทหารพูดอย่างอนาถ “เป็นแม่นางผู้นั้นที่ทำให้เราหมดสติ”
เซี่ยเจิงอดไม่ได้ที่จะตกใจ คิ้วที่งดงามของเขาขมวดและเขาพูดด้วยสีหน้าแปลกๆ “ทำไมนางถึงทำให้เจ้าหมดสติ?”
เจ้าหน้าที่ทหารพูดว่า “ข้าน้อยก็ไม่รทราบเช่นกัน แต่เมื่อนางฟื้นขึ้นมาก็บอกว่าปวดท้อง เมื่อเห็นว่าร่างกายของนางยังคงอ่อนแอ ข้าน้อยจึงขอให้ท่านยายช่วยพานางไปที่ห้องสุขา แต่ไม่คาดคิด เมื่อนางกลับมา จู่ๆ นางก็ต่อยอันจื่อจนหมดสติ จากนั้นนางยังแย่งไม้ไผ่จากมือของท่านยายมาตีข้าน้อย ทำให้ข้าน้อยหมดสติไปขอรับ”
เจ้าหน้าที่ทหารที่ติดตามเซี่ยเจิง ออกไปตรวจสอบห้องหลายห้องแล้วมารายงานว่า “ท่านยายก็ไม่อยู่แล้วเช่นกันขอรับ”
เซี่ยเจิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและตระหนักว่าฝานฉางอวี้ต้องเข้าใจอะไรบางอย่างผิดและคิดว่าพวกเขาเป็นคนร้าย ดังนั้นนางจึงพาหญิงชราคนนั้นไปด้วยเพื่อหลบหนี
เขาถามว่า “ตอนที่ข้าไม่อยู่ เกิดอะไรขึ้นในลานหน้าบ้าน?”
ทหารที่ถูกฝานฉางวอี้ทำให้หมดสติคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “หน่วยสอดแนมที่ทางผ่านภูเขามารายงานว่าทหารจี้โจวกำลังพยายามค้นหาในภูเขาอีกครั้ง แต่ท่านโหวกลับออกไปในเวลานั้น ดังนั้นข้าน้อยจึงตัดสินใจเอาเองและบอกให้พวกเขาเฝ้าระวังต่อไปและอย่าปล่อยให้ทหารจี้โจวเข้ามาในภูเขา”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงและเอ่ยเสียงเบา “เป็นเช่นนี้เอง”
นางคงฟื้นมาตอนนั้นแล้วพบว่าผู้คนในลานบ้านสวมชุดทหาร แต่พวกเขาไม่ได้มาจากกลุ่มเดียวกับเจ้าหน้าที่ทหารของจี้โจว และจึงเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาเป็นคนร้าย
ขณะนั้น มีทหารหน่วยสอดแนมอีกคนหนึ่งขี่ม้ามาจากเส้นทางหลัก เขากลิ้งตัวลงจากหลังม้าและคุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง แล้วประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “ท่านโหว แม่นางที่ท่านช่วยไว้เมื่อวานนี้กำลังแบกหญิงชราคนหนึ่งลงมาจากภูเขา ท่านต้องการที่จะหยุดนางหรือไม่ขอรับ?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองภูเขาหิมะโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เพื่อที่จะกวาดล้างพวกโจรที่เหลืออยู่ซึ่งหนีไปที่ภูเขาเหยียนซง ทหารม้าส่วนใหญ่จำนวนหนึ่งร้อยคนที่เขาพามาด้วยถูกส่งไปยังภูเขาเหยียนซงแล้ว
ที่เขารีบกลับมาครั้งนี้ เพราะนางตกอยู่ในอันตราย ตอนนี้นางปลอดภัยแล้ว การต่อสู้ในแนวหน้าเป็นเรื่องเร่งด่วน และจี้โจวยังมีดวงตาของหลี่ฮวายอันจับจ้องอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ควรอยู่ที่นี่อีกต่อไป
เขากล่าวว่า “ถอนกำลังทหารที่เฝ้าทางขึ้นเขาแล้วกลับไปที่เมืองหลู”
ทหารหน่วยสอดแนมรับคำสั่งและขี่ม้าออกไป
ทหารหลายคนในลานบ้านจัดการตนเองอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงไปที่ป่าสนซึ่งอยู่ไม่ไกลเพื่อไปเอาม้าศึกหลายตัว
เมื่อเซี่ยเจิงขึ้นหลังม้า เขาก็เหลือบมองไปยังทิศทางที่จะลงจากภูเขา ด้วยความรู้สึกไม่เต็มใจเล็กน้อย เขาจึงสวมหน้ากากหนังมนุษย์ที่เขาเตรียมไว้ตอนที่เขานำทัพในครั้งนี้ และพูดกับทหารองครักษ์ส่วนตัวหลายคน “พวกเจ้าไปก่อน ข้าจะตามกลับไปโดยเร็วที่สุด”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ดึงบังเหียนแล้ววิ่งไปทางถนนลงภูเขา ปล่อยให้ทหารหลายคนต่างมองหน้ากัน
ฝานฉางอวี้กำลังเดินอยู่บนถนนโดยมีหญิงชราอยู่บนหลัง ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงกีบม้าที่วุ่นวายขึ้นมาบนภูเขา นางไม่รู้ว่าเป็นพวกโจรที่แกล้งทำเป็นทหารหรือทหารจี้โจวตัวจริง หลังจากชั่งน้ำหนักแล้ว นางก็ซ่อนตัวอยู่ริมทางชั่วคราวโดยมีหญิงชราอยู่บนหลังของนาง
เพื่อความปลอดภัยฝานฉางอวี้กล่าวกับหญิงชราว่า “ท่านยาย ท่านซ่อนตัวอยู่ในป่าและห้ามส่งเสียงดัง ข้าจะออกไปดูก่อน ถ้าเป็นทหารจริงๆ ข้าจะกลับมารับท่าน”
หญิงชราจับมือของฝานฉางอวี้และบอกให้นางระวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฝานฉางอวี้หยิบกิ่งไม้และถอยออกจากป่า เพื่อปัดรอยเท้าที่นางทิ้งไว้ เมื่อนางไปถึงถนนและกำลังจะตรวจสอบว่าเป็นเจ้าหน้าที่ทหารฝ่ายใดที่ทางผ่านภูเขาข้างหน้า ทันใดนั้นเสียงกีบม้าก็ดังขึ้นด้านหลังนาง
คราวนี้เสียงกีบม้ามากะทันหันมาก
ขณะที่ฝานฉางอวี้กำลังจะกระโดดเข้าไปในป่าสน ชายคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นทันทีพร้อมม้า
ฝานฉางอวี้กลัวว่านางจากนำชายคนนี้เข้าไปในป่าสนและพบหญิงชราโดยบังเอิญ และคิดว่าเขามาเพียงคนเดียวเท่านั้น และเขาอาจจะสู้นางไม่ได้ นางจึงกัดฟันแล้ววิ่งต่อไป
ถนนหลักที่คดเคี้ยวนั้นขรุขระมากจนสามารถมองเห็นตีนเขาหลังจากวิ่งไปครึ่งทาง
จากนั้นฝานฉางอวี้ค้นพบว่าจริงๆ แล้วมีกลุ่มเจ้าหน้าที่ทหารถือสัญลักษณ์ธงจี้โจวขึ้นมาบนภูเขาทางหลักที่ตีนเขา นางดีใจมากวิ่งไปและตะโกน “ช่วยด้วย”
เจ้าหน้าที่ทหารของจี้โจวที่ตีนเขาได้ยินเสียงและมองไปทางไหล่เขาอย่างรวดเร็ว มีคนตอบนางอย่างรวดเร็ว “แม่นางไม่ต้องกลัว ข้าจะพาคนมาช่วยเหลือเจ้า!”
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็เห็นว่าท่ามกลางฝูงชนของเจ้าหน้าที่ทหาร ยังมีชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมขงจื๊อสีฟ้า ซึ่งกลายเป็นชายหนุ่มใจดีที่ให้นางขึ้นรถม้าในวันนั้น
ฉากการมองกันและกันจากระยะไกลนี้ทำให้ดวงตาของเซี่ยเจิงที่กำลังขี่ม้าดูตื่นตาตื่นใจเล็กน้อย
เขาสวมหน้ากากหนังมนุษย์ที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าและปิดดวงตาไปข้างหนึ่ง ทำให้ยากที่ใครก็ตามที่คุ้นเคยกับเขาจะจำเขาได้
เขาอยู่ห่างจากฝานฉางอวี้เพียงไม่กี่ฉื่อ แต่เขายังคงเตะท้องม้าอย่างแรง เมื่อม้าวิ่งผ่านไป เขาก็เหยียดมือออกมาเพื่อเหวี่ยงนางขึ้นไปบนหลังม้า
ฝานฉางอวี้ตอบสนองอย่างรวดเร็ว หลังจากหลีกเลี่ยงมือที่เหวี่ยงมา นางหยุดเดินบนหลักและเลื่อนไถลลงไปตามทางลาดชันตรงข้างถนนของภูเขาที่คดเคี้ยว
แต่นางไม่คาดคิดว่าเจ้าหน้าที่ทหารตัวปลอมที่ไล่ตามนางมา จะละทิ้งม้าของเขาและไถลลงไปพร้อมกับนาง